@0    = ~Nie zbliżaj się do mnie, darthiir!~
@1    = ~Słabowity darthiir, nie jesteś godzien lizać mych butów.~
@2    = ~Nie zbliżaj się do mnie, darthiir!~
@3    = ~Polowanie na darthiiri to dobry sport...~
@4    = ~Ty suko o mrocznym sercu!~
@5    = ~(uśmiecha się) Jak na mola książkowego, świetnie sobie radzisz w plenerze, mój młody przyjacielu. Dostrzegam tylko niewielkie oznaki tego, że nie zwykłeś śledzić tropów zwierząt i spać pod nieboskłonem usłanym gwiazdami.~ ~(uśmiecha się) Jak na mola książkowego, świetnie sobie radzisz w plenerze, moja młoda przyjaciółko. Dostrzegam tylko niewielkie oznaki tego, że nie zwykłaś śledzić tropów zwierząt i spać pod nieboskłonem usłanym gwiazdami.~
@6    = ~Może i dorastałem wśród ludzi, ale w mych żyłach płynie krew pana lasów.~ ~Może i dorastałam wśród ludzi, ale w mych żyłach płynie krew pana lasów.~
@7    = ~Jesteśmy krewniakami, elfie. Las jest moim domem.~
@8    = ~Powiadają, że każdy tęskni za tym, czego nie może mieć. Mam wrażenie, że opuściłem Candlekeep wieki temu. Teraz cieszę się swobodą wielkiego świata, jego lasami i miastami.~ ~Powiadają, że każdy tęskni za tym, czego nie może mieć. Mam wrażenie, że opuściłam Candlekeep wieki temu. Teraz cieszę się swobodą wielkiego świata, jego lasami i miastami.~
@9    = ~Prawdę mówiąc, jedynym powodem, dla którego nie wynajęliśmy pokoju w najbliższej tawernie jest to, że chwilowo nie stać nas na taki luksus. Nieboskłon usłany gwiazdami! A co ze śpiworem usłanym mrówkami i innym pełzającym czymś? Założę się, że sporo napodróżowały się, by w końcu zamieszkać w moim posłaniu...~
@10   = ~Hej, zważaj na słowa, szpiczasto-uchy pięknisiu. Jeszcze raz nazwiesz mnie molem książkowym, a wykopię cię!~
@11   = ~Nie jestem tak nieobeznany z dziczą jak myślisz. Bywałem poza murami biblioteki.~ ~Nie jestem tak nieobeznana z dziczą jak myślisz. Bywałam poza murami biblioteki.~
@12   = ~Tak przypuszczałem, <CHARNAME>. Ale bierzesz mnie za kogoś, kim nie jestem. Jestem zwykłym żołnierzem, nie szlachcicem.~
@13   = ~Naprawdę? Rozczarowałeś mnie.~
@14   = ~To był tylko taki strzał.~
@15   = ~To była przenośnia. Czytałem niegdyś stary zwój, w którym elfy były nazywane "panami lasów", i spodobało mi się to określenie. Och... Chyba okropny ze mnie mol książkowy, Kivanie.~ ~To była przenośnia. Czytałam niegdyś stary zwój, w którym elfy były nazywane "panami lasów", i spodobało mi się to określenie. Och... Chyba okropny ze mnie mol książkowy, Kivanie.~
@16   = ~To prawda, i jesteśmy podobni nie tylko z wyglądu. Przypominasz mi mnie samego za młodu. Ciekawe czy uznasz, podobnie jak ja wówczas, że wreszcie nadeszła pora aby zacząć żyć. I jeśli się nie mylę, bardzo ci ta zmiana odpowiada.~
@17   = ~Tak, ale byłem też przerażony, prawdę mówiąc.~ ~Tak, ale byłam też przerażona, prawdę mówiąc.~
@18   = ~Nie, wszystko potoczyło się źle, Kivan! Gorion nie żyje, ja tułaczę się z przypadkowymi towarzyszami, ktoś mnie ściga... Dla ciebie to może życie, mi w każdym razie ono nie odpowiada. Ale obawiam się, że w tej kwestii nie mam wielkiego wyboru.~
@19   = ~Oczywiście, że mi odpowiada: nareszcie jestem na drodze do sławy! Bardowie będą opiewali me męstwo po całym Wybrzeżu Mieczy, zobaczysz! Może nawet we Wrotach Baldura! Być może wspomną również o co poniektórych moich kompanach. Trzymaj się mnie, elfie, a będzie o nas głośno!~
@20   = ~Przypominasz mi mnie samego za młodu. Ciekawe czy uznasz, podobnie jak ja wówczas, że wreszcie nadeszła pora, aby zacząć żyć. I jeśli się nie mylę, bardzo ci ta zmiana odpowiada.~
@21   = ~Skoro tak uważasz, dobrze się z tym maskujesz. Mam nadzieję, że pewnego dnia przestaniesz wpatrywać się w ziemię i zauważysz gwiazdy.~
@22   = ~Gniewnymi słowami nie zyskasz sobie przyjaciół, a tych ci potrzeba, <CHARNAME>.~
@23   = ~Oczywiście. Chodzi o to, że przypominasz mi mnie samego za młodu. Ciekawe czy uznasz, podobnie jak ja wówczas, że wreszcie nadeszła pora, aby zacząć żyć. I jeśli się nie mylę, bardzo ci ta zmiana odpowiada.~
@24   = ~A więc masz złą postawę, <CHARNAME>. U towarzysza drogi są o wiele istotniejsze cechy, niż jego wychowanie.~
@25   = ~Źle mnie zrozumiałeś, Kivan. Niewiele wiem o tobie, i wypełniłem sobie luki najlepiej, jak umiałem. Lecz pomyliłem się.~
@26   = ~Źle mnie zrozumiałeś, Kivanie. Niewiele wiem o tobie, i wypełniłam sobie luki najlepiej, jak umiałam. (rumienisz się) Nazwij to romantycznym wyidealizowaniem i nie miej do mnie za to żalu.~
@27   = ~Mam dość twego tonu, Kivan. Nauczali mnie mądrzejsi od ciebie, i nie jestem dzieckiem, aby wysłuchiwać twej nagany.~
@28   = ~Zaskoczyłeś mnie jednak. Może w przyszłości powinienem opowiedzieć ci więcej o sobie, aby zaspokoić twoją ciekawość. Ale póki co dość gadania. Powinniśmy wsłuchiwać się w głosy nocy, a nie we własne.~ ~Zaskoczyłaś mnie jednak. Może w przyszłości powinienem opowiedzieć ci więcej o sobie, aby zaspokoić twoją ciekawość. Ale póki co dość gadania. Powinniśmy wsłuchiwać się w głosy nocy, a nie we własne.~
@29   = ~Twe męstwo jest niekwestionowane, <CHARNAME>. Pewno naczytałeś się użytecznych książek, ale pora abyś wreszcie zaczął żyć. I jeśli się nie mylę, bardzo ci ta zmiana odpowiada.~ ~Twe męstwo jest niekwestionowane, <CHARNAME>. Pewno naczytałaś się użytecznych książek, ale pora abyś wreszcie zaczęła żyć. I jeśli się nie mylę, bardzo ci ta zmiana odpowiada.~
@30   = ~Więc jesteś o wiele mądrzejszy niż ja byłem. Ale dość gadania. Powinniśmy wsłuchiwać się w głosy nocy, a nie we własne.~ ~Więc jesteś o wiele mądrzejsza niż ja byłem. Ale dość gadania. Powinniśmy wsłuchiwać się w głosy nocy, a nie we własne.~
@31   = ~Chciałbym umieć cię pocieszyć, <CHARNAME>, jednak nie potrafię. Aż za dobrze znam ból i pustkę straty oraz poczucie beznadziei. Jednakże, musimy żyć, choćby po to, aby pomścić tych, którzy zostali tak bezlitośnie wymazani z tego świata.~
@32   = ~Zazdroszczę ci, przyjacielu. Snujesz marzenia młodości. Stoję u twego boku, gdyż potrzebuję pomocy w wypełnieniu mego ponurego planu. Nie sławy szukam, lecz zemsty.~ ~Zazdroszczę ci, przyjaciółko. Snujesz marzenia młodości. Stoję u twego boku, gdyż potrzebuję pomocy w wypełnieniu mego ponurego planu. Nie sławy szukam, lecz zemsty.~
@33   = ~Nie obraziłem się. Zaskoczyłeś mnie, to wszystko. Może w przyszłości powinienem opowiedzieć ci więcej o sobie, aby zaspokoić twoją ciekawość. Ale póki co dość gadania. Powinniśmy wsłuchiwać się w głosy nocy, a nie we własne.~
@34   = ~Nie obraziłem się. Zaskoczyłaś mnie, to wszystko. Może w przyszłości powinienem opowiedzieć ci więcej o sobie, aby uniknąć takich... romantycznych wyidealizowań. Ale póki co dość gadania. Powinniśmy wsłuchiwać się w głosy nocy, a nie we własne.~
@35   = ~Mądry człowiek chce się uczyć, głupiec woli nauczać. To czyni z nas obu głupców. Zakończmy rozmowę, nim padną ostrzejsze słowa.~ ~Mądry człowiek chce się uczyć, głupiec woli nauczać. To czyni z nas obojga głupców. Zakończmy rozmowę, nim padną ostrzejsze słowa.~
@36   = ~Spadające gwiazdy. Rzadki i cenny widok, a jednak wypełnia mą duszę smutkiem i tęsknotą.~
@37   = ~Kivan, czy jest rzecz, osoba, albo fenomen natury, który wprawia cię w radosny nastrój? Pokonam wielkie odległości aby go znaleźć! Twa posępność, elfie, jest nieznośna.~
@38   = ~Hmm... spadające gwiazdy? Tak, tak, bardzo ładne. A teraz czy mógłbyś przestać gapić się w niebo i zacząć wypatrywać nieprzyjaciół w ciemności?~
@39   = ~Gwiazdy upadają. Tak samo my możemy upaść i skonać. Smuci cię to, Kivan?~
@40   = ~Dlaczego? Ponieważ melancholia pasuje do ciebie?~
@41   = ~Dla ciebie wszystko jest cennym widokiem! Wczoraj był to jakiś pół-wyschnięty strumyk, a trzy dni wcześniej – poranna rosa. Nie pamiętam już, czym się zachwycałeś w zeszłym tygodniu...~
@42   = ~Och, spadające gwiazdy! Napisałem kiedyś pieśń o gwiazdach. Chcesz posłuchać?~ ~Och, spadające gwiazdy! Napisałam kiedyś pieśń o gwiazdach. Chcesz posłuchać?~
@43   = ~Ed' i'ear ar' elenea! Na morze i gwiazdy! Nie rozumiesz, że już mi to obiecałeś, <CHARNAME>?~ ~Ed' i'ear ar' elenea! Na morze i gwiazdy! Nie rozumiesz, że już mi to obiecałaś, <CHARNAME>?~
@44   = ~Tazok... ale w międzyczasie, czy jest coś, co może cię rozchmurzyć?~
@45   = ~Tazok... ale w międzyczasie, czy jest coś... co mogę ci dać, abyś choć na chwilę zapomniał o swoim smutku?~
@46   = ~Chodzi o głowę twego nieprzyjaciela, prawda? Kivanie, czasami mnie przerażasz.~
@47   = ~Wygląda na to, że me słowa były nie na miejscu. Ruszajmy dalej.~
@48   = ~<CHARNAME>, kiedy patrzyłem na spadające gwiazdy, me serce przypomniało mi o Daoine Teague Feer. Ale czuję tylko smutek, wspominając coś, co niegdyś było wspaniałą zabawą.~
@49   = ~Co to jest Daoine Teague Feer?~
@50   = ~Nic bardziej nie smuci niż wspomnienie radosnych czasów w chwili wielkiego smutku.~
@51   = ~Elfie, przestań. Nie mam w zwyczaju wycierać łez moim towarzyszom.~
@52   = ~Piękno świata nie porusza twego serca? Więc co, jeśli nie ono?~
@53   = ~Nic. Kivanie, nie mamy czasu na pogawędki.~
@54   = ~Ogień. Śmierć. Zniszczenie.~
@55   = ~Kocham naturę, Kivanie, choć nie tak... głęboko, jak ty. Pomimo to, masz rację: spadające gwiazdy to cenny widok. Ale dlaczego się smucisz?~
@56   = ~Przepraszam za mój ton... Jestem zmęczony. Masz oko do piękna, Kivanie, i dziękuję, że się tym ze mną podzieliłeś. Deszcz gwiazd jest rzeczywiście wspaniały! Ale... ale wciąż wyglądasz na smutnego...~ ~Przepraszam za mój ton... Jestem zmęczona. Masz oko do piękna, Kivanie, i dziękuję, że się tym ze mną podzieliłeś. Deszcz gwiazd jest rzeczywiście wspaniały! Ale... ale wciąż wyglądasz na smutnego...~
@57   = ~Wiesz, że lubię twój śpiew, mellonamin.~
@58   = ~Proszę:
Wypij za Ieriyn
Gwiazdę Marynarzy
Za piękną Ieriyn
Której uśmiech nam się marzy
Śnij o Ieriyn,
Przypisaną północy
Śpiewaj do Ieriyn
Królowej nocy...~
@59   = ~Po zastanowieniu... wolałbym raczej dziś nie śpiewać. Mój słodki głos załamie się, jak fala uderzając o poważny klif twej twarzy. O co chodzi, Kivan?~ ~Po zastanowieniu... wolałabym raczej dziś nie śpiewać. Mój słodki głos załamie się, jak fala uderzając o poważny klif twej twarzy. O co chodzi, Kivanie?~
@60   = ~<CHARNAME>, czasem sam siebie przerażam. Kiedy patrzyłem na spadające gwiazdy, me serce przypomniało mi o Daoine Teague Feer. Ale czuję tylko smutek, wspominając coś, co niegdyś było wspaniałą zabawą.~
@61   = ~Daoine Teague Feer jest świętem w shilmistańskiej puszczy, mój lud uwielbia je. Jest tam pewne święte wzgórze, które nazywamy Daione Dun – Wzgórze Gwiazd. Wznosi się wysoko pośrodku Lasu Cieni, tak wysoko ku niebu, że z jego wierzchołka można niemal dotknąć gwiazd.~
@62   = ~Mój lud czasem gromadzi się tam w gwieździstą noc, gromadzony przez starszego, i śpiewamy do Shilmisty. Gdy pieśń kończy się, król obsypuje nas gwieździstym pyłem i błogosławi nas. Świat zdaje się lśnić a szept Shilmisty rozlega się w każdym sercu. To takie uczucie, jakby stać pod wodospadem z tysięcy gwiazd. To najwspanialsze wspomnienie, jakie zachowałem, a jednak jest ono źródłem mego niepokoju.~
@63   = ~Nieliche święto! Nie dziwię się, dlaczego jesteś taki markotny. Myślałem, że elfy starają się czerpać radość z życia.~ ~Nieliche święto! Nie dziwię się, dlaczego jesteś taki markotny. Myślałam, że elfy starają się czerpać radość z życia.~
@64   = ~Brzmi pięknie, Kivanie. Co do smutku, który słyszę w twym głosie – mam na niego nazwę: nostalgia. Tęsknisz za domem, to wszystko.~
@65   = ~Nie tęsknię za miejscem, <CHARNAME>. Jednakże tęsknię za tymi, których cienie są tam wciąż obecne. Za moją Deherianą, moimi braćmi, moim ojcem... Masz jednak swoje własne upiory, <CHARNAME>, nie potrzebujesz dodatkowo moich.~
@66   = ~Khila amin – podążaj za mną, powinniśmy zrównać się z resztą.~
@67   = ~To cię fascynuje? Naprawdę znasz swe serce, mój młody przyjacielu? Poczekaj, aż doświadczysz tych rzeczy na własnej skórze; może wtedy nauczysz się, że należy się ich obawiać.~ ~To cię fascynuje? Naprawdę znasz swe serce, moja młoda przyjaciółko? Poczekaj, aż doświadczysz tych rzeczy na własnej skórze; może wtedy nauczysz się, że należy się ich obawiać.~
@68   = ~Ieriyn to Y'landrothiel w języku elfów... Gwiazdy... W shilmistańskiej puszczy jest pewne  święte wzgórze – nazywamy je Daione Dun - Wzgórze Gwiazd. Wznosi się wysoko pośrodku Lasu Cieni, tak wysoko ku niebu, że z jego wierzchołka można niemal dotknąć gwiazd.~
@69   = ~Mój lud czasem gromadzi się tam w gwieździstą noc, gromadzony przez starszego, i śpiewamy do Shilmisty, celebrując Daoine Teague Feer. Gdy pieśń kończy się, król obsypuje nas gwieździstym pyłem i błogosławi nas. Świat zdaje się lśnić a szept Shilmisty rozlega się w każdym sercu. To takie uczucie, jakby stać pod wodospadem z tysięcy gwiazd. To najwspanialsze wspomnienie, jakie zachowałem, a jednak jest ono źródłem mego niepokoju.~
@70   = ~Nie tęsknię za miejscem, <CHARNAME>. Jednakże tęsknię za tymi, których cienie są tam wciąż obecne. Za moją Deherianą, moimi braćmi, moim ojcem... Masz jednak swoje własne upiory, <CHARNAME>, nie potrzebujesz dodatkowo moich. Khila amin - podążaj za mną, powinniśmy zrównać się z resztą.~
@71   = ~Słyszysz melodię, którą wiatr śpiewa tańczącym liściom?~
@72   = ~Masz rację, brzmi niemal jak melodia. Jest piękna.~
@73   = ~Pewnie Shaundakul śpiewa dla pięknej Aerdrie Faenya.~
@74   = ~Kivanie, kiedy cię spotkałem pomyślałem, że jesteś silnym i MILCZĄCYM typem. Pierwsze wrażenie okazało się chybione!~ ~Kivanie, kiedy cię spotkałam pomyślałam, że jesteś silnym i MILCZĄCYM typem. Pierwsze wrażenie okazało się chybione!~
@75   = ~Wydaje mi się... Wydaje mi się, że mogę ją powtórzyć... brzmi bardzo... mrucząco... (nucisz cicho)~
@76   = ~Lle merna salk? Chciałabyś zatańczyć z liśćmi?~
@77   = ~Nigdy w życiu!~
@78   = ~Wolałabym raczej popatrzeć.~
@79   = ~Czy to nie byłoby dziwne?~
@80   = ~(uśmiecha się) Ta melodia pochodzi z czasów o wiele dawniejszych niż Czas Niepokojów, kiedy Shaundakul, Pan Wędrowców, kochał piękną Aerdrie Faenya.~
@81   = ~Lle merna salk? Mogę być na tyle zuchwały aby zapytać, czy zechcesz zatańczyć z liśćmi?~
@82   = ~Nigdy w życiu!~
@83   = ~Nie pytałem bezcelowo, moja pani. Ale widzę, że nie jesteś skora do jakichkolwiek rozmów.~
@84   = ~(uśmiecha się) Masz dobre ucho, moja pani. Znam tę melodię... Lle merna salk?~
@85   = ~Mogę być na tyle zuchwały aby zapytać, czy zechcesz zatańczyć z liśćmi?~
@86   = ~Szkoda.~
@87   = ~Jesteś pewna? Chodź, pokażę ci jak to się robi, jeśli chcesz.~
@88   = ~Zostaw mnie, Kivan.~
@89   = ~Czy to coś... ahem... tradycyjnego?~
@90   = ~Dziwne? Nie, nie bardzo. To stary zwyczaj. Obawiam się, że będziesz musiała zapytać jakiegoś mędrca o jego prawdziwe znaczenie, ale dla mnie był on zawsze poświęcony Khalreshaar, Pani Lasów.~
@91   = ~Tylko... tylko nie rozmawiałem z nią od dłuższego czasu. Lle merna salk? Zaszczycisz mnie tańcem?~
@92   = ~Dla Pani Lasów zrobię cokolwiek! Prowadź, łowco.~
@93   = ~Skoro nalegasz...~
@94   = ~Odpowiedź wciąż brzmi "nie"!~
@95   = ~Tak, to stary zwyczaj. Obawiam się, że będziesz musiała zapytać jakiegoś mędrca o jego prawdziwe znaczenie, ale dla mnie był on zawsze poświęcony Khalreshaar, Pani Lasów.~
@96   = ~Tylko... tylko nie rozmawiałem z nią od dłuższego czasu. Zaszczycisz mnie tańcem?~
@97   = ~Dla Pani... Podążaj za mną i liśćmi, <CHARNAME>.~
@98   = ~Podążaj za mną i liśćmi, <CHARNAME>.~
@99   = ~Wiesz co znaczy "Shilmista" we Wspólnym?~
@100  = ~Shilmista? To stamtąd pochodzisz, prawda? Powiedz mi proszę co to znaczy, Kivanie.~
@101  = ~Nie wiem. Dla mnie brzmi jak szelest liści.~
@102  = ~Las Cieni...~
@103  = ~Nie wiem i nie chcę wiedzieć.~
@104  = ~Tak. To nazwa mego kraju, mellonamin. Znaczy "Las Cieni". Ostatnio rozmyślałem...~
@105  = ~Kivan, proszę, rozmyślaj po cichu!~
@106  = ~O nazwie lasu? Czy... czy widzisz w niej, jakieś ukryte znaczenie?~
@107  = ~(Wzdychasz i czekasz cierpliwie aż elf będzie kontynuował.)~
@108  = ~Tak, to prawda. Znaczy to "Las Cieni". To tam się urodziłem i dorastałem, <CHARNAME>. Ostatnio rozmyślałem...~
@109  = ~Tak, znaczy to "Las Cieni". Ostatnio często myślę, że rzeczywiście dla mnie jest on pełen cieni.~
@110  = ~Nic dziwnego! Każde drzewo rzuca cień. Pewnie w całym lesie jest mnóstwo cieni.~
@111  = ~Hmmm?~
@112  = ~Cieni z przeszłości?~
@113  = ~Czy to kolejna twoja "płaczliwa" sesja? Radosna dziewka na kolanie to wszystko, czego co trzeba, elfie. Zasponsoruję ci jedną.~
@114  = ~Długo żyłem w samotności i wygląda na to, że mam teraz skłonność do nadmiernego gadulstwa. Wybacz, <CHARNAME>, nie będę się narzucał.~
@115  = ~Nie ma żadnego ukrytego znaczenia, jest raczej... osobiste. Dla mnie rzeczywiście jest pełen cieni.~
@116  = ~Tak, każde drzewo rzuca cień. Ale Shilmista jest również pełna cieni tych, których kochałem, a których już nie ma przy mnie.~
@117  = ~Cienie nadchodzą by tańczyć, mój Panie,
tańcz, mój Panie, tańcz, mój Panie,
cienie przychodzą na stałe, mój Panie,
zostań, mój Panie, zostań, mój Panie...~
@118  = ~Masz na myśli Deherianę, Kivanie?~
@119  = ~(Wzdychasz cicho, ale nie przeszkadzasz elfowi.)~
@120  = ~Och, Kivanie! (Bierzesz dłoń elfa w swoje i ściskasz ją delikatnie.) Tak mi przykro z powodu cierpień, jakie zaznałeś.~
@121  = ~Shilmista to wielka puszcza, pełna wspaniałych drzew, i każde z nich rzuca cień. Jest również pełna cieni tych, których kochałem, a których już nie ma przy mnie.~
@122  = ~(Wzdychasz cicho, ale nie przeszkadzasz elfowi.)~
@123  = ~Och, Kivanie! (Bierzesz dłoń elfa w swoje i ściskasz ją delikatnie.) Tak mi przykro z powodu cierpień, jakie zaznałeś.~
@124  = ~Masz wrażliwe serce, <CHARNAME>. Rzeczywiście, Shilmista jest pełna cieni tych, których kochałem, a których już nie ma przy mnie.~
@125  = ~(Wzdychasz cicho, ale nie przeszkadzasz elfowi.)~
@126  = ~Och, Kivanie! (Bierzesz dłoń elfa w swoje i ściskasz ją delikatnie.) Tak mi przykro z powodu cierpień, jakie zaznałeś.~
@127  = ~Przestań śpiewać! To chora pieśń, zwiastująca złe rzeczy. Me cienie nie są złowrogie, <CHARNAME>. Należą do moich braci, którzy polegli broniąc Shilmisty przeciwko najazdowi orków, i do kobiety, którą kochałem. Tak, cień mojej pięknej Deheriany czeka tam na mnie. Przyniosę jej serce oprawcy i będę błagał o wybaczenie.~
@128  = ~Przepraszam, Kivanie. Ta pieśń sama cisnęła mi się na usta.~
@129  = ~Twoi bracia? Najazd na Shilmistę? Mógłbyś mi więcej o tym opowiedzieć, Kivanie? Przyznaję, że niewiele wiem o twoim kraju. A o tobie wiem jeszcze mniej...~
@130  = ~(dławisz ziewnięcie) Bez śpiewania, co? To może lepiej już ruszajmy w drogę.~
@131  = ~Czekaj, Kivanie... powiedziałeś, że chciałbyś błagać Deherianę o wybaczenie?~
@132  = ~Tak, cień mojej pięknej Deheriany czeka tam na mnie. Przyniosę jej serce oprawcy i będę błagał o wybaczenie. Są tam jeszcze dwa inne cienie stąpające lekko pośród drzew – należą do moich braci, którzy polegli broniąc Shilmisty przed najazdem orków.~
@133  = ~(dławisz ziewnięcie) Cała ta rozmowa o cieniach męczy mnie. Możemy ruszać w drogę?~
@134  = ~Deheriana, moja piękna Deheriana... Cień mojej pięknej Deheriany być może czeka tam na mnie. Przyniosę jej serce oprawcy i będę błagał o wybaczenie. Są tam jeszcze dwa inne cienie stąpające lekko pośród drzew – należą do moich braci, którzy polegli broniąc Shilmisty przed najazdem orków.~
@135  = ~Nie żałuj mnie lecz tych, których zawiodłem. Cień mojej pięknej Deheriany być może czeka tam na mnie. Przyniosę jej serce oprawcy i będę błagał o wybaczenie. Są tam jeszcze dwa inne cienie stąpające lekko pośród drzew – należą do moich braci, którzy polegli broniąc Shilmisty przed najazdem orków.~
@136  = ~Kiedy jest się młodym, pieśni zdają się nam cały czas towarzyszyć, a na ich mroczne przesłanie rzadko kiedy zwracamy uwagę. Już wystarczająco opóźniłem nasz marsz swoimi wspomnieniami, mellonamin... mój przyjacielu. Powinniśmy ruszać i odłożyć rozmowę na przyszłość.~ ~Kiedy jest się młodym, pieśni zdają się nam cały czas towarzyszyć, a na ich mroczne przesłanie rzadko kiedy zwracamy uwagę. Już wystarczająco opóźniłem nasz marsz swoimi wspomnieniami, mellonamin... moja przyjaciółko. Powinniśmy ruszać i odłożyć rozmowę na przyszłość.~
@137  = ~Kilka lat temu w Shilmiście wybuchła wielka wojna. Sekta czcząca Talonę, boginię ludzi, która zasłużyła sobie na miano Pani Trucizn, założyła tajemną enklawę w Śnieżnych Górach, graniczących z Shilmistą.~
@138  = ~Byli przygotowani do podboju całego regionu: elfiej puszczy Shilmista, ludzkiej osady Carradoon, i Biblioteki Naukowej. Dzielnie walczyliśmy z hordą orków, którą na nas nasłali, i udało nam się odeprzeć ich atak... ale, niestety, wolność naszego kraju została okupiona kosztem wielu żywotów.~
@139  = ~Mój ojciec, Echtellion, i moi dwaj bracia - Tinuvil i Arenel – byli wśród poległych.~
@140  = ~Moje kondolencje, Kivanie. Czas i odległość to wspaniali lekarze na rany serca. Czy to dlatego opuściłeś Shilmistę?~
@141  = ~To smutne, ale polegli dzielnie, w bitwie. Co z resztą twojej rodziny?~
@142  = ~Kivanie, mówiłeś również, że chciałbyś błagać Deherianę o wybaczenie?~
@143  = ~Wyglądasz na strapionego, Kivanie. Chciałbym wiedzieć więcej o tobie, ale chyba najlepiej będzie odłożyć tę rozmowę na inny dzień. Możemy dołączyć do reszty drużyny?~ ~Wyglądasz na strapionego, Kivanie. Chciałabym wiedzieć więcej o tobie, ale chyba najlepiej będzie odłożyć tę rozmowę na inny dzień. Możemy dołączyć do reszty drużyny?~
@144  = ~Skąd mam to przeświadczenie, że gdybyś miał siostrę, to zostałaby ona porwana przez demony, a gdybyś miał dzieci, to zostałyby przeklęte? Przyciągasz nieszczęścia, Kivanie, jak miód przyciąga muchy.~
@145  = ~<CHARNAME>, możemy wrócić do tej rozmowy przy innej okazji? Po latach milczenia czuję się dziwnie rozmawiając o mej przeszłości...~
@146  = ~Jak sobie życzysz.~
@147  = ~To musiało być dla ciebie bolesne. Ale jeśli będziesz chciał pogadać – możesz na mnie liczyć.~
@148  = ~Noszę w sobie brzemię winy, <CHARNAME>, i oddałem swe życie Shevarashowi by naprawić zło, które uczyniłem. Proszę, nie każ mi teraz o tym mówić. Ja... ja... nie potrafię...~
@149  = ~Zapomniałem jak to jest mieć przyjaciela... Dziękuję za uwagę. Pewnego dnia wszystko ci wytłumaczę. Czuję w jakiś sposób, że masz tą dziwną moc, aby osądzać innych i ich czyny. Chciałbym znać źródło tej mocy...~
@150  = ~Jedna trzecia społeczności zginęła w tej wojnie. Jesteśmy małym narodem. Różnię się od innych tylko tym, że pozwoliłem, aby pojmano moją żonę... Pewnego dnia wszystko ci wytłumaczę. Czuję w jakiś sposób, że masz tą dziwną moc, aby osądzać innych i ich czyny. Chciałbym znać źródło tej mocy.~
@151  = ~Amin hiraetha... Wybacz... Pewnego dnia wszystko ci wytłumaczę. Czuję w jakiś sposób, że masz tą dziwną moc, aby osądzać innych i ich czyny. Chciałbym znać źródło tej mocy...~
@152  = ~Zauważyłem, że jako jedyny nie próbujesz zmieniać tematu, kiedy wspominam o Deherianie.~ ~Zauważyłem, że jako jedyna nie próbujesz zmieniać tematu, kiedy wspominam o Deherianie.~
@153  = ~Być może to przez wyraz twych oczu, Kivanie. One... nie są oczami żywego człowieka.~
@154  = ~Jestem twoim przyjacielem, Kivanie, i wygląda na to, że nosisz na sobie olbrzymie brzemię swojego związku z Deherianą. To oczywiste, że ją kochałeś, jednak wspominałeś, że czujesz się winny. Dlaczego?~ ~Jestem twoją przyjaciółką, Kivanie, i wygląda na to, że nosisz na sobie olbrzymie brzemię swojego związku z Deherianą. To oczywiste, że ją kochałeś, jednak wspominałeś, że czujesz się winny. Dlaczego?~
@155  = ~To prawda, byłem bardzo cierpliwy. Ale teraz mam ci tylko jedno do powiedzenia: ZAMKNIJ SIĘ.~ ~To prawda, byłam bardzo cierpliwa. Ale teraz mam ci tylko jedno do powiedzenia: ZAMKNIJ SIĘ.~
@156  = ~<CHARNAME>, nigdy nie zapomnę jednego. Kiedy orkowie nas otoczyli, miałem swój sztylet przyciśnięty do szyi Deheriany. Ale zawahałem się i straciłem swą szansę, aby ją ocalić.~
@157  = ~Kivan! Posłuchaj. A co by było, gdybyś ją zabił, a potem okazało się, że jest dla was obojga szansa ucieczki? Kivanie, śmierć jest nieodwracalna. Postąpiłeś słusznie, że się zawahałeś!~
@158  = ~Na bogów, Kivanie... Dlaczego to sobie robisz?~
@159  = ~Mogę nazwać cię tchórzem albo idiotą. Wybieraj. Co dostała w zamian, Kivanie? Tortury? Zgwałcili ją?~
@160  = ~Masz rację, mellonamin. Kiedy orkowie nas otoczyli, miałem swój sztylet przyciśnięty do szyi Deheriany. Ale zawahałem się i straciłem swą szansę, aby ją ocalić.~
@161  = ~Uuma dela. Nie martw się. Nie będę więcej zawracał ci głowy.~
@162  = ~<CHARNAME>, gdybym miał jeszcze chwilę, zginęłaby z mojej ręki, i podążyłbym za nią. Wiesz co się zamiast tego stało? Prosiła te bestie o litość... by mnie oszczędzili.~
@163  = ~Tazok uznał to za komiczne i kazał mnie pobić na oczach Deheriany udając, że jej prośby poruszają jego serce. Gdyby tylko starała się trochę bardziej...~
@164  = ~Ale byłem słaby; w końcu omdlałem. Kiedy odzyskałem przytomność... Kiedy ją odzyskałem...~
@165  = ~Leżała na ziemi, a przynajmniej to, co niegdyś było nią tam leżało – zniekształcony kawał mięsa, rozszarpany, pocięty, spalony... Tazok nosił świeżą parę elfich uszu w swym naszyjniku – powiedział, że to trofeum za wyjątkową gorliwość...~
@166  = ~Kivan, proszę, przestań! PRZESTAŃ!~
@167  = ~(Czekasz, aż elf będzie kontynuował.)~
@168  = ~Kivan, to okropne! Na bogów, to jeszcze nie koniec?~
@169  = ~(Próbujesz objąć Kivana jakby był dzieckiem. Chciałabyś, aby chodziło tu tylko o zadrapane kolano, ale wiesz, że tak nie jest. Głaszczesz go po włosach mając nadzieję, że postępujesz właściwie.)~
@170  = ~Wygląda na niezły ubaw!~
@171  = ~Chcesz wiedzieć? Deheriana prosiła te bestie o litość... by mnie oszczędzili.~
@172  = ~Tazok uznał to za komiczne i kazał mnie pobić na oczach Deheriany udając, że jej prośby poruszają jego serce. Gdyby tylko starała się trochę bardziej...~
@173  = ~Leżała na ziemi, a przynajmniej to, co niegdyś było nią tam leżało – zniekształcony kawał mięsa, rozszarpany, pocięty, spalony... Tazok nosił świeżą parę elfich uszu w swym naszyjniku – powiedział, że to trofeum za wyjątkową gorliwość...~
@174  = ~Co, masz kiepski ubaw wysłuchując mych wspomnień?~
@175  = ~Jak możesz tak mówić! Ja po prostu... Nie mogę patrzeć, jak wciąż przeżywasz ten koszmar na nowo. Proszę, Kivanie, dlaczego to sobie robisz?~
@176  = ~Nie mogę tego słuchać, Kivanie, to zbyt okropna opowieść.~
@177  = ~Tak, jest nudna jak flaki z olejem.~
@178  = ~Powiedziałem sobie, że cokolwiek by się działo, nie wolno mi stracić przytomności. Świat rozmył się, ale zmuszałem się, aby stać na nogach po każdym ciosie; krzyczałem, póki głos mnie nie zawiódł... ale Tazok w końcu znudził się przedstawieniem i rozkazał zabić Deherianę. Nie musiał długo szukać chętnych.~
@179  = ~Jak tylko poczułem, że już jest martwa, mój duch również mnie opuścił. Zostawili nas obojga na śmierć. Ale ja nie umarłem.~
@180  = ~Dlaczego nie umarłem z nią?~
@181  = ~A skąd ja mam to wiedzieć? Twoja żywotność jest zdumiewająca, jak na słabowitego elfa. To dlatego wciąż toleruję cię w swojej drużynie.~
@182  = ~Kivanie, płaczę z tobą i nad tobą. Spotkał cię okrutny los, i nie wiem dlaczego. Jedyne co mogę zrobić, to walczyć u twego boku, i taki mam zamiar!~
@183  = ~Wydaje mi się, że znasz odpowiedź, Kivanie. Czy to nie dlatego jesteś oddany Shevarashowi, bogowi zemsty?~
@184  = ~Być może to miłość Deheriany przywróciła cię do życia? Zrobiłeś wszystko co mogłeś, aby ją chronić, łowco. Zemścij się, jeśli musisz, ale wydaje mi się, że nie tego oczekiwałaby Deheriana.~
@185  = ~(Kivan ostrożnie wyślizguje się z twych objęć i dotyka twego policzka.) Wybacz, <CHARNAME> - i dziękuję za współczucie. Nie pozostało zbyt wiele do powiedzenia.~
@186  = ~Powiedziałem sobie, że cokolwiek by się działo, nie wolno mi stracić przytomności. Świat rozmył się, ale zmuszałem się, aby stać na nogach po każdym ciosie; krzyczałem, póki me wargi zdolne były się poruszać... ale Tazok w końcu znudził się przedstawieniem i rozkazał zabić Deherianę. Nie musiał długo szukać chętnych.~
@187  = ~Jak tylko poczułem, że już jest martwa, mój duch również mnie opuścił. Zostawili nas obojga na śmierć. Ale ja nie umarłem. Dlaczego nie umarłem z nią?~
@188  = ~(blednie) Ubaw? Domagam się zapłaty krwią za zabawianie tłumów w ten sposób!~
@189  = ~Nie pomożesz mi każąc z powrotem torturować się w ciszy. Czasem, gdy zamykam oczy by wpaść w zadumę, te wspomnienia powracają do mnie. Szukam odpowiedzi i nie mogę jej znaleźć. Wysłuchasz mnie?~
@190  = ~Nie, nie chcę tego słuchać.~
@191  = ~Tak... ale czego ode mnie oczekujesz? Rozgrzeszenia?~
@192  = ~Ja... ja rozumiem. Kontynuuj, a bogowie niech zlitują się nad nami.~
@193  = ~Myślisz, że żyję dlatego iż me ciało zniosło zadane rany? Nie jestem tego pewien. Zdradziłem tą, którą kochałem najmocniej, i spotkał ją najokropniejszy kres. Ale zrobiłem to bezwiednie. Czuję, że Shevarash – bóg zemsty, ofiarował mi z powrotem moje życie, abym mógł się odkupić mszcząc śmierć mej żony.~
@194  = ~Wydaje mi się, że nie można wybaczyć tego, co zrobiłeś, Kivan. Nie oszukuj się myślą o odkupieniu, elfie. Żyj z tym, co uczyniłeś... a raczej czego nie uczyniłeś.~
@195  = ~To prawdopodobne. Szukaj swej zemsty, pomóż mi zabić trochę złych potworów a poczujesz się lepiej. W końcu nie miałeś wielkiego wyboru, i zrobiłeś wszystko co mogłeś, aby ochronić swą Deherianę, łowco.~
@196  = ~Może się mylisz? Być może to miłość Deheriany przywróciła cię do życia? Zrobiłeś wszystko co mogłeś, aby ją chronić, łowco. Zemścij się, jeśli musisz, ale wydaje mi się, że nie tego oczekiwałaby Deheriana.~
@197  = ~Twa obsesja zemsty pochodzi ze złowrogiego i mrocznego źródła, Kivanie. Być może od samego Tazoka, albo jego szefów. Być może twoja udręka jeszcze się nie zakończyła i wciąż jesteś zabawką w ich ręku?~
@198  = ~Tak, zdradziłem tą, którą kochałem najmocniej, i spotkał ją najokropniejszy kres. Shevarash ofiarował mi z powrotem moje życie, abym mógł się odkupić mszcząc śmierć mej żony. Tak przynajmniej myślę...~ 
@199  = ~To co zrobiłeś, było niewybaczalne, Kivanie. Nawet jeśli Shevarash zwrócił ci życie, to tylko po to, abyś odpokutował swój błąd! Nie oszukuj się myślą o odkupieniu, elfie.~
@200  = ~Twa obsesja zemsty pochodzi ze złowrogiego i mrocznego źródła, Kivanie. Być może od samego Tazoka, albo jego szefów. Być może twoja udręka jeszcze się nie zakończyła i wciąż jesteś zabawką w ich ręku?~
@201  = ~Dlaczego Deheriana miałaby chcieć abym kroczył przez Toril bez niej u swego boku? Dziękuję, <CHARNAME>, za ciepłe słowa, ale jeśli Deheriana wybaczyła mi moją słabość, będzie czekała na mnie w Arvanaith, mając nadzieję, podobnie jak ja, że mój obowiązek względem Shevarasha nie potrwa zbyt długo. Shevarash nie pozwoli mi odejść z tego świata póki nie odkupię swych win mszcząc moją żonę.~
@202  = ~Nie szukam rozgrzeszenia. Chciałbym wiedzieć, co ktoś inny myśli o mym losie. Tego dnia... kiedy ujrzałem, że Deheriana jest nietknięta, podczas gdy oprawcy skupili się na mnie, jedynym do czego dążyłem było pozostanie przytomnym tak, aby dostarczyć tym bestiom jak najdłużej rozrywki.~
@203  = ~Świat rozmył się, ale zmuszałem się, aby stać na nogach po każdym ciosie; krzyczałem, póki me wargi zdolne były się poruszać. Tazok w końcu znudził się przedstawieniem i rozkazał zabić Deherianę. Jak tylko poczułem, że już jest martwa, mój duch również mnie opuścił. Zostawili nas obojga na śmierć. Ale ja nie umarłem. Dlaczego?~
@204  = ~To prawdopodobne. Szukaj swej zemsty, pomóż mi zabić trochę złych potworów a poczujesz się lepiej. W końcu nie miałeś wielkiego wyboru i zrobiłeś wszystko co mogłeś, aby ochronić swą Deherianę, łowco.~
@205  = ~Twe słowa zdają się mówić prawdę, i podsumowują ból, który czuję cały czas w sercu. Nie jestem pewien, czy mogę dłużej żyć z tym poczuciem winy.~
@206  = ~Łowca... tak. Łowca prowadzi i chroni, a jednak poprowadziłem tą, która była mi najcenniejsza, na śmierć; nie ochroniłem jej. Jestem zaskoczony, że wciąż pokładasz ufność w mych umiejętnościach.~
@207  = ~(blednie) Jeśli to prawda, to wkrótce odkryją, że domagam się zapłaty krwią za zabawianie tłumów w ten sposób!~
@208  = ~Chciałem cię o coś zapytać, <CHARNAME>... O czym myślisz, kiedy patrzysz na zachód słońca? Na twej twarzy dostrzegłem uczucie, którego nie mogłem zrozumieć.~
@209  = ~Zachody słońca przepełniają mnie dziwnym przeczuciem. Widzę krew i koniec wszystkiego patrząc, jak słońce chowa się w fantasmagorii szkarłatu, czerwieni, i purpury.~
@210  = ~Na moment zapominam o znojach tułaczki i cieszę się ciepłem kolorów. To gorzko-słodkie uczucie.~
@211  = ~Widzę, jak słońce się chowa i chmury różowieją... Myślę o tym, że wkrótce zrobi się ciemno i powinniśmy rozłożyć obóz.~
@212  = ~O zabijaniu wścibskich elfów. Jak zwykle.~
@213  = ~Może to ze względu na twą niedawną stratę, <CHARNAME>? Trwożysz się przed najbardziej niewinnym i pięknym widokiem, traktując go jak zły omen...~
@214  = ~Nie chodzi tylko o śmierć Goriona. To coś głębszego, coś w samym środku mego serca.~
@215  = ~Skąd wiesz co czuję, elfie?~
@216  = ~Stary dobry Kivan... zawsze gotów podnieść mnie na duchu, czyż nie?~
@217  = ~Masz więc więcej szczęścia niż ja. Ja widzę niebo umazane krwią... krwią Deheriany.~
@218  = ~Chodź, elfie, słońce zaszło, stawmy czoła nocy.~
@219  = ~Powinniśmy pomścić śmierć Goriona i twojej Deheriany. Może wtedy zachód słońca nie będzie dla ciebie złowrogim widokiem.~
@220  = ~Przepraszam zatem, że się narzucam.~
@221  = ~Nie musisz mi tłumaczyć, jak to jest. Znam ten sam ból i samotność, jakie towarzyszą stracie bliźniaczej duszy.~
@222  = ~Oboje jesteśmy smutni i żałośni...~
@223  = ~Nie, Kivanie, nie potrafię tego wyjaśnić, ale po prostu WIEM, że to coś innego...~
@224  = ~Znam ten sam ból i samotność, jakie towarzyszą stracie bliźniaczej duszy.~
@225  = ~Bycie radosnym, kiedy serce krwawi, to oszukiwanie samego siebie, i jak każde oszustwo, prędzej czy później wyjdzie na jaw. Trzeba stawić czoła swym trwogom i znaleźć ich korzeń.~
@226  = ~Tak, cienie się wydłużają i nadchodzi noc. Niebo umazane jest krwią, i nasze dłonie też powinny być. Miejmy nadzieję, że będzie to krew naszych wrogów, a nie umierających przyjaciół, których zawiedliśmy.~
@227  = ~<CHARNAME>, mam nadzieję, że taki dzień nadejdzie. Może wówczas będziemy stali wspólnie, oglądając zachód słońca i marząc o wschodzie... tak, jak to robią szczęśliwi ludzie.~
@228  = ~Być może dziś w nocy to prawda. Ale jutro, kto wie, może będziemy stali wspólnie, oglądając zachód słońca i marząc o wschodzie tak, jak to robią szczęśliwi ludzie.~
@229  = ~Cokolwiek by to nie było, mam nadzieję, że będziemy stali wspólnie, oglądając zachód słońca i marząc o wschodzie tak, jak to robią szczęśliwi ludzie.~
@230  = ~Nasza starszyzna często mówiła nam o potworach i przygotowywała nas do stawienia im czoła prędzej czy później. Jednak trudno mi uwierzyć, aby kogoś dało się przygotować na horror, przez jaki przeszedłeś. Sarevok, człowiek, który zabił twego przybranego ojca i dołożył wszelkich starań, aby ciebie również zabić, okazał się twym przyrodnim bratem! Zło nie może podejść bliżej. To dlatego jesteś taki cichy i smutny?~ ~Nasza starszyzna często mówiła nam o potworach i przygotowywała nas do stawienia im czoła prędzej czy później. Jednak trudno mi uwierzyć, aby kogoś dało się przygotować na horror, przez jaki przeszłaś. Sarevok, człowiek, który zabił twego przybranego ojca i dołożył wszelkich starań, aby ciebie również zabić, okazał się twym przyrodnim bratem! Zło nie może podejść bliżej. To dlatego jesteś taka cicha i smutna?~
@231  = ~Mój przyrodni brat zabił mego przybranego ojca – to sprawa rodzinna, Kivan. Nie chcę, aby jakiś nieznajomy wtykał w to swój ciekawski nochal.~
@232  = ~Tak, to niepokojące. Żyłem przez tak długi czas myśląc o sobie jak o sierocie osamotnionej we wielkim świecie... Teraz wiem kim jest mój ojciec, i o istnieniu mego przyrodniego brata. Żadne z tych odkryć nie poprawia mi nastroju.~ ~Tak, to niepokojące. Żyłam przez tak długi czas myśląc o sobie jak o sierocie osamotnionej we wielkim świecie... Teraz wiem kim jest mój ojciec, i o istnieniu mego przyrodniego brata. Żadne z tych odkryć nie poprawia mi nastroju.~
@233  = ~Gdyby chodziło tylko o Sarevoka... list wspomina, że są i inni. Prawdopodobnie mam bardzo dużą rodzinę! I wszyscy jesteśmy pomiotami Bhaala. Czuję, że czeka mnie bardzo niemiła niespodzianka.~
@234  = ~Nie traktuję Sarevoka jak swojego krewniaka, Kivanie. A tym bardziej – mojego brata! Łączy nas jakaś dziwna duchowa więź, wynikająca z kaprysu martwego bóstwa, to wszystko. Chcę tylko pomścić śmierć mego prawdziwego ojca - Goriona.~
@235  = ~Może podejść bliżej, Kivan. Spójrz na mnie. Moja własna dusza jest polem gry; gry rozpoczętej dawno temu, ale nie zdawałem sobie sprawy, że jestem graczem. Mój przeciwnik wiedział, i dlatego teraz ma fory.~ ~Może podejść bliżej, Kivan. Spójrz na mnie. Moja własna dusza jest polem gry; gry rozpoczętej dawno temu, ale nie zdawałam sobie sprawy, że jestem graczem. Mój przeciwnik wiedział, i dlatego teraz ma fory.~
@236  = ~Cieszę się z odkrycia mego prawdziwego dziedzictwa, i nie mam żadnych problemów ze swoim bratem. Myślę, że świetnie się dogadamy, jak tylko przekonam go, aby porzucił ten absurdalny pomysł zabicia mnie. My... uwolnimy moc Bhaala czy coś w tym guście.~
@237  = ~Być może więc powinieneś omówić tę kwestię z Sarevokiem, <CHARNAME>.~ ~Być może więc powinnaś omówić tę kwestię z Sarevokiem, <CHARNAME>.~
@238  = ~Świetny pomysł, Kivanie! Sarevok był bardzo rozmowny, przy naszym poprzednim spotkaniu.~
@239  = ~Kivanie, naprawdę nie chcę o tym rozmawiać.~
@240  = ~Co chcesz usłyszeć? Że z radością odkryłem, że jestem kimś w rodzaju przegranego pół-boga? Albo że odchodzę od zmysłów z przerażenia? Czy może, że to wspaniała nowina, że albo stanę się bratobójcą, albo jego ofiarą?~ ~Co chcesz usłyszeć? Że z radością odkryłam, że jestem kimś w rodzaju przegranego pół-boga? Albo że odchodzę od zmysłów z przerażenia? Czy może, że to wspaniała nowina, że albo stanę się bratobójczynią, albo jego ofiarą?~
@241  = ~Mój przyjacielu, nie trać nadziei. Żyłem wiele lat w otoczeniu rodziny a potem ją straciłem... straciłem ją całkowicie. Z tobą jest lepiej: odnajdujesz swą rodzinę po wielu latach życia w przekonaniu, że żadnej nie posiadasz. Może znajdziesz kogoś sobie bliskiego pośród innych Pomiotów Bhaala? Kogoś, kogo z dumą będziesz nazywał swoim bratem lub siostrą? Wydajesz się w stanie poskromić swe złowrogie dziedzictwo, to może inni też?~ ~Moja przyjaciółko, nie trać nadziei. Żyłem wiele lat w otoczeniu rodziny a potem ją straciłem... straciłem ją całkowicie. Z tobą jest lepiej: odnajdujesz swą rodzinę po wielu latach życia w przekonaniu, że żadnej nie posiadasz. Może znajdziesz kogoś sobie bliskiego pośród innych Pomiotów Bhaala? Kogoś, kogo z dumą będziesz nazywała swoim bratem lub siostrą? Wydajesz się w stanie poskromić swe złowrogie dziedzictwo, to może inni też?~
@242  = ~Eee... spotkanie z Sarevokiem nie było zbyt zachęcające, Kivanie.~
@243  = ~A może mogę w jakiś sposób wpłynąć na ich życie? Masz rację, Kivanie. Krew Bhaala nie znaczy, że wszyscy musimy być tacy jak on.~
@244  = ~Nie traktuję Sarevoka albo innego pomiotu Bhaala jak swojego krewniaka, Kivanie. Łączy nas jakaś dziwna duchowa więź, wynikająca z kaprysu martwego bóstwa, to wszystko. Moim jedynym członkiem rodziny jest Gorion. Chcę tylko go pomścić.~
@245  = ~Zemsta jest dobra dla kogoś, kto już nie ma po co żyć, <CHARNAME>. Jesteś pewien, że chcesz kroczyć ścieżką zemsty?~ ~Zemsta jest dobra dla kogoś, kto już nie ma po co żyć, <CHARNAME>. Jesteś pewna, że chcesz kroczyć ścieżką zemsty?~
@246  = ~Jestem pewien, Kivanie.~ ~Jestem pewna, Kivanie.~
@247  = ~Czy dalej rozmawiam z Kivanem łowcą? Kivanem, który marzy tylko o zemście?~
@248  = ~Twoja dusza nie jest polem gry, <CHARNAME>. Należy do ciebie i tylko do ciebie, nieważne kto zasadził nasienie, z którego wykiełkowałeś jako istota.~ ~Twoja dusza nie jest polem gry, <CHARNAME>. Należy do ciebie i tylko do ciebie, nieważne kto zasadził nasienie, z którego wykiełkowałaś jako istota.~
@249  = ~Oczywiście. Jednak obawiam się, że jestem wściekły na Goriona, że nie powiedział mi o moim dziedzictwie. Pewne rzeczy mógłbym zrobić inaczej.~ ~Oczywiście. Jednak obawiam się, że jestem wściekła na Goriona, że nie powiedział mi o moim dziedzictwie. Pewne rzeczy mogłabym zrobić inaczej.~
@250  = ~To ma znaczenie! Jestem pół-bogiem, Kivan, i próbuję poznać swoją boskość. Chciałbym znać zasady gry, gdyż umożliwia ona zdobycie wielkiej mocy.~ ~To ma znaczenie! Jestem pół-boginią, Kivan, i próbuję poznać swoją boskość. Chciałabym znać zasady gry, gdyż umożliwia ona zdobycie wielkiej mocy.~
@251  = ~Tak, ale czasem obawiam się, że nastąpiła we mnie jakaś zmiana, pojawiła się jakaś skaza, czy coś w tym guście...~
@252  = ~Ciii... nie rozmawiajmy o (szeptem) nasionach... Wiesz jaki jest Boo.~
@253  = ~Jeśli chcesz uwolnić moc, która siedzi w tobie, bądź ostrożny. Ona jest jak ogień piekielny, <CHARNAME>, i może poparzyć tych, którzy są ci bliscy, i tych, których nawet nie znasz.~ ~Jeśli chcesz uwolnić moc, która siedzi w tobie, bądź ostrożna. Ona jest jak ogień piekielny, <CHARNAME>, i może poparzyć tych, którzy są ci bliscy, i tych, których nawet nie znasz.~
@254  = ~A odniosłem wrażenie, że to jego miecz był raczej rozmowny!~
@255  = ~Wybacz mi więc mój upór. Martwię się o ciebie, mellonamin.~
@256  = ~Chcę usłyszeć to, co masz do powiedzenia. Martwię się o ciebie, mellonamin.~
@257  = ~Ta wiadomość mnie zaniepokoiła, Kivanie. Żyłem przez tak długi czas myśląc o sobie jak o sierocie osamotnionej we wielkim świecie... Teraz wiem kim jest mój ojciec, i o istnieniu mego przyrodniego brata. Żadne z tych odkryć nie poprawia mi nastroju.~ ~Ta wiadomość mnie zaniepokoiła, Kivanie. Żyłam przez tak długi czas myśląc o sobie jak o sierocie osamotnionej we wielkim świecie... Teraz wiem kim jest mój ojciec, i o istnieniu mego przyrodniego brata. Żadne z tych odkryć nie poprawia mi nastroju.~ 
@258  = ~W porządku. Chcesz wiedzieć co myślę? Proszę. Sarevok jest moim bratem, ale to nie jest najgorsze! List wspomina, że są i inni. Prawdopodobnie mam bardzo dużą rodzinę! I wszyscy jesteśmy pomiotami Bhaala. Mogę się spodziewać, że czeka mnie jeszcze nie jedna bardzo niemiła niespodzianka.~
@259  = ~Kivanie, nie traktuję Sarevoka jak swojego krewniaka. A tym bardziej – mojego brata! Łączy nas jakaś dziwna duchowa więź, wynikająca z kaprysu martwego bóstwa, to wszystko. Chcę tylko pomścić śmierć mego prawdziwego ojca - Goriona.~
@260  = ~Może podejść bliżej, Kivan. Spójrz na mnie. Moja własna dusza jest polem gry; gry rozpoczętej dawno temu, ale nie zdawałem sobie sprawy, że jestem graczem. Mój przeciwnik wiedział, i dlatego teraz ma fory.~ ~Może podejść bliżej, Kivan. Spójrz na mnie. Moja własna dusza jest polem gry; gry rozpoczętej dawno temu, ale nie zdawałam sobie sprawy, że jestem graczem. Mój przeciwnik wiedział, i dlatego teraz ma fory.~
@261  = ~Zamiast brata odnalazłeś wroga. Ale... dziękuj bogom, <CHARNAME>, że mamy wrogów, gdyż to oznacza, że możemy mieć również przyjaciół.~ ~Zamiast brata odnalazłaś wroga. Ale... dziękuj bogom, <CHARNAME>, że mamy wrogów, gdyż to oznacza, że możemy mieć również przyjaciół.~
@262  = ~Rozpoznaję iskierkę nadziei w twych oczach, <CHARNAME>. Cieszę się, że przeszła ci melancholia.~
@263  = ~Więc niech bogowie się nad tobą zmiłują... nad nami. Nie zatraćmy litości. Kroczenie przez ciemność wymaga odwagi, siły i umiłowania światła, inaczej ciemność pochłonie twą duszę.~
@264  = ~Tak, nadal rozmawiasz ze mną. Dlaczego uważasz, że powinienem podjudzać czyjeś pragnienie zemsty? Przez wiele lat kroczyłem tą ścieżką, i wiem aż za dobrze jak ona jest niszczycielska i niebezpieczna, mellonamin.~
@265  = ~Cierpisz z powodu swej straty. Gdy już pomścisz Deherianę...~
@266  = ~Kivanie, ja to wszystko rozumiem. Ale wciąż chcę ukarać tego, który zabił mego przybranego ojca.~
@267  = ~Shevarash nie uśmiecha się do ciebie.~
@268  = ~Dorosłeś, odkąd cię spotkałem, <CHARNAME>, i stawiłeś czoła wielu niebezpieczeństwom z godnością i odwagą. Dla kogoś słabszego i mniej dojrzałego poznanie prawdy mogłoby być przytłaczające.~ ~Dorosłaś, odkąd cię spotkałam, <CHARNAME>, i stawiłaś czoła wielu niebezpieczeństwom z godnością i odwagą. Dla kogoś słabszego i mniej dojrzałego poznanie prawdy mogłoby być przytłaczające.~
@269  = ~Gorion kochał cię.~
@270  = ~Po prostu chciał abyś miał jak najnormalniejsze życie, jestem pewien.~ ~Po prostu chciał abyś miała jak najnormalniejsze życie, jestem pewien.~
@271  = ~Każdy z nas jest narażony na takie niebezpieczeństwo. Wszyscy znamy pokusy. Posłuchaj swego serca, bądź czujny, <CHARNAME>, ale nie obawiaj się samego siebie.~ ~Każdy z nas jest narażony na takie niebezpieczeństwo. Wszyscy znamy pokusy. Posłuchaj swego serca, bądź czujna, <CHARNAME>, ale nie obawiaj się samej siebie.~
@272  = ~(uśmiecha się) Tak, to łakomy chomik... cały czas dziwi mnie, że Boo nie przerósł jeszcze Minska.~
@273  = ~Wtedy wreszcie zrobię to, co jest mym największym pragnieniem – dołączę do Deheriany w Arvanaith. Ty kroczysz inną ścieżką, mellonamin. Nie zasmakowałeś jeszcze życia i miłości. Zapamiętaj to.~ ~Wtedy wreszcie zrobię to, co jest mym największym pragnieniem – dołączę do Deheriany w Arvanaith. Ty kroczysz inną ścieżką, mellonamin. Nie zasmakowałaś jeszcze życia i miłości. Zapamiętaj to.~
@274  = ~Shevarash nigdy się nie uśmiecha, <CHARNAME>. Pięć tysięcy lat temu złożył uroczyste ślubowanie; nie uśmiechnie się póki Lloth i jej naśladowcy nie zostaną zniszczeni. Jest oddany swym słowom.~
@275  = ~'Quel undome, a'maelamin Deheriana. Dobranoc, moja ukochana Deheriano.~
@276  = ~Każdego ranka słyszę, jak mówisz "dzień dobry" swej martwej żonie – a każdej nocy życzysz jej dobrej nocy. To smutne.~
@277  = ~Jesteś wdowcem, elfie! WDOWCEM! Zaprzeczanie nic nie zmieni. Deheriana jest martwa, Kivanie. Martwa!~
@278  = ~Czyżbym miał nowego członka drużyny? Kim jest Deheriana?~ ~Czyżbym miała nowego członka drużyny? Kim jest Deheriana?~
@279  = ~'Quel undome, a'maelamin. Quel kaima, Kivan, lle anta esta. Dobranoc, ukochany. Dobrych snów, Kivanie, potrzebujesz odpoczynku. Ciii, Kivanie. Nie naśmiewam się z ciebie... ale słyszę, że mówisz jej "dzień dobry" o każdym wschodzie słońca i "dobranoc" za każdym razem, gdy kładziesz się spać. Chciałabym, abyś choć raz doczekał się odpowiedzi.~ 
@280  = ~Tak bardzo za nią tęsknisz, Kivanie. Chciałabym móc ci pomóc...~
@281  = ~Nie smuć się, mój przyjacielu. To dla mnie piękne chwile. Kiedyś szukałem wymówek, aby odezwać się do Deheriany, i nie zasypiałem, póki ona nie przeszła obok mnie, i mogłem życzyć jej dobrej nocy, słyszeć jej głos i widzieć jej uśmiech.~ ~Nie smuć się, moja przyjaciółko. To dla mnie piękne chwile. Kiedyś szukałem wymówek, aby odezwać się do Deheriany, i nie zasypiałem, póki ona nie przeszła obok mnie, i mogłem życzyć jej dobrej nocy, słyszeć jej głos i widzieć jej uśmiech.~
@282  = ~Dobra, dobra. Starczy tego dobrego!~
@283  = ~Przez cały ten czas, który cię znam, Deheriana była stale obecna w twoim życiu. To dziwne słyszeć, że były dni, kiedy nie byłeś pewien jej miłości.~
@284  = ~Jak ją poznałeś, Kivanie? Jeśli nie masz nic przeciwko, że pytam...~
@285  = ~Niczemu nie zaprzeczam, <CHARNAME>. Wiem, że się rozdzieliliśmy, ale mam nadzieję, że wciąż mnie słyszy... i znów będziemy razem, jak tylko Shevarash pozwoli mi odejść.~
@286  = ~Tak, tak, oczywiście. Możemy porozmawiać o czymś innym, niż Deheriana? Albo przynajmniej o czymś, co ma związek z Deherianą, ale jest wesołe? Możesz mi powiedzieć, jak ją poznałeś, Kivanie?~
@287  = ~Wybacz. Widzę, że tęsknisz za nią każdego dnia, i fakt, że nie mogę nic na to poradzić sprawia, że czuję się... cóż, bezradna i sfrustrowana. Kivanie, chciałabym móc coś...~
@288  = ~A niektórzy skarżą się, że mówię o Deherianie zbyt często! Deheriana jest... była elfką z Shilmisty... Ale nie mogła dołączyć do naszej drużyny, <CHARNAME>. Deheriana została zabita przez Tazoka i jego popleczników wiele lat temu, i to dlatego szukam zemsty na Tazoku, pół-ogrze, i bandytach, którzy mu służą.~
@289  = ~Wiem, że nie miał to być okrutny żart, <CHARNAME>. Twój głos był łagodny – objawiał hojność twego serca... Słuchając go pomyślałem sobie, że to było coś, co mogła powiedzieć Deheriana. Twa przyjaźń to najlepsza rzecz jaka mnie spotkała, odkąd rozstałem się z Deherianą.~
@290  = ~Jeśli mogę zapytać... jak dawno temu zabrano ci Deherianę?~
@291  = ~(rumienisz się) Zrobiłabym to dla KAŻDEGO przyjaciela...~
@292  = ~Zawsze możesz liczyć na moją przyjaźń i lojalność, Kivanie. Walczymy w tej samej bitwie, ramię przy ramieniu. Mamy wspólnego wroga. My...~
@293  = ~Ja... ja... moje serce... mniejsza z moim sercem, elfie. To powściągliwa rzecz... to moje serce, i kiepski temat do rozmów. Może zamiast tego mógłbyś mi opowiedzieć więcej o Deherianie? Jak się spotkaliście?~
@294  = ~Moja miła przyjaciółko... zrobiłaś już dla mnie tak wiele i tak bardzo subtelnie. Twa przyjaźń to najlepsza rzecz jaka mnie spotkała, odkąd rozstałem się z Deherianą.~
@295  = ~Ja również cenię sobie twoją przyjaźń. Może moglibyśmy przez chwilę porozmawiać? Mógłbyś mi opowiedzieć więcej o Deherianie... Jak ją poznałeś?~
@296  = ~Pewnie wyglądam i mówię jak zbaraniały. Ale to się tyczy każdego zakochanego.~
@297  = ~Nawet największa rzeka płynąca szerokim korytem przez równiny na początku jest tylko małym strumykiem. Tak samo jest z miłością. Jestem spragniony picia zarówno ze strumyka pierwszej czułości tak samo jak z wezbranego potoku namiętności.~
@298  = ~Cóż, wszystko jedno. Spróbuj tylko nie utonąć, elfie.~
@299  = ~Mówiąc o potokach... Jak poznałeś Deherianę, Kivanie? Jeśli nie masz nic przeciwko temu, że pytam.~
@300  = ~Spotkałem Deherianę podczas wojny w Shilmiście. Każdy wtedy stawał się wojownikiem, starcy i dzieci, szlachcice i zwykli obywatele. Ona była jedną z czarodziejek – małej i podatnej na ataki grupy, w której mocy pokładano wielkie nadzieje.~
@301  = ~Więc oczy wojowników zawsze skupiały się na nich, aby je chronić i zapewnić osłonę... Dostrzegłem Deherianę... trudno było jej nie zauważyć. W chwilach największej rozpaczy, kiedy wszystko wydawało się stracone, spojrzałem na nią, i mój duch wzniósł się z powrotem, i nie dbałem już o rany.~
@302  = ~Stała jak młoda brzoza, złota i zielona, a jej głos był czysty jak poranna rosa, nawet kiedy jej pieśni niosły śmierć naszym nieprzyjaciołom.~
@303  = ~A po zakończeniu wojny...~
@304  = ~Teraz sam chciałbym, żeby żyła. Przydałaby mi się kolejna utalentowana osoba...~ ~Teraz sama chciałabym, żeby żyła. Przydałaby mi się kolejna utalentowana osoba...~
@305  = ~Czy patrzenie na nią nie rozpraszało cię? Od walki, oczywiście.~
@306  = ~To już piętnaście lat, albo coś koło tego.~
@307  = ~Pięt... Niech cię, elfie! Faerun nie jest miejscem dla ciebie! Uciekaj stąd! Wracaj na Evermeet! Bogowie, chciałbym tobą potrząsnąć albo coś!~ ~Pięt... Niech cię, elfie! Faerun nie jest miejscem dla ciebie! Uciekaj stąd! Wracaj na Evermeet! Bogowie, chciałabym tobą potrząsnąć albo coś!~
@308  = ~Czymże jest piętnaście lat dla długożyjących elfów... Czas i odległość uleczą wszelkie rany.~
@309  = ~To dość długi okres żałoby, mój przyjacielu. Nie myślałeś, aby zacząć żyć na nowo? Znowu się zakochać?~
@310  = ~Nie wierzę w rozstania, towarzyszu. To tylko ułuda, słowo. Pokładaj wiarę w drodze, to jedyna rzecz, której nigdy nie zabraknie.~
@311  = ~Wiem, arwen en amin... moja pani. Twa przyjaźń to dla mnie zaszczyt.~
@312  = ~Tak, to wszystko prawda, moja pani. Jestem szczęśliwy, że przeznaczenie właśnie ciebie wysłało mi jako sprzymierzeńca tego dnia, którego przechodziłaś przez Wysoki Żywopłot.~
@313  = ~Po wojnie pogrzebaliśmy z honorami naszych poległych... Moja matka nie mogła uleczyć swego smutku za moim ojcem i moimi braćmi, którzy polegli.~
@314  = ~Przekonała resztę mej rodziny do powrotu na Evermeet. Ja zostałem, gdyż dostrzegałem, że po mroźnej zimie nadchodzi wiosna, i Deheriana uśmiechała się za każdym razem, gdy mnie spotkała i życzyłem jej udanego dnia.~
@315  = ~Gdyby Deheriana żyła, kochałbyś ją nie tylko za jej umiejętności, <CHARNAME>.~ ~Gdyby Deheriana żyła, kochałabyś ją nie tylko za jej umiejętności, <CHARNAME>.~
@316  = ~(uśmiecha się) Strzelec w bitwie postępuje według tego samego schematu, <CHARNAME>. Załaduj. Naciągnij. Puść. Oczywiście, nie miałem czasu rzucać jej spojrzenie w znoju walki, i przeważnie była poza zasięgiem mego wzroku... ale czasem udawało mi się.~
@317  = ~<CHARNAME>, nie wiem w jaki sposób uraziłem cię mymi słowami. Ale rzeczywiście, miałem zamiar udać się w podróż po śmierci Tazoka.~
@318  = ~Dla elfa lata ciągną się tak samo długo jak dla krasnoluda, gnoma, niziołka, bądź człowieka, <CHARNAME>. Czas i odległość leczą... tak, ale tylko miłość przywraca do życia.~
@319  = ~Miłość? Myślisz, że mógłbyś znowu kogoś pokochać?~
@320  = ~Mówisz jak ktoś, kto ma nadzieję... Podoba mi się ten nowy ton twojego głosu.~
@321  = ~Oczywiście. Ale nie mamy teraz czasu aby o tym dyskutować, Kivanie.~
@322  = ~Nie, nie "znowu". Nigdy nie przestałem kochać Deheriany, <CHARNAME>. Myślę, że Shevarash zwrócił mi me życie, abym mógł pomścić śmierć Deheriany. A potem... Gdy już stawię czoła Tazokowi w walce, powrócę do mej ukochanej.~
@323  = ~Drogi niosą znój, ale życie bez nich byłoby trudniejsze... Ja również kocham ten hymn do Shaundakula. Jesteśmy do siebie podobni w wielu rzeczach, <CHARNAME>.~
@324  = ~Muszę ci podziękować za danie mi nadziei. Twe umiejętności i towarzystwo sprawiają, że czuję iż bitwa jest już niemal wygrana, i czas, w którym ujrzę ponownie moją Deherianę już niemal nadszedł.~
@325  = ~Tak, powinniśmy ruszać. Ta rozmowa jednak przywróciła mi siły do życia.~
@326  = ~(lament) Och, Seldarine... moja głowa...~
@327  = ~Seldarine miej litość...~
@328  = ~Dla ciebie może byłoby najlepiej, gdybyś zapomniał, ale reszta z nas zachowa czułe wspomnienia...~
@329  = ~Tak, najlepiej byłoby, gdybyś zapomniał... i żadne z was dwojga nie zbliżyłoby się do butelki, jeśli chcecie dalej wspólnie podróżować.~
@330  = ~Och, nie... Mam nadzieję, że my nie... ahem... sprawiliśmy kłopotu reszcie drużyny? Zbytnio?~
@331  = ~Nie, ale znacząco rozszerzyłem swój elfi słownik. Powiedz mi, Kivanie, co znaczy "llatarala menatira"? Brzmi całkiem uroczo i tak miło układa się na języku...~
@332  = ~Powiedzmy, że pewna plotka o elfach tańczących przy blasku księżyca okazała się słuszna. Wszyscy bardzo skorzystaliśmy na tym przedstawieniu.~
@333  = ~Nie martw się tym, Kivanie. Ruszajmy w drogę.~
@334  = ~Obawiam się, że to wino było za silne. Mam nadzieję, że my nie... ahem... sprawiliśmy kłopotu reszcie drużyny? Zbytnio?~
@335  = ~Dziękuję, mój przyjacielu. Xan, wybacz.~ ~Dziękuję, moja przyjaciółko. Xan, wybacz.~
@336  = ~Zechcesz... zechcesz wybaczyć, <CHARNAME>? Potrzebuję trochę prywatności aby zebrać myśli.~
@337  = ~(rumieni się gwałtownie) Nie potrzebujesz znać tego konkretnego wyrażenia, zaufaj mi...~
@338  = ~To są...~
@339  = ~Zapewniam cię-~
@340  = ~Wy dwaj, zamknąć się! Natychmiast!~
@341  = ~Monty, co żeś znowu narobił, ty futrzastostopy dziwaku?~
@342  = ~Kivanie, masz rację. Montaronie, nie ma tutaj miejsca na takie paskudztwa. Albo się tego pozbędziesz, albo ja pozbędę się ciebie.~
@343  = ~Kivanie, jesteś po prostu niemożliwy. Nie pozwolę ci ganić mojego dobrego przyjaciela, Montarona!~
@344  = ~Ja-~
@345  = ~<CHARNAME>-~
@346  = ~Spokojnie, Kiv. Nikomu nie dzieje się krzywda. Niziołek ma... osobliwe gusta, ale nie jest taki zły...~
@347  = ~Nie smęć mi za uszami, elfie. Jesteś wprost niemożliwy. Nie pozwolę ci czepiać się mego drogiego przyjaciela, Montarona!~
@348  = ~Ufam, że wiesz co robisz, i komu dajesz schronienie w naszych szeregach. To była moja ostatnia interwencja.~
@349  = ~Dobrze.~
@350  = ~Skoro tak sprawy się mają, zrywam nasz sojusz. Strzeż się tego, którego nazywasz przyjacielem.~
@351  = ~Mani naa lle umien, Branwen? Branwen, co robisz? Dlaczego wkładasz fiolki do mojego plecaka?~
@352  = ~Wydaje mi się, że potrzebujesz mikstury na spokojny sen. Teraz masz je na wyciągnięcie ręki.~
@353  = ~Rzadko sypiam, Branwen. Elfy wpadają w zadumę...~
@354  = ~Jakkolwiek to nazwiesz, to źle, że lamentujesz.~
@355  = ~Miałem sen, Branwen, to wszystko. Nie ma się o co martwić.~
@356  = ~Myślałam, że elfy nie śpią. Jak możesz więc śnić?~
@357  = ~Mogę spać, jeśli zechcę... Zaduma jest jak sen, choć nieco się różni.~
@358  = ~Elf podczas zadumy przeżywa ponownie swe wspomnienia. To bardzo realne, bardzo szczegółowe. Robimy tak, aby pamiętać naszą przeszłość, nasze pragnienia i tych, z którymi się rozdzieliliśmy. Ale możemy również spać, przeważnie kiedy naprawdę jesteśmy zmęczeni.~
@359  = ~Wszystko jedno, po prostu wypij jedną z tych mikstur nim zrobisz którąś z tych rzeczy, która utrzymuje cię na chodzie, i jeśli nie poczujesz się po tym lepiej, to jestem Auril.~
@360  = ~Wygląda na to, że czeka nas kolejny recital. Och, rozkosze podróżowania z bardem!~
@361  = ~Być może ta piosenka poruszy nawet twoje ponure serce, łowco.~
@362  = ~Mało prawdopodobne. Twój repertuar koncentruje się wokół miłosnych piosenek bądź pijackich przyśpiewek.~
@363  = ~Wcale nie, ty uparty elfie. Posłuchajcie, wszyscy! Dla naszego dzielnego wojownika zaśpiewam pieśń inną od pozostałych, jakież to mogliście zakosztować z mego repertuaru:~
@364  = ~Bądź spokojne, bądź spokojne, serce drżące;
Pamiętaj mądrość dni minionych:
Ten, kto drży przed ogniem i powodzią,
I... eee... wiatrem... i wiatrem, który gna...~
@365  = ~Ahem, nie mogę sobie przypomnieć jak to dalej leciało... Minęło trochę czasu odkąd ja...~
@366  = ~Nie zadręczaj się. Tak to szło:~
@367  = ~I wiatrem, który gna przez nieboskłon,
Niech gwieździste wiatry i ogień i powódź
Skryją się, gdyż nie ma on udziału swego
W tym samotnym, majestatycznym bezliku.~
@368  = ~Dziękuję, Garrick, to była zacna pieśń.~
@369  = ~Widzę, że cenisz sobie sztukę poezji znacznie bardziej, niż żeś skory to przyznać, mój skryty przyjacielu.~
@370  = ~Proszę cię, abyś nie brał mnie za konesera, bardzie.~
@371  = ~(uśmiecha się) Panienko Imoen, słyszałem, że dziewczęciu nie przystoi patrzeć na rozbierającego się mężczyznę.~
@372  = ~Och, cóż, tia... przepraszam, Kivanie! Nie chciałam przeszkadzać, czy coś... ale... eee... co to za naszyjnik nosisz?~
@373  = ~Insygnia łowcy, Imoen.~
@374  = ~Że co?~
@375  = ~(wzdycha) To zwyczaj łowców, aby wybierali zwierzę, z którym się identyfikują.~
@376  = ~Wyrzeźbiłbym go lub namalował, pozwalając innym podążać moim tropem. To by pozwoliło im odkryć mój los, gdybym się zagubił, albo powiedziałoby zmęczonemu podróżnemu, kto napełnił przydrożną chatę jedzeniem i drewnem na opał.~
@377  = ~Ciekawe. Twój wygląda jak orzeł.~
@378  = ~Sokół, ściślej mówiąc. To niezwykły wybór, jak na głupiego młodzika, który marzy o mężnych czynach i osiągnięciach.~
@379  = ~Myślisz, że w młodości byłeś marzycielem? W każdym razie wygląda ładnie, to zdobienie. Złodzieje też takie powinni mieć! Właściwie to pamiętam legendę o złodzieju, który zostawiał kawałek karmazynowego płaszcza jako swój podpis!~
@380  = ~Hmm, jaki symbol mogłabym sobie wybrać? Och, wiem! zgadnij, Kivan, jaki byłby mój znak?~
@381  = ~Przebiegły rudy lis?~
@382  = ~Cóż, Safano, z tego co rozumiem, znalazłaś się w haremie paskudnego Pashy Uzefa, okryta jedynie jedwabnym pasemkiem, który chronił twe ciało, i z przerażającym eunuchem strzegącym twych drzwi przez cały dzień i noc.~
@383  = ~Moje okna otwierały się na ścianę urwiska, wysoką na dwadzieścia pięć metrów. Wodospad szlochał nad mym losem, a ja nieomal oszalałam, wsłuchując się w jego żale. Była taka chwila, kiedy stałam na parapecie okna myśląc, aby zakończyć swój żywot.~
@384  = ~I w przełomowej chwili miałaś jeden z tych swych genialnych pomysłów, które przy niezliczonych okazjach ocaliły twoje życie i życie twych kochanków.~
@385  = ~Tak dokładnie było! Wiesz co zrobiłam?~
@386  = ~Podejrzewał, że wyprułaś kilka nitek ze swej pochlebnie skąpej szaty, splotłaś je razem i udusiłaś nimi dwumetrowego eunucha, kiedy pojawił się, aby zaprowadzić cię do Pashy.~
@387  = ~Skąd wiedziałeś? W każdym razie, kiedy zabrałam temu eunuchowi miecz i tarczę i wybrukowałam sobie drogę trupami strażników, tylko sam Pasha Uzef stał mi już na drodze.~
@388  = ~I był przerażająco dobrych fechmistrzem, a jego oczy płonęły jak dwa węgle.~
@389  = ~O tak. Mówisz, jakbyś tam był. Wyprowadzaliśmy ciosy jeden po drugim, ale bez skutku, i wreszcie puścił swój miecz u moich stóp i ukląkł. "Lady Safano," powiedział, "moja miłość do ciebie jest zbyt silna, abym mógł bez niej żyć."~
@390  = ~"Gdzie jest twój sztylet, moja pani? Błagam, abyś przekuła me serce i zakończyła me cierpienia!"~
@391  = ~Ed' i'ear ar' elenea! Na morze i gwiazdy! Safano, marnujesz swe talenty. Gdybyś była bardem, ludzie płaciliby sowicie, aby wysłuchiwać twych opowieści.~
@392  = ~Shar Teel, zakończ to szaleństwo. (Kivan rzuca miecz na ziemię.) Trening to trening, ale ty próbujesz mnie zranić. Twój miecz jest ostry i nie wierzę, że to przypadek.~
@393  = ~Wiedziałeś, że jest ostry! Jesteśmy małymi dziećmi aby walczyć tępymi mieczami? Broń się, tchórzu!~
@394  = ~Nie zgodzę się, abyś wypędzała swe demony moją krzywdą. Mój miecz leży na ziemi i nie podniosę go. Koniec treningu.~
@395  = ~Może i jesteś elfem, ale nie jesteś w niczym lepszy od ludzkich samców! (pluje) Boisz się przegrać z kobietą!~
@396  = ~To nieprawda. Shayleigh z Shilmisty jest o wiele lepszą wojowniczką, niż ja. Moja żona, mogła ustrzelić moją strzałę w locie. Nie mam nic do tego, że jesteś kobietą; przeszkadza mi, że traktujesz mnie jak prawdziwego wroga w walce na niby.~
@397  = ~Gadanie, gadanie, gadanie. Wiedziałam, że nie mam co marnować czasu na słabowitego elfa. Nie potrafisz nawet stawić przyzwoitego oporu. To prawda, co powiadają o twym ludzie: w waszych żyłach płynie woda zamiast krwi!~
@398  = ~Musiałaś wiele wycierpieć, Shar Teel, że stałaś się taka zgorzkniała, ale ja nie jestem na tyle miły, aby patrzeć przez twą grubiańską fasadę i próbować uleczyć twą zranioną duszę. Modlę się, abyś spotkała kogoś, kto ci w tym pomoże.~
@399  = ~Wiesz, że jesteś nieznośnie głupi? Nawet jak na mężczyznę?~
@400  = ~Mów co chcesz, Shar Teel. Nie dbam o to.~
@401  = ~Młody rycerzu, spędzasz wiele czasu trenując swój fechtunek, ale nigdy nie widziałem, abyś ćwiczył strzelanie do celu. Łucznictwo jest ci obojętne?~
@402  = ~Tak, zacny elfie, strzały i bełty to nie jest mój ulubiony rodzaj broni. Walka w zwarciu jest szlachetna, i doskonalenie mych umiejętności w niej cieszy me serce, ale plucie strzałami z daleka niespecjalnie mi odpowiada.~
@403  = ~Jeśli dobrze rozumiem, sugerujesz, że łucznictwo to zajęcie dla tchórzy?~
@404  = ~Nie, na pewno nie dla tchórzy. Jestem wystarczająco wyuczony w sztuce prowadzenia wojny aby cenić każdego sojusznika, i nie umniejszam znaczenia kompanów, niezależnie od sposobu, w jaki uśmiercają moich przeciwników. Ale, Kivanie, ma krew wrze gdy szarżuję prosto w hordy nieprzyjaciół. Idealny sposób aby odnieść spektakularne zwycięstwo!~
@405  = ~Niektóre bitwy można wygrać podstępem; inne – kilkoma słowy zapisanymi na papierze, a jeszcze inne strzałą trafiającą prosto w cel. Wysłuchaj mej rady – ćwicz się w każdej z tych ścieżek, Ajantisie.~
@406  = ~Strzały, pióra i zakurzone zwoje... Łowco, nic nie wiesz o rycerskim honorze. Obowiązki paladyna są sprawiedliwe a jego ostrze błogosławione. Paladyn przyrzekł skonać na polu bitwy w chwale, bez spisków, a nie ukradkiem, jak złodziej.~
@407  = ~I wielu umiera szlachetnie i dzielnie, nie pomagając swej sprawie ani o włos. Nie dbam o to, czy odbiorę Tazokowi życie strzałą, czy mieczem. Nie dbam o to, czy moje imię będą opiewali w pieśniach.~
@408  = ~Po co ci mój miecz, panienko?~
@409  = ~Hę, do treningu, oczywiście.~
@410  = ~Aloro, to ostrze jest... o dziesięć centymetrów wyższe, niż ty? Nie będziesz w stanie go unieść, a co dopiero skutecznie nim władać. Jeśli jesteś zainteresowana broniami o długim zasięgu, sugeruję, abyś spróbowała z lekką włócznią albo...~
@411  = ~Ale nie z długim mieczem? To taaakie niesprawiedliwe! Taaakie niesprawiedliwe! (zaczyna szlochać)~
@412  = ~Aloro, nie rozumiem... Skąd te łzy? W końcu dla ciebie krótki miecz jest jak wielki miecz dla elfa... więc na swój sposób władasz długim mieczem... Aloro? Proszę, nie płacz.~
@413  = ~Przestań mnie niańczyć! Jesteś zupełnie jak moi rodzice: "Aloro, nie płacz! Aloro, nie idź tam! Aloro, nie dotykaj tego!" Jestem dorosłą kobietą, a nie jakimś tępym dzieciakiem!~
@414  = ~Nie niańczyłem cię, tylko oferowałem ci radę.~
@415  = ~Naprawdę? Och, jakiś ty słodki! A teraz mogę obejrzeć sobie ten miecz? Są na nim te śmieszne małe literki i pomyślałam sobie, że to elficki. Jak w książce. Hę, nigdy nie czytałam elfickiego z miecza. To o wiele fajniejsze!~
@416  = ~Zgadza się, to elfie runy. Można z nich... Aiya, tampa! ALORO, NIE! Wiesz, Aloro, możesz się pobawić mieczem, a ja pójdę sobie na zwiad. Ja... nie mogę na to patrzeć.~
@417  = ~Zastanawiam się, jak to jest, że dorosła kobieta znajduje rozrywkę w łaskotaniu innych źdźbłem trawy?~
@418  = ~Och, to bardzo dorosła rzecz, Kivanie.~
@419  = ~Mogłabyś wyjaśnić?~
@420  = ~Weźmy na przykład bardzo smutnego gościa, który w życiu ma tyle uciechy ile bazyliszek przeglądający się w lustrze. Więc jeśli ktoś wywołuje uśmiech na jego twarzy, to postępuje dojrzale, prawda?~
@421  = ~To prawda. Kontynuuj.~
@422  = ~I tu właśnie jest miejsce na łaskotki! Nikt nie może powstrzymać śmiechu, gdy...~
@423  = ~Nie rozumiesz, panienko. Czasem śmiech nie przychodzi tak łatwo.~
@424  = ~(cicho) Modlę się, abyś nigdy tego nie zrozumiała, Aloro.~
@425  = ~Nie zawędrowałem na Północ, moja pani Branwen, jednak słyszałem o surowym pięknie twych ojczystych ziem.~
@426  = ~To dobrze słyszałeś. Wyspy archipelagu Northeim wyrastają z lodowatego morza, jak zamki tutaj, na Południu; różowe, szare i mieniące się lśniącymi kryształami.~
@427  = ~A morze rozbija się o klify... doprawdy, wspaniały widok.~
@428  = ~Klify są równie nieustępliwe, jak wojownicy z mego kraju. Wypływają na morze w długich łodziach, dziób statku i żagle pomalowane na czerwono: kolor krwi i honoru.~
@429  = ~A ciemnoniebieskie wody najgłębszych fiordów barwią oczy córek Norheim?~
@430  = ~Czyżbyś słyszał pieśni o mieszkańcach północy?~
@431  = ~Nie, tylko zgadywałem.~
@432  = ~Me serce raduje się widząc cię z dzieckiem, Coranie.~
@433  = ~Kobieta ostatecznie pojmała me serce do kresu moich dni, Kivan! Powinienem wypłakiwać oczy, ale zamiast tego czuję... niemal radość.~
@434  = ~Cieszę się słysząc te słowa, mellonamin.~
@435  = ~Uśmiechasz się, Kivanie. Co prawda smutno, ale jednak uśmiechasz się. Mam nadzieję, że nie radujesz się dlatego, że nagle zostałem kurą domową.~
@436  = ~Nie, oczywiście, że nie. Cieszę się, że odnalazłeś spokój umysłu, Coranie.~
@437  = ~Jeśli Namara wda się we mnie, a już dostrzegam pewne podobieństwo, to obawiam się, że moja przyszłość będzie daleka od spokojnej.~
@438  = ~Już mogę sobie wyobrazić strażników dookoła mej małej chatki i jak strzelam jedną bądź dwie strzały w powietrze aby odpędzić co bardziej gorliwych adoratorów...~
@439  = ~Powiedz mi, Coranie, dlaczego nie zostaniesz z Brielbarą? Zauważyłem, że jej wdzięki nie były ci całkiem obojętne, a nawet jeśli się mylę, to dlaczego nie zrobisz tego dla dobra dziecka?~
@440  = ~Łowco, Brielbara przeklęłaby mnie, gdybym został. Może nie pierwszego dnia, czy w pierwszym miesiącu, ale ostatecznie tak by się to skończyło.~
@441  = ~Co ci się stało, że masz o sobie tak niskie mniemanie?~
@442  = ~Złodziej taki jak ja, zaznaje więcej wolności, niż ktokolwiek inny. Nie można sobie ułożyć szczęśliwego długiego życia z mężem, gonionym wiatrem jak biegacz stepowy.~
@443  = ~Zdajesz się niemal smutny, Coranie. Być może pewnego dnia to przemyślisz i powrócisz od niej. Radzę ci, abyś lepiej zrobił to wcześniej, niż później.~
@444  = ~Kiedyś byłem nas tyle głupi, że w jednym z listów napisałem "wkrótce wrócę". Nawet sam w to uwierzyłem. Ale ona poszła po rozum do głowy i zamieszkała z kimś ze swojego środowiska... sam nawet nie zdawałem sobie sprawy, jak bezradny się czuję, gniotąc jej ostatni list w dłoni.~
@445  = ~"Bądź wolny, szczęśliwy i zakochany," pisała. Od tamtej pory zmądrzałem. Nigdy nie piszę listów i nigdy nie wracam.~
@446  = ~Mogę coś ci poradzić, Coranie? Jeśli ktoś zawładnie twą wędrującą duszą, i zakochasz się prawdziwie i głęboko – nie rozstawaj się z nią. To wbrew elfie tradycji – ale nie rozdzielaj się z tą, którą kochasz.~
@447  = ~To miecz w twej dłoni ją chroni, nie obietnica przyszłych spotkań i słowa wysyłane z oddali.~
@448  = ~Coranie, jesteśmy z jednego ludu, dlatego zlekceważę twoje wypowiedzi. Nie zawracaj mi więcej głowy swymi głupimi opowiastkami. Nie interesują mnie twoje romanse.~
@449  = ~Och, na Złotą Różę! Nie chcesz słyszeć o Bercie, to w porządku! Ale nie musisz się jeżyć jak jeż, który zgubił grzyba. Jestem pewien, że sam nieraz się łajdaczyłeś. Po co trzymać to w tajemnicy? Spokojnie, podziel się jakąś historyjką!~
@450  = ~(szczerzy zęby) Miałem kiedyś dziewkę, która została pobita na krwawą miazgę przez pięciu bandytów i wciąż nie przestawała błagać ich, aby oszczędzili mi życie. Wystarczy? A może chcesz więcej historyjek o moich łajdactwach?~
@451  = ~To dość ponure. Nie dziwię się, że taka z ciebie zrzęda. (wzrusza ramionami) Było minęło. Trzeba żyć dalej, Kivanie.~
@452  = ~Co?~
@453  = ~Mówisz o tej swojej martwej dziewczynie. Pamięć to dobra rzecz, ale drżę na samą myśl, że wciąż jesteś tylko jej oddany.~
@454  = ~(cicho) Deheriana jest najpiękniejsza, najszlachetniejsza, najinteligentniejsza...~
@455  = ~...i najmartwiejsza. Wolę, żywą, ciepłą dziewuchę, chichoczącą i pachnącą dobrym winem i słodkimi perfumami, niż jakiegoś cholernego ducha...~
@456  = ~Czy mógłbyś się z łaski swojej zamknąć?~
@457  = ~Daleka jest droga z Rashemenu do Wrót Baldura.~
@458  = ~Pragnieniem twych jest zapytać o cel mej podróży?~
@459  = ~To prawda.~
@460  = ~Celem mym jest wiedza. W tym nie różnię się od innych. Wielki Othlor uraczył mnie paroma słowy proroka, i poszukuję dalszej wiedzy.~
@461  = ~Proroctwo... podążasz za proroctwem, Dynaheir? Okazujesz zainteresowanie naszym młodym dowódcą – myślisz, że-~ ~Proroctwo... podążasz za proroctwem, Dynaheir? Okazujesz zainteresowanie naszą młodą dowódczynią – myślisz, że-~
@462  = ~Nie wiem jeszcze. Słowo jest ciemne i niewyraźne.~
@463  = ~<CHARNAME> powinien wiedzieć o twych przypuszczeniach.~ ~<CHARNAME> powinna wiedzieć o twych przypuszczeniach.~
@464  = ~A po cóż takiego? Podejrzenia tylko zaśmiecają umysł i płatają figle percepcji. <CHARNAME> ma oczy. Nie mam pragnienia zwodzić na manowce kogoś niepewnym słowem.~
@465  = ~Więc to coś złowieszczego? Polubiłem naszego młodego przyjaciela. Jesteś po jego stronie, prawda?~ ~Więc to coś złowieszczego? Polubiłem naszą młodą przyjaciółkę. Jesteś po jej stronie, prawda?~
@466  = ~Wiesz, że stoję po stronie sprawiedliwości i pokoju.~
@467  = ~Nigdy w to nie wątpiłem, Dynaheir.~
@468  = ~Więc to coś złowrogiego? Twe słowa mogą sprawić, że <CHARNAME> przemyśli to, jakimi ścieżkami prowadzi swych towarzyszy. Nie zgadzam się z jego ostatnimi decyzjami.~ ~Więc to coś złowrogiego? Twe słowa mogą sprawić, że <CHARNAME> przemyśli to, jakimi ścieżkami prowadzi swych towarzyszy. Nie zgadzam się z jej ostatnimi decyzjami.~
@469  = ~Ja również, Kivanie. Jednak podejrzenie to za mało. Trwożę się na myśl, że pewnego dnia ktoś, kogo <CHARNAME> kocha bardziej niż mnie, może wyjawić proroctwo bez należytej ostrożności.~
@470  = ~Pożyjemy, zobaczymy.~
@471  = ~Edwin, kolor twych szat jest wyjątkowo jaskrawy. Sugeruję, abyś nakrył się ciemnym płaszczem, zanim każdy nieprzyjaciel w tej kniei zauważy naszą obecność.~
@472  = ~Czerwony Mag z Thay nosi swe szaty z dumą i nie da sobie tego wyperswadować. (Czy muszę wszystko tłumaczyć temu elfowi?)~
@473  = ~Nawet, jeśli to zagraża Czerwonemu Magowi i jego towarzyszom?~
@474  = ~Jedyne co mi zagraża, to zostanie zirytowanym na śmierć przez twoją głupotę, elfie. W tym lesie nie ma takich wrogów, których nie mógłbym pokonać moją cudownie potężną magią. Co do drużyny – nigdy nie podróżowałem z mniej zgraną bandą pomagierów i durniów.~
@475  = ~Nie dbam o to, czy żyjecie, czy nie.~
@476  = ~Czy to prawda? Edwinie, pomyliłem się zatem. Oczywiście, to zrozumiałe, aby twe szaty rzucały się w oczy. Tak zawiły projekt, taki krój!~
@477  = ~Mogę zasugerować, abyś szedł na czele drużyny? Wtedy wszyscy będziemy mogli podziwiać i świadkować twym umiejętnościom, gdy wataha wilków albo grupa bandytów stanie nam na drodze.~
@478  = ~To nie będzie konieczne. (Co za idiota! Ale je mi z ręki. Hmm, powinienem wymyślić jakąś odpowiedź, żeby nie wyjść na tchórza, i oczywiście NIE jestem tchórzem...) Nie chcę narazić was, uniżonych, na zbytnią ekspozycję mej potęgi.~
@479  = ~Będę walczył wspólnie z resztą.~
@480  = ~Czuję się zaszczycony. I to dobrze, że twe szaty tak się... wyróżniają.~
@481  = ~Edwin, jesteś zupełnie pozbawiony etyki i moralności. Popełniasz wszystkie grzechy przypisywane memu ludowi, w połączeniu z grzechami rasy ludzkiej: żądzą władzy, arogancją wynikającą ze strachu o własną niedoskonałość, tchórzostwem ulotnej istoty, językiem tryskającym kłamstwami.~
@482  = ~Powinieneś zachować swój punkt widzenia dla siebie, Kivanie. Może wtedy ludzie zaczną brać cię poważnie zamiast ci współczuć.~
@483  = ~Brzydzę się twym towarzystwem, magu... a moje oczy są zbyt wrażliwe, by znieść twój widok. Czy to z wroniego gniazda wyniosłeś swoje umiłowanie do jaskrawych kolorów i lśniących złotych błyskotek?~
@484  = ~Głupi elfie, mój wygląd i styl są doskonałe. Pewien jestem, że nie wiesz co mówisz. Tylko spójrz na te kolory, w które się ubierasz! Błoto z kurzem. Czyżbyś ośmielał się wypominać mi brak równowagi w mym stroju?~
@485  = ~Brak równowagi? Przyjaźnisz się może z druidami, Edwinie?~
@486  = ~Chyba nie sugerujesz poważnie, że mogę zwracać uwagę na głupoty wypowiadane przez tych obściskiwaczy drzew?~
@487  = ~Och, wybacz, Edwinie. Rzeczywiście, jesteś typem osoby, która słucha namiętnie tylko własnego głosu. Musisz więc mieć własną ideę równowagi świata.~
@488  = ~Mam inteligentny koncept światowej równowagi. (Czy mogę w ogóle marzyć, aby ktoś zrozumiał tak doskonały plan?)~
@489  = ~A ty pewnie w tym planie jesteś Nadrzędnym Władcą Świata?~
@490  = ~Cóż, to proste choć wnikliwe przypuszczenie świadczy o tym, że nie jesteś tak beznadziejnie głupi, jak początkowo sądziłem.~
@491  = ~Możemy kontynuować tę rozmowę kiedy indziej? Nie jestem w tej chwili w nastroju do żartów.~
@492  = ~Spójrzcie, to cedr almarolowy. Drzewko, jak to możliwe, że urosłoś tak daleko od domu? Czyżbyś znaczyło mogiłę samotnego podróżnego, takiego jak ja?~
@493  = ~Nie waż się tknąć tej gałęzi, elfie! Jeśli chcesz coś złamać, to złam sobie rękę!~
@494  = ~Obawiam się, że wykroczyłbym wówczas nieco poza zakres twej wiedzy.~
@495  = ~Nie szkodzi, elfie. Wiem, że piękny lud spostrzega inaczej naturę, niż inne rasy.~
@496  = ~Faldorn, gorliwość, z jaką chronisz wszystkie istoty żywe jest godna pochwały, choć w tym przypadku zbyteczna. Ja tylko chciałem nacieszyć się zapachem drzewa, bardzo powszechnego w mym kraju, a rzadko występującego poza jego granicami.~
@497  = ~Nieważne, tylko go nie skrzywdź!~
@498  = ~(marzycielsko) Uciąłem kiedyś jego gałązkę i umieściłem w zaręczynowym wianku mojej żony.~
@499  = ~(parska) Typowe! Zranić roślinę z powodu chwilowej zachcianki a następnie wyrzucić ją, kiedy uschnie.~
@500  = ~Wianek który zrobiłem, wianek Shilmisty, nie więdnie, Faldorn, póki kochankowie, którzy go zrobili, są sobie oddani.~
@501  = ~Znalazłem go, Faldorn, po tym jak powróciłem... powróciłem tam, gdzie Deheriana i ja zostaliśmy pojmani przez bandytów. Wciąż był zielony i świeży, gdy kładłem go na wody rzeki, żegnając się z nią...~
@502  = ~W czym ci mogę pomóc, Imoen?~
@503  = ~Hę? Och, nie, w niczym. Ja tylko... zauważyłam zręczność, z jaką strzelasz z łuku. Chciałam zobaczyć elfią technikę i w ogóle.~
@504  = ~Z radością będę cię trenował, Imoen.~
@505  = ~Dzięki. Ale zastanawiałam się nad tymi twoimi bliznami. To musiało bardzo boleć...~
@506  = ~Ścieżka poszukiwacza przygód jest usłana niebezpieczeństwami, Imoen. Prędzej czy później sama otrzymasz rany i po zagojeniu zostaną blizny.~
@507  = ~Myślisz, że będę miała blizny? Myślałam, że magiczne uzdrowienie zaciera wszelkie ślady. Są balsamy i mikstury...~
@508  = ~Imoen, każda rana zostawia po sobie ślad. (Kivan rozciąga palce.) Myślałem, że nigdy już nie będę w stanie strzelać z łuku, nie po tym, jak me nadgarstki zostały zmiażdżone, a ramiona poparzone przez ludzi Tazoka.~
@509  = ~Widziałem własne poczerniałe kości... to brzydki widok. A jednak wciąż potrafię strzelać, choć me palce straciły dawną zwinność.~
@510  = ~Feee... Kivanie, przepraszam, nie chciałam ci przypominać...~
@511  = ~Wspomnienia zawsze są ze mną, Imoen. Ciało się goi, ale najgłębsze rany nigdy się nie zagoją.~
@512  = ~(cicho) Chodzi ci o rany zadane duszy?~
@513  = ~Tak.~
@514  = ~Bądź ostrożna, dziecko. Tu jest dość ślisko.~
@515  = ~Dziecko! Ja? Dziecko? Hmmmf! Nie mogę być wiele młodsza niż ty! Ile ty w ogóle masz lat?~
@516  = ~Widziałem dwieście dwadzieścia cztery wiosny, Imoen.~
@517  = ~Dwieście... Łał, ale ty JESTEŚ stary!~
@518  = ~To muzyka dla moich uszu.~
@519  = ~Hę? No cóż. W każdym razie ja już mam dwadzieścia. Cóż, za niedługo dojdzie mi kolejny roczek. W Kythorn... to już niebawem. Przynajmniej Gorion uważał, że mogłam urodzić się w Kythorn.~
@520  = ~To przystoi pięknej damie urodzić się w Czasie Kwiatów.~
@521  = ~Jaheiro, myliłem się co do ciebie i chciałem cię przeprosić. Amin hiraetha... Przykro mi. Myślałem, że twój krytycyzm względem wszystkich wynika z wady charakteru. Teraz rozumiem, że bierze on się z miłości, jaką darzysz przyjaciół.~
@522  = ~Na przykład <CHARNAME>... Widziałem, że darzysz go niemal matczyną opieką, a jednak to <CHARNAME> dostaje najwięcej twoich... ahem... rad.~ ~Na przykład <CHARNAME>... Widziałem, że darzysz ją niemal matczyną opieką, a jednak to <CHARNAME> dostaje najwięcej twoich... ahem... rad.~
@523  = ~Mówię co myślę, i troszczę się o swych przyjaciół. Jeśli komuś to nie odpowiada... cóż, to jego problem, nie mój.~
@524  = ~To prawda. Chciałem chyba tylko powiedzieć, że <CHARNAME> ma szczęście mając tak oddaną strażniczkę.~
@525  = ~Dawno temu <CHARNAME> został powierzony Khalidowi i mnie w opiekę przez Goriona; człowieka, którego głęboko szanowałam. Nigdy nie wycofamy się ze złożonej mu obietnicy.~ ~Dawno temu <CHARNAME> została powierzona Khalidowi i mnie w opiekę przez Goriona; człowieka, którego głęboko szanowałam. Nigdy nie wycofamy się ze złożonej mu obietnicy.~
@526  = ~<CHARNAME> ma wyjątkowe umiejętności, ale dziecko potrzebuje przewodnika, i właśnie my pełnimy tę rolę.~
@527  = ~Nazywasz go dzieckiem. Dlaczego? Ma już swoje lata.~ ~Nazywasz ją dzieckiem. Dlaczego? Ma już swoje lata.~
@528  = ~To prawda. Jednak wciąż pamiętam, jak wpadł do gospody "Pod Pomocną Dłonią", szukając Khalida i mnie. Niedoświadczony nowicjusz, zagubiony i przerażony... zupełnie inaczej niż teraz, muszę przyznać. Właściwa kuratela zdziałała cuda.~ ~To prawda. Jednak wciąż pamiętam, jak wpadła do gospody "Pod Pomocną Dłonią", szukając Khalida i mnie. Niedoświadczona nowicjuszka, zagubiona i przerażona... zupełnie inaczej niż teraz, muszę przyznać. Właściwa kuratela zdziałała cuda.~
@529  = ~Jednak przyzwyczajenie drugą naturą człowieka, i od czasu do czasu zapominam, że to dziecko już dorosło.~
@530  = ~To zrozumiałe. Zwłaszcza, że <CHARNAME> dorasta tak szybko i nieodwracalnie.~
@531  = ~(wzdycha) Shilmista to najpiękniejsze miejsce na ziemi...~
@532  = ~Elfie, wszystkie lasy są równie piękne.~
@533  = ~Oczywiście, masz rację, Jaheiro, ale mój kraj... mój kraj zdaje się inny. Zwiedziłem Faerun wzdłuż i w szerz i każde źdźbło trawy z Shilmisty jest dla mnie jak cud natury. W Shilmiście są również i prawdziwe cuda.~
@534  = ~Jako cuda rozumiesz mlecze rosnące w Lesie Cieni?~
@535  = ~Nie, nie o to mi chodziło, Jaheiro.~
@536  = ~Słyszałaś kiedyś o Syldritch Trea, Jaheiro? Strażniczym gaju w Shilmiście?~
@537  = ~Nie, ale zaraz pewnie usłyszę. Jakie gatunki drzew porastają ten gaj?~
@538  = ~Pradawne dęby, Jaheiro. Kiedy memu ludowi zagraża niebezpieczeństwo, dęby budzą się i walczą wraz z elfami.~
@539  = ~To... bardzo interesujące.~
@540  = ~Król Elbereth i jego ludzki przyjaciel, kapłan Cadderly, przekonał te drzewa na naszą stronę, kiedy walczyliśmy z atakiem hord orków i goblinów, prowadzonych przez akolitów złej Talony.~
@541  = ~Widziałeś to na własne oczy?~
@542  = ~Tak, walczyłem wspólnie z drzewami z mej kniei, Jaheiro. Nigdy tego nie zapomnę, nieważne jak daleko od domu będę.~
@543  = ~Czy musimy naśladować krasnoludów, pełzając przez te królicze nory?~
@544  = ~Taa, bo to lepsze niż pełzanie wśród drzew, jak jakieś szpiczasto-uche robale.~
@545  = ~Co ślepy kret może wiedzieć o drzewach?~
@546  = ~Spójrzcie, skośnooki chłoptaś zrobił się drażliwy! Biegnij do swej mamki, elfie.~
@547  = ~Krasnoludzie, z taką facjatą nie dziwię się, że wolisz ukrywać się przed promieniami słonecznymi. Biada mi, bo przez dar infrawizji muszę patrzeć na twą szpetotę nawet teraz.~
@548  = ~Możemy to załatwić. Będę więcej niż szczęśliwy mogąc wyłupać twe oczy, chędożony obściskiwaczu drzew!~
@549  = ~Lle naa belegohtar... potężny z ciebie wojownik, Khalidzie.~
@550  = ~Och, Kivanie, dziękuję, ale... t-to nie prawda. Nie jestem potężnym wojownikiem, naprawdę. Ja... ja tylko próbuję poradzić sobie... poradzić...~
@551  = ~Wiem przez co przechodzisz, mellonamin, sam byłem kiedyś wrakiem. Czas leczy rany.~
@552  = ~Co do twoich umiejętności, pozwól mi je samemu ocienić. Widziałem cię w walce i nie wątpię w twą waleczność. Chciałbym, abyś ty przestał w nią wątpić.~
@553  = ~R-robię co mogę, to wszystko. Me ręce były niegdyś p-pewniejsze. Może w-wreszcie odzyskuję swoje d-dawne umiejętności.~
@554  = ~Lle ume quel, Khalid. Idzie ci dobrze, Khalidzie.~
@555  = ~Dz-dziękuję!~
@556  = ~Minsc, kto był twoim mentorem, gdy zaczynałeś swoją ścieżkę łowcy?~
@557  = ~Minsc nie pamięta wiele z treningu. Boo mówi, że uczył go drobny wielki człowiek.~
@558  = ~W porównaniu z tobą postura większość ludzi i elfów jest dość drobna, a w porównaniu z Boo dość wielka.~
@559  = ~Prawda! Minsc jest duży i silny! Ale mój mentor był naprawdę mały... Boo mówi, że to był gnom.~
@560  = ~To w takim razie pierwszy gnom łowca o jakim słyszałem. Był rashemitą? Pamiętasz jego imię?~
@561  = ~Imię? Umknęło mi. Może Boo je pamięta? Ale to był wielki łowca, mógł strzelać ze swego długiego łuku galopując na swym koniu, władając jednocześnie swym ostrym długim mieczem zwanym Smoczy Kieł.~
@562  = ~Jak na gnoma musiał mieć nie lada wigor.~
@563  = ~Miał, Kivanie, taki był z niego gnom. Boo ręczy za każde słowo.~
@564  = ~Quayle, potrzebuję chwili ciszy. Byłoby miło z twojej strony, gdybyś...~
@565  = ~Cisza jest darem, to prawda. Pamiętam, że mój nauczyciel, Gifos, mawiał, że mowa jest srebrem a milczenie złotem.~
@566  = ~Twój nauczyciel był zatem mądrym człowiekiem.~
@567  = ~Tak uważasz? Cóż, w porównaniu ze mną był niedouczonym osłem. Dlatego musieliśmy się rozdzielić. Przyćmiewałem go, uczeń przerósł mistrza i takie tam... O czym to mówiliśmy?~
@568  = ~O tym, że cisza jest cennym towarem. Zaczynam podejrzewać, że jej wartość wzrasta trzykrotnie, kiedy jesteś w pobliżu, gnomie.~
@569  = ~Och tak, cisza. Napisałem kiedyś rozprawę o ciszy. Chcesz usłyszeć fragment? Oczywiście, że chcesz... niech no ją tylko znajdę. Mam ją gdzieś w plecaku.~
@570  = ~Nosisz również może butelkę z powietrzem?~
@571  = ~Butelkę z powietrzem? Po co ci powietrze? Znaczy się, nawet osoba o mniejszej inteligencji niż ja wie, że wokoło nas jest mnóstwo powietrza...~
@572  = ~Wyliczyłem sobie, że jeżeli w takim tempie będziesz zużywał powietrze swoją bezustanną paplaniną, za trzy dni nie będziemy mieli czym oddychać.~
@573  = ~Za trzy dni? Jesteś pewien? Będę musiał sprawdzić te twoje wyliczenia. Z jakiego równania skorzystałeś? Jesteś pewien, że zmagazynowanie powietrza rozwiąże problem?~
@574  = ~Och, wydaje mi się, że istnieje prostszy sposób aby zaradzić temu.~
@575  = ~Czy mogę zapytać dlaczego chichoczesz, panienko?~
@576  = ~Pomyślałam... och, nieważne... Będziesz się śmiał...~
@577  = ~Na honor łowcy, nie będę.~
@578  = ~Pomyślałam, że ty... możesz być awatarem Shaundakula. Jesteś wysoki i przystojny, i jesteś brunetem. Jesteś ubrany w zbroję skórzaną i kroczysz tak lekko...~
@579  = ~A mój potargany wiatr wiruje dookoła mnie, jak gdybym stał na rozstaju, gdzie krzyżuje się Dwanaście Wichrów. Czyżbym był rozmyty, Skie?~
@580  = ~Nie, niezupełnie. Jak dla mnie wyglądasz bardzo... cieleśnie. (rumieni się)~
@581  = ~Cieszę się. Ostatnio ludzie często mówią, że wyglądam jak duch.~
@582  = ~Skie? Co ty wyprawiasz?~
@583  = ~Cóż, Eldoth, skarbie, rozmawiam sobie z Kivanem.~
@584  = ~Eldoth, nie podoba mi się twój ton.~
@585  = ~A co mnie to obchodzi, leśny elfie?! Chodź, Skie, ten barbarzyński odór jest nie do zniesienia.~
@586  = ~Och, Eldoth, jesteś zazdrosny! To takie słodkie... Proszę, przestań zrzędzić. Wiesz, że kocham ciebie i tylko ciebie!~
@587  = ~Musisz się nauczyć okazywać wdzięczność za to, że z tobą jestem, Skie. Albo pewnego dnia możesz mnie stracić.~
@588  = ~Wiem, proszę, uwierz mi! Jestem z tobą taka szczęśliwa!~
@589  = ~(cicho) Nie powinienem się wtrącać.~
@590  = ~Moja Pani Srebrna Tarczo, czy mogę złożyć ci praktyczną radę?~
@591  = ~(chichocze) Chodzi o Eldotha, prawda? Wszyscy bardzo chętnie dają mi rady o Eldothcie. Cóż, wkrótce będę potrzebowała torby przechowywania aby je wszystkie pomieścić.~
@592  = ~Nie, nie chodzi o Eldotha, ale o twój płaszcz, moja pani. Jego krój-~
@593  = ~(rumieni się) – jest taaaki niemodny. Masz bystre oko, elfie. Ale widzisz, nie miałam czasu, kiedy <CHARNAME> i Eldoth wpadli jak błyskawica przez drzwi aby mnie uratować... Och, to było takie ekscytujące!~
@594  = ~Chodziło mi o to, że jego krój nie jest odpowiedni na szlak. Jest zbyt krótki aby chronić cię przed deszczem, i zbyt cienki, aby chronić przed chłodem. Będąc w mieście, może kupisz sobie dobry płaszcz z solidnej wełny.~
@595  = ~Och, widziałam takie. Ale one są takie... brązowe.~
@596  = ~(uśmiecha się porozumiewawczo) Jestem pewien, że gdybyś zapytała, panienko, pokazaliby ci kilka w kolorze "brązu awanturnika", "cormanthyrskiej zieleni" i "brązu a la błotny szlak"~
@597  = ~Hmmm... "brąz awanturnika" brzmi interesująco. Może rzucę na nie okiem raz jeszcze.~
@598  = ~Zastanawiam się, Tiax, czy znasz historię narodu drowów?~
@599  = ~Wielki Tiax wie wszystko o Faerunie.~
@600  = ~Więc powinieneś zauważyć, że masz podobne ambicje jak Tel'gothrim.~
@601  = ~Drowy są niczym! Wielki Tiax pluje na drowy! Będą kłaniały się Tiaxowi, kiedy przyjdzie ich pora!~
@602  = ~Yingil, gdybyś spotkał drowa, nie pożyłbyś na tyle długo, by o tym opowiedzieć. Pozwalam ci żyć tylko dlatego, że nigdy nie widziałam głupca tak ochoczo robiącego z siebie błazna. Strzeż się chwili, gdy znudzę się twymi wygłupami.~
@603  = ~Tiax, drowy rodzą się z chęcią władzy i nie cofną się przed niczym, aby po nią sięgnąć. A jednak jedyne, co Tel'gothrim osiągnęły przez tysiące lat swego istnienia jest to, że zamieszkują we wnętrznościach Torilu. Dlaczego ty uważasz, że coś osiągniesz?~
@604  = ~Cyric ofiaruje potężnemu Tiaxowi cały świat, kiedy tylko przyjdzie taka pora!~
@605  = ~Co takiego Cyric może ci zaoferować, czego nie może Lloth?~
@606  = ~Cisza! Nie kłuć się z wielkim Tiaxem! Sami zdrajcy! Wszyscy spiskują przeciw wielkości, jaką uosabia Tiax!~
@607  = ~Ach, rozumiem... to szaleństwo. Lle naa haran e' nausalle nogoth... Jesteś Królem we własnej wyobraźni, gnomie.~
@608  = ~Twe oddanie Cyrikowi kwestionuje twą wiarygodność.~
@609  = ~Ślepy głupcze! Nie widzisz, że wyrzec się Cyrika to jak wykopać sobie grób!? Kiedy Tiax będzie rządził, ziemia wypełni się mogiłami tych, którzy nie porzucą swych fałszywych bóstw!~
@610  = ~Nie, Tiax nie pozwoli ich pogrzebać, bo ich głupota skaziłaby ziemię! Niewierni zostaną rozerwani kończyna po kończynie i skremowani na oczach oddanych sług Tiaxa, żeby zobaczyli, jaka jest cena buntu!~
@611  = ~To, że dzielisz szaleństwo swego boga czyni cię jeszcze bardziej żałosnym. Nie zbliżaj się do mnie, ponieważ choć <CHARNAME> chce z tobą podróżować, to ja zdecydowanie nie.~
@612  = ~Tiax zanotował twoje nieposłuszeństwo. Kiedy Tiax będzie rządził, będziesz ciągnięty za jego rydwanem jak trofeum jego zwycięstwa! Wszyscy chwała Tiaxowi, bo zapewni bezpieczeństwo każdemu, kto mu służy! To, szpiczasto-uchy głupcze, NIE dotyczy CIEBIE!~
@613  = ~Nie umiesz nawet mówić jak istota światła, Viconio. Parszywe słowa, groźby i syczenie żmii – to jedyne dźwięki, jakie z siebie wydajesz. Zabawne, że niegdyś kwestionowałem słowa mego nauczyciela, który twierdził, że część elfie rasy może iść ścieżkami innymi od reszty dzieci Corellona Larethiana.~
@614  = ~Uczono cię kłamstw, darthiir. Mój naród był niesprawiedliwie prześladowany przez twój zadufany lud. Lloth pomogła nam uciec i ofiarowała życie w świecie o wiele przyjaźniejszym, niż wasza przeklęta powierzchnia.~
@615  = ~To ciebie uczono kłamstw, drowko. Twój lud przeistoczył się w rasę bezlitosnych zabójców.~
@616  = ~Tak, iblith? Kiedy otwarcie kroczę przez powierzchnię każdy mnie ściga. Jedynym powodem, dla którego chcą mojej krwi jest to, że jestem mrocznym elfem, i to ty MNIE nazywasz bezlitosną zabójczynią?~
@617  = ~Tak, i mam swoje powody. Ale nie będę teraz o nich mówił, Viconio. I tak za bardzo spowolniliśmy naszą drużynę. Nie chciałbym, aby ktoś odniósł wrażenie, że zaprzyjaźniłem się z taką szmatą, jak ty.~
@618  = ~(cicho) Widziałem niegdyś małą osadę napadniętą przez drowy. Widziałem dziewczynkę, nie starszą niż dziesięć lat, tulącą wypchaną lalę, jej gardło zostało otwarte przez klingi drowów.~
@619  = ~Kobieta to groźny przeciwnik, nieważne w jakim wieku. A ty pytasz goblina ile ma lat, nim przeszyjesz jego serce włócznią?~
@620  = ~Był tam żołnierz drowów, leżący u jej boku, jego zbroja i okrutne bronie zamieniły się w pył pod wpływem popołudniowego słońca. Został zabity pojedynczym ciosem sztyletu, zadanym w tył głowy. Sztylet również zamienił się w pył.~
@621  = ~Mój kapitan powiedział mi kiedyś, że to nic niezwykłego, że drow zabija swoich z zazdrości bądź aby awansować.~
@622  = ~Nie rozumiesz ścieżek mego ludu, Kivan, i choćbym nie wiem jak długo ci je tłumaczyła, i tak byś nie zrozumiał. Kivan, drowy czują bardzo potężny pociąg do tego, aby zyskać sobie przychylność Pajęczej Królowej... Nic nie jest dla nich ważniejsze.~
@623  = ~Zwyczaje nie usprawiedliwiają nazywania złych rzeczy dobrymi. Viconio, mogłaś być w grupie, która zniszczyła wioskę, o której wspominałem, prawda?~
@624  = ~(syczy) Głupi iblith! Pochodzę z domu DeVir, Czwartego Domu Menzoberranzan i jestem jalil: kobietą. Nie BYŁABYM członkinią grupy najeźdźców! Jeśli już, to ja bym nią DOWODZIŁA!~
@625  = ~Więc nie mów, że jesteś traktowana niesprawiedliwie przez naziemców, Viconio.~
@626  = ~Drowko, nie stój tak blisko mnie. Odsuń się.~
@627  = ~A więc, elfi samiec zrobił się grubiański! Gdybyśmy byli w Menzoberranzan, pobiłabym cię na śmierć, za jedną dziesiątą tych zniewag. Nie, pierwsze wycięłabym twój język i zmusiłabym cię, abyś go zjadł, kawałek po kawałku, dławiąc się własną krwią i ciałem.~
@628  = ~(chichot) Bardzo chciałabym to zobaczyć.~
@629  = ~Ale ty nawet nie miałbyś czelności, żeby podnieść na mnie wzrok, a co dopiero odezwać się do mnie w taki sposób. Pełzałbyś u moich stóp i błagał o odrobinę zainteresowania!~
@630  = ~Nie jesteśmy w Menzoberranzan. I nie pragnę-~
@631  = ~Ha! Czy ty w ogóle wiesz czym jest pragnienie? Im dłużej cię obserwuję, tym bardziej jestem przekonana, że nie jesteś ani przyjacielem mężczyzn ani kochankiem kobiet. Jesteś furią i pustką, niczym więcej.~
@632  = ~Myśl sobie co chcesz, nikczemna bestio. <CHARNAME> wie, że kwestionowałem jego decyzję o przyłączeniu ciebie, i zakwestionuję ją jeszcze raz, gdy będę miał tylko ku temu okazję.~ ~Myśl sobie co chcesz, nikczemna bestio. <CHARNAME> wie, że kwestionowałem jej decyzję o przyłączeniu ciebie, i zakwestionuję ją jeszcze raz, gdy będę miał tylko ku temu okazję.~
@633  = ~Zapominasz się, Kivanie. Czyżbyś nie znał swego miejsca w szeregu, że kwestionujesz decyzje swojego dowódcy? Dopilnuję, żeby <CHARNAME> dowiedział się o tym, a wtedy-~ ~Zapominasz się, Kivanie. Czyżbyś nie znał swego miejsca w szeregu, że kwestionujesz decyzje swojej dowódczyni? Dopilnuję, żeby <CHARNAME> dowiedziała się o tym, a wtedy-~
@634  = ~A wtedy <CHARNAME> torturowałby mnie aż do śmierci... gdybyśmy byli w Menzoberranzan. Ale nie jesteśmy w Podmroku, Viconio, a <CHARNAME> nie jest Matką Przełożoną.~ ~A wtedy <CHARNAME> torturowałaby mnie aż do śmierci... gdybyśmy byli w Menzoberranzan. Ale nie jesteśmy w Podmroku, Viconio, a <CHARNAME> nie jest Matką Przełożoną.~
@635  = ~Więc stul buzię! Jeśli chcesz zachować swe życie, powstrzymasz się od dalszego podchodzenia mnie. Nie darzę twego ludu miłością, i Shevarash pobłogosławiłby mnie, gdybym uwolnił świat od twojej obecności.~
@636  = ~Pewnego dnia odwiedziłem kwatery Płomiennej Pięści, Viconio.~
@637  = ~Taki głupiec jak ty z łatwością znalazłby miejsce w ich szeregach. Może nawet zrobiliby cię swoim kapitanem?~
@638  = ~To nie w swojej sprawie tam się udałem.~
@639  = ~Więc to była pierwsza rzecz, darthiir, którą zrobiłeś nie dla siebie, swojej martwej żony, albo swego głupiego boga. Tylko nie mówi mi, że i ty przyjąłeś ten męczący zwyczaj naziemców zwany "troską o innych".~
@640  = ~(cicho) Viconio, nie możesz bardziej rozmijać się z prawdą. Dowiedziałem się, że zostałaś oskarżona o morderstwo... to dlatego Płomienna Pięść cię ściga. Nie możesz tego zignorować! Powinnaś przyznać się do winy lub udowodnić swoją niewinność przed odpowiednimi władzami.~
@641  = ~Ba! A przez moment myślałam, że mówisz o czymś poważnym. Masz czelność mnie besztać, mnie - jalil, i to z powodu jakiegoś żałosnego człowieka... a do tego to był jaluk!~
@642  = ~Więc zabiłaś go!~
@643  = ~Skąd ta pewność? Ponieważ jestem drowem? Spuść wzrok, jaluk, w cokolwiek wierzysz! Masz zamiar pobiec po najemników? Mam stanąć przed obliczem tej twojej "sprawiedliwości", Kivan? Wiesz o tym, że <CHARNAME> zostanie potraktowany jako mój wspólnik.~ ~Skąd ta pewność? Ponieważ jestem drowem? Spuść wzrok, jaluk, w cokolwiek wierzysz! Masz zamiar pobiec po najemników? Mam stanąć przed obliczem tej twojej "sprawiedliwości", Kivan? Wiesz o tym, że <CHARNAME> zostanie potraktowana jako moja wspólniczka.~
@644  = ~Nie masz w sobie ani krztyny honoru? Wrobiłabyś go za to, że dał ci schronienie, wiedźmo?~ ~Nie masz w sobie ani krztyny honoru? Wrobiłabyś ją za to, że dał ci schronienie, wiedźmo?~
@645  = ~Ha! Pomyśleć, że ta sama starożytna krew płynie w naszych żyłach, darthiir...~
@646  = ~Myśl, że dzielimy tę samą starożytną krew napawa mnie chęcią, aby wypruć sobie żyły, Viconio, i oczyścić me ciało...~
@647  = ~Och, ależ to byłby grzech śmiertelny dla darthiir, jeśli się nie mylę. Śmierć... jeśli tego naprawdę chcesz, z rozkoszą ci pomogę...~
@648  = ~Myślisz że nie widzę, co próbujesz zrobić, drowko? Mówisz, że nie służysz Lloth, ale wciąż wyznajesz jej doktryny.~
@649  = ~Pilnuj własnego nosa, jaluk.~
@650  = ~Co za kłamstwa opowiadasz naszym towarzyszom?~
@651  = ~Nie opowiadam żadnych kłamstw! Nie wszyscy mają tak ograniczone horyzonty jak ty, darthiir. Chcę się nauczyć więcej o naziemcach, dlatego rozmawiam z tymi, którzy chcą mnie wysłuchać.~
@652  = ~Nauczyłaś się już wystarczająco dużo o naziemcach, Viconio. Nauczyłaś się, że mają litość i żałują tych, którzy w ich mniemaniu są ofiarami niesprawiedliwego traktowania. Nie, żebyś rozumiała o czym mówię, ale zgrabnie wykorzystujesz tą sytuację dla własnych celów.~
@653  = ~Tak? Czyżbym nie była ścigana przez naziemców? Czyżby nie chcieli mnie zabić?~
@654  = ~Nie jesteś niewinna, drowko.~
@655  = ~Dlaczego więc mnie nie zaatakujesz? Albo zabijesz? Dlaczego nie zrobisz ze mną tego, co ci bandyci z twoją żoną? Czyżby Deheriana również ich czymś rozłościła? Nie podobał się im jej sposób bycia?~
@656  = ~Dość! Nie... kalaj jej imienia! Jeśli tylko spróbujesz wykorzystać zaufanie naszych towarzyszy, aby kogoś skrzywdzi...~
@657  = ~Mam dość twych żałosnych gróźb, darthiir. (pluje) Pustych gróźb.~
@658  = ~Jest pochmurno i wydaje się, że świat opłakuje stratę mojej Deheriany wraz ze mną.~
@659  = ~Raczej opłakuje naszą ponurą perspektywę. Cienie zasnuwają me serce, Kivanie, i mam przeczucie, że nie dożyjemy następnego wschodu słońca. Wtedy ty dołączysz do Deheriany w Arvandorze, a ja bez śladu stopię się z nocą – w najlepszym wypadku.~
@660  = ~Melancholia ciasno cię opatuliła, mellonamin. Może łyk z mego bukłaku podniesie cię na duchu? Szczerze mówiąc, sam tego potrzebuję. To co prawda nie Elverquisst, ale ma całkiem przyjemny posmak i działa jak należy.~
@661  = ~Są gorsze rzeczy w przededniu śmierci, niż dzielenie się winem w dobrym towarzystwie. Spróbujmy tego twego eliksiru.~
@662  = ~Powiadają, że nie jest dobrze pić w ciszy. Co o tym sądzisz, Xan?~
@663  = ~Zastanawiałem się, czy to przystoi abym został pochowany z plamą po winie na swej tunice. To poważny dylemat. Może jeszcze łyczek?~
@664  = ~Powiem ci szoś, Xan, ta plama po winie na twej tunice... ona nie... bedzie sssamotna... w twej mogile! (śmiech)~
@665  = ~Wygląda na to... sze ma małom psiaciółke! He-he. Ale nie dam im tej sssatysfakcji, i nie umre jutro. Och, nie! Jestem na to zza csfany! Bede szył jeszsze zze sto lat! Kivanie, jak to moszliwe, sze ten bukłak srobił szie nagle taki lekki?~
@666  = ~To chypa... dobly plan, Xan. Po so umielać jutro, skoro jeszt jeszszcze tyle psiemnoszci...? No wiesz... ciewczynki... pieszni... wino...~
@667  = ~Racja, mellonamin. Jak to szło? Szyj szszypko... umszyj młoto... i szoś dalej o pszystojnych swłokach... Se mnie to bedzie całkiem pszystojny truposz... kiedy jusz umre w seciwym wieku, szie snaszy...~
@668  = ~Kivanie, so powiesz na to... abyszmy darowali szopie te bezcelowe tułaszki po laszach i pomkneli pszet siepie? Dwóch beztloskich menszczyzn, miecz f dłoni, pieśń na ustach... mosze jaka dziefka w łoszu...~
@669  = ~Roskosznie szwietny pomysł, Xan! Tylko co do tej ciewki... Sam nie wiem... Chyba nie powinienem... Tylko... nie pamiętasz mosze dlaszego? Jestem szonaty, szy co?~
@670  = ~Xzar, to co mówisz, przeważnie pozbawione jest sensu, ale kiedy zaczniesz jeszcze mamrotać, to nikt zupełnie już cię nie zrozumie.~
@671  = ~Co? Powiedziałem to na głos? Nie, źle mnie zrozumiałeś. Chciałem cię zapytać o coś zupełnie innego.~
@672  = ~Zamieniam się w słuch.~
@673  = ~Ty wiesz! Ty wiesz co chcę powiedzieć! Jesteś jednym z tych elfów!~
@674  = ~Właściwie to jestem elfem.~
@675  = ~Mystra... Mystra nie stoi między elfami i Magicznym Splotem... Elfy korzystają z dowolnej magii. Jak to możliwe, Kivanie, jak?~
@676  = ~Nie mogę wypowiedzieć się na ten temat, Xzar. Nie jestem biegły w Sztuce.~
@677  = ~Ba! Nie tka, nie śpiewa, i ma gdzieś wiewiórki! MAM nadzieję, że następny elf, którego złapiemy, będzie bardziej typowym okazem.~
@678  = ~Obawiam się, że twe wyobrażenie na temat elfów nieco różni się od rzeczywistości.~
@679  = ~Ooch! Chyba skonam. To dziwne, śmierć jest tak blisko, i w ogóle się jej nie boję. Nie, to nie śmierć... Kivan? Kivanie, udajesz, że jesteś SZARYM elfem? (próbuje się zaśmiać) Ooooch!~
@680  = ~Mellonamin, moja cera to ostatnia rzecz, o jaką się teraz martwię... Bardziej obawiam się o moje zdolności bitewne.~
@681  = ~(szlocha) Czy pamiętam jeszcze swe zaklęcia? Ooooch! To nieważne... moja magia tylko opóźniała nieuniknioną zagładę tej drużyny.~
@682  = ~Wydaje mi się, że przeglądałeś swoją księgę zaklęć, Xan, ale nie jestem pewien... Niewiele pamiętam z poprzedniej nocy, i coś mi mówi, że to nawet lepiej.~
@683  = ~Elfy! Ba! Poranne mdłości po szklanicy wina. Ech! Jeden łyk krasnoludzkiego piwska i wyciągnęlibyście kopyta. Ha!~
@684  = ~To dziwne, że tak silnie reagujecie na wino. Wypiłem wiele więcej wina i trzymałem się całkiem nieźle. Kiedy naprawdę chcę się upić, sięgam po krasnoludzkie piwo!~
@685  = ~(szlocha) Och nie...~
@686  = ~To z pewnością nie... możliwe.~
@687  = ~Mój przybornik, łowco. Pilnuj se własnego nochala a mój zostaw mnie.~
@688  = ~Co z ciebie za istota, że posiadasz narzędzia wymyślone przez mroczne umysły, aby zadawać ból nieszczęśnikom?~
@689  = ~Pfi! Ostatnio użyłem je do obierania kartofli wczorajszego wieczora. Więc przestań się pluć; byłoby z ciebie tak niewiele mięcha, że nie warto mi tępić mych narzędziów na twym cielsku.~
@690  = ~Znam dotyk tych narzędzi na swym ciele.~
@691  = ~I wciąż kłapiesz jadaczką? Więc to nie były TE narzędzia.~
@692  = ~Cały ten majdan wyląduje w ogniu, a ciebie będę miał na oku...~
@693  = ~Nie, nie będziesz! Prędzej samemu wylądujesz w ogniu, elfie!~
@694  = ~<CHARNAME>, obudź się! Ten Niziołek nosi ze sobą zestaw narzędzi tortur. Jesteś ślepy, czy może wyzbyty z moralności?~ ~<CHARNAME>, obudź się! Ten Niziołek nosi ze sobą zestaw narzędzi tortur. Jesteś ślepa, czy może wyzbyta z moralności?~
@695  = ~Przystopuj, <CHARNAME>! Twój nowy "przyjaciel" zaczyna niezdrowo interesować się mymi przyborami.~
@696  = ~To samo co zawsze jeno inaczej. Ty, elf, raczej zajmij się sobą.~
@697  = ~Zacny z ciebie towarzysz, <CHARNAME>.~ ~Zacna z ciebie towarzyszka, <CHARNAME>.~
@698  = ~Widzę, że elfia zaraza się roznosi. Chodź, Xzar. Chodźmy, nim zaczniemy obściskiwać drzewa i wszaniać obiad własnym dupskiem, jak ci tu.~
