@0    = ~Rada byłabym wiedząc, czy zaznajomiono cię wystarczająco z historią Krain, <CHARNAME>.~
@1    = ~Mój przybrany ojciec, Gorion, chował mnie z wielką troską, Dynaheir. Kształcono mnie w wielu dziedzinach, ale to właśnie historia była jedną z moich ulubionych nauk.~
@2    = ~Historia? Na co ona komuś z wyprutymi flakami albo poderżniętym gardłem?~
@3    = ~Żadna wiedza nie jest wystarczająca, Dynaheir. Nauczali mnie bibliotekarze z Candlekeep, i być może, gdy ten szalony wyścig ze śmiercią zakończy się, powrócę do nauki.~
@4    = ~Nauczyłem się wystarczająco dużo, aby wiedzieć, że przeszłość mnie nie interesuje.~ ~Nauczyłam się wystarczająco dużo, aby wiedzieć, że przeszłość mnie nie interesuje.~
@5    = ~Czy znam historię? Mógłbym jej NAUCZAĆ, Dynaheir!~
@6    = ~Rada jestem słysząc te słowa. Być może, zabawiłbyś starą uczoną rozprawą na temat rzeczy przeszłych, gdy już uda nam się znaleźć chwilę wytchnienia?~
@7    = ~Z wielką przyjemnością, Dynaheir.~
@8    = ~Pozwolę sobie rzec, że choć jesteś uczoną, to na pewno nie starą. Traktuj nas na równi.~
@9    = ~Dynaheir... (wzdychasz) Odkąd opuściłem Candlekeep, teraźniejszość porwała mnie tak, jak wezbrany strumyk wiosną porywa kamień. Obawiam się, że brak mi energii na błyskotliwe dysputy i odkrywanie zawiłej przeszłości Krain.~ ~Dynaheir... (wzdychasz) Odkąd opuściłam Candlekeep, teraźniejszość porwała mnie tak, jak wezbrany strumyk wiosną porywa kamień. Obawiam się, że brak mi energii na błyskotliwe dysputy i odkrywanie zawiłej przeszłości Krain.~
@10   = ~Nie jestem jakimś fyrrą, abyś musiała mnie edukować i prowadzić!~
@11   = ~Być może... ale po co? Nie lepiej zadbać nam o ekwipunek albo odpocząć?~
@12   = ~To prawda, pokonany nie ma użytku z historii.~
@13   = ~Jednak zwycięzca musi ją znać.~
@14   = ~Zwycięzca? Dynaheir, mówisz o mnie słowami, zarezerwowanymi dla wielkich. Jestem tylko sierotą, próbującym uniknąć losu swego nieszczęsnego ojca.~
@15   = ~Ha-ha! Dynaheir, nie przekonasz mnie, że znajomość daty ustanowienia Sembii niezależnym państwem może przydać się by wbić ostro zakończoną klingę w brzuch xvarta albo zamienić zombie w lepką maź. A to jedyne zwycięstwa, jakie ja-~
@16   = ~Zwycięzca? Lubię brzmienie tego słowa. Skoro uważasz, że muszę przekomarzać się na temat uczynków tych, których już dzisiaj nie ma, aby osiągnąć wielkość... Cóż to ty w końcu jesteś tą mądrą. Ale lepiej abyś miała rację, Hathran, gdyż nie lubię marnować swego czasu.~
@17   = ~Wielkie słowa, ale jaki pożytek dla zwycięzcy ze słów na pożółkłym manuskrypcie?~
@18   = ~(cicho) <CHARNAME>, juz nigdy nie będziesz wiódł spokojnego żywota. Nie oszukuj się. Musisz wybrać między pobieraniem nauk mimo trosk i zmęczenia, a ich zaprzestaniem.~ ~(cicho) <CHARNAME>, juz nigdy nie będziesz wiodła spokojnego żywota. Nie oszukuj się. Musisz wybrać między pobieraniem nauk mimo trosk i zmęczenia, a ich zaprzestaniem.~
@19   = ~(smutno) Właśnie przypomniałaś mi o Gorionie... masz ten sam upór i skłonność do prowadzenia dyskusji tak długo, póki nie udowodnisz swej racji. Nie wspominając o zamiłowaniu do historii.~
@20   = ~Możemy spróbować, Dynaheir. Ale nie mów, że cię nie ostrzegałem, jeśli zasnę w środku naszej rozmowy, gdy dopadnie mnie znój całego dnia.~ ~Możemy spróbować, Dynaheir. Ale nie mów, że cię nie ostrzegałam, jeśli zasnę w środku naszej rozmowy, gdy dopadnie mnie znój całego dnia.~
@21   = ~(wzruszasz ramionami) Skoro tak twierdzisz. Ale wydaje mi się, że to bezcelowe zajęcie dla kogoś, kto skończy z wyprutymi flakami albo poderżniętym gardłem.~
@22   = ~Może powinniśmy zacząć od czegoś lekkiego, jak na przykład "Historia Lady Dynaheir". Przy tym na pewno nie zasnę.~
@23   = ~Powiadają, że każda nowo zdobyta wiedza jest tylko dawno zapomnianą wiedzą. Historia ma wiele cennych lekcji dla bystrych umysłów.~
@24   = ~Być może dla Króla albo Generała. Ale ja jestem skromnym człowiekiem o niejasnej przyszłości.~
@25   = ~Mądra z ciebie kobieta, Dynaheir. Powinniśmy zatem ćwiczyć nasze umysły, tak jak ostrzy się miecze lub chroni zapasy przed zepsuciem.~
@26   = ~To mnie nie przekonuje.~
@27   = ~Dlaczego zatem nie próbujesz nauczać Kagaina, Dynaheir? Stary krasnolud może wkrótce wyzionąć ducha nie poznawszy tych wszystkich wielce ważnych rzeczy. Ja na to jestem zbyt młody!~ ~Dlaczego zatem nie próbujesz nauczać Kagaina, Dynaheir? Stary krasnolud może wkrótce wyzionąć ducha nie poznawszy tych wszystkich wielce ważnych rzeczy. Ja na to jestem zbyt młoda!~
@28   = ~Doceniam mądrość twych słów. Wyczekuję naszej dysputy.~
@29   = ~Ja również. (kłaniasz się teatralnie przed Dynaheir)~
@30   = ~To może okazać się całkiem interesujące.~
@31   = ~Jeśli mogę zaproponować temat naszej pierwszej dysputy... Co powiesz na "Historię Lady Dynaheir"?~
@32   = ~A ja ciekaw<HESHE> jestem, co wyniknie z tej prywatnej dyskusji.~
@33   = ~Skoro tego sobie życzysz. Doprawdy, eksplorujesz świat w znacznie większym tempie niż przeciętny człek. Można by nawet rzec, że to świat doświadcza ciebie.~
@34   = ~Przenikliwa obserwacja, lady Dynaheir. Rozmowa z tobą jak zwykle jest rozkoszna, pozwala oderwać me myśli od brudu, krwi i znojów tułaczki.~
@35   = ~Ha, świat zatem powinien mieć się na baczności, gdyż mam zamiar schować go do kieszeni swych spodni.~
@36   = ~O Wyrocznio, czy jesteś RÓWNIE przychylna wszystkim młodym sierotom, czy może ja jakoś wyróżniam się ponad innych, nie wiedząc o tym?~
@37   = ~Popycha mnie ręka przeznaczenia, jestem tego pewien. Wszystkie te próby zabicia mnie, prośby o pomoc... ratowanie dam w opałach z rąk gnolli. To dziwne. Zaledwie kilka tygodni temu jedyne, co robiłem, to odkurzałem stare księgi i gawędziłem ze strażnikami Candlekeep!~ ~Popycha mnie ręka przeznaczenia, jestem tego pewna. Wszystkie te próby zabicia mnie, prośby o pomoc... ratowanie dam w opałach z rąk gnolli. To dziwne. Zaledwie kilka tygodni temu jedyne, co robiłam, to odkurzałam stare księgi i gawędziłam ze strażnikami Candlekeep!~
@38   = ~Nie, nie jesteś fyrrą. Jeszcze nie. Ale każdy może zyskać na wymianie wiedzy.~
@39   = ~Och, daj spokój! Możemy pomówić o czym tylko chcesz później, póki co zostaw mnie w spokoju.~
@40   = ~To prawda. Powinniśmy zatem pomówić o przeszłości, Dynaheir.~
@41   = ~Może powinniśmy zacząć od czegoś lekkiego, jak na przykład "Historia Lady Dynaheir". Przy tym na pewno nie zasnę.~
@42   = ~Nie przekonałaś mnie. Ani trochę!~
@43   = ~Jesteś bodaj jedynym chłopakiem, jakie znam, który nie widzi siebie w swych marzeniach jako wielkiego człowieka. Rozważ to: jeśli pewnego dnia staniesz się wielki, wolisz być przygotowany na obowiązki i zobowiązania jakie niesie sława, czy pozwolisz aby spadły na ciebie znienacka?~
@44   = ~Przepraszam, że dotknęłam niezagojonej rany, ale czyż Gorion nie życzyłby sobie, abyś kontynuował jego nauki? Nie chcesz w ten sposób oddać hołdu jego pamięci?~
@45   = ~A więc rozważasz, że wielkość może być ci przeznaczona? Skoro tak, wolisz być przygotowany na obowiązki i zobowiązania jakie niesie, czy pozwolisz aby spadły na ciebie znienacka?~ 
@46   = ~Ach, gdybyś to ty tak mnie wzięła znienacka...~
@47   = ~Cóż, wyzwoliłeś mnie z niewoli, to oczywiste! Samo to skazuje cię na wielkość. Wolisz być przygotowany na obowiązki i zobowiązania jakie niesie, czy pozwolisz aby spadły na ciebie znienacka?~ 
@48   = ~Może powinniśmy zacząć od czegoś lekkiego, jak na przykład "Historia Lady Dynaheir". Przy tym na pewno nie zasnę.~
@49   = ~Obiecuje ci, że osobiście nie lubię trwonić czasu na próżnych rozmowach. Mogę tylko mieć nadzieję, że dorośniesz do tego, aby potrafić rozkoszować się tego typu dysputami.~
@50   = ~Postaram się zainteresować cię na tyle, abyś nie zasnął. A gdyby zmęczenie wzięło górę, daję ci me słowo, że nakryję cię twym płaszczem i pozwolę odpoczywać do samego poranka.~
@51   = ~Zaczynam podejrzewać, że spoczynek może okazać się znacznie bardziej interesujący, niż sama dyskusja, moja troskliwa badaczko. (kłaniasz się Dynaheir)~
@52   = ~Zapowiada się interesująco. W obu przypadkach.~
@53   = ~Historia kogoś, kto zajmuje się badaniem historii jest nudna. Dlatego wzięłam udział w rytuale dajemma tak jak czynią moi ziomkowie od niezliczonych lat. A skoro miałeś swój udział w najburzliwszym momencie mej podróży, na cóż ci znajomość nic nie znaczących szczegółów?~
@54   = ~Mimo to chciałbym poznać całą twoją historię, Dynaheir.~ 
@55   = ~To nieprawda!~
@56   = ~Masz rację. Wygląda na to, że wiem wszystko to, co powinienem wiedzieć na twój temat: jesteś inteligentną, piękną i tajemniczą wiedźmą. I lubisz historię.~ ~Masz rację. Wygląda na to, że wiem wszystko to, co powinnam wiedzieć na twój temat: jesteś inteligentną, piękną i tajemniczą wiedźmą. I lubisz historię.~
@57   = ~Jak chcesz. Skoro nie chcesz o tym mówić, nie będę nalegał.~
@58   = ~Nie będę się o to kłóciła. Zobaczymy... Być może spojrzysz kiedyś na to przychylniejszym okiem.~
@59   = ~To wyjątkowo impertynenckie. Nie odbieram tego jako zniewagi, gdyż czasem kryje się za tym wyjątkowa nieśmiałość, a ty dorastałeś w odosobnieniu. Ale na przyszłość proszę powstrzymać się od takiej nieuprzejmości, mój panie.~
@60   = ~Być może, gdy skończą nam się tematy do rozmów, opowiem ci co nieco.~
@61   = ~(uśmiecha się) To było niezwykle uprzejme, <CHARNAME>. Dziękuję za poszanowanie mych... tajemnic.~
@62   = ~(Przez krótką chwilę masz wrażenie, że Dynaheir westchnie z ulgi. Ale zamiast tego uśmiecha się i odchodzi bez słowa.)~
@63   = ~Dla badacza historii, najsmutniejsze jest obserwować jak popełnia się błędy przeszłości. Spójrz na tłuszczę, posłuchaj jak nawołuje do wojny z Amnem.~
@64   = ~Amn zagraża ich środkom do życia, Dynaheir, zatruwając rudę żelaza. Nie dziwi mnie, że chcą się im odpłacić.~
@65   = ~Masz rację, tłum nie zna litości a jego gniew jest straszliwy. W takich czasach jak te, potrzeba nam silnego i sprawiedliwego władcy, a autorytet Książąt chwieje się w posadach. Niestety, wygląda na to, że wkrótce przyjdzie nam zaznać wojny.~
@66   = ~Wojna nigdy nie jest błędem. Oczyszcza zepsutą krew w narodzie i umacnia ducha. Prychaj sobie ile na mnie chcesz, czarodziejko, ale w tej kwestii zgadzam się z mym ludem.~
@67   = ~(uśmiechasz się do Dynaheir) Lecz tylko kiepska uczona zaprzestanie ostrzegania innych, ze strachu przed poczuciem żółci w swych ustach.~
@68   = ~Odpłata tylko wydłuży zwadę, podczas gdy obie strony już dawno zapomną o jej przyczynie. A niekończąca się waśń może powalić nawet największego mocarza. Znasz historię Narfell i Raumathar?~
@69   = ~Nie, nie znam, moja mądra towarzyszko. Z radością usłyszę ją jednak od ciebie. Z pewnością mym zyskiem będzie oświecenie i wielka przyjemność, gdyż kocham dźwięk twego głosu.~
@70   = ~Czytałem manuskrypt, ale choć twój język wywodzi się z raumvirskiego, to pewien jestem, że twe podanie będzie tętniło życiem, którego tak brakowało mi w zwojach.~
@71   = ~Tak, a kto nie zna? To były dwa wielkie starożytne cesarstwa, które walczyły ze sobą tak długo, aż upadły. Myślisz że Wrota Baldura i Amn bezwiednie weszły na tę samą ścieżkę?~
@72   = ~Nie, ale mam przeczucie, że zaraz poznam. Nie krępuj się, Dyna.~
@73   = ~Narfell i Raumathar? Co w tym wyjątkowego? Najsilniejszy przetrwał, a słabszy został wymazany! Na takich zasadach opiera się ten świat, i jeśli cię to dziwi, to jesteś naiwniejsza, niż można by się było spodziewać po oczytanej kobiecie w twoim wieku.~
@74   = ~Obawiam się, iż doprawdy stoi za tym ktoś silny.~
@75   = ~Dynaheir, nie rozumiem, co masz na myśli... Z pewnością, tylko ktoś potężny może rozwiązać ten kryzys.~
@76   = ~Nie obawiaj się, czarodziejko. (mrugasz do niej) <CHARNAME> z Candlekeep ma zamiar zaprowadzić porządek.~
@77   = ~Ale dlaczego ktoś miałby podżegać do wojny?~
@78   = ~Gorion zwykł mawiać, że niektórzy uważają, jakoby krew nie plamiła złota. Niech czarna zaraza zabierze tych, którzy czerpią zysk z wojny!~
@79   = ~Tak uważasz? Słyszałeś kiedyś o tym, co się przydarzyło narodom Narfell i Raumathar?~
@80   = ~Czytałem manuskrypt, ale choć twój język wywodzi się z raumvirskiego, to pewien jestem, że twe podanie będzie tętniło życiem, którego tak brakowało mi w zwojach. Być może dzięki temu zrozumiem lepiej twój punkt widzenia.~
@81   = ~Tak, a kto nie zna? To były dwa wielkie starożytne cesarstwa, które walczyły ze sobą tak długo, aż upadły. Myślisz że Wrota Baldura i Amn bezwiednie weszły na tę samą ścieżkę?~
@82   = ~To prawda. (milczy przez moment przyglądając Ci się bacznie) Słyszałeś kiedyś o tym, co się przydarzyło narodom Narfell i Raumathar?~
@83   = ~Rety! Nie chodziło mi o to, że powinnaś mnie uczyć! Ale... cóż, kontynuuj, jeśli chcesz. Dla tych pięknych oczu jestem gotów na wszystko.~
@84   = ~Czytałem manuskrypt, ale choć twój język wywodzi się z raumvirskiego, to pewien jestem, że twe podanie będzie tętniło życiem, którego tak brakowało mi w zwojach.~
@85   = ~(Twarz Dynaheir pozostaje spokojna, zakłada kosmyk włosów za ucho naturalnym ruchem, ale masz niezręczne uczucie, że Twe słowa wytrąciły ją z równowagi. Czyżby w kąciku jej ust na moment pojawił się uśmiech zadowolenia?)~
@86   = ~Raumathar i Narfell były dwoma wielkimi starożytnymi cesarstwami. Narfell było potężnym i okrutnym krajem, którego władcy paktowali z mrocznymi istotami z innych sfer. Raumathar było krajem wschodnich koczowników, którzy przybyli do Nieskończonych pustkowi, ostatecznie zamieszkując ziemie aż do Sossal na północy i Jeziora mgieł na południu. Ich słynni magowie bitewni stanowili przeciwwagę dla narfelliańskich jeźdźców i demonologów. Choć rozdzielone Wielkim Lodowcem, oba cesarstwa były swoimi śmiertelnymi wrogami.~
@87   = ~Po latach dysput o przebiegu granic, nadeszła ostateczna wojna. Wielcy bohaterowie walczyli na przesiąkniętych krwią stepach i marchiach, a imiona niektórych z nich piaski czasu oszczędziły byśmy mogli opiewać ich czyny. Rauthok, Jesthren i Halduplac są chwaleni za swe uczynki. Powiadają, że zarówno Narfell jak i Raumathar przyzwały wszelkie swe siły na ostateczną bitwę. Czarty z zaświatów walczyły ze smokami i krasnoludami, ludzie ginęli, palono miasta, aby tam, gdzie niegdyś stały dwa dumne cesarstwa, dziś ziała Nieskończona Pustka.~
@88   = ~Dynaheir, uważasz że Wrota Baldura i Amn bezwiednie weszły na tę samą ścieżkę?~
@89   = ~Tak, ale jeśli się nie mylę, te wojny ukształtowały twój naród. Czyż słynny wojowniczy duch Rashemenitów nie zahartował się niczym stal złapany w sidła pomiędzy dwoma walczącymi mocarstwami? Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło.~
@90   = ~Wyśmienita opowieść, Dynaheir, ale musimy ruszać dalej.~
@91   = ~Nie, obawiam się tego, że mieszkańcy Amn i Wrót Baldura zostaną wmanipulowani w wojnę przez kogoś, kto zna historię.~
@92   = ~Dynaheir, nie rozumiem, co sugerujesz...~
@93   = ~Uważasz, że ktoś próbuje podjudzić oba narody do wojny. Po co?~
@94   = ~Młody człowieku, często trudno mi uwierzyć, że wychowałeś się w słynnej bibliotece! Dobrze zatem, puszczę mimo uszu twą ignorancję. A teraz słuchaj, i staraj się zrozumieć.~
@95   = ~Jesteś naiwny, jeśli uważasz, że ta wojna wyłoniła zwycięzcę. Doprawdy, kraj Narfell istnieje po dziś dzień, ale jego lud różni się od Raumviran tylko tym, że nazwa ich kraju widnieje na nowożytnych mapach, podczas gdy "Nieograniczony Raumathar" można znaleźć tylko na dawnych zwojach w bibliotekach.~
@96   = ~Jesteś mądrą kobietą, Dynaheir, i zgadzam się z tobą. Uważasz że Wrota Baldura i Amn bezwiednie weszły na tę samą ścieżkę samodestrukcji?~
@97   = ~Tak, tak, ale jeśli się nie mylę, te wojny ukształtowały twój naród. Czyż słynny wojowniczy duch Rashemenitów nie zahartował się niczym stal złapany w sidła pomiędzy dwoma walczącymi mocarstwami? Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło.~
@98   = ~(uśmiecha się) Doprawdy, bohater jest potrzebny, ale czy będzie nim ten, kto rządzi? Obawiam się, że wśród możnowładców jest ktoś, kto dąży do waśni między dwoma narodami.~
@99   = ~Uważasz, że ktoś celowo spiskuje aby poróżnić oba narody? Ale dlaczego?~
@100  = ~(Dynaheir uśmiecha się i mówi odpowiednio lekkim tonem:) Doprawdy, być może to ty jesteś tym, o którym powiadają starożytne podania.~
@101  = ~Nie mam pewności, <CHARNAME>, ale te wszystkie wydarzenia nie wydają się... przypadkowe. Niektórzy ludzie są jak pijawki - pęcznieją karmieni krwią. (zamyślona) Mam nadzieję... Mam nadzieję, że nie jesteś jednym z nich.~
@102  = ~Masz na myśli... wampiry? Z pewnością nie jestem wampirem, moja piękna, w przeciwnym razie nie gawędziłbym sobie z tobą, lecz obwąchiwał twą szyję.~
@103  = ~Jestem dobry w zabijaniu, Dynaheir, ale nie raduje mnie rzeź.~
@104  = ~Nieważne. Ruszajmy.~
@105  = ~A jeśli tak, to co?~
@106  = ~Mój lud przetrwał, ale wiele cudownych rzeczy zniknęło. Równie dobrze któregoś dnia może nadejść bitwa, której nie przeżyje nikt. Zrób mi przysługę, <CHARNAME>, i zapamiętaj to, co powiedziałam.~
@107  = ~Ruszajmy, zatem... <CHARNAME>, proszę, przemyśl podczas marszu to o czym dyskutowaliśmy.~
@108  = ~Obawiam się, że wśród możnowładców jest ktoś, kto dąży do waśni między dwoma narodami.~
@109  = ~Gorion słusznie cię nauczył.~
@110  = ~Na Trójcę! Jesteś dzieciakiem, który nie wie kiedy żart jest na miejscu, a kiedy nie!~
@111  = ~(Dynaheir potakuje ze spokojem głową, szepcząc coś niezrozumiale. Wydaje Ci się, że wychwyciłeś słowo "nadzieja".)~
@112  = ~(Dynaheir wzrusza ramionami, tak jakby Twe słowa nie miały znaczenia, ale ściska lekko mostek nosa, tak jak zawsze, gdy myśli o czymś ważnym.)~
@113  = ~Od naszej wczorajszej rozmowy o wojnie i potędze zastanawiam się, <CHARNAME>, czy próbujesz zaniechać nadchodzącej wojny?~
@114  = ~Dyna, mówisz do mnie jakbym był jakimś cholernym Księciem albo kimś w tym rodzaju!~
@115  = ~(uśmiechasz się szeroko) Zaniechać i pozbawić moją ulubioną badaczkę historii tematów do opisywania w jej dzienniku? Nie wydaje mi się!~
@116  = ~Hathran, schlebiasz mi swym pytaniem, ale z pewnością zdajesz sobie sprawę, że nie leży w mej mocy powstrzymanie wojny. Cóż, zaledwie kilka tygodni temu całe moje doświadczenie wojenne sprowadzało się do podawania mieczy słynnemu strażnikowi z Candlekeep, Hullowi.~
@117  = ~Zrobię co w mej mocy, ale, na wszystkich bogów, niewiele mogę zdziałać.~
@118  = ~Na Seldarine, ależ z ciebie uparta kobieta! Tak, spróbuję powstrzymać wszystko, co zagraża Sercu Kniei. Wliczając w to wojny ludzi.~
@119  = ~Ależ z ciebie uparta kobieta! Po co miałbym powstrzymywać wojny ludzi, którzy opluwają i przeklinają mnie, jak tylko mnie ujrzą?~
@120  = ~Nie, Dynaheir, nie mam zamiaru mieszać się w politykę. Chcę tylko odnaleźć zabójcę mego przybranego ojca i wymierzyć sprawiedliwość.~
@121  = ~Mówiłem ci wczoraj - wierzę, że ta wojna jest potrzebna. Poza tym to moja szansa, na zyskanie sławy i chwały, wiedźmo. Po co miałbym przeszkadzać sobie w odniesieniu sukcesu?~
@122  = ~Mówię do ciebie jako przyjaciółka, która chce poznać twe zdanie. Jeśli chcesz, mogę zamilknąć i wyrobić sobie opinię na podstawie twych uczynków.~
@123  = ~W porządku. Tak zrób.~
@124  = ~Taa, rozumiem. Cóż, z całą mocą chłopca na posyłki, spróbuję zaradzić tej waśni z Amn.~
@125  = ~Nie, niby po co? Wojna daje mi szansę na zyskanie trochę złota i sławy. Jestem sierotą, Dyna, i muszę martwić się o to, skąd wziąć na chleb.~
@126  = ~Twój kraj jest w niebezpieczeństwie, a ty sobie żarty stroisz!~
@127  = ~Dynaheir, robię, co mogę, ale równie dobrze mogę robić to z uśmiechem na twarzy.~
@128  = ~(próbujesz zachować poważną minę) Zaiste, Hathran, me słowa nie były na miejscu. (uśmiechasz się) Ale moja teoria, jakoby z zakłopotaniem było ci do twarzy, moja pani, została potwierdzona. Twe oczy jaśniały, a barwa twych lic przypominała mi wschody słońca nad Morzem Mieczy.~
@129  = ~Musisz jednak przyznać, że historycy niewiele miejsca poświęcają czasom pokoju. I nie chcesz zostać bohaterem wojennym, jak ten... Rautham, o którym wczoraj dyskutowaliśmy?~
@130  = ~Och, daj spokój, kobieto! Za kogo mnie masz, że pytasz o takie rzeczy? Cholernego Księcia?~
@131  = ~A od tamtej pory pokonałeś hordy wrogów, przed którymi zwykli obywatele uciekają gdzie pieprz rośnie. Ty dowodzisz tą kompanią. Dobrze, że zachowujesz pokorę, lecz musisz zdać sobie sprawę, że już nie jesteś chłopcem na posyłki. Więc nie zachowuj się jak takowy.~
@132  = ~(szyderczo) Będzie jak pani rozkaże.~
@133  = ~Masz rację. Cóż, oto moja odpowiedź: zrobię co w mej mocy, aby powstrzymać wojnę.~
@134  = ~Cóż, pani, jeśli mam zarzucić na plecy płaszcz bohatera, wojna stanie się znakomitą okazją aby zbić sławę i fortunę!~
@135  = ~(uśmiecha się poufnie) Zbyt długo byłeś terminatorem u wielkiego człeka, <CHARNAME>. Nadeszła pora, abyś przemówił jak bohater. Powiedz, że powstrzymasz wojnę, powiedz to w ten sposób, że gdybym nie podążała już za tobą, to ruszyłabym w twe ślady.~
@136  = ~(kaszlesz) Dynaheir, zawstydzasz mnie!~
@137  = ~Nie będzie wojny. Tako rzekłem ja, <CHARNAME> z Candlekeep.~
@138  = ~Składam uroczyste śluby, że powstrzymam nadchodzącą wojnę z Amn.~
@139  = ~Nie będzie wojny. Obiecuję ci to.~
@140  = ~Nie piszę się na tak horrendalnie trudne zadanie, Dynaheir.~
@141  = ~Powiedziałem już wszystko, co miałem do powiedzenia w tej sprawie, Dynaheir.~
@142  = ~Smuci mnie, iż myślisz o wojnie, która wykrwawi twój kraj, jak o cudzej. Jesteś Tel'Quessir i wygląda na to, że odziedziczyłeś zwyczaje swego ludu, pomimo ludzkiej kurateli.~
@143  = ~To prawda. A teraz zostaw mnie, człowieku.~
@144  = ~Tak, wychowali mnie ludzie. Ale wciąż nie potrafię ich zrozumieć. Być może ty mi w tym pomożesz.~
@145  = ~Wdzięczny jestem Gorionowi za jego starania, ale zawsze pragnąłem odnaleźć mój lud i żyć pośród nich. Czy tak trudno to zaakceptować?~
@146  = ~Wśród wszystkich ludzi znajdą się bigoci, którzy oceniają innych z uporem muła, małpim okrucieństwem i jadem żmii. Znam cię krótko, ale widzę żeś zacnym mężczyzną. Ci, którzy mają otwarte oczy, dojrzą w tobie to samo, a tylko ich opinia się liczy. Weź sobie to do serca, <CHARNAME>.~
@147  = ~Rozważ również to, że jeśli cokolwiek może zmienić opinię tłumu, to właśnie twe uczynki.~
@148  = ~A teraz odpowiedz mi.~
@149  = ~(drwiąco) Jakież to wspaniałomyślne z twej strony, że litujesz się nad biednym orkiem.~
@150  = ~To szlachetne słowa. Ale jeśli się nie mylę - nie, nieważne.~
@151  = ~Z pozoru to co mówisz ma sens. Jednak wojna zabija więcej bohaterów, niż ich tworzy. W niespokojnych czasach, sławę może zyskać ten, kto niesie pokój, <CHARNAME>. Radziłabym ci usilnie podążać tą ścieżką.~
@152  = ~Wielu polega w walce, ale wielu zostaje również bohaterami. Rozjemca może być tylko jeden. Mam nikłe szanse.~
@153  = ~To słuszna myśl, Dynaheir. Rozważę to.~
@154  = ~Mam duże szanse by zginąć niezależnie, czy szukam wojny, czy jej unikam, Dynaheir. Więc lepiej najpierw odnajdę tego, który wysyła za mną zabójców, a potem zacznę martwić się polityką. Jeśli przeżyję.~
@155  = ~W porządku, Dynaheir. Przekonałaś mnie. Spróbuję powstrzymać wojnę, choć na twym miejscu nie robiłbym sobie zbyt dużych nadziei. Nie różnię się nazbyt od chłopca na posyłki.~
@156  = ~Nie oczekuję ponuractwa. Jednak drażnienie mnie było dziecinne, <CHARNAME>.~
@157  = ~Aż tak zarumieniłam się? (przyciska dłoń do policzka) Wydaje mi się, że dałeś się ponieść wyobraźni. A teraz, gdy skończyłeś już ze swymi... teoriami, zajmijmy się bardziej przyziemnymi sprawami.~
@158  = ~Masz na myśli Rauthoka? Nie trzeba być generałem, aby zapisać się na kartach historii, <CHARNAME>. Przynajmniej tej spisywanej przeze mnie. Wojna zabija więcej bohaterów, niż ich tworzy. W niespokojnych czasach, sławę może zyskać ten, kto niesie pokój, <CHARNAME>. Radziłabym ci usilnie podążać tą ścieżką.~
@159  = ~To słuszna myśl, Dynaheir. Rozważę to.~
@160  = ~Masz rację, Hathran, choć twe słowa zadziwiają mnie, biorąc pod uwagę wojenną kulturę twego narodu. Nie chcę widzieć swego kraju rozdartego wojną, i zrobię co w mej mocy, aby temu zapobiec.~
@161  = ~Och, zrobiłbym wiele, aby zapisać się na kartach TWEJ historii... jeśli wiesz, co chcę powiedzieć. (uśmiechasz się)~
@162  = ~Masz rację, me słowa były zbyt mocne. Jak powiadają w Cormyrze, jeśli ktoś inny podąża zamiast ciebie Królewskim Traktem, nie ujrzysz Suzail. Jeśli chcesz, możesz powiedzieć mi co myślisz, w przeciwnym razie zamilknę i wyrobię sobie opinię na podstawie twych uczynków.~
@163  = ~Rozumiem. Cóż, jeśli potrzebujesz wiedzieć, powstrzymam tę wojnę... jeśli zdołam.~
@164  = ~A dlaczego, o wiedźmo, miałbym próbować powstrzymać wojnę, skoro to moja szansa na zyskanie sławy i fortuny?~
@165  = ~Nie chciałam cię poniżyć. Me intencje były dobre.~
@166  = ~Człowiek nie rodzi się bohaterem, <CHARNAME>, ale staje się nim. Chcąc nie chcąc wkroczyłeś na tę ścieżkę. Aby przetrwać, musisz wiedzieć jak się zachować. Spróbuję cię tego nauczyć.~
@167  = ~Dlaczego tak bardzo zależy ci na mym sukcesie, Hathran?~
@168  = ~Dziękuję... chyba.~
@169  = ~Zostaw mnie, wiedźmo! Sam dam sobie radę.~
@170  = ~(uśmiechasz się) Pozwól mi być bohaterem na mój własny sposób, Dynaheir. Czy może spisałaś już moją historię i zdałaś sobie sprawę, że nie nadaję się?~
@171  = ~Dobrze powiedziane, <CHARNAME> z Candlekeep. Dobrze powiedziane.~
@172  = ~Zachowałem się jak dureń, prawda, Dynaheir?~
@173  = ~Powstrzymam tę wojnę, moja lady Dynaheir. Ślubuję ci to uroczyście.~
@174  = ~(Dynaheir patrzy na Ciebie zamyślona, lecz nic nie mówi. Masz jednak wrażenie, że nie zgadza się z Tobą.)~
@175  = ~Och, przestań się na mnie gapić! Nie chcę twych rad ani przyjaźni. Po prostu słuchaj mych rozkazów, dobrze?~
@176  = ~Dynaheir... Nie mogę tego zrobić... Nie jestem wielkim generałem z lśniącym mieczem.~
@177  = ~W porządku, kobieto. Powstrzymam tę cholerną wojnę, jeśli tak ci na tym zależy. Tylko przestań się na mnie tak gapić. Twe oczy wwiercają mi się w umysł jak świdry.~
@178  = ~Więc mam nadzieję, że jesteś tak szlachetny, że twe słowo znaczy tyle, co ślubowanie krwi.~
@179  = ~Dlaczego tak bardzo cię interesuję, Hathran?~
@180  = ~Po prostu mnie zostaw, wiedźmo! Zostaw mnie! Nie podobają mi się twe gierki.~
@181  = ~Możesz liczyć na moją pomoc w nauczeniu cię ścieżek mężczyzny, <CHARNAME>.~
@182  = ~Czy to znaczy, że zrobisz ze mnie mężczyznę? (uśmiechasz się)~
@183  = ~Liczę na twą radę, moja pani.~
@184  = ~Nie... wcale nie. Rozumiem cię, ale ponieważ nie łatwo będzie spełnić twe pragnienie, mądrze byłoby gdybyś nauczył się cieszyć towarzystwem ludzi.~
@185  = ~Nikłe szanse na bycie tym jedynym... lub wątpliwe na bycie jednym z wielu... Czy wybór jest aż tak trudny, <CHARNAME>?~
@186  = ~Dlaczego tak bardzo cię interesuję, Hathran?~
@187  = ~Wolę zatem być tym jedynym.~
@188  = ~Póki co pozostawię cię w niepewności. Pewne rzeczy powinny zostać wyjawione w odpowiednim czasie.~
@189  = ~Byłabym złym historykiem, gdybym tak postąpiła, prawda? (Dynaheir mówi lekko, ale masz wrażenie, że słyszysz zaskoczenie w jej głosie.)~
@190  = ~Cóż, tak lepiej.~
@191  = ~Na Trójcę! Czy tobie tylko świństwa w głowie?~
@192  = ~(uśmiechasz się) Być może... jeśli "dureń" jest synonimem kogoś mężnego duchem.~
@193  = ~(Dziś główna sala jest pełna i tętni życiem. Jednak radosna atmosfera nie ima się małej postaci skulonej w fotelu z dziennikiem na podołku. Pomimo wielu przeszkód: okrzyku pijaków, oparów gotowanych dań, muzyki i przygaszonych świateł, czarodziejka zdaje się skupiona na pisaniu. Wreszcie unosi głowę i znajduje Twój wzrok.)~
@194  = ~<CHARNAME>...~
@195  = ~Dynaheir, miej litość! Mój umysł nie jest gotów na kolejną lekcję...~
@196  = ~(ironicznie) Pani wzywała?~
@197  = ~To uroczy wieczór, ma pani. Powinnaś dołączyć do nas i radować się. Być może zatańczysz ze mną? Muzyka jest dość przyjemna...~
@198  = ~O czarodziejko, w szatach szytych z pradawnych run, jesteś duchem który zstąpił z dawnych opowieści... a być może moich własnych...~
@199  = ~Więc... Jak brzmi werdykt? Szukałaś mnie przez cały wieczór, Hathran. Nie próbuj zaprzeczyć.~
@200  = ~Tak właśnie sobie pomyślałam, <CHARNAME>. Ostatnie wydarzenia odciskają na tobie piętno, a człowiek w twym wieku potrzebuje radosnego towarzystwa. Dlatego miałam zamiar cię przeprosić i udać się w bardziej zaciszne miejsce.~
@201  = ~Ach, zatem dobrej nocy.~
@202  = ~Nie odchodź jeszcze. Będę tęsknił za tym, jak wodzisz za mną oczyma. Nie zaprzeczaj... robiłaś to.~
@203  = ~Tak postępuje kobieta w twoim wieku, Dynaheir. Odłóż ten dziennik i uhonoruj mnie pierwszym tańcem.~
@204  = ~Widząc, jak usilnie próbujesz zrobić mnie na jakiegoś głupiego szlachcica, wnoszę, że chciałabyś nauczyć mnie tańczyć. Wyobraź sobie, że rzeczywiście pewnego dnia zostanę bohaterem... i zhańbię się na jakimś cholernym zagranicznym dworze swym brakiem manier. To będzie tylko i wyłącznie twa wina, Dynaheir. Więc... dlaczego ty i ja-~
@205  = ~Widzę, żeś w dobrym humorze. Nie będziesz zatem za mną tęsknił. Życzę waści udanej nocy.~
@206  = ~Dobrych snów waszmości... (kaszlesz) waści.. eee... tobie.~
@207  = ~Czekaj, czekaj! Nie chciałem cię zirytować. Może zapomnijmy o tym? Jeśli zatańczysz ze mną, będę wiedział, że nie gniewasz się na mnie.~
@208  = ~Właściwie to będę... Będę tęsknił za tym, jak wodzisz za mną oczyma. Nie zaprzeczaj... robiłaś to.~
@209  = ~<CHARNAME>... wolałabym nie.~
@210  = ~A teraz, jeśli wybaczysz, muszę iść. Jest kilka zwoi, które muszę przejrzeć, nim udam się na spoczynek i-~
@211  = ~To tylko jeden taniec, Dynaheir! Nie opóźni to twej drogi do zostania arcymagiem, przysięgam!~
@212  = ~Przypomniałaś mi starą anegdotę na temat Elminstera... Powiadają, że zapytany kiedyś o swe preferencje stary mędrzec odpowiedział, iż mężczyzna powinien posiadać ZARÓWNO żonę jak i kochankę, aby móc powiedzieć kochance, że spędzi czas z żoną, a żonie że udaje się do kochanki, a tymczasem spędzić czas na strychu studiując zwoje...~
@213  = ~Skoro takie jest twoje życzenie.~
@214  = ~A co powiesz na to: ty zatańczysz ze mną, a wtedy ja udam się na górę z tobą i będziemy razem studiowali zwoje... To będzie bardzo wydajne.~
@215  = ~(z przebiegłym uśmiechem) A co powiesz na to: ty zatańczysz ze mną, a wtedy ja udam się na górę z tobą i będziemy razem studiowali zwoje... To będzie bardzo wydajne.~
@216  = ~Rzuciłbym na ciebie czar unieruchomienia, ale niestety wtedy nie mogłabyś zatańczyć ze mną...~
@217  = ~Dynaheir, czy ty... czy ty umiesz tańczyć?~
@218  = ~(uśmiecha się) Mój duch pragnie udać się na górę, <CHARNAME>. Chciałam ci tylko życzyć dobrej nocy.~
@219  = ~Umiłuj się nad poetą - zostań na tyle, by ukończył on swój wiersz... A jeśli jesteś znudzona mieleniem mego jęzora, może zabawię cię pląsaniem mych nóg? Zechcesz zatańczyć, pani?~
@220  = ~A co czeka się na górze, piękna? Tylko kurz i pająki. Tu możemy się radować naszym towarzystwem. Chodź, zatańcz ze mną nim udasz się do swej kryjówki.~
@221  = ~Dobranoc, mój śnie.~
@222  = ~Nie pamiętam, abym wypatrywała cię jakoś szczególnie. To mały przybytek, do tego dość tłoczny.~
@223  = ~Ach! Ale ja liczyłem! Patrzyłaś na mnie dwadzieścia cztery razy, potem z ukosa - dziewięć, i uśmiechając się do siebie - pięć razy... Nawet przy jednej okazji westchnęłaś i zapomniałaś zapisać coś w swoim dzienniku.~
@224  = ~Och tak, zgadzam się w zupełności. Przez te wszystkie przeszkody straciłaś zbyt wiele okazji by na mnie spojrzeć. Możemy to nadrobić. Co powiesz abyśmy zostawili te krzesła i potańczyli przez chwilę? wtedy będziesz mogła przypatrywać mi się do woli...~
@225  = ~Oczywiście. Cóż ze mnie za głupiec, że wyobrażam sobie, jakoby dama mogła wypatrywać mego psiego pyska w tłumie przystojnych ludzi.~
@226  = ~Pewnie masz rację... Dobranoc.~
@227  = ~Taa... masz rację. Zbyt tu tłoczno. Również wracam do pokoju.~
@228  = ~(z uśmiechem) Dobranoc.~
@229  = ~Masz rację, to użyteczna umiejętność. Ale ja nie mogę być twoją nauczycielką tańca.~
@230  = ~Nie gniewam się, <CHARNAME>. Masz na to me słowo.~
@231  = ~(Spogląda na Ciebie z błyskiem smutku w swym czarnych oczach.) Czasem, <CHARNAME>, najmniejsza rzecz może przynieść na człeka klęskę.~
@232  = ~Dynaaaaaheir... to tylko taniec. Co może złego się stać?~
@233  = ~Cóż, skoro tak cię to niepokoi... to lepiej pozwolę ci odejść. Dobranoc.~
@234  = ~Lub pozwolić mu się wznieść...~
@235  = ~Nie, wcale nie. Nie tańczę, <CHARNAME>.~
@236  = ~Więc ważnym jest, abyś zaczęła. Kobieta z twoją gracją powinna okazywać ją w inny sposób, niż rzucając kamieniami w gobliny.~
@237  = ~Dziwne. Niewiasty zwykle nie trwonią pół godziny próbując wymigać się od zatańczenia ze mną. Nie umiesz tańczyć, to ci dopiero!~
@238  = ~Nie tańczysz, pani? Czy nie tańczysz z potworami?~
@239  = ~Pozwolisz więc, że cię nauczę? Radowały mnie nasze wspólne rozmowy i chciałbym odwdzięczyć ci się jakoś za twe mądre słowa i rady.~
@240  = ~Kłamałem, Dynaheir. Umiem doskonale tańczyć. Pokażę ci... (uśmiechasz się) Nie możesz zawsze prowadzić, Hathran.~
@241  = ~A więc pora, abyśmy oboje się nauczyli. Chodź, Hathran, niech to będzie dla nas kolejną przygodą, której damy się ponieść, lekceważąc kpiny gawiedzi... A może chcesz, abym sam zrobił z siebie pośmiewisko?~
@242  = ~Ja po prostu nie wiem jak tańczyć. To nigdy mnie nie interesowało...~
@243  = ~Aż do teraz. Prawda?~
@244  = ~Więc ważnym jest, abyś zaczęła! Kobieta z twoją gracją powinna okazywać ją w inny sposób, niż rzucając kamieniami w gobliny.~
@245  = ~Pozwolisz więc, że cię nauczę? Radowały mnie nasze wspólne rozmowy i chciałbym odwdzięczyć ci się jakoś za twe mądre słowa i rady.~
@246  = ~Tak jak teraz?~
@247  = ~O rety, cóż za chłodne i dostojne spojrzenie! Udowodnij, że jestem ci obojętny, Hathran. Zatańczmy, i jeśli ani razu nie zatrzepoczesz rzęsami... przyjmę to do wiadomości.~
@248  = ~Tak... Ale zauważyłem to tylko dlatego, że sam patrzyłem niezliczoną ilość razy w twoją stronę... Zatańczysz ze mną, Dynaheir?~
@249  = ~Nie... nie. Dobranoc, Dynaheir.~
@250  = ~Bądź ostrożny, <CHARNAME>. Użalanie się nad sobą to pewna droga do samodestrukcji.~
@251  = ~Chwila słabości, pani. Nie jestem dziś w nastroju. Zatańczysz ze mną?~
@252  = ~Och, przestań. Wszyscy traktuję mnie jak śmiecia, nawet ty.~
@253  = ~Nie dbam o twe słowa, człowieku. Daj mi spokój!~
@254  = ~Tu nie chodzi o ciebie, <CHARNAME>. Ja w ogóle nie tańczę. To nigdy mnie nie interesowało.~
@255  = ~Aż do teraz. Ale dziś... nie zrobisz dla mnie wyjątku? I będziesz mogła zapisać w swym dzienniku jak to jest tańczyć z pół-orkiem.~
@256  = ~W porządku. Nie wiem co mnie naszło. Szczerze mówiąc sam nie miałem wielkiej ochoty na tańce. Dobranoc, pani.~
@257  = ~Pozwolisz więc, że cię nauczę? Radowały mnie nasze wspólne rozmowy i chciałbym odwdzięczyć ci się jakoś za twe mądre słowa i rady.~
@258  = ~(Dynaheir wstaje i prostuje swe szaty.)~
@259  = ~Będzie zatem jak sobie życzysz. Zatańczmy, <CHARNAME>.~
@260  = ~(Jej drobne ciemne dłonie lądują na Twym ramieniu, jej smukłe palce drżą nieznacznie w Twym uścisku. Dynaheir uśmiecha się i uparcie unosi podbródek. Jest zdeterminowała tańczyć w taki sposób, w jaki zwykła robić wszystko inne - w dobrej wierze i porządnie.)~
@261  = ~Wiesz - nigdy nie tańczyłam, ale z tobą chętnie puszczę się w tany...~
@262  = ~Dlaczego miałbyś studiować me- (Dynaheir unosi swój wzrok i zauważa Twój uśmieszek.) Ty durny sprośny prostaku! (Dynaheir gna na górę.)~
@263  = ~(Dynaheir wita Cię z dziwnym pół-uśmiechem na twarzy.)~
@264  = ~Widzę po kręgach pod twymi oczami że zabawiłeś wczoraj do późnego wieczora. Dobrze się bawiłeś?~
@265  = ~Och, rozkosznie, Dynaheir, dziękuję.~
@266  = ~Brakowało mi twego towarzystwa, moja pani, i żałowałem, że nie brałaś udziału w zabawie. Może następnym razem?~
@267  = ~Było cudownie. Branwen dotrzymała mi towarzystwa, i było... cudownie.~
@268  = ~Prawdę mówiąc... (robisz w dech i wyrzucasz z siebie szybko:) Spędziłem większość nocy wpatrując się w światło w twym oknie, Dynaheir. Zinterpretuj sobie to jak chcesz.~
@269  = ~Nic szczególnego, naprawdę. Nie ma się co równać z kolacjami w Pałacu Książęcym.~
@270  = ~Możesz cieszyć się mym towarzystwem cały dzień, <CHARNAME>, lecz nie mam głowy do wina i zdrowia do tańczenia przez całą noc. (miększym głosem) Ale rada jestem, że dobrze się bawiłeś.~
@271  = ~Branwen jest kobietą honoru i ma wielkie serce. Dobrze zrobiłeś adorując ją.~
@272  = ~(Dynaheir przytakuje z aprobatą, ale wydaje Ci się, że słyszysz żal w jej spokojnym głosie.)~
@273  = ~Hej, nikogo nie adorowałem!~
@274  = ~Tak, też tak sądzę. Mogę ci zdradzić w sekrecie, że to chyba kobieta dla mnie.~
@275  = ~Nie wyciągałbym pochopnych wniosków, pani.~
@276  = ~(Dynaheir wytrzymuje Twe spojrzenie, a jej usta tworzą jedną prostą linię. Jest wściekła, ale ciężko Ci powiedzieć, czy na Ciebie, czy na siebie samą.)~
@277  = ~Jesteś w tym dobry... w tańcu, znaczy się.~
@278  = ~Dzień dobry. A więc spodobał ci się mój taniec?~
@279  = ~Pani, wyzwalasz we mnie to, co najlepsze.~
@280  = ~Rad jestem, że mój talent przypadł ci do gustu.~
@281  = ~To była magiczna noc, Dynaheir. Ani razu nie pomyślałem jak niezdarnie wyglądam... i nie dbałem o to, co myślą inni patrząc na potwora, który wiruje dookoła najzacniejszej damy w całej sali. Może rzuciłaś na mnie jakieś zaklęcie?~
@282  = ~Skłamałabym twierdząc, że nie. Ale-~
@283  = ~Żadnych "ale", moja pani. Spodobało ci się, i tyle w tym temacie. (mrugasz)~
@284  = ~Znam wszystkie "ale"... Myślałem o tym, gdy się rozstaliśmy, i nie chcę porównywać mych wniosków z twoimi.~
@285  = ~(wdychasz) Ale?~
@286  = ~Nie chcę, abyś źle to zinterpretował, <CHARNAME>. Jesteś jeszcze młody i nie widziałeś świata-~
@287  = ~A jednak jestem starszy, człowieku. Nie wspominając o tym, że ma rasa ma głębsze korzenie i znana jest z ogromnej wiedzy, mądrości, uduchowienia i... Dynaheir, jeśli jesteś niepewna mych intencji, zapytaj mnie wprost, a powiem ci prawdę. A teraz chodźmy.~
@288  = ~Dynaheir, Gorion nauczył mnie wielu rzeczy, ale najważniejszą z nich była umiejętność wyrażania swych uczuć. Jeśli jesteś niepewna mych intencji - zapytaj mnie wprost, a powiem ci prawdę. A teraz chodźmy.~
@289  = ~Ty również, pani.~
@290  = ~Na przyszłość postaram się unikać sytuacji mogących rodzić tego typu... błędne interpretacje, Dynaheir.~
@291  = ~Będzie, co ma być. Nie próbujmy odgadnąć przyszłości.~
@292  = ~Jesteś blada, piękna czarodziejko. I masz podkrążone oczy. Tak bardzo przejmujesz się naszymi tańcami?~
@293  = ~Nie rzucałam zaklęć, <CHARNAME>. Nigdy nie wyglądałeś niezdarnie, a ja nie byłam najzacniejszą damą w sali.~
@294  = ~Wybacz, ale muszę mówić żwawo i chłodno, by zachować twą przyjaźń.~
@295  = ~<CHARNAME>, przebyłam połowę Faerunu, podczas gdy ciebie ukrywano przed światem w cytadeli. Księgi są cennym sojusznikiem w poznawaniu świata, ale to życie w podróży sprawia, że człowiek dojrzewa.~
@296  = ~Nie bierz mnie za chłopca, który nie wie czego chce, Hathran. Widziałem więcej śmierci, niż bym tego chciał, i poznałem smak smutku. Nie karć mnie za to, że szukam odrobiny przyjemności.~
@297  = ~Czy bycie młodym to grzech?~
@298  = ~Więc chcę się uczyć. Wiem, że popełniam błędy. I co z tego?~
@299  = ~Czyżbym zapomniał złożyć ci życzenia z okazji tysięcznych urodzin, staruszko Dynaheir?~
@300  = ~Jeśli twym celem było popsucie mi nastroju, udało ci się.~
@301  = ~Nie żyj beztrosko, <CHARNAME>. Wtedy nie dasz się zaskoczyć.~
@302  = ~Masz rację. To nieistotne.~
@303  = ~Chciałabym tylko, abyś był bardziej ostrożny, <CHARNAME>. Niektórzy ludzie będą mieli wpływ na... bieg wydarzeń. Być może jesteś jednym z nich.~
@304  = ~Nie, to nie grzech... Chciałabym tylko, abyś był bardziej ostrożny, <CHARNAME>. Niektórzy ludzie będą mieli wpływ na... bieg wydarzeń. Być może jesteś jednym z nich.~
@305  = ~<CHARNAME>! To nie jest coś, przed czym uchronisz się żartami i uśmiechem. Bądź ostrożny, i zważ na to co robisz i dlaczego. Niektórzy ludzie będą mieli wpływ na... bieg wydarzeń. Być może jesteś jednym z nich.~
@306  = ~Zazdroszczę ci, żeś dorastał w Candlekeep. To miejsce, w którym duch Alaundo Wieszcza spaceruje po ziemi.~
@307  = ~(uśmiechasz się) Doprawdy, "Pieśń Niewypełnionych Proroctw" jest niczym niezmącona... Och Dynaheir, gdybyś mogła widzieć tych mnichów śpiewających o tym, co ma nadejść. To takie... inspirujące.~
@308  = ~Ach, pani, spuścizna Alaundo to jedna z tych rzeczy, o których młody chłopak jak ja mógłby opowiadać gościom z nadziei na zarobienie kilku monet, nie mówiąc przy tym nic konkretnego. Teraz żałuję, że nie słuchałem jej uważnie... ale zawsze wszędzie było tego pełno, wiec nie zaglądałem do "Dziewięciu Zwiastunów" Alaunda ani nie wsłuchiwałem się w "Pieśń Niewypełnionych Proroctw".~
@309  = ~Alaundo? Coś mi to mówi, lecz nigdy nie interesowali mnie wróżbici. Wszystkie te przełomowe zdarzenia i niejasne odwołania do upadków Królów nie są w mym guście.~
@310  = ~Dynaheir, jesteś niezwykła! Zazdrościsz mi dorastania w duchu Alaundo! (wybuchasz śmiechem) Jedyne czego pragnąłem to uniknięcie losu zostania jednym z tych nieszczęsnych trzydziestu mnichów, którzy pamiętają wszystkie dziewięć tysięcy przepowiedni. Gdybym miał recytować ci po dziesięć dziennie, zajęłoby mi dobre trzy lata przebrnięcie przez wszystkie. Widać Alaundo postawił na ilość, nie na jakość.~
@311  = ~Alaundo był wyznawcą Augathry Szalonej, wiesz o tym, moja pani?~
@312  = ~(zaintrygowana) Powiadasz... inspirujące... W jaki sposób?~
@313  = ~Najlepiej powiedział to sam Alaundo, Hathran. "Znajomość przyszłości nie jest kluczem do szczęścia, nie powinna nieść samozadowolenia, lecz pociechę i prawdę. Nieważne jak straszliwa jest tragedia, zawsze będzie jutro." Ja... szczególnie dostrzegam sens tych słów po śmierci Goriona.~
@314  = ~Cóż, jeśli mierny uczony może osiągnąć wielkość pisząc tomy bezsensownych wierszy, to jest nadzieja dla nas wszystkich.~
@315  = ~Nie podoba mi się błysk w twym oku, Hathran. Wyglądasz jak łowca wypatrujący swej ofiary tuż przed wypuszczeniem strzały.~
@316  = ~Nie znasz zatem żadnej konkretnej przepowiedni? Przestudiowałeś w ogóle "Dziewięć Zwiastunów"?~
@317  = ~Gorion recytował mi kilka ustępów, ale zawsze uważałem, że tylko mędrcy w sędziwym wieku są w stanie je docenić.~
@318  = ~Pamiętam jedną, która rzekomo dotyczy Czasu Niepokojów. "Biały Ptak zniknie na Północy, i wielkie zło umrze by narodzić się znów." Choć nie pamiętam, czemu miało to odnosić się do Czasu Niepokojów. Jak dla mnie brzmiało to jak zapowiedź wyjątkowo ciepłego lata w Dolinie Lodowego Wichru, gdy cały śnieg topnieje, a sroga zima po pewnym czasie znów powróci...~
@319  = ~Przykro mi, że jedyna przepowiednia jaką pamiętam, nie została potwierdzona, Hathran. Rok 1263 - Rok Tressyma... "W mieście księżyca, Ptaki zamruczą Niewieście..." Pamiętam, iż szeptano, jakoby Lady Alustriel tylko wzruszyła ramionami, odkrywszy że przepowiednia Alaundo dotyczyła inwazji tressymów... które rzeczywiście zagnieździły się na dachach domów w Silverymoon na okres dziesięciodnia.~
@320  = ~Nie... niezupełnie... choć czekaj! Jak brzmiała ta Pieśń, gdy opuszczałem Candlekeep? Hmmm... coś katastrofalnego... (udajesz głos kantora) "Pan Zbrodni zostanie unicestwiony, ale spłodzi tuziny śmiertelnych następców. Ślady ich przejścia spopieli chaos. Tako rzecze mędrzec Alaundo."~
@321  = ~Nie... niezupełnie... choć czekaj! Jak brzmiała ta Pieśń, gdy opuszczałem Candlekeep? Głos Wschodu śpiewał coś takiego: "W Roku Wieżyc ze wschodu nadciągnie wielka horda, liczna niczym szarańcza. Tako rzecze mędrzec Alaundo."~
@322  = ~Nie... niezupełnie... choć czekaj! Jak brzmiała ta Pieśń, gdy opuszczałem Candlekeep? Głos Północy śpiewał coś takiego: "Kiedy w Dolinach rozgorzeje spór, z północy nadciągną wielkie gady... I spustoszą ziemię ogniem i furią. Tako rzecze mędrzec Alaundo."~
@323  = ~Nie... niezupełnie... choć czekaj! Jak brzmiała ta Pieśń, gdy opuszczałem Candlekeep? Głos Południa śpiewał coś takiego: "Kiedy na ziemię opadną cienie, nasi boscy władcy będą chodzić wśród nas jaki i my. Tako rzecze mędrzec Alaundo."~
@324  = ~Nie... niezupełnie... choć czekaj! Jak brzmiała ta Pieśń, gdy opuszczałem Candlekeep? Głos Zachodu śpiewał coś takiego: "Jaszczur błądzić będzie po ziemi, a jego śladem nadciągnie takie spustoszenie, że wszystko padnie ofiarą zarazy. Tako rzecze mędrzec Alaundo."~
@325  = ~Szybko wydajesz wyrok na zapiski kogoś, uznawanego za jedynego prawdziwego proroka.~
@326  = ~Alaundo był tylko mizernym historykiem, Dynaheir. Dlaczego jego przepowiednie miałyby być lepsze od jego historii?~
@327  = ~Dynaheir, nigdy mnie to nie interesowało... to wszystko. Mam nadzieję, że nie straciłem przez to w twych oczach.~
@328  = ~Ty z kolei wydajesz się bardzo zainteresowana przepowiedniami Alaundo.~
@329  = ~Czytałam o tym, ale wizje Augathry są dla nas stracone... Zaprawdę, żyła siedemnaście stuleci temu, i wiele z jej zapisków zaginęło w piaskach czasu. Alaundo Wieszcz przybył do Candlekeep rok przed swoją śmiercią i oddał "Dziewięć Zwiastunów" bibliotece na bezpieczne przechowanie. Cóż za cudowna przewidywalność. Ta wiedza musiała cię pochłonąć bez reszty, <CHARNAME>... Nieprawdaż?~
@330  = ~Wydajesz się bardzo zainteresowana przepowiedniami Alaundo, Dynaheir.~
@331  = ~Nie, nie twierdzę że znam na pamięć wszystkie dziewięć tysięcy proroctw Alaundo. Ale sporo z nich pamiętam.~
@332  = ~Gorion recytował mi kilka ustępów, ale zawsze uważałem, że tylko mędrcy w sędziwym wieku są w stanie je docenić.~
@333  = ~Pamiętam jedną, rzekomo dotyczącą Czasu Niepokojów. "Biały Ptak zniknie na Północy, i wielkie zło umrze by narodzić się znów." Choć nie pamiętam, czemu miało to odnosić się do Czasu Niepokojów. Jak dla mnie brzmiało to jak zapowiedź wyjątkowo ciepłego lata w Dolinie Lodowego Wichru, gdy cały śnieg topnieje, a sroga zima po pewnym czasie znów powróci...~
@334  = ~Przykro mi, że jedyna przepowiednia jaką pamiętam, nie została potwierdzona, Hathran. Rok 1263 - Rok Tressyma... "W mieście księżyca, Ptaki zamruczą Niewieście... " Pamiętam, iż szeptano, jakoby Lady Alustriel tylko wzruszyła ramionami, odkrywszy że przepowiednia Alaundo dotyczyła inwazji tressymów... które rzeczywiście zagnieździły się na dachach domów w Silverymoon na okres dziesięciodnia.~
@335  = ~Nie... niezupełnie... choć czekaj! Jak brzmiała ta Pieśń, gdy opuszczałem Candlekeep? Hmmm... coś katastrofalnego... (udajesz głos kantora) "Pan Zbrodni zostanie unicestwiony, ale spłodzi tuziny śmiertelnych następców. Ślady ich przejścia spopieli chaos. Tako rzecze mędrzec Alaundo."~
@336  = ~Wybacz mi, jeśli niechcący przywołałam bolesne wspomnienia, <CHARNAME>. (Dynaheir wydaje się z jakiegoś powodu zawstydzona i odchodzi bez słowa.)~
@337  = ~Na Trójcę! Wybacz, <CHARNAME>, twój żart mnie zaniepokoił.~
@338  = ~Albo jak uczony, który podejmuje swój ulubiony temat dyskusji.~
@339  = ~Rozumiem. (śmieje się) Więc nie podyskutujemy na mój ulubiony temat. Nieistotne, poszukamy wiec innych tematów do rozmów.~
@340  = ~Swój młody wiek, moja lady Dynaheir, nadrabiasz swą mądrością: możemy dyskutować na jakikolwiek temat sobie życzysz.~
@341  = ~Być może innym razem?~
@342  = ~(wzdychasz) Jak sobie życzysz.~
@343  = ~Ach, "Sześć Zwiastunów". Uczeni uważają, iż ustęp ten odnosi się do Mystry, gdyż Alaundo częstokroć w metaforach opisywał bóstwa jako ptaki, i nazywał Panią Magii gołębicą we wcześniejszych tomach.~
@344  = ~Znasz więcej proroctw na Rok Cieni?~
@345  = ~Nie, Dynaheir, obawiam się, że nie.~
@346  = ~Nie... niezupełnie... choć czekaj! Jak brzmiała ta Pieśń, gdy opuszczałem Candlekeep? Hmmm... coś katastrofalnego... (udajesz głos kantora) "Pan Zbrodni zostanie unicestwiony, ale spłodzi tuziny śmiertelnych następców. Ślady ich przejścia spopieli chaos. Tako rzecze mędrzec Alaundo."~
@347  = ~Zaiste, to dość zabawne. Choć ja bym nie lekceważyła tak beztrosko Zwiastunów, gdyż słowa Alaundo sprawdzają się. Ale wygląda na to, że nie interesuje cię ta materia. Pomówmy zatem o czymś innym.~
@348  = ~Nie uważasz tej przepowiedni za... niepokojącą?~
@349  = ~Wszystkie takie są, Dynaheir. Wszystkie dotyczą plag, smoków i wojen...~
@350  = ~Teraz jak o tym wspomniałaś... Nie wiem dlaczego, ale czuję się nieswojo, gdy o tym myślę. Przepowiednia dotyczy wskrzeszenia Bhaala, prawda?~
@351  = ~Całkiem interesujące... Ale powiedz mi, <CHARNAME>... Czy zwróciłeś przypadkiem uwagę na szczególny rok, jakiego dotyczą te przepowiednie? Rok Cieni, przypadający na Czas Niepokojów.~
@352  = ~Interesuję się tym jako badaczka historii, <CHARNAME>, studiowałam te zagadnienia kilka lat temu przebywając w Saerloon, na swej pierwszej dajemmie.~
@353  = ~Być może zatem możesz mi wyrecytować kilka z nich?~
@354  = ~(Oczy Dynaheir uważnie badają Twoją twarz. Wyraźnie zadowolona tym co widzi, oznajmia cichym głosem:) A więc czujesz niepokój? Posłuchaj mej rady, <CHARNAME> - słusznie odczuwasz niepokój na te słowa.~
@355  = ~Muszę pomówić z tobą na osobności, <CHARNAME>.~
@356  = ~Wiec zostańmy nieco z tyłu za innymi.~
@357  = ~(uśmiechasz się pewny siebie) Zamieniam się w słuch, Dynaheir.~
@358  = ~Nie pozwolę, abyśmy mieli jakieś sekrety. Mów, kobieto, i niech wszyscy usłyszą co masz do powiedzenia.~
@359  = ~Mój panie... <CHARNAME>. Winna ci jestem przeprosiny. Sen ostatniej nocy-~
@360  = ~Miałaś rację, jak zwykle, moja pani. Ta rozmowa powinna zostać między nami. Pomówmy na osobności.~
@361  = ~Jaki sen, Dynaheir? Nie miałem żadnych snów...~
@362  = ~-był całkiem przyjemny. Co z nim?~
@363  = ~(Niepewnie powłóczysz nogami, ale nakazujesz Dynaheir aby kontynuowała.)~
@364  = ~Miałem ostatnie dziwne sny, Hathran. Widziałem Goriona i ciemność...~
@365  = ~Wolałabym, abyś starł z twarzy ten zadowolony z siebie uśmieszek, <CHARNAME>. Przyszłam przeprosić. Twój sen ostatniej nocy-~
@366  = ~Będę śmiał się jak mi się podoba. O co ci chodzi z tym snem?~
@367  = ~Przykro mi. Pomyślałem, że zechcesz mi powiedzieć coś, co pragnąłbym usłyszeć. Ale nieważne co myślałem. O co ci chodzi?~
@368  = ~Nie miałem żadnych snów, Dynaheir.~
@369  = ~Jeśli nie chcesz uszanować mej skromności, to ja uszanuję twoją. Przejdźmy na stronę.~
@370  = ~Skoro nalegasz. Zaciekawiłaś mnie, co takiego uczyniłem, co miałoby zawstydzić mnie w oczach mych towarzyszy.~
@371  = ~Nie mam się czego wstydzić, Wychlaran. Mów.~
@372  = ~Zatem niczego nie pamiętasz. Ale jeśli bym ci o tym nie powiedziała, sama nie zaznałabym spokoju, gdyż źle cię oceniłam.~
@373  = ~(nieznacznie się rumieni) Wiem o tym. Ale pozwól mi wyjaśnić.~
@374  = ~W żyłam mego ludu płynie starożytna krew, <CHARNAME>, a w raz z nią wiedza na temat magicznych run, tatuaży i szamanów, intuicyjnej magii, której nasi przodkowie używali nim nauczyli się jej ze zwojów. Ja również posiadam część tych umiejętności - widziałeś w jaki sposób chroniona jestem przed działaniem trucizn...~
@375  = ~Inną zdolnością, jaką posiadłam, jest wędrowanie mym duchem, podczas gdy ciało pozostaje w spoczynku. Wydawałeś się strapiony i ja... martwiłam się o ciebie. Rozważyłam podejście do twego posłania i upewnienie się, że żadne chore sny cię nie nękają... i tak zrobiłam. W mych myślach pochyliłam się nad tobą, i zauważyłam, że żadne zmartwienia nie mącą twych myśli. Zgarnęłam kosmyk włosów z twych oczu.~
@376  = ~(cicho) I za co tu przepraszać, moja pani? (Ujmujesz dłoń Dynaheir w swoje i całujesz ją.)~
@377  = ~Bogowie miejcie litość! Zgarnęła me włosy! Dynaheir, jak mam ci to wybaczyć?!~
@378  = ~I?~
@379  = ~Pamiętam dotyk twej dłoni... Myślałem, że śnię.~
@380  = ~Pozbyliśmy się tego cuchnącego gryzonia, pora przejść do rzeczy. Pozwól, że zacznę od początku.~
@381  = ~(wygląda na zainteresowaną) Doprawdy? Wydawało mi się, że coś jest nie tak - i dlatego źle cię oceniłam. Ale pozwól, że wyjaśnię.~
@382  = ~Nie ułatwiasz mi tego. (Dynaheir nie cofa swej dłoni.)~
@383  = ~Niestety, ponieważ ma świadomość spłynęła na ciebie niekontrolowanie, zaburzyła twój sen.~
@384  = ~Widziałam twój sen... o mnie.~
@385  = ~Dynaheir, to ty chyba śniłaś. Ja niczego nie pamiętam.~
@386  = ~Jak często, Hathran, zaglądasz w sny innych?~
@387  = ~I co z tego? Często śnię o kobietach. Przestań się martwić, Dynaheir...~
@388  = ~(nieśmiało) Ja... eee... wolałbym śnić o tobie w bardziej stosowny sposób.~
@389  = ~Wybaczam ci. Bądź jednak ostrożna z obserwowaniem mych snów. Niektóre z nich nie są przyjemne. Widzę krew, ciemność, ciała... trzeba mieć silne nerwy.~
@390  = ~Burzenie twej fryzury to nie jest moje największe zmartwienie, <CHARNAME>. Jest coś więcej...~
@391  = ~Im więcej tym weselej! Czyżbyś uroniła łzę albo dwie na mój blady policzek?~
@392  = ~Wyznaj swe zbrodnie, Hathran, a ja obiecuję być litościwy.~
@393  = ~Nie przychodzi mi w tej chwili do głowy żadna mroczna riposta... kontynuuj zatem.~
@394  = ~Więcej? Poczekaj więc aż zrobię wdech... Wstrzymam go, aż oznajmisz mi swą rewelację.~
@395  = ~Nie śniłeś, czułeś mój dotyk. Nie żałuję tego, gdyż to nic haniebnego pocieszyć towarzysza. Ale jest coś więcej...~
@396  = ~Nie przychodzi mi w tej chwili do głowy żadna mroczna riposta... kontynuuj zatem.~
@397  = ~Więcej? Poczekaj więc aż zrobię wdech... Wstrzymam go, aż oznajmisz mi swą rewelację.~
@398  = ~Nie, nie śniłam. Wyuczono mnie, by dostrzegać różnicę między snem a wędrującym duchem.~
@399  = ~Zastanawiam się, w czym jeszcze jesteś wyuczona, Hathran?~
@400  = ~Cóż, poznałaś jeden z moich snów... Jeśli jesteś moją przyjaciółką, nie obawiam się powierzyć ci tego sekretu.~
@401  = ~Nie mogę oskarżyć cię, że niewłaściwie postąpiłaś, gdyż to był wypadek. Mam jednak nadzieję że zrozumiesz mą potrzebę, aby od tej pory trzymać cię na dystans.~
@402  = ~Zejdź mi z oczu, wiedźmo! Przynajmniej aż minie mój gniew. Będziesz doskonale wiedziała, kiedy to nastąpi, dzięki temu twojemu... duchowemu szpiegowi!~
@403  = ~Masz prawo być równie dosadny. To zabroniona wiedza, <CHARNAME>, a ja pogwałciłam twą prywatność. Nie zrobię tego po raz wtóry, przysięgam na Trójcę.~
@404  = ~Cóż, poznałaś jeden z moich snów... Jeśli jesteś moją przyjaciółką, nie obawiam się powierzyć ci tego sekretu... tym razem~
@405  = ~To zabroniona wiedza, i nie bez przyczyny, <CHARNAME>. Gdy jeden umysł dotyka drugi, dziwne rzeczy się dzieją. Twa wola była silniejsza niż moja, i wciągnąłeś mnie w swój sen. Twój sen o mnie to byłam ja.~
@406  = ~Teraz gdy już wiesz jak smakują me usta i jak silne są me ramiona w świecie snów, może chciałabyś zrobić porównanie z rzeczywistością?~
@407  = ~Jestem ciekaw, jaka jest różnica między pieszczeniem cię we śnie i na jawie. A ty?~
@408  = ~To nie lada wyczyn - wejść do snu mężczyzny. Zastanawiam się, w czym jeszcze jesteś wyuczona, Hathran?~
@409  = ~Cóż... Jeśli jesteś moją przyjaciółką, nie obawiam się powierzyć ci tego sekretu.~
@410  = ~Czy próbujesz zażarcie mi wmówić, że zgwałciłem twego ducha w mym idiotycznym śnie?!~
@411  = ~Nie szukaj swej winy tam, gdzie ja zawiniłam.~
@412  = ~Nie jestem bojaźliwa, <CHARNAME>, ale w przyszłości będę poznawała twe sny tylko z twych własnych słów.~
@413  = ~Jestem Hathran, <CHARNAME>, i zostałam wyuczona na maga bojowego, czytam i interpretuję starożytne manuskrypty oraz obserwuję zdarzenia. Wyszkolono mnie, bym podejmowała działania mające służyć memu narodowi. Nie znam się zanadto na ziołach, truciznach i uzdrawianiu. Czy to zaspokaja twą ciekawość?~
@414  = ~Tak, wystarczy. Użyteczny z ciebie towarzysz.~
@415  = ~(uśmiechasz się dokuczliwie) Cieszę się, że nie znasz się na truciznach! Od teraz będę spał bezpieczniej w twym towarzystwie.~
@416  = ~Wiesz co, wiedźmo? Przerażasz mnie. Mam nadzieję, że rozumiesz dlaczego chcę się trzymać od ciebie jak najdalej.~
@417  = ~Rada jestem mogąc liczyć na twe zaufanie, i nie zdradzę go w przyszłości występnym uczynkiem. (Dynaheir kłania Ci się lekko.)~
@418  = ~Mówiłam ci, że mój uczynek był zakazany, i nie mam zamiaru popełnić tego błędu ponownie. Ale lepiej abyśmy pomówili o tym później, gdy nie będziesz równie czerwony na licach.~
@419  = ~Tak, masz rację. Ciężko mi w tej chwili opanować mą furię.~
@420  = ~To co najmniej kłopotliwe. Jednak to już przeszłość i znów powinniśmy być przyjaciółmi.~
@421  = ~To niemożliwe, <CHARNAME>. Zbroją i orężem maga jest jego umysł, musi on pozostać niezmącony. (Dynaheir odwraca się aby odejść.)~
@422  = ~(Szeptasz w stronę jej oddalających się pleców.) Ale kocham cię...~
@423  = ~Pani, przestań się oszukiwać. Prędzej czy później będziesz moja.~
@424  = ~Rzeczywiście, dziękuję za przypomnienie. Natychmiast przystąpię do przebudowywania mej obrony. Nie chciałbym polec tylko dlatego, że zabłąkany sen odwrócił mą uwagę od księgi zaklęć noc wcześniej.~
@425  = ~Nie czuję potrzeby uczenia się zaklęć na pamięć, ale koncentracja to coś, co zapewnia mi przeżycie. Natychmiast przystąpię do przebudowywania mej obrony.~
@426  = ~To dotyczy również tych, którzy nie władają wiedzą tajemną. Niebezpiecznie jest być rozkojarzonym. Natychmiast przystąpię do przebudowywania mej obrony.~
@427  = ~Jeśli życie miałoby ograniczać się tylko do walki, to cóż ono jest warte?~
@428  = ~Nie, <CHARNAME>, nie twierdzę tego. (chłodno) Sam dobrze pamiętasz na jak wiele byłam gotowa.~
@429  = ~(uśmiechasz się na to wspomnienie.) Czy na jawie byłabyś gotowa na równie wiele jak we śnie?~
@430  = ~Zawsze możemy sprawdzić, jaka jest różnica między pieszczeniem siebie we śnie i na jawie, Dynaheir?~
@431  = ~To nie lada wyczyn - wejść do snu mężczyzny. Zastanawiam się, w czym jeszcze jesteś wytrenowana, Dynaheir?~
@432  = ~Zakładam więc, że źle się z tym czujesz. Zostawmy to zatem za sobą i pozostańmy dobrymi przyjaciółmi. Są kobiety, których nie niepokoi fakt, że są dla mnie atrakcyjne.~
@433  = ~(Wiesz że Dynaheir usłyszała Twe słowa, gdyż zatrzymuje się na moment, lecz po chwili odchodzi. Nie pozostało Ci nic innego, jak dołączyć do reszty drużyny.)~
@434  = ~Minsc... (westchnienie) Jesteśmy wdzięczni za twój wysiłek.~
@435  = ~Tak, Minsc, Boo również jestem wdzięczna. A teraz jeśli wybaczysz, ja i <CHARNAME> chcielibyśmy się skonsultować...~
@436  = ~...i wówczas Thay przeprowadziło swój pierwszy atak w roku 934 przez Wąwóz Gauros, ale zostało powstrzymane.~
@437  = ~Och, Dynaheir, czy musimy mówić o zdarzeniach tak dawno zapomnianych?~
@438  = ~I teraz, czterysta lat później, wciąż nie udało im się odnieść sukcesu. Twój naród jest niezwykle dzielny odpierając najazdy obcokrajowców, Dynaheir.~
@439  = ~Dynaheir, z tego co opowiadałaś mi o Rashemenie... czego Thay tak bardzo pragnie od was?~
@440  = ~(uśmiechasz się) A ostatni akt tej niekończącej się waśni rozgrywa się prosto przed moim nosem.~
@441  = ~Czy rashemickie kobiety były wówczas równie piękne jak teraz?~
@442  = ~Zapomniane zdarzenia wciąż odbijają piętno na teraźniejszości. Zaprawdę, cały czas czuwamy, <CHARNAME>.~
@443  = ~Ostatni nikczemny atak na Rashemen miał miejsce trzy lata temu, kiedy Czerwoni Magowie próbowali stopić lodowce na zboczach Gór Lodowego Kręgu.~
@444  = ~Dynaheir... przykułaś moją uwagę. Dlaczego Thayczycy mieliby topić lodowce?~
@445  = ~Na Dziewięć Piekieł! Dlaczego?!~
@446  = ~Niech zgadnę - to spowodowało powodzie, a armie Thay próbowały wmaszerować do Rashemenu, podczas gdy Hathran były zajęte usuwaniem szkód.~
@447  = ~I to wkrótce potem jak paktowali z Tuiganami, którzy najechali Thay! Jedno trzeba przyznać Czerwonym Magom - to nieustępliwe łajdaki, choć dość pomysłowe.~
@448  = ~To okropne! Stopione wody musiały niszczyć wszystko na swej drodze!~
@449  = ~Dynaheir, zróbmy sobie dzień przerwy od wojennej historii.~
@450  = ~Dziękuję za twe słowa, <CHARNAME>. Możemy szczycić się naszą walecznością, aczkolwiek nie mieliśmy wyboru jak zostać wojownikami. Thay zawsze patrzyło spode łba na nasze ziemie.~
@451  = ~To kwestia dumy, gdyż ziemia Thay jest bogatsza od naszej, a ich kraina przyjaźniejsza ludziom. Ale oni zawsze pragnęli podbijać - Rashemen, Algorond, nawet Mulhorand. To rodzaj rządzy, który nie jestem w stanie zrozumieć.~
@452  = ~Niestety, Edwin Odesseiron nie jest wyjątkiem; wielu spośród jego ludu podziela tę samą złą wolę względem Rashemitów i zaprawdę wszelkich rzeczy tego świata, których nie posiadają. Trudno pojąć równie bezgraniczną chciwość...~
@453  = ~W niespokojnych czasach, <CHARNAME>, nie liczy się piękno. Siła miecza i moc zaklęć, szczere serce i skłonność do przewodzenia innymi, jak również służenia im - to się liczy.~
@454  = ~W przypadku mężczyzn - tak, ale dziewka która wygląda gorzej niż przeciętna krowa nie zyskałaby mego szacunku, nawet gdyby władała mieczem lepiej niż Tethir Zabójca Smoków lub pokonała Elminstera w pojedynku magicznym.~
@455  = ~Mylisz się. W niespokojnych czasach ochrona piękna to coś, co nadaje walce sensu. Zarówno dotyczy to piękna kraju, jak i jego mieszkańców.~
@456  = ~Tak, wśród towarzyszy broni to się liczy. Ale czasem... czasem w najbardziej niespokojnych czasach, w najgorszych możliwych okolicznościach, formują się bliższe więzi aniżeli koleżeństwo.~
@457  = ~Wszystko to składa się na piękno, Hathran. Ty, na ten przykład, jesteś wykształcona i masz silny charakter. Twe serce jest prawe, a w walce nie muszę patrzeć w twa stronę sprawdzając, czy czasem nie trzeba cię wspomóc. A jednak wśród innych dam jesteś niczym księżyc pośród gwiazd.~
@458  = ~Cechy które opisałaś są tożsame z pięknem. Klejnot w rękojeści potężnego miecza jest piękny, ale również równoważy broń i stanowi część składową jego siły. Moja pani jest zarówno piękna jak i waleczna - i nie mogę oddzielać jednego od drugiego.~
@459  = ~Aby odwrócić uwagę Hathran; roztopy spowodowały powodzie w Immilmar i Mulsantir, i moje siostry udały się tam aby naprawić zniszczenia oraz uratować co się da. W tym samym czasie thayskie oddziały przekroczyły pogórza Wysokiego Kraju.~
@460  = ~Jak udało się wam ich powstrzymać?~
@461  = ~Cóż za nikczemność!~
@462  = ~(Dynaheir przytakuje krótko) Tak. W roku 1362, próbując wedrzeć się do Rashemenu przez Thesk wzdłuż Złotego Szlaku, Thayczycy ponieśli kolejną porażkę, ale zrównali zachodni brzeg Jeziora Łez z ziemią. W roku 1360, nasłali na nas tuigańską Hordę...~
@463  = ~Dynaheir, walczyłaś w tych wszystkich bitwach?~
@464  = ~A wydawałoby się, że Thayczycy znudzą się po 400 latach podbojów.~
@465  = ~Dlaczego nie pomówimy o czymś milszym, Dynaheir? Na przykład, czy dawniej rashemickie kobiety bywały równie piękne, jak dziś?~
@466  = ~Dorastałem w spokojnym miejscu, Dynaheir... więc ciężko mi wyobrazić sobie wasz los. Jednak... ja... współczuję ci, że dorastałaś w przeświadczeniu, iż kwestią czasu jest wybuch kolejnej wojny. Proszę, nie odbieraj mego współczucia jako zniewagę.~
@467  = ~(chłodno) Zapominasz, że dwa lata po sojuszu z Tuiganami, Thay próbowało wedrzeć się do Rashemenu przez Thesk wzdłuż Złotego Szlaku. Thayczycy ponieśli kolejną porażkę, ale zrównali zachodni brzeg Jeziora Łez z ziemią.~
@468  = ~Dorastałem w spokojnym miejscu, Dynaheir... więc ciężko mi wyobrazić sobie wasz los. Jednak... ja... współczuję ci, że dorastałaś w przeświadczeniu, iż kwestią czasu jest wybuch kolejnej wojny. Proszę, nie odbieraj mego współczucia jako zniewagę.~
@469  = ~(Dynaheir śmieje się z Twego popisu, wyjątkowo radosna i dziecięca w swej wesołości.)~
@470  = ~Cóż, również jestem zdania że to lepsze niż wdawanie się z nim w polemiki. Ale opowiedz mi więcej o Thay i Rashemen.~
@471  = ~(Zadowolony, że udało Ci się sprawić, iż wiedźma choć na moment zapomniała o swej powadze, odrzucasz głowę do tyłu i wspólnie śmiejecie się z odwrotu Edwina.)~
@472  = ~Och, Dynaheir! Chciałbym, abyś była weselsza. Pięknie ci z uśmiechem! Powiedz, czy w dawnych czasach kobiety z Rashemen były równie urodziwe?~
@473  = ~Uważaj na rady Czerwonego Maga, <CHARNAME>. My, Rashemici, doskonale wiemy jak przebiegli potrafią być Thayczycy.~
@474  = ~Póki co twój szacunek nie ma jakiekolwiek znaczenia dla kobiet które opisałeś. Mam nadzieję, że Gorion lepiej wyszkolił cię w innych dziedzinach. A teraz czy możemy powrócić do historii wojny?~
@475  = ~Nie myślałam o tym w ten sposób, <CHARNAME>. Dobrze powiedziane, to zacny powód aby chwycić za oręż. A teraz czy możemy powrócić do historii wojny?~
@476  = ~Bardowie często śpiewają o tym swe słodkie piosnki. Ale przeważnie powstają one w spokojnych czasach. A jak się to ma do czasów wojny?~
@477  = ~Słusznie prawisz, <CHARNAME>, i gdybym była dziewczęciem w twym wieku i z twym doświadczeniem, rada byłabym usłyszeć więcej. Ale postawiłam sobie cel opowiedzenia ci o ważnych wydarzeniach, a nie o mym walorach, tych prawdziwych jak i wyimaginowanych. A teraz proszę skup się na historii wojny.~
@478  = ~Żywiołaki były oburzone taką profanacją natury i przybyły nam z pomocą. I tak Thay znów zostało pokonane. Ale Czerwoni Magowie nawet względem Wielkiej Matki nie mają wiele szacunku. W 1362 roku, podczas odwrotu, Thayczycy zrównali zachodni brzeg Jeziora Łez z ziemią. W 1360, gdy sprowadzili na nas tuigańską Hordę, rozstąpili wody jeziora aby umożliwić Hordzie odwrót...~
@479  = ~Dołączyłam do sióstr w ostatecznej bitwie, ale byłam na dajemmie gdy nadeszła Horda.~
@480  = ~Już wtedy byłaś na dajemmie?~
@481  = ~Ach, rozumiem. Niebywałe.~
@482  = ~Historia uczy nas, że Czerwoni Magowie są niestrudzeni, <CHARNAME>. Ale jako rzecze stare porzekadło: kto dobywa na nas miecza, ten od miecza ginie.~
@483  = ~Słyszę w twym głosie, że nie próbujesz mnie znieważyć, <CHARNAME>. Pewna jestem, iż każdy kto musi spać z jedną ręką na rękojeści swego miecza, zrozumie smutek mego ludu. A ciebie... ciebie to właśnie spotyka. Więc współczuję ci, żeś musiał nauczyć się równie okrutnej lekcji.~
@484  = ~Rzeczywiście, podróżowałam już wówczas. Jeśli sobie życzysz, opowiem ci o tym kiedyś.~
@485  = ~Twe przygody, <CHARNAME>, przypominają mi zwyczaje mego ludu. Mówię o dajemmie.~
@486  = ~Czym jest dajemma, Dynaheir?~
@487  = ~Ty i Minsc powtarzacie ciągle to słowo... dajemma. Co to jest?~
@488  = ~W rzeczy samej. Rashemicki zwyczaj nakazuje udanie się do obcego kraju. Ja próbuję odkryć mój własny.~
@489  = ~To mądry zwyczaj, choć przemijający. Aby móc w pełni dojrzeć, trzeba poznać świat i spotkać inny ludzi.~
@490  = ~Dynaheir, twoi pobratymcy udają się na dajemmę, w najlepszym wypadku traktując to jako świetną przygodę, a w najgorszym jako zawody w piciu. Ja musiałem uciekać z rodzinnego domu ścigany przez tajemnicze nemezis. Jak możesz nas porównywać?~
@491  = ~Gorion kiedyś powiedział mi, że moja matka była Rashemitką. Nie znam nikogo, kto mógłby to potwierdzić i wytłumaczyć, jak znalazła się tak daleko na Zachodzie... Być może kontynuuję dajemmę, która została przerwana tak dawno temu...~
@492  = ~Gorion kiedyś powiedział mi, że moja matka była Rashemitką. Nie myślałem o tym ostatnio zbyt często... wiedząc kto jest mym ojcem. Być może kontynuuję dajemmę, która została przerwana tak dawno temu potworną zbrodnią.~
@493  = ~W ten sposób mój lud udowadnia swą dojrzałość. Nim Rashemita kończy dwudziesty rok życia, musi udać się w daleką podróż, szukając wiedzy o odległych krajach i samemu sobie. Mój towarzysz, Minsc, był na takiej podróży.~
@494  = ~Łączę się z tobą w smutku nad poległym towarzyszem.~
@495  = ~Moja pani, wiem że pragniesz mieć przy sobie swego towarzysza, ale niestety póki co jest to niemożliwe. Ale bądź pewna, pani, w mym towarzystwie nie potrzebujesz dodatkowego ochroniarza.~
@496  = ~Ba! Jeśli chcesz znać moje zdanie, lepiej że ten człowiek zginął. Kompromitował cię na każdym kroku.~
@497  = ~Nie potrzebujesz Minska, moja pani. Cały czas przeszkadzał... swą lekkomyślną postawą. Jestem zaskoczony, że tak wyrafinowana dama zadawała się z kimś tak nieokrzesanym.~
@498  = ~Umarł dzielnie, i pochowaliśmy go z honorem. Opłakiwanie jego śmierci byłoby zniewagą dla odwagi, z jaką poległ.~
@499  = ~Dynaheir, dlaczego mówimy o Minsku? Sama jesteś na dajemmie, prawda?~
@500  = ~W ten sposób mój lud udowadnia swą dojrzałość. Nim Rashemita kończy dwudziesty rok życia, musi udać się w daleką podróż, szukając wiedzy o odległych krajach i samemu sobie. Mój towarzysz, Minsc, był na takiej duchowej podróży.~
@501  = ~Minsc - uduchowiony? (zginasz się w pół ze śmiechu) Ja... to jest tak- (Rzucasz szybkie spojrzenie w stronę Minska. Ogromny wojownik idzie przed Tobą, dwa metry opancerzonej muskulatury z żółtym chomikiem usadowionym na ramieniu. Boo odwraca się, patrzy na Ciebie tymi lśniącymi paciorkowatymi ślepiami i nachyla się by obwąchać ucho Minska. Jego wąsy drżą w oburzeniu, i wydaje Ci się, że skarży się Minskowi na Twe kpiny.) Duchowa podróż! Wybacz, Dyna- (nachodzi Cię kolejna fala śmiechu)~
@502  = ~Dla niektórych samo dojrzewanie jest podróżą, nie bacząc czy chodzą ścieżkami Shaundakula, czy nigdy nie przekraczają bram swego rodzinnego miasta.~
@503  = ~Zatem, Dynaheir, nie rozumiem dlaczego uważasz że nieszczęścia jakie mnie spotykają są jak dajemma. Nie udałem się na wycieczkę w celach zrozumienia mej duszy. Ja musiałem uciekać z rodzinnego domu ścigany przez tajemnicze nemezis. Jak możesz to porównywać?~
@504  = ~Masz rację - odkrywasz go, gdyż nie znasz ani swego kraju, ani swego ludu. Wysokie mury Candlekeep skrywały go przed tobą przez wiele lat, i teraz czujesz się tu obcy tak samo, jak ja.~
@505  = ~Skoro tak twierdzisz, pani.~
@506  = ~Nie jestem taki naiwny, jeśli chodzi o zwyczaje i ludzi Wrót Baldura, Dynaheir. Opuszczałem cytadelę w towarzystwie Goriona, i rozmawiałem z podróżnikami. Nie wspominając o książkach...~
@507  = ~Wydaje mi się, Dynaheir, że pomimo pewnych lokalnych różnic, wszystkie krainy i ludzie są w zasadzie tacy sami. Jedni trzymają władzę, inni kulą się, niektórzy pomagają innym, kolejni uprzykrzają życie komu tylko mogą, jedni ciężko pracują, inni się obijają pełną parą, jedni orają ziemię, inni nie potrafią nigdzie osiąść na stałe. Widziałem Candlekeep - i wiem tyle samo o ludziach, co ty, podróżniczko.~
@508  = ~Wydawało mi się, że na dajemmie najważniejsze jest aby odnaleźć samego siebie... a nie swój kraj.~
@509  = ~To zaprawdę mądry zwyczaj, choć obecnie często bywa źle rozumiany.~
@510  = ~W jaki sposób, Dynaheir?~
@511  = ~(z uśmieszkiem) Powiadają, że młodzi Rashemici traktują go jako radosną wycieczkę i pretekst do pijactwa oraz rozpusty z dala od czujnych oczu starszyzny.~
@512  = ~Każdą dobrą rzecz można znieważyć, Dynaheir. Ale są też tacy, którzy całym sercem postępują zgodnie z tradycją; wiem o tym, bo widzę to po tobie.~
@513  = ~Szkoda. Czy są świadomi, że wiedza, której poszukują, dotyczy ich samych?~
@514  = ~Okoliczności nie mają zbytniego znaczenia; liczy się efekt. Każdego mijającego dnia widzę w tobie coraz więcej z dzielnego mężczyzny, którym być może stałbyś się znacznie później. To dlatego uważam twe podróże za pokrewne dajemmie.~
@515  = ~Powiadają, że kobieta i miecz uczynią z chłopca mężczyznę. Teraz wiem wszystkom co wiedzieć powinienem o fechtunku... ale w kwestiach miłości wciąż jestem ignorantem.~
@516  = ~(prostujesz ramiona i uśmiechasz się zadowolony) Cóż, jak to powiadają - nie ma tego złego...~
@517  = ~Cóż, pomówiliśmy już o mnie... Ale sama jesteś na dajemmie, prawda?~
@518  = ~Zaprawdę, być może tak było... nie zapominaj jednak - ten kto zrodził dziecię nie ma wpływu na to, kim ono się stanie. Tylko od ciebie zależy czy staniesz się tym, kim chcesz być... I jeśli mogę tak rzec, każdego mijającego dnia widzę w tobie coraz więcej z dzielnego mężczyzny, którym być może stałbyś się znacznie później. To dlatego uważam twe podróże za pokrewne dajemmie.~
@519  = ~(prostujesz ramiona i uśmiechasz się zadowolony) Cóż, jak to powiadają - nie ma tego złego...~
@520  = ~Więc właściwie wykorzystujesz wiedzę, którą obdzielił cię Gorion. Obawiałam się, że doprowadzi cię ona do samozagłady, ale jesteś silniejszy niż inni.~
@521  = ~Cóż to za siła, Dynaheir? Mój ojciec zgwałcił matkę, a ona mnie donosiła. Powinienem był umrzeć, za całe zło które w sobie noszę. A jednak jestem go świadom i nadal żyję.~
@522  = ~Nie łatwo mnie zniszczyć. Skoro już o tym mowa, lepiej ruszajmy, Dynaheir.~
@523  = ~Strzeż się, Hathran. Krem Bhaala jest we mnie silna... Nie jestem tak odporny na jej zew jak twierdzisz.~
@524  = ~Rozmawialiśmy o mym nieszczęsnym dziedzictwie. Sama jesteś na dajemmie, prawda? Opowiedz mi o tym.~
@525  = ~Dziękuję... Ale on poległ w bitwie - tak życzyłby sobie umrzeć.~
@526  = ~Bardziej niepokoją mnie żywi... A ty w szczególności. Patrzę na ciebie i widzę przykład tego, jak dajemma powinna wpływać na młodych.~
@527  = ~Wolałabym, abyś nie odmawiał mi towarzystwa mego pobratymca. Jestem twą dłużniczką, uratowałeś mnie i będę walczyła u twego boku, pomimo twego uporu, aby nie zezwolić Minskowi na podróżowanie z nami, choć nie rozumiem twej decyzji. Jest wartościowy...~
@528  = ~Wiem że ludzie wzięliby mnie i Minska za kochanków, ale to nieprawda. Więc nie czułbyś się przy nas niezręcznie, jeśli o to ci chodzi. Pragnę mieć go przy sobie nie ze względów romantycznych, lecz praktycznych.~
@529  = ~Przemyśl to.~
@530  = ~Ale muszę również przyznać, że znam twą wartość jako towarzysza broni, i że twe przechwałki nie są bezpodstawne. Patrzę na ciebie i widzę przykład tego, jak dajemma powinna wpływać na młodych.~
@531  = ~(wpatruje się w Ciebie ze złością) Zaprawdę, między tobą a Minskiem była jedna zasadnicza różnica - on miał dobre serce.~
@532  = ~(wpatruje się w Ciebie ze złością) Umysł, <CHARNAME>, nie jest nic wart bez dobrego i szczerego serca, które nim kieruje. Przemyśl to.~
@533  = ~Moją rzeczą jest decydowanie z kim przystaję i dlaczego, <CHARNAME>.~
@534  = ~Wiem że ludzie wzięliby mnie i Minska za kochanków, ale to nieprawda. Więc nie czułbyś się przy nas niezręcznie, jeśli o to ci chodzi. Pragnę mieć go przy sobie nie ze względów romantycznych, lecz praktycznych.~
@535  = ~Och, daj mi spokój!~
@536  = ~Z twej strony może to i nie wygląda romantycznie, ale sposób w jaki na ciebie patrzył, Dynaheir... nie mogę tego po prostu znieść.~
@537  = ~Dobrze więc, wrócimy po twego ochroniarza... wkrótce.~
@538  = ~Tak zrobię... Ale powiedz mi, Dynaheir, sama jesteś na dajemmie, prawda?~
@539  = ~Zaiste! (przygryza wargi zamyślona) Znów powiedziałeś to, co miało zostać powiedziane. I nie była to pusta retoryka, lecz słowa płynące z głębi serca.~
@540  = ~Patrzę na ciebie i widzę przykład tego, jak dajemma powinna wpływać na młodych.~
@541  = ~(uśmiecha się) To nie jest moja dajemma - wejść w dorosłość można tylko raz w życiu. Pierwszy raz wyruszyłam w podróż gdy miałam szesnaście lat, do Saerloon w Sembii w towarzystwie innej Hathran. Podróż ta została przerwana przez wojnę z Tuiganami.~
@542  = ~Ale opowiadałam ci już o tym dość szczegółowo.~
@543  = ~Odkryłam coś, co zaprowadziło mnie ponownie do Sembii zeszłego roku, a potem tutaj... To była długa podróż, i żmudna, ale wierzę, że znacznie ważniejsza niż moja dajemma. Ale dość już o mnie!~
@544  = ~Teraz kolej na ciebie.~
@545  = ~Wiesz, że zachowujesz się jak przykładny idiota? (uśmiechasz się) Na Trójcę, twój śmiech jest wciąż chłopięcy, <CHARNAME>!~
@546  = ~Dobrze jest słyszeć taki śmiech - a jeszcze bardziej raduje mnie, gdy postępujesz honorowo, jak mężczyzna w dojrzałych latach - często to ostatnio obserwuję.~
@547  = ~Patrzę na ciebie i widzę przykład tego, jak dajemma powinna wpływać na młodych.~
@548  = ~To wartościowa myśl i szlachetnie wyłożona.~
@549  = ~Przyznaję ci rację.~
@550  = ~(uśmiecha się) Choć twój przykład temu przeczy.~
@551  = ~Nie chciałam aby zabrzmiało to tak karcąco, wybacz mi mój podniesiony głos. Tak utalentowany człowiek jak ty powinien dążyć do poznania świata w tak wielkim stopniu, jak to tylko możliwe, w przeciwnym razie nałożą mu klapki na oczy i osiodłają jak konia pędząc go ku niechcianemu przeznaczeniu. Musisz wiedzieć dla dobra samego siebie, co jest prawe, a co nie.~
@552  = ~A ja myślałem, że Hathran nie mają nic przeciw manipulowaniu innymi.~
@553  = ~Kto jest adresatem twych słów, syn Bhaala, czy <CHARNAME>?~
@554  = ~Nie wierzę własnym uszom, Hathran. Myślałem że to ty próbujesz mydlić mi oczy i ujeżdżać mnie... dla większego dobra, oczywiście.~
@555  = ~Podobają mi się twe słowa, Hathran. A teraz ruszajmy dalej, świat czeka!~
@556  = ~Więc myślisz, że jestem na dajemmie?~
@557  = ~Uogólniasz- a wszelkie uogólnienia są kłamstwami.~
@558  = ~Krainy różnią się między sobą, tak samo ludzie.~
@559  = ~Zaiste, to najważniejsza część dajemmy. I w twoim przypadku widzę że sprawdza się to znacznie lepiej niż w przypadku wielu rashemickich szlachciców, którzy nic nie wiedzą o znaczeniu i celu ich podróży.~
@560  = ~Wielu młodych szlachciców traktuje to jako pretekst do dalekich podróży, pijąc i oddając się rozpuście, zamiast uczyć się obcych krajów i samych siebie. Prawdziwym celem dajemmy jest odnalezienie własnej duszy, gliny, z której jest się ulepionym... a jednak tak wielu zapomina o znaczeniu i celu tej podróży.~
@561  = ~<CHARNAME>, widzę że ty podchodzisz do tego jak należy.~
@562  = ~Zaiste, lecz nie traktuj tych, co się błąkają, za bohaterów. Bunt to właściwa rzecz dla młodzika, ale młodzieńczy bunt to nie to samo co poznanie własnej duszy. A to jest prawdziwym celem dajemmy.~
@563  = ~Doprawdy, podążałam za zasadami... niektórzy mogliby nawet rzec że nazbyt gorliwie... gdy wyruszyłam na dajemmę.~
@564  = ~Nie wątpię, że możesz kroczyć tą ścieżką równie gorliwie jak każdą inną. (ujmuje Twą dłoń i w zamyśleniu studiuje jej linie) Czeka na ciebie wielka miłość... miłość silniejsza niż smutek, która zahartowana w problemach i bólu staje się czystsza i jaśniejsza - jak mithrilowie ostrze wśród gorąca i sadzy krasnoludzkiej kuźni.~
@565  = ~(uśmiecha się słabo) Widzisz - nie masz o co się martwić... to nadejdzie.~
@566  = ~Zaiste. (jej oczy rozbłyskują się gdy patrzy na Twą twarz) Zaiste.~
@567  = ~(Przez chwilę Dynaheir zwleka, lecz potem ujmuje swą dłoń w Twoje.) Nie trać nadziei, <CHARNAME>. Mroczny jest strumień krwi która pulsuje w twych żyłach, ale twe szczere serce oczyszcza ją... I... jestem zawsze w pobliżu, gdybyś potrzebował szczerego słowa zachęty albo rady.~
@568  = ~(potrząsa głową) Tylko gracz może przesuwać figury na szachownicy, <CHARNAME>... nie pionek. Ty jesteś graczem - nie mogę, ani nie chcę poruszać twą dłonią.~
@569  = ~<CHARNAME> SYN Bhaala.~
@570  = ~Cofnąć się wszyscy! DO TYŁU! Wiedźma Minska i <CHARNAME> chcą pomówić DYSKRETNIE!~
@571  = ~Pisk!~
@572  = ~To Minsk i Boo! Mój chomik będzie stał na straży specjalnie dla ciebie!~
@573  = ~Ależ oczywiście, że nie możesz tego zrozumieć, wiedźmo, gdyż pochodzisz z narodu niewolników, a my, Thayczycy, jesteśmy narodem panów. Nie nadwyręż sobie orzecha który imituje twój mózg. <CHARNAME>, nigdy nie miałem o tobie zbyt dobrego zdania, ale słuchanie prymitywnej Hathran, kiedy Czerwony Mag (muszę dodać, że nad wyraz wyedukowany i bosko inteligentny Czerwony Mag) kroczy obok ciebie, definiuje nowe granice ludzkiej głupoty.~
@574  = ~Edwin... my, głupie małpoludy jesteśmy tak durne, że nie potrafimy nawet skorzystać z twej rady. Eiij! Uuui! EEEJ! (Zaczynasz skakać, drapiąc się pod pachami i klepiąc się po tyłku imitując małpę, aż Edwin odchodzi oburzony.)~
@575  = ~Mam powyżej uszu waszych sprzeczek... (wzdychasz) Dziś jest dzień Dynaheir, Edwinie. Jutro ciebie wysłucham.~
@576  = ~Wiesz, Dynaheir, Edwin ma rację. Dość już dzisiaj się nagadaliśmy. Pomówię teraz z Edwinem.~
@577  = ~Nie będę więcej zadawał się z wiedźmą, Edwinie. Zbyt sobie cenię twe zdanie o mnie.~
@578  = ~(uśmiecha się blado) Chwalebne Thay jeszcze zawładnie światem... nawet jeśliby miało to zająć całe tysiąclecia.~
@579  = ~Cnotliwa Dynaheir jest pod mą opieką!~
@580  = ~Nie wątpię, iż nie umknęło to jego uwadze, Minsc. spocznij mój przyjacielu, gdyż potrafię zadbać o siebie w tego typu sytuacjach.~
@581  = ~Pamiętam gdy wyruszałam na tę podróż, <CHARNAME>, taka gorliwa by dokończyć badania jakie rozpoczęłam będąc na swej dajemmie. Wydaje się, że minęło tyle czasu odkąd Othlor pozwolił mi porzucić obowiązki Strażnika Manuskryptów u Fyrry Urlauntu, ale prawdę mówiąc było to dwa lata temu. Ale cóż to były za lata.~
@582  = ~Czy Fyrra to lokalny władca, Dynaheir?~
@583  = ~(uśmiechasz się) Othlor mądrze zadecydowała... Fyrra Urlauntu znajdzie sobie innego Strażnika, gdyż <CHARNAME> z Candlekeep potrzebuje Dynaheir u swego boku.~
@584  = ~Zastanawia mnie jedna rzecz, pani Dynaheir - skoro Minsc jest na własnej dajemmie, nie towarzyszył ci podczas twej wyprawy do Sembii, prawda? Zatem jak się poznaliście?~
@585  = ~Jakie krainy zwiedziłaś, Hathran?~
@586  = ~Twe badania, Dynaheir - dlaczego musiałaś je przerwać? Myślałem że Hathran przebywają na dajemmie tak długo, jak muszą.~
@587  = ~Zaiste, Fyrra jest lokalnym dowódcą wojskowym odpowiedzialnym za obronę osady.~
@588  = ~(uśmiechasz się) Cóż, będzie musiał sobie zatem znaleźć innego strażnika. <CHARNAME> z Candlekeep potrzebuje Dynaheir u swego boku.~
@589  = ~Chcę, abyś zrozumiał, że nie służyłam Fyrrze, lecz swemu ludowi - i tak czynię po dziś dzień. Hathran nie są wynajmowane raz na jakiś czas - całe życie służą Rashemen. Mam wobec ciebie dług krwi, gdyż ocaliłeś moje życie. Zostanę u twego boku tak długo, jak będzie trzeba - ale przede wszystkim jestem oddana swemu krajowi.~
@590  = ~(szorstko) A gdyby Othlor zażądał mojej głowy, dostarczyłabyś mu ją?~
@591  = ~Rashemen jest wiele dni drogi stąd, nawet lotem ptaka, nie mówiąc już pieszo. I oto jestem ja, człowiek który wyzwolił cię z niewoli i grozy uwięzienia - a jednak odmawiasz mi posłuszeństwa. To pogarsza nasze stosunki i sprawia, że zaczynam wątpić w twą lojalność.~
@592  = ~Zawsze dobrze jest wiedzieć, którzy towarzysze mają własne plany, zamiast lojalnie wspierać moje.~
@593  = ~Dług krwi? To jedyne co nas łączy, Dynaheir?~
@594  = ~W każdej pieśni jaką znam, bohater ratujący piękną niewiastę poślubia ją... za wyjątkiem sprośnych przyśpiewek, oczywiście. Ty zaś, moja nie-tak-znowu-delikatna zdobyczy, zamiast urokliwie drżeć w źle skrywanej namiętności na mój widok, rzucasz kule ognia. Ach, na szczęście PREWAŻNIE kierujesz nimi w mych wrogów. (kokieteryjnie) Powinienem napisać o tym piosenkę. 
Dziewki co oko cieszą
są jak bielą usłane ogrody
Lecz ta co pod mą pieczą
Szkarłatną różą odporną na gody... 
~
@595  = ~Przechodziłam przez małą osadę kierując się Złotym Szlakiem do Thesk. Oboje wyruszyliśmy z Rashemenu w tym samym czasie, a on szukał towarzysza. Nie było mu łatwo kogoś znaleźć - biorąc pod uwagę jego "stan". Osobiście czułam się z nim niezręcznie, ale dowiódł czystości swego serca, pomimo małej lotności swego umysłu. Udał się ze mną do Sembii, więc tym razem nie musiałam podróżować sama.~
@596  = ~(uśmiechasz się) <CHARNAME> z Candlekeep potrzebuje Minska u swego boku.... i Dynaheir. Fyrrowie mogą sobie znaleźć innych berserkerów i wiedźmy na posługi.~
@597  = ~A więc byłaś w Sembii. Jakie inne kraje udało ci się jeszcze zwiedzić, Hathran?~
@598  = ~Byłaś powtórnie w Sembii? Twe badania, Dynaheir - dlaczego musiałaś je przerwać? Myślałem że Hathran przebywają na dajemmie tak długo, jak muszą.~
@599  = ~Ta podróż była krótsza niż moja poprzednia. Udałam się Złotym szlakiem do portu Telfamar w Thesk, i popłynęłam do Saerloon. I tam, po badaniach w świątyni Mystry z mym przyjacielem, przepłynęłam Smocze Morze i znalazłam się we Wrotach Zachodu.~
@600  = ~Gdzie chciałaś się stamtąd udać, Dynaheir?~
@601  = ~Zakładam, że chciałaś zobaczyć Candlekeep. Mogłaś tam mnie spotkać... rzeczy potoczyłyby się inaczej.~
@602  = ~Z przyjacielem? Masz na myśli jakąś miłą dziewczynę, z nosem utkwionym w książkach, zupełnie jak ty?~
@603  = ~Ach, rozumiem. A co z twoją dajemmą? Odwiedziłaś tylko Sembię?~
@604  = ~Cóż, teraz rozumiem. Będziesz musiała mi pewnego dnia wszystko opowiedzieć, ale nie teraz. Ruszajmy w drogę.~
@605  = ~Wyruszyłam na swą dajemmę w trudnym okresie niedługo po Czasie Niepokojów. Niestety, podczas gdy ja i me siostry podróżowałyśmy przez Morze Spadających Gwiazd, doszły nas słuchy że Tuiganowie najechali nas ze stepów. Nie mogąc ruszyć na pomoc Rashemitom, zgłosiłyśmy się na ochotnika do krucjaty Króla Azouna by walczyć z Hordą i w ten sposób zapewnić bezpieczeństwo Krainom.~
@606  = ~Następnie moi towarzysze skierowali się do Sembii... a mnie zasugerowano, że moja dajemma dobiegła końca. Jednak byłam uparta i zdecydowałam się dalej podróżować z grupą, czując że to jeszcze nie koniec dajemmy. Hathran zasugerowała, abym zaczęła studia nad zwojami w świątyniach Mystry i Azutha w Saerloon, do czego gorliwie przystąpiłam. Tam również znalazłam cudownego towarzysza swych badań z czego byłam bardzo rada.~
@607  = ~Nie wiedziałam jednak, że moje towarzyszki były zaangażowane w tajne negocjacje aby wypędzić thayskich agentów z Saerloon. Niestety Thayczycy dowiedzieli się o ich działalności, i kiedy jedna z sióstr została zaatakowana i zabita, rozkazano nam powrócić do Rashemenu.~
@608  = ~Więc powróciłaś do Sembii by tym razem zakończyć swe badania. Gdzie planowałaś udać się w następnej kolejności, Dynaheir?~
@609  = ~(uśmiechasz się) Tym razem podróżowałaś sama, aby mieć pewność, że nic nie zagrozi twym badaniom. Chciałaś zobaczyć Candlekeep po opuszczeniu Saerloon? Mogłaś tam mnie spotkać, rzeczy potoczyłyby się inaczej.~
@610  = ~(czochra Twe włosy) Jeśli to będzie ode mnie zależeć, włos z głowy ci nie spadnie.~
@611  = ~Chyba że...~
@612  = ~Chyba że?~
@613  = ~(posyłasz Dynaheir krzywy uśmiech) Chyba że oszaleję i zacznę zabijać ludzi?~
@614  = ~(Łapiesz rękę Dynaheir w swoją dłoń, powoli przysuwasz ją do ust. Delikatnie całujesz jej palce.) Nie ma żadnego "chyba że", Dynaheir. Chcesz, abym żył. Prawda?~
@615  = ~Cóż, teraz już wszystko wiem. Pomówimy przy najbliższej okazji. Teraz musimy ruszać.~
@616  = ~Nie besztaj mnie za mą lojalność względem swego kraju, <CHARNAME>. Nic dobrego z tego nie wyniknie.~
@617  = ~(szorstko) Cóż, mam nadzieję, że Othlor nie zażyczy sobie od ciebie mej głowy.~
@618  = ~To rzeczywiście ponury temat. Opowiedz mi o swoich podróżach, Hathran. Jakie krainy zwiedziłaś?~
@619  = ~To prawda. My... pomówimy jeszcze... ale nie teraz. Ruszajmy.~
@620  = ~Nie zgadzam się na to. Wymagam od ciebie niepodzielnego oddania, dziewko.~
@621  = ~(kaszle zakłopotana) On z pewnością nas łączy. Nie podejmę się zgadywania, co jeszcze innego.~
@622  = ~(Dynaheir przygląda Ci się bacznie, jej wzrok wyraźnie wskazuje abyś lepiej nie drążył tego tematu.) Może opowiem ci o mych podróżach, o krajach jakie zwiedziłam nim nasze ścieżki skrzyżowały się?~
@623  = ~(ostro) Tylko na tyle cię stać? Powinieneś mieć więcej szacunku dla swych talentów i nie trwonić ich wymyślając nikomu niepotrzebne żarciki.~
@624  = ~(Dynaheir przygląda Ci się bacznie, jej wzrok wyraźnie wskazuje abyś lepiej nie drążył tego tematu.) Może opowiem ci o mych podróżach, o krajach jakie zwiedziłam nim nasze ścieżki skrzyżowały się?~
@625  = ~Udaliśmy się do Wrót Zachodu przez morze; stamtąd do Ireabor, a następnie na szlak łączący Berdusk z Nashkel. W Nashkel planowaliśmy Lwim traktem na północ udać się wprost do Candlekeep. Miałam ze sobą książkę na temat rashemickiego folkloru, to prawdziwy biały kruk w tych stronach, dzięki niemu miałam nadzieję uzyskać prawo wstępu do biblioteki. Ale zabłądziliśmy - resztę już znasz, <CHARNAME>.~
@626  = ~Heh, Dynaheir, wydaje mi się że nieco okroiłaś tę historię. DLACZEGO zabłądziliście?~
@627  = ~Tak, znam ciąg dalszy... i wciąż mam wrażenie, że zupełnie cię nie znam. Opowiedz mi więcej o sobie, Dynaheir.~
@628  = ~Potem zostałaś uwięziona przez niecne poczwary, a ja, wielki bohater, przybyłem by cię ocalić! Tra-la-la!
Zacna dziewka com jej za stróża
W nagrodę ust mi swych poskąpiła
By odwdzięczyć się mi ma dzika róża
Czarem i szyderstwem we mnie rzuciła!~
@629  = ~Tak, to prawda, znam. Ruszajmy dalej i zapiszmy kolejne stronice twej historii.~
@630  = ~Ale potoczyły się tak, jak się potoczyły, <CHARNAME> - i nie zmienisz tego. Zaiste, miałam nadzieję odwiedzić twój dom.~
@631  = ~(uśmiecha się krzywo) ON był osobliwym pół-elfim czarodziejem...~
@632  = ~Kilkaset lat temu...~
@633  = ~Więc powróciłaś do Sembii by tym razem zakończyć swe badania. Gdzie następnie się udałaś, Dynaheir?~
@634  = ~(ścierasz pot z czoła i mówisz zwyczajnie) Ach tak...~
@635  = ~Chyba że twa własna krew wpierw cię zabije, i pozostawi tylko pustą skorupę o imieniu <CHARNAME>. Ale wtedy to głowa Bhaala będzie wymagała ścięcia. Mam nadzieję, że sam będziesz się jej domagał.~
@636  = ~Przerażasz mnie, wiedźmo.~
@637  = ~Ja... ja nie zniosę takiej postawy! Nie możesz WIEDZIEĆ takich rzeczy, zabijesz mnie!~
@638  = ~Brzmi uczciwie. Miejmy nadzieję, że uda mi się temu oprzeć... w ostateczności zostanie nam twoja metoda.~
@639  = ~Ach, cóż to za słodka śmierć umrzeć z rąk ukochanej. Nie chciałbym umrzeć w inny sposób.~
@640  = ~(Dynaheir potakuje szybko) Rozważasz to, prawda? Wiesz, że nie skrzywdzę cię, chyba że- (zagryza wargę)~
@641  = ~To twój wybór, czy się z tym pogodzisz, czy nie, ale nie będę nikomu służyła na oślep i bezwarunkowo. Me oddanie krajowi i prawości są dla mnie świętością.~
@642  = ~(Dynaheir rumieni się nieco) To głupie... najstarszy syn właściciela statku, zdał się ważnym szlachcicem we Wrotach Zachodu, zapałał do mnie uczuciem. Zbyt długo narzucał się Minskowi i mnie swą dobrocią i towarzystwem. Próbowaliśmy uciec przed nim i podążyć tropem zwierząt. Ze znakomitą znajomością dziczy Minska to był dobry pomysł, ale niestety, omal nie sprowadził na nas klęski.~
@643  = ~Innym razem, być może. Nie zwykłam opowiadać o sobie zbyt wiele.~
@644  = ~(śmieje się) Och, ale jeśli ciebie nie zrugam, zachowujesz się zbyt śmiało lub niemądrze... Próbuję zachować cię przy życiu.~
@645  = ~(cicho i ze smutkiem) Jeśli Bhaal tobą zawładnie, zdradzi to twe zachowanie. Nie ukryje swych instynktów.~
@646  = ~Modlę się, abyś stawił temu opór, <CHARNAME>.~
@647  = ~(Dynaheir siedzi spokojnie przez dłuższy czas, jej brwi zmarszczone. Lekki wiatr dmucha w jej stronę dymem i iskra strzela w jej skórę. Podskakuje z krzykiem.)~
@648  = ~Nie dotykaj mnie, psie!~
@649  = ~(śmieje się zakłopotana)~
@650  = ~Taka bojaźliwość jest do mnie niepodobna. Zbyt długo rozważałam okropieństwa minionych dni.~
@651  = ~(ujadasz i wyjesz)~
@652  = ~(Podnosisz koc i owijasz nim ramiona Dynaheir.) Proszę, to cię osłoni.~
@653  = ~(Obejmujesz Dynaheir ramionami i delikatnie przysuwasz ją do swej piersi.) Proszę, to znacznie przyjemniejszy temat do rozważań.~
@654  = ~Niech cię, wiedźmo! Wystraszyłaś mnie na śmierć!~
@655  = ~Koszmary z czasem miną, moja pani.~
@656  = ~Płynnie władasz językiem gnolli, <CHARNAME>.~
@657  = ~(uśmiechasz się szeroko) WRRR!~
@658  = ~Co, nie zbesztasz mnie za niedojrzałe i okrutne zachowanie?~
@659  = ~Cieszę się, że cię rozbawiłem. Musisz mieć okropne wspomnienia.~
@660  = ~(Obejmujesz Dynaheir ramionami i delikatnie przysuwasz ją do swej piersi.) Proszę, to znacznie przyjemniejszy temat do rozważań.~
@661  = ~Zbroja z wełny?~
@662  = ~(wzruszasz ramionami) Ochroni cię przed chłodem, pani. I iskrami.~
@663  = ~Ten koc nie uchroni cię przed mieczami i strzałami. Ale osoba, która ci go dała... zapewne tak.~
@664  = ~Tak. (kaszlesz) Cóż, ty idź spać, Dynaheir, a ja... eee... obiecuję, że żaden gnoll ani inny nicpoń nie zbliży się do ciebie.~
@665  = ~Tak. (kaszlesz) Cóż, ty idź spać, Dynaheir, a ja... eee... obiecuję, że żaden gnoll ani inny nicpoń nie zbliży się do ciebie.~
@666  = ~Taa. (uśmiechasz się) Tania i solidna.~
@667  = ~Cóż, dzięki niej udało ci się zapomnieć o swych zmartwieniach. Ale jeśli moja pani chce założyć moją zbroję, z rozkoszą zostanę jej giermkiem.~
@668  = ~Myślisz, że twój uścisk sprawi, że zapomnę o czarnym dole w który mnie wrzucono? I ciężkim kamieniu, który gnolle zasunęły na noc by odciąć mi drogę ucieczki, zostawiając mnie w kompletnej ciemności z kilkoma haustami powietrza dostającego się przez wąską szczeliną by rozrzedzić trochę odór?~
@669  = ~Gdy wyciągnąłeś mnie na powierzchnię, omal nie zemdlałam, tak cudownie powietrze pachniało... chociaż tak naprawdę było przesiąknięte zapachem śmierci, wymiocin i krwi...~
@670  = ~(uśmiecha się smutno, dostrzegasz napięcie wokół jej oczu) Nie mam teraz na to siły, <CHARNAME>. Jestem zbyt... wycieńczona walką ze wspomnieniami.~
@671  = ~Zaiste. Gdyby potrafiła jeszcze ustrzec przed wspomnieniami...~
@672  = ~Mój śmiałku... Sama potrafię obronić się przed mieczami i strzałami. Nie obawiam się bieżących niebezpieczeństw ani tego, co los chowa w zanadrzu. To wspomnienia mnie nękają...~
@673  = ~Zapewne nie próbujesz dopraszać się komplementów na temat swej męskości? Dobrze wiesz, że runęłabym pod ciężarem twej zbroi! To dlatego nie wchodzę w wir walki obleczona jak żółw i szalona niczym krasnoludzki szałojownik, lecz stoję skoncentrowana z tyłu wypowiadając słowa tajemne...~
@674  = ~Ale niektórych bitew nie wygrywa się ani zaklęciami, ani mieczami. Walczę z własnymi wspomnieniami...~
@675  = ~Wstydzę się mej... nerwowości. To nie podobne do mnie, być niepokojoną przez wspomnienia.~
@676  = ~(drażliwie) Nic mi nie jest. Nękają mnie... wspomnienia.~
@677  = ~(wpatruje się w Ciebie) Absolutnie nie! Nawiedziły mnie wspomnienia, ale jestem tak samo skupiona jak zawsze. I wkrótce przegonię te wspomnienia.~
@678  = ~Cały czas tam są... Po raz pierwszy w życiu chciałabym, abym mój umysł mnie zawiódł.~
@679  = ~Ale nie... Zbyt dobrze pamiętam głęboki dół w który mnie wrzucono. I ciężki kamień, który gnolle zasunęły na noc by odciąć mi drogę ucieczki, zostawiając mnie w kompletnej ciemności z kilkoma haustami powietrza dostającego się przez wąską szczeliną by rozrzedzić trochę odór. Gdy wyciągnąłeś mnie na powierzchnię, omal nie zemdlałam, tak cudownie powietrze pachniało... chociaż tak naprawdę było przesiąknięte zapachem śmierci, wymiocin i krwi...~
@680  = ~Myślisz, że mogę zapomnieć te niezliczone dni, gdy mym jedynym zajęciem było obmyślanie planów ucieczek tylko po to, by odrzucać jeden po drugim?~
@681  = ~Zapomnieć, że były rzeczy, których obawiałam się bardziej niż własnej śmierci?~
@682  = ~Nie. Ale wydaje mi się, że mogę... mogę ci pomóc...~
@683  = ~Opowiedz mi. Czasem dawne lęki mijają, gdy się o nich opowie.~
@684  = ~Zamknęli cię w tej cuchnącej dziurze?! Bogowie, cieszę się, że wyrżnąłem ich wszystkich!~
@685  = ~Przetrwałaś, kobieto. Dlaczego pozwalasz, aby przykre wspomnienia popsuły ci dzień?~
@686  = ~A wydawałoby się, że powinieneś być znacznie mniej... nerwowy po <GAMEDAYS> dniach podróżowania.~
@687  = ~To już tyle czasu? 1 mirtul, a dziś mamy... co? <DAYANDMONTH>? Och... jak ten czas leci. POWINIENEM być mniej nerwowy, ale nie jestem. Więc nie krzycz zbyt często, Dynaheir.~
@688  = ~Ja... nie obawiałem się o siebie, lecz o ciebie. Myślałem... że coś się stało.~
@689  = ~Obawiam się, że to właśnie przez podróże jestem TAKI nerwowy, Dynaheir. Założę się, że ty też podskakujesz za każdym razem, gdy szczeknie pies!~
@690  = ~(czochra twe włosy) Dobra psina. A teraz siad! Mam zamiar spróbować zasnąć.~
@691  = ~Wolałbym raczej komendę "leżeć"... (mrugasz) albo zostać ululany.~
@692  = ~(liżesz ją po ręku) Tak zrobię, ma zacna pani, tak zrobię.~
@693  = ~(prychasz i nic nie mówisz)~
@694  = ~Już raz mi pomogłeś, <CHARNAME>. Wolałabym nie popaść w zwyczaj bycia ratowaną z każdej opresji. Śpij dobrze.~
@695  = ~Zachowam je na czas, gdy stanę się siwą i bezzębną staruszką, i jedynym co mi pozostanie w życiu będzie siedzenie na ganku i opowiadanie dzieciom wymyślnych opowiastek.~
@696  = ~(parska) A ty pojawisz się w nich jako wielki bohater, masz na to me słowo.~
@697  = ~A teraz życzę ci dobrych snów, i nie martw się o mnie.~
@698  = ~Dobrze żeś uczynił, wdzięczna ci jestem za ratunek.~
@699  = ~A teraz odpocznij; dzielne uczynki łatwiej przychodzą gdy umysł świeży a ramię pewne.~
@700  = ~Zaiste, dlaczego?~
@701  = ~Jeśli nie mogę pozbyć się ich wszystkich od ręki, zachowam je na czas, gdy stanę się siwą i bezzębną staruszką, i jedynym co mi pozostanie w życiu będzie siedzenie na ganku i opowiadanie dzieciom wymyślnych opowiastek.~
@702  = ~Więc sugeruję, abyś znalazł sobie jakąś nierządnicę przy pierwszej dogodnej okazji. (odchodzi zdecydowanie)~
@703  = ~Boo mówi, że Minsc wkrótce będzie musiał znaleźć sobie nową wiedźmę, bo <CHARNAME> nie opuszcza Dynaheir na krok. Ale Minsc nie chce innej wiedźmy! Minsc mówi, że <CHARNAME> powinien znaleźć sobie własną wiedźmę!~
@704  = ~Moja wiedźma będzie krzyczała tak często, jak zechce! Nie możesz zrozumieć wielkości Boo, i nie rozumiesz, że wiedźmy są... eee... jakie są, więc... więc nie krzycz na moją wiedźmę aby przestała krzyczeć, albo mój kopiący zło bucior znajdzie drogę prosto w twój zadek!~
@705  = ~Ach, ale to nie koc chroni zacną dziewkę, lecz ten, z którym ona go dzieli. Szklanica dobrego tethyrianskiego wina może pomóc, gdy dziewka bije chłodem.~
@706  = ~Pamiętasz Rok Cieni, znanym również jako Czas Niepokojów?~
@707  = ~Narodziłeś się u źródła tych zdarzeń.~
@708  = ~Dynaheir, możemy pomówić o czymś innym? CZYMKOLWIEK! Proszę... Mam dość słuchania o Bane'ie, Myrkulu, Tablicach Przeznaczenia i zapobiegliwości Bhaala!~
@709  = ~Byłem wówczas jedenastoletnim chłopcem, nawet jeśli uważałem się wtedy za prawie dorosłego. Wiem tyle o Czasie Niepokojów ile człowiek nieopuszczający swej piwnicy wie na temat burzy. Słyszy grzmoty, lecz deszcz go nie moczy, omijają go błyskawice i grad... Gorion nie był nazbyt skory do opowiadania o tym... teraz wiem dlaczego. Ja... chciałbym o tym usłyszeć od ciebie, Dynaheir.~
@710  = ~Ach, chodziło o jakąś sprzeczkę między ludzkimi bogami. Wiem, że powinienem zainteresować się tym skoro mój ojciec był człowiekiem, ale nigdy nie potrafiłem zmusić się do zainteresowania tą historią. Jednak z twych ust, moja słodka Dynaheir, będę rad mogąc usłyszeć jakąkolwiek opowieść. Dziś niech to będzie opowieść o Roku Cieni.~
@711  = ~W Roku Cieni byłem młody i odcięty od świata. Wiem tyle o Czasie Niepokojów ile człowiek nieopuszczający swej piwnicy wie na temat burzy. Słyszy grzmoty, lecz deszcz go nie moczy, omijają go błyskawice i grad... Gorion nie był nazbyt skory do opowiadania o tym... teraz wiem dlaczego. Ja... chciałbym o tym usłyszeć od ciebie, Dynaheir.~
@712  = ~Byłem wówczas w Candlekeep, miejscu pełnym mędrców i czarodziei. Nie mówili mi zbyt wiele, ale mogłem wyczuć ich strach. W ten sposób zapamiętałem Czas Niepokojów.~
@713  = ~Oczywiście że pamiętam Czas Niepokojów! Byłem wówczas potężniejszy niż Gorion, a to dzięki mej magicznej krwi! To ci były czasy!~
@714  = ~Oczywiście że pamiętam Czas Niepokojów!... Pozostawiono Splot bez opieki, i magowie nie mieli do niego dostępu. Nie znajdując ujścia, przepływał przez takich jak ja, i cały byłem obolały i czułem, że ma krew jest powolna lub chłodna na zmianę, zagęszczona magią, innymi razy tętniąc szalenie... Niemal otworzyłem sobie żyły, aby ją uwolnić, Dynaheir.~
@715  = ~Tak, pamiętam Rok Cieni. Co z nim?~
@716  = ~To był czas kryzysu wiary, ale zostaliśmy nagrodzeni za naszą lojalność. Gdy burza minęła, nagrodzono nas prawdziwie głęboką zdolnością służenia boskim absolutom...~
@717  = ~Sama Chauntea oszalała tamtego złego roku. Dziwne istoty wychodziły wówczas na świat z jej łona, sztormy wędrowały po morzach a dzikie wiatry hulały po krainach. Byłem wówczas młody, lecz niepokój o równowagę ranił mą duszę...~
@718  = ~Pamiętasz Wojnę Bogów?~
@719  = ~Chyba... Tak, ale niespecjalnie to mnie interesuje.~
@720  = ~W Roku Cieni byłem jedenastoletnim chłopcem, nawet jeśli uważałem się wtedy za prawie dorosłego. Wiem tyle o Czasie Niepokojów ile człowiek nie opuszczający swej piwnicy wie na temat burzy. Słyszy grzmoty, lecz deszcz go nie moczy, omijają go błyskawice i grad... Gorion nie był nazbyt skory do opowiadania o tym... teraz wiem dlaczego. Ja... chciałbym o tym usłyszeć od ciebie, Dynaheir.~
@721  = ~Ach, chodziło o jakąś sprzeczkę między ludzkimi bogami. Jednak z twych ust, moja słodka Dynaheir, będę rad mogąc usłyszeć jakąkolwiek opowieść. Dziś niech to będzie opowieść o Roku Cieni.~
@722  = ~W Roku Cieni byłem młody i odcięty od świata. Wiem tyle o Czasie Niepokojów ile człowiek nie opuszczający swej piwnicy wie na temat burzy. Słyszy grzmoty, lecz deszcz go nie moczy, omijają go błyskawice i grad... Gorion nie był nazbyt skory do opowiadania o tym... teraz wiem dlaczego. Ja... chciałbym o tym usłyszeć od ciebie, Dynaheir.~
@723  = ~Właśnie dlatego uważam, że twój opiekun źle zrobił nigdy nie wyjawiając ci prawdy. Powinien był lepiej przygotować cię na wyzwania jakie stawia przed tobą twe dziedzictwo. Tak jak uczą książęta zwyczajów swej krainy i obowiązków, aby stali się dobrymi królami - a na tobie spoczywa większa odpowiedzialność, niż na księciu.~
@724  = ~Czyżbyś próbowała to nadrobić w jeden tydzień? Odpuść sobie, Dynaheir! Wiem wystarczająco dużo o Czasie Niepokojów.~
@725  = ~(wzdychasz) Moja odpowiedzialność... oczywiście. Cóż, opowiedz mi zatem o Czasie Niepokojów.~
@726  = ~Wymyśliłaś sobie mężczyznę, którym nie jestem, Dynaheir. Nadałaś mu cała gamę cech oraz obowiązków, i z jakiegoś powodu upierasz się teraz, że to ja nim jestem. Ale to nieprawda.~
@727  = ~W roku 1358 Kalendarza Dolin, Bane i Myrkul ukradli Tablice Przeznaczenia Panu Ao.~
@728  = ~Eee... Dynaheir, wiem to wszystko. Powróćmy do naszych podróży.~
@729  = ~A Tablice Przeznaczenia to..?~
@730  = ~I to dlatego Pan Ao zaklął bogów w śmiertelne ciała... do czasu, aż Tablice zostaną zwrócone. Tak rozpoczęła się Wojna Awatarów.~
@731  = ~Przypominam sobie, że Labelas Enoreth nie pozostał obojętny wobec tej sprzeczki "ludzkich" bogów. Więc ta opowieść powinna poruszyć nawet twe dumne serce, elfie. W roku 1358 Kalendarza Dolin, Bane i Myrkul ukradli Tablice Przeznaczenia Panu Ao.~
@732  = ~Eee... Dynaheir, wiem to wszystko. Powróćmy do naszych podróży.~
@733  = ~A czymże takim odznaczył się Labelas?~
@734  = ~Ach, teraz sobie przypominam, że Enoreth zmierzył się ze Srebrnobrodym w Ruathym. Zaprawdę, Dynaheir, wydaje mi się, że Vartan Hai Sylvar i ty jesteście jedynymi ludźmi, którzy o tym pamiętają!~
@735  = ~Zaiste, był to czas, kiedy ożyły nasze najstarsze lęki - świat pogrążony w chaosie. Wszystko zaczęło się, gdy w roku 1358 Kalendarza Dolin, Bane i Myrkul ukradli Tablice Przeznaczenia Panu Ao.~
@736  = ~Jako studentka tradycyjnej Sztuki, nie wiem jak się czułeś; my, magowie, bardzo ucierpieliśmy w roku, w którym Bane i Myrkul ukradli Tablice Przeznaczenia Panu Ao.~
@737  = ~Pewnie tak, ale wszystko wróciło do normy, Bane i Myrkul są martwi, a Splot wrócił do normy. Więc po co się tym martwić? Skupmy się raczej na istotniejszych kwestiach.~
@738  = ~Wiem jak się czułeś, sama jestem czarownikiem. Ten tak bliski nam świat Sztuki wielce się zmienił w roku, w którym Bane i Myrkul ukradli Tablice Przeznaczenia Panu Ao.~
@739  = ~Pamiętasz? Powiedz mi zatem, co twym zdaniem było najpoważniejszym następstwem tego chaosu?~
@740  = ~Dynaaaaaheir, nie jestem w nastroju do zgadywanek... możemy... zabić coś, dobrze?~
@741  = ~Eee... Pewnie cała chmara martwych bogów... i tych zupełnie nowych. O to ci chodziło?~
@742  = ~Najpoważniejszym następstwem, o moja wyuczona przyjaciółko, było to, że od tamtej pory moce każdego bóstwa zależały od gorliwości i ilości wyznawców. Zdałem test, Dynaheir?~
@743  = ~To było najpoważniejsze z następstw Wojny Bogów na Torilu. Jakie jeszcze ważne zdarzenie miało miejsce?~
@744  = ~Śmierć bogów; przez długi jeszcze czas będzie przypominała o potędze Ao i o tym, że wszystko ma swój kres.~
@745  = ~Jeśli to nie takiej odpowiedzi oczekiwałaś, pani, może odpowiedz sobie sama, a ja zapamiętam co masz do powiedzenia.~
@746  = ~W naszych stronach jeden taki sztorm zniszczył wielką flotę Mulhorandu, która miała przywieść wojnę do naszego kraju. Co prawda ich celem było Thay, lecz mimo to jestem wdzięczna za burzę, gdyż Cesarstwo nie poprzestałoby zapewne na podboju jednego kraju.~
@747  = ~Z racji tego kim jesteś, wiesz jak natura była wzburzona w Roku Cienia. Ale powiedz mi, czy wiesz jak tamte wydarzenia odcisnęły się na życiu ludzi w krainach?~
@748  = ~Nie, Dynaheir, nieszczególnie, zawsze bardziej interesowałem się ptakami, roślinami, bestiami i ziemią. Opowiedz mi o tym.~
@749  = ~Nie, Dynaheir, ta wiedza jest dla mnie całkowicie zbyteczna, interesuję się tylko naturą. Nie miej mi tego za złe.~
@750  = ~Nie ma wyraźnego podziału między naturą a boskimi mocami, które przez nią przepływają. Po Czasie Niepokojów, my, słudzy wielkiej Matki, zyskaliśmy wielki dar. Od tamtej pory moce każdego bóstwa zależały od gorliwości i ilości wyznawców - a to oznacza, że umacniam naturę poprzez swoją wiarę, nie przez me czyny. Zdałem test, Dynaheir?~
@751  = ~Być może masz rację. Dostrzegam w tym również niebezpieczeństwo dla mnie. Zostawię cię na razie samego i poczekam, aż gotów będziesz porozmawiać o tym... jeżeli w ogóle kiedykolwiek będziesz.~
@752  = ~Tablice Przeznaczenia to zapiski zawierające zobowiązania i prawa poszczególnych bóstw. Bane i Myrkul chcieli zwiększyć swą moc kradnąc Tablice. Ao, Pan Panów, zaklął wszystkich bogów, za wyjątkiem Helma, w śmiertelne ciała, dopóki Tablice nie zostaną zwrócone.~
@753  = ~Czterem poszukiwaczom przygód: Adonowi, kapłanowi Sune, Cyrikowi, Kelemvorowi, i Midnight udało się odnaleźć Tablice i zwrócić je Ao. Troje z nich zostało wyniesionych do boskości na miejsce martwych bogów - Bane'a, Bhaala, Myrkula i Mystry.~
@754  = ~Inni bogowie również zginęli - Torm, Waukeen i być może Leira.~
@755  = ~Gdybym był tym Adonem, byłbym niepocieszony - tylko on nie został nagrodzony boskością za swój uczynek! Nawet szalony Cyric został wynagrodzony!~
@756  = ~Czekaj! Torm nie umarł!~
@757  = ~Dlaczego oszczędzono Helma?~
@758  = ~Więc kto wtedy komu co zrobił?~
@759  = ~Ale Mystra nie jest martwa!~
@760  = ~Czterem poszukiwaczom przygód: Adonowi, kapłanowi Sune, Cyrikowi, Kelemvorowi, i Midnight udało się odnaleźć Tablice i zwrócić je Ao. Troje z nich, za wyjątkiem Adona, zostało wyniesionych do boskości na miejsce martwych bogów - Bane'a, Bhaala, Myrkula i Mystry.~
@761  = ~Gdybym był tym Adonem, byłbym niepocieszony - tylko on nie został nagrodzony boskością za swój uczynek! Nawet szalony Cyric został wynagrodzony!~
@762  = ~Zgadza się. Dziękuję ci, Dynaheir, że odświeżyłaś mi tę stara wiedzę.~
@763  = ~Labelas Enoreth zmierzył się przez nieporozumienie ze Srebrnobrodym w Ruathym i zabił awatar Clangeddina. Ale zaiste, Seldarine trzymali się na uboczu podczas Czasu Niepokojów.~
@764  = ~To rzeczą ludzi stało się zakończyć Wojnę Bogów.~
@765  = ~Zaiste, Seldarine trzymali się na uboczu podczas Czasu Niepokojów.~
@766  = ~Tak, niektórzy bogowie umarli - Bane i Myrkul, Mystra, Bhaal, Torm, Waukeen i być może Leira.~
@767  = ~Ale niektórym śmiertelnikom z kolei udało się osiągnąć boskość. Czterem poszukiwaczom przygód: Adonowi, kapłanowi Sune, Cyrikowi, Kelemvorowi, i Midnight udało się odnaleźć Tablice i zwrócić je Ao. Troje z nich, za wyjątkiem Adona, zostało wyniesionych do boskości na miejsce martwych bogów - Bane'a, Bhaala, Myrkula i Mystry.~
@768  = ~Gdybym był tym Adonem, byłbym niepocieszony - tylko on nie został nagrodzony boskością za swój uczynek! Nawet szalony Cyric został wynagrodzony!~
@769  = ~(smutno) Wszystko ma swój kres. To prawda.~
@770  = ~Wybacz, <CHARNAME>, zaczęłam tę rozmowę, ale... chciałabym coś przemyśleć przez chwilę. W samotności.~
@771  = ~Jak sobie życzysz, Dynaheir.~
@772  = ~Proszę, kontynuuj, Dynaheir. Wydaje mi się... wydaje mi sie, że to ważne, abyś powiedziała mi to, co chciałaś, abym wiedział.~
@773  = ~Myślę, że wiesz już to wszystko, ale dla pewności powtórzę. W Roku Cieni niektórzy bogowie zostali zniszczeni, a inni stworzeni, aż Ao przywrócił porządek po odzyskaniu Tablic.~
@774  = ~Nie wydawałabym zbyt pochopnie osądów, <CHARNAME>. Odrzucenie boskości wymaga czasem większej siły niż jej przyjęcie. Przemyśl to.~
@775  = ~To prawda. Szlachetne bóstwo upadło broniąc miasta Tantras przed Banem. Ponieważ był oddany swym obowiązkom, Ao wskrzesił go ponownie jako boga, gdy Wojna Bogów dobiegła końca.~
@776  = ~Helm został wyznaczony do strzeżenia Niebiańskich Schodów przed innymi bogami. Jednak jego siła perswazji nie była wystarczająca, gdyż musiał zabić Mystrę, zamiast uniknąć potyczki.~
@777  = ~Bane udał się do miasta Tantras gdzie został zabity przez Torma, lecz Torm również poległ. Bhaal został zabity przez Cyrika, który dzierżył magiczny miecz - Zgubę Bogów przy Moście Boareskyr. Zdradził również swego towarzysza, Kelemvora, i zabił go, ale Ao uznał, że uczciwie będzie wynieść Kelemvora do boskości i powierzył mu pieczę nad Krainą Umarłych. Myrkul został zniszczony na Górze Waterdeep przez Midnight, która posiadła moce Mystry. Sama Mystra zginęła z ręki Helma, ale Midnight zdecydowała się przyjąć jej opończę i imię gdy została boginią.~
@778  = ~Mystra jest martwa, zabita przez Helma przy Niebiańskich Schodach. Jej służka Midnight nosi teraz jej imię i opończę.~
@779  = ~Cała przyjemność po mojej stronie. Pamiętaj że wiedza o dawnych czasach często przydaje się w teraźniejszości.~
@780  = ~<CHARNAME>... (cicho) Potrzebujesz uzdrowiciela. Jesteś ranny.~
@781  = ~To tylko zadrapanie, kobieto. Jestem zaskoczony, że w ogóle je zauważyłaś!~
@782  = ~(posyłasz Dynaheir krzywy uśmiech) To tylko zadrapanie... Nie martw się o to.~
@783  = ~(kulisz się) Dam radę maszerować jeszcze przez jakiś czas bez potrzeby picia tych gorzkich wywarów i proszenia uzdrowiciela, aby mnie połatał...~
@784  = ~(kulisz się) Wszystko... w porządku. Nie martw się.~
@785  = ~(kulisz się) Dam radę maszerować jeszcze przez jakiś czas bez opatrzenia mych ran.~
@786  = ~(kulisz się) WIEM kiedy potrzeba mi cholernego uzdrowiciela!~
@787  = ~Troska mej pani wzrusza mnie. A może po prostu mój wygląd przeraża moją panią?~
@788  = ~
Pannom-różom bledną krase lica
Gdy wszędy wokół posoka tryska
Pomimo to wciąż są żądne krwi,
By bohaterów wykrwawić w mig...
Lecz ma róża dzika w rozkwicie
Zamiast blednąć rozmyśla o świcie
Jak nie tracąc zimnej krwi
Głupca zrobić ze mnie w mig!~
@789  = ~Masz rację, oczywiście. Potrzebuję odpoczynku i uzdrowienia. Ale skąd to wiesz, Dynaheir? Ufam, że nie skarżyłem się, ani nie zachowywałem się niegodnie mężczyzny.~
@790  = ~Czy dopiero gdy twe rany zagrożą życiu zdecydujesz się dać sobie pomóc?~
@791  = ~Bardzo cierpisz... Wiem to.~
@792  = ~A skąd? Czyżbym nieświadomie uskarżał się albo zachowywał niegodnie mężczyzny?~
@793  = ~Dziękuję za troskę, panno D, ale wszystko w porządku. Nic mi nie dolega.~
@794  = ~Co cię naszło, Dynaheir? Nie pierwszy raz odniosłem rany.~
@795  = ~Taa, wolałbym abyś była uzdrowicielką a nie wiedźmą. Z drugiej strony, biegałbym wówczas do ciebie z każdą drzazgą albo złamanym paznokciem.~
@796  = ~Dynaheir! Zważaj co mówisz!~
@797  = ~A Smocze Morze to ledwie bajorko po ostatnim oberwaniu chmury! Nie widzę nawet że się uśmiechasz... przez ten grymas bólu.~
@798  = ~O, maszerujesz już dość długo kłócąc się ze mną. A teraz daj się uleczyć!~
@799  = ~Jesteś JEDNĄ NOGĄ W GROBIE, ty impertynencki kurzy móżdżku!~
@800  = ~Nie ma nic dziwnego w tym, że to zauważyłam. Dziwne jest to, że tobie to umknęło.~
@801  = ~Znasz sztukę uzdrawiania, a jednak ignorujesz własny ból. Gdyby chodziło o jednego z nas, wykazałbyś się znacznie większą... umiejętnością.~
@802  = ~Nie takiego słowa chciałaś użyć, prawda?~
@803  = ~Racja. Uważasz, że obrażanie moich umiejętności leczniczych sprawi, że poczuję się lepiej, albo coś?!~
@804  = ~Nie traktuję mych pacjentów jak bezduszne kawałki mięsa, które muszę poskładać do kupy. Zapewne siebie samego też nie powinienem tak traktować.~
@805  = ~Nie nadwerężam się, Dynaheir. Proszę, uspokój się.~
@806  = ~Taa, dobrze byłoby gdybyśmy czasem mogli zamienić się miejscami. Z drugiej strony, gdybyś była uzdrowicielką, biegałbym do ciebie z każdą drzazgą albo złamanym paznokciem.~
@807  = ~Czy to tylko zadrapanie? A to? To nie krew wrogów plami twój rękaw, tylko twoja - i jest świeża.~
@808  = ~Czołgać się - być może, ale maszerować... bardzo w to wątpię!~
@809  = ~Więc czemu jeszcze z niego nie skorzystałeś?!~
@810  = ~Widziałam już wystarczająco krwi swojej i mych towarzyszy, aby nie mdleć na jej widok, <CHARNAME>.~
@811  = ~Zatem to troska. Twe czułe zainteresowanie mym stanem zdrowia już mnie uleczyło, moja zacna przyjaciółko.~
@812  = ~(warczysz) Więc przestań skomleć, kobieto, i zostaw mnie!~
@813  = ~Ach, wydaje mi się, że wiem co może zarówno mi pomóc, jak i zwalić cię z nóg, moja harda damo. (Łapiesz brodę Dynaheir i całujesz jej usta.)~
@814  = ~Skoro tak twierdzisz, panno D. Ze mną wszystko w porządku. Nic mi nie dolega.~
@815  = ~Tak myślałem, ale co cię naszło, Dynaheir? To nie pierwszy raz, gdy odnoszę rany.~
@816  = ~Poza tym lepiej wyglądam z potarganymi włosami, prawda?~
@817  = ~Wolałabym tę melodię, gdyby twój głos nie był ochrypły od bólu.~
@818  = ~Twe czuła troska i zainteresowanie mym stanem zdrowia już mnie uleczyło, moja zacna przyjaciółko.~
@819  = ~Ach, wydaje mi się, że wiem co może mnie uleczyć, moja miłosierna damo. (Łapiesz brodę Dynaheir i całujesz jej usta.)~
@820  = ~To największy komplement dla mego śpiewu, jaki kiedykolwiek usłyszałem z twych ust! Musisz być bardzo zmartwiona... ale dlaczego? To nie pierwszy raz, gdy odnoszę rany.~
@821  = ~Nie, i zapewne twój upadek twarzą w piach też będzie godny mężczyzny...~
@822  = ~Co do znajomości twej kondycji... po prostu to wiem.~
@823  = ~O nie, nie wywiniesz się z tego tak łatwo! Skąd wiesz?!~
@824  = ~O, ty uparty durny chodzący trupie! CZUJĘ twój ból, ty...~
@825  = ~Prędzej ktoś zdoła napełnić bezdenną beczułkę niż usłyszeć od ciebie coś rozsądnego!~
@826  = ~Tak... to prawda, niestety. Ale dziś czuję twój ból, <CHARNAME>... całkiem mocno. I nie mogę znieść, że tak bardzo cierpisz. Czekaj... Wydaje mi się, że mogę czegoś spróbować...~
@827  = ~Nie jestem uzdrowicielką, <CHARNAME>, ale jeżeli tylko ode mnie przyjmiesz pomoc... Muszę przynajmniej spróbować...~
@828  = ~Nie mam zamiaru! Zasługujesz na ostrą reprymendę za twój... niemożliwy upór!~
@829  = ~Zaiste, chciałam powiedzieć życzliwością...~
@830  = ~I uważasz, że nie jestem życzliwy?~
@831  = ~Dlaczego więc powiedziałaś "umiejętnością"?~
@832  = ~Racja. Ale uznałaś, że obrażanie moich umiejętności leczniczych sprawi, że poczuję się lepiej, albo coś?!~
@833  = ~Nie... nie chciałam cię urazić. Wiem, że jesteś utalentowany w tym, co dla mnie jest najbardziej skomplikowaną sztuką ze wszystkich.~
@834  = ~Zazdroszczę ci umiejętności niesienia innym ulgi w cierpieniu. To cenny dar. To musi być... to musi być wielka radość trzymać cierpiącego towarzysza w ramionach i widzieć, jak pod zwykłym dotykiem jego ból rozmywa się... Czuję jak teraz jesteś bardzo ranny, i chciałabym... (Dynaheir w zamyśleniu dotyka Twego pociętego ciała.)~
@835  = ~Zaiste, twe serce jeszcze nie jest pokryte twarda skorupą i nieczułe. Nie pozwalasz aby współczucie i groza na widok krwi przeszkadzały ci w obowiązkach. To część twego daru, jak mniemam.~
@836  = ~Ale ja nie jestem tak przeszkolona. Widzę że krwawisz, i wiem że sprawia ci to ból. Nie mogę tego znieść... Po prostu nie mogę.~
@837  = ~Zazdroszczę ci umiejętności niesienia innym ulgi w cierpieniu. To cenny dar. To musi być... to musi być wielka radość trzymać cierpiącego towarzysza w ramionach i widzieć, jak pod zwykłym dotykiem jego ból rozmywa się... Czuję jak teraz jesteś bardzo ranny, i chciałabym... (Dynaheir w zamyśleniu dotyka Twego pociętego ciała.)~
@838  = ~Nie wpadam w histerię, po prostu się martwię.~
@839  = ~Nie kpij z mojej bezsilności, <CHARNAME>!~
@840  = ~Nie jestem kokietką... Wiem, że moje zainteresowanie wcale nie uśmierza twego bólu. Wolałabym pomóc ci w znacznie mniej... ulotny sposób.~
@841  = ~Chciałabym... (Dynaheir w zamyśleniu dotyka Twego pociętego ciała.)~
@842  = ~Krzyknij tak następnym razem, gdy spotkamy niedźwiedzia! Znajdziesz z nim wspólny język!~
@843  = ~Jak możesz to znosić, ty uparty...~
@844  = ~(Wydaje się, że Dynaheir nie chce Cię odepchnąć z obawy, aby bardziej Cię nie zranić. A jednak jej usta ciasno przylegają do Twoich aż pozwalasz jej wycofać się.)~
@845  = ~(Dynaheir wyciera usta rękawem) Nie jestem kokietką... wiem, że skradziony całus wcale nie sprawi, że poczujesz się lepiej. Wolałabym pomóc ci w znacznie mniej... ulotny sposób.~
@846  = ~Nie, wcale nie. Najlepiej wyglądasz w czystym odzieniu i wypoczęty.~
@847  = ~W tej chwili serce mi się kraje, gdy na ciebie spoglądam...~
@848  = ~Chciałabym móc uśmierzyć twój ból. (Dynaheir w zamyśleniu dotyka Twego pociętego ciała.)~
@849  = ~(słabo) Teraz... od razu lepiej...~
@850  = ~Dynaheir, wszystko w porządku?~
@851  = ~JAK?! Myślałem, że nie potrafisz leczyć?~
@852  = ~Dziękuję, ukochana.~
@853  = ~Wiedźma!~
@854  = ~Jesteś pełna niespodzianek, Dynaheir. Następną rzeczą jaką w tobie okryjemy będzie umiejętność zaklinania węży albo szarżowania na wrogów z mieczem dwuręcznym.~
@855  = ~Za chwilę dojdę do siebie. Teraz chyba już wiem, dlaczego magowie nie powinni używać Splotu do wypełniana obowiązków bogów. Moi nauczyciele ostrzegali mnie przed tym, gdy odkryto że nie posiadam zdolności leczniczych, w odróżnieniu do wielu mych sióstr. Ale czujesz się lepiej, mól lu... lordzie?~
@856  = ~Tak, dziękuję.~
@857  = ~(uśmiechasz się poufnie) Tak, moja lu... lady.~
@858  = ~Wydaje mi się, że najlepiej będzie, jeśli odpoczniemy... oczywiście dla mojego dobra.~
@859  = ~Ja... nie potrafię.~
@860  = ~Teraz chyba już wiem, dlaczego magowie nie powinni używać Splotu do wypełniana obowiązków bogów. Moi nauczyciele ostrzegali mnie przed tym, gdy odkryto że nie posiadam zdolności leczniczych, w odróżnieniu do wielu mych sióstr. Ale czujesz się lepiej, mól lu... lordzie?~
@861  = ~(macha na Ciebie zrezygnowana ręką) Och, skończ z tymi... bzdurami.~
@862  = ~Teraz chyba już wiem, dlaczego magowie nie powinni używać Splotu do wypełniana obowiązków bogów. Moi nauczyciele ostrzegali mnie przed tym, gdy odkryto że nie posiadam zdolności leczniczych, w odróżnieniu do wielu mych sióstr. Ale czujesz się lepiej, mól lu... lordzie?~
@863  = ~(wzdycha) Przynajmniej czujesz się na tyle dobrze, aby się wydzierać.~
@864  = ~Jeśli zajdzie taka potrzeba, <CHARNAME>... Powiadają, że nie ma rzeczy niewykonalnych... Jednak... to dość wyczerpujące, robić rzeczy, do których nie jest się wyuczonym ani utalentowanym.~
@865  = ~(uśmiechasz się poufnie) Tak, moja lu... lady.~
@866  = ~W mych podróżach zauważyłam, że niezwykle łatwo jest wyjawić najintymniejsze szczegóły swojego życia komuś zupełnie obcemu.~
@867  = ~Nic w tym dziwnego. Doprawdy, ci którzy spędzają zbyt dużo czasu na szlaku należą zazwyczaj do tego samego typu ludzi, więc należałoby przypuszczać, że mają dużo ze sobą wspólnego i lgną do siebie.~
@868  = ~Podróżowanie to samotny interes, Dynaheir. Ale nawet samotnik potrzebuje z kimś pomówić od czasu do czasu. Więc kiedy wreszcie nadarza się okazja... to jak otwarcie tamy uwalniającej masy wody... Zabawne, wszyscy zdajemy się mieć w sobie zakodowane, aby szukać akceptacji dla naszych czynów u pobratymców.~
@869  = ~Cóż, wprawiłaś mnie w pewien dylemat, pani. Chciałbym wiedzieć więcej o tobie, jednak skoro powierzasz swe sekrety tylko obcym... Mam nadzieję, że nigdy ich nie poznam.~
@870  = ~Łatwo jest kłamać, to prawda. Przechwalać się. Oszukiwać... Ale do szczerej rozmowy potrzeba zaufanego przyjaciela.~
@871  = ~Nie, różnimy się powodem, dla którego wyruszyliśmy w drogę. I ścieżkami, po których kroczymy, nawet jeśli nasze buty pozostawiają ślady w tym samym błocie. Czy... czy rozumiesz, o co mi chodzi?~
@872  = ~Ni w ząb! Jak zwykle gadasz od rzeczy. Ale lubię brzmienie twego głosu... więc proszę, kontynuuj.~
@873  = ~Doskonale. (uśmiechasz się poufnie) Kroczysz obok mnie, ale jaki jest twój szlak, Hathran? Gdzie się rozpoczął? I dlaczego zaszłaś aż tak daleko?~
@874  = ~O Rashemitko, niczego innego tak nie pragnę jak zrozumieć ciebie. Być może udałoby mi się to, gdybyś tylko opowiedziała mi więcej o sobie.~
@875  = ~Twa pełna wdzięku stopa nigdy nie była powinna dotknąć błota, moja pani. Nosiłbym cię na ramionach, gdybyś tylko mi na to pozwoliła...~
@876  = ~Prawdę mówisz. (wzdycha)~
@877  = ~Dynaheir... znajdziesz we mnie znacznie lepszego słuchacza, niż w swym oddanym towarzyszu. Bardziej... wrażliwego. Czy... czy zechcesz mnie sprawdzić?~
@878  = ~To była dla mnie trudna lekcja, Dynaheir. Często zapisuję swe myśli w dzienniku marząc, aby zamienić słowo pisane na mówione.~
@879  = ~Być może mogłabyś uraczyć mnie jedną lub dwiema opowieściami, które dzieją się długo po upadku Netheril i nie dotyczą czarodziejki rywalizującej z Elminsterem.~
@880  = ~Prosiłem cię wcześniej, abyś opowiedziała mi coś o sobie, i uniknęłaś tego tematu. Czyżbyś zmieniła zdanie?~
@881  = ~Mój przyjacielu... Udało ci się w szarmancki sposób udowodnić mi, że kurs który obrałam nie był zbyt roztropny. Zaiste, jak inaczej nazwać osobę, która otwiera swe serce przed przypadkowym znajomym trzymając przyjaciela na dystans?~
@882  = ~To doprawdy nieroztropne. Może zechcesz naprawić ten błąd?~
@883  = ~Sam nie wiem, Dynaheir. Najgorszych zdrad dopuszczają się najbardziej zaufani przyjaciele. Opowieści o tych, co wbijają noże w plecy, są wystarczającą zachętą, aby pokładać zaufanie we wrogach...~
@884  = ~Właśnie nazwałaś mnie przyjacielem... Moja przyjaźń jest niebezpieczna, Hathran. Chcesz jej?~
@885  = ~A ty jesteś przyjacielem?~
@886  = ~Moja przyjaźń jest niebezpieczna, Hathran. Chcesz jej?~
@887  = ~Tak, jestem. Cały czas. Nie obawiaj się opowiedzieć mi o sobie. Nigdy nie użyję twego zaufania przeciw tobie.~
@888  = ~Raczej towarzyszem broni, Dynaheir. Ale nikomu bardziej nie ufam niż ludziom, którzy wraz ze mną wchodzą w wir walki. Chciałbym, aby to działało w obie strony. Więc... zaufaj mi, Hathran. Opowiedz mi o sobie.~
@889  = ~Niezupełnie. Z tego co się orientuję, masz wobec mnie dług krwi. Nie wypada, abyśmy zostali przyjaciółmi.~
@890  = ~Tak... (łobuzerski uśmiech) Póki co.~
@891  = ~Może lepiej, abym tego nie robiła.~
@892  = ~Tylko się z tobą drażniłem! Zobacz jak mało o sobie wiemy! Powinniśmy dołożyć wszelkich starań, aby to się zmieniło... Może zaczniemy opowiadając o naszej przeszłości? Ty zacznij, i tak wiesz znacznie więcej o mnie niż ja o tobie...~
@893  = ~Tak, tak będzie najlepiej.~
@894  = ~Niewiele jest do opowiadania, <CHARNAME>. Urodziłam się w małej osadzie Borowsk na wybrzeżu Jeziora Łez. Mój ojciec był lokalnym wodzem - fyrrą. Jak już ci mówiłam, w wieku pięciu lat zostałam poddana testom na hathran i udowodniłam, że jestem godna zostania jedną z nich.~
@895  = ~Więc odebrali cię rodzinie?~
@896  = ~Czy powróciłaś do Borowska?~
@897  = ~Widzę między nami podobieństwo. Ja również straciłem rodzinę i zostałem przygarnięty przez maga, który nauczył mnie wszystkiego, co wiem.~
@898  = ~Przynajmniej znałaś swego ojca... w odróżnieniu ode mnie.~
@899  = ~Wystarczająco wiele podróżowałam szlakami, aby przyzwyczaić się do błota na mych butach, minstrelu.~
@900  = ~I właśnie dlatego chciałbym być tym, który uniesie cię z błota prosto w chmury.~
@901  = ~Opowiedz mi o tych szlakach, Hathran.~
@902  = ~Męczy mnie już twe ciągłe kłapanie zębami. Myślałbym, że hathran są uczone dobrych manier i godnego przyjmowania komplementów...~
@903  = ~Minsc wolno myśli, ale nie jest nieczuły, <CHARNAME>. Cóż, z tym... gryzoniem, obawiam się, że jest bardziej wrażliwy, niż to konieczne.~
@904  = ~Minsc jest... cóż... Minskiem. A teraz opowiedz mi o sobie, pani.~
@905  = ~Masz rację, Dynaheir. (uśmiechasz się) Choć miło jest gawędzić o twym ochroniarzu, musimy ruszać dalej.~
@906  = ~Skoro tak twierdzisz. Ale odbiegamy od tematu. Miałaś mi opowiedzieć o sobie, jeśli się nie mylę.~
@907  = ~Czujesz się czasem samotny, <CHARNAME>?~
@908  = ~Przestań patrzeć się na mnie jak gdybym był osobliwym artefaktem ofiarowanym ci do zbadania, Dynaheir. Pomiot Bhaala czy nie, mam swoje uczucia.~
@909  = ~Tak, czuję. W bibliotece Candlekeep Gorion być może chciał ze mnie zrobić mnicha, człowieka, który nie zna ani swego ludu, ani swego kraju. Ale nie urodziłem się pozbawiony pasji. Mam zwyczajne pragnienia być otoczonym przez ludzi mi bliskich, takich jak ja, moich ludzi, nawet jeśli w naszych żyłach płynnie inna krew.~
@910  = ~Tak, odosobnienie sprawia, że czuję się samotny.~
@911  = ~A nie powinienem, będąc zielonogębym potworem?~
@912  = ~Tylko dlatego, że wyglądam szczególnie słodko kiedy oddaję się melancholii. Wiesz, prawdziwe wcielenie poetycznego smutku...~
@913  = ~Samotny? Nie. Mam swój dziennik na wyciągnięcie ręki. Mogę opisać w nim największy wyczyn, a w odpowiedzi zobaczę tylko strony pokryte gęstym pismem. A jeśli podzielę się tym z kimś innym...~
@914  = ~Ale czyż można żyć nie pokładając wiary w przyjaciołach?~
@915  = ~Tak. Można ich po prostu nie szukać. Sam zdecydowałem się na taki los.~
@916  = ~Nie, i jeśli miałbym za to umrzeć, tak bym zrobił.~
@917  = ~Nie wiem, Dynaheir. Nigdy nie próbowałem.~
@918  = ~Chyba. Jeśli zajdzie taka potrzeba. Ale to byłaby chłodna egzystencja. Teraz skoro już ustaliliśmy wartość przyjaźni, może powinniśmy zrobić pierwszy krok na tej drodze. Proszę, opowiedz mi o sobie, Dynaheir.~
@919  = ~Nie jestem taka delikatna, <CHARNAME>. W przeciwnym wypadku nie odważyłabym się ciebie odszukać.~
@920  = ~Nie boisz się mnie? Więc to udowodnij. Zaufaj mi. Opowiedz mi o sobie.~
@921  = ~Podejrzewałem, że Dynaheir odpowie na to, i nie rozczarowałem się. Jednak wciąż chciałbym dowiedzieć się więcej o tobie.~
@922  = ~Odszukałaś mnie... Tak, oczywiście: jestem osobliwy. Byłem głupi myśląc, że może... zależy ci na mnie.~
@923  = ~(potrząsa głową w rozbawieniu) Jesteś -~
@924  = ~Niesamowity. Wiem. Skoro skończyłaś już mnie chwalić opowiedz mi coś o sobie.~
@925  = ~(westchnienie) Kolejne słowa wzgardy? Nie, dziękuję.~
@926  = ~Nie, nie, pani - powiedz jaki jestem! Tak bardzo lubię być taki tajemniczy... nawet dla samego siebie. Ale jeśli chcesz jeszcze sobie porozmawiać - me uszy gorliwie czekają na opowieść mej pani.~
@927  = ~Tak.~
@928  = ~(Kładziesz swą rękę na dłoniach Dynaheir i łagodnie ściskasz palce.) Jesteś smutna, pani.~
@929  = ~Powróciłam. Hathran mnie przed tym przestrzegały, ale wróciłam.~
@930  = ~Szłam przez zabłocone ulice, obok drewnianych chat i zadufanych kogutów na szczytach stodół, polując na wspomnienia mego dzieciństwa. Czasem rozpoznawałam rzeźbione zdobienia przedstawiające głowę konia, białe podokienniki albo kępę upartych kwiatów walczących w kurzu przy studni.~
@931  = ~Bezy kwitły, opierając się ciężko o płot; purpurowe i białe.~
@932  = ~Drewniana świątynia Trójcy wciąż studiowała swe odbicie w błękitnych wodach jeziora Impresk; policzyłam jej kopuły... wciąż było ich dwanaście, zaprojektowane na wzór słynnej świątyni Kitej-grad, która, jak powiadają, prędzej stała się niewidzialna i opadła na dno Jeziora Łez, niż została podbita przez Thayczyków.~
@933  = ~Wszystko było tak, jak to zapamiętałam, a jednak inne.~
@934  = ~Bezy i drewniane płoty? Powinnaś była odszukać swą rodzinę!~
@935  = ~Co się zmieniło, Dynaheir?~
@936  = ~To brzmi tak... pięknie...~
@937  = ~Zastanawiam się, jakie wrażenie zrobi na mnie Candlekeep?~
@938  = ~(pod nosem) Powinien nauczyć cię, by nie wychodzić do ludzi z sercem na tacy... ale być może to również byłby błąd. Trójco dopomóż mi, gdyż podoba mi się to, co widzę... i za późno już aby zniweczyć to, co Gorion zbudował...~
@939  = ~Ale nie opłakiwałeś swego ojca i nie czułeś pustki wiedząc, że nie dowiesz się, jaki jest.~
@940  = ~Dowiedziałam się o zniszczeniu Borowska kiedy powróciłam z mojej pierwszej dajemmy... Nie przeżył nikt z mojej rodziny, za wyjątkiem chłopca ofiarowanego mym rodzicom na wychowanie zamiast mnie. Walczył dzielnie u boku mego ojca i został poważnie ranny - a jednak nawet nie potrafiłam usiąść koło jego łóżka. Obowiązki hathran obejmują cały jej lud... jest siostrą, dla każdego z nich...~
@941  = ~Przykro mi, Dynaheir... Naprawdę mi przykro. Ale wydaje mi się, że odzyskałaś część swej rodziny... Minsc... czyż nie jest twym przyrodnim bratem?~
@942  = ~Nie mogę uwierzyć, że nigdy nie powróciłaś do Borowska, aby spotkać się ze swymi rodzicami, nim miasto zostało zniszczone!~
@943  = ~Jesteś zimną kobietą... choć nie ponosisz za to całej winy, skoro wyszkolono cię, aby obowiązek przekładać ponad wszystko to, co ludziom drogie... Ja... ja nie wiem, jak cię osądzić. Najlepiej będzie, jeśli przerwiemy tę rozmowę.~
@944  = ~(obejmujesz Dynaheir) Przykro mi, Dynaheir, tak mi przykro...~
@945  = ~Jesteś tylko krasomówcą, <CHARNAME>...~
@946  = ~To właśnie dlatego zostałem bardem. (mrugasz) Ale nawet najlepsi skaldowie nudzą się swymi starymi opowieściami. Opowiedz mi swoją, pani... bądź dziś moją muzą.~
@947  = ~Zapewniam cię, to nie mój jedyny talent. Mam nadzieję, że odkryjesz to... wkrótce.~
@948  = ~Daj mi tylko najdrobniejszy znak zachęty, moja pani, a przez całą noc będę śpiewać ci słodkie serenady, a o poranku wyrecytuję balladę o twej krasie, podczas gdy nadejdzie leniwe południe-~
@949  = ~Masz mnie za kokietkę, <CHARNAME>, a może za nierządnicę? Zapewniam cię, nie jestem żadną z nich.~
@950  = ~Twój gniew, moja pani, nie jest na miejscu. Ja zaledwie-~
@951  = ~Aż do dziś wierzyłem, że nie ma bitew nie do wygrania! Ale muszę przyznać, że ta taką jest.~
@952  = ~Masz mnie za osobę bez serca. Na twym miejscu, myślałabym tak samo. (Dynaheir wzdycha i szepcze.) Zaiste, tak będzie najlepiej.~
@953  = ~Tak, to prawda.~
@954  = ~Dynaheir, Dynaheir... im dłużej rozmawiamy, tym bardziej ranimy siebie nawzajem. Posiedźmy przez chwilę w ciszy... (Ujmujesz dłoń Dynaheir i dotykasz czule jej palców.)~
@955  = ~Nie, wcale nie! WIEM, że jesteś kim więcej niż pieskiem na posyłki swego Othlora. Ty wiesz, że jestem kimś więcej niż pomiotem Bhaala. Porozmawiajmy... opowiedz mi o sobie, na przykład... o swym życiu, nim zostałaś hathran.~
@956  = ~O czym ty mówisz?~
@957  = ~Znów bełkoczesz, wiedźmo, a nie mam teraz czasu na doszukiwanie się w tym sensu.~
@958  = ~Znam to odosobnienie...~
@959  = ~Urodziłam się w małej osadzie Borowsk na wybrzeżu Jeziora Łez. Mój ojciec był lokalnym wodzem - fyrrą. Jak już ci mówiłam, w wieku pięciu lat zostałam poddana testom na hathran i udowodniłam, że jestem godna zostania jedną z nich. Wtedy odebrano mnie mej rodzinie.~
@960  = ~Och, przestań. Nie pozwalam sobie na rozczulanie się nad sobą, i tobie też na to nie pozwolę!~
@961  = ~Ale to nie koniec historii, prawda?~
@962  = ~Twe czyny dowiodły, żeś honorowy, <CHARNAME>. Rasa i kolor twej skóry nie ma znaczenia - liczą się twe uczucia i uczynki.~
@963  = ~(Dynaheir spogląda na Ciebie bacznie i dodaje po chwili ciszy.)~
@964  = ~Sama jestem sobie winna oczekując, że jesteś istotą z innego świata, której nigdy nie zrozumiem. Wybacz mi, <CHARNAME>, gdyż czuję podejrzliwość i poważanie względem twego ludu. Powinnam spróbować patrzeć głębiej niż w twe skośne oczy, próbując dostrzec serce.~
@965  = ~(Niewielki uśmiech pojawia się na ustach Dynaheir.) Nazwałaby cię kłamcą... chyba że istotnie dopuściłeś się tak wielkich wyczynów.~
@966  = ~Zatem winna ci jestem współczucie.~
@967  = ~A więc temu uczuciu zawierzyłeś.~
@968  = ~Chyba tak. Teraz skoro już ustaliliśmy wartość przyjaźni, może powinniśmy zrobić pierwszy krok na tej drodze. Proszę, opowiedz mi o sobie, Dynaheir.~
@969  = ~Czuję się zaszczycony twym komplementem. Skoro dowiedziałaś się dziś czegoś nowego na mój temat, teraz moja kolej - opowiedz mi o sobie.~
@970  = ~Oczywiście. Ale żywię również uczucia, które są ogólnie pojmowane jako wady. Na przykład niecierpliwość... Albo opowiesz mi jakąś anegdotę z twoich podróży, albo pójdę poszukać jakiś goblinów do zabicia!~
@971  = ~Masz rację! Ale zaczynam się niecierpliwić. Kontynuujmy naszą podróż!~
@972  = ~Zapamiętałam miasto, lecz ono nie zapamiętało mnie. Minął mnie mój ojciec, silny i obiecujący młodzieniec kroczył za nim, ukłonił się z szacunkiem na widok szaty hathran.~
@973  = ~Swej matki nie odważyłam się odszukać. To głupie...~
@974  = ~Raczej smutne...~
@975  = ~Głupie... dlaczego? To jeszcze nie koniec tej historii, prawda?~
@976  = ~Niektórzy ludzie zostają w domu, podczas gdy inni wyfruwają z gniazdka swych rodziców. To było twe przeznaczenie, pani. I moje pewnie również.~
@977  = ~To było... piękne.~
@978  = ~Opowiesz mi o tym, gdy tam wrócimy... Chętnie tego posłucham...~
@979  = ~Powinieneś wrócić, i to nie raz, <CHARNAME>, gdyż nikt nie wie, kiedy po raz ostatni przyjdzie mu zobaczyć swój lud i dom...~
@980  = ~Masz bystry wzrok! Zaiste, Minsc jest chłopcem, którego moi rodzice wychowali zamiast mnie. Rozpoznałam go, gdy spotkaliśmy się na szlaku - rany jakie otrzymał broniąc Borowska skradły jego wspomnienia i bystrość umysłu. Ale... pomimo to jest moim bratem.~
@981  = ~(Dynaheir przygląda Ci się uważnie.) To wbrew niepisanemu prawu mego kraju, że z nim podróżuję...~
@982  = ~Twój sekret jest u mnie bezpieczny, pani.~
@983  = ~Do Dziewięciu Piekieł z prawami! Postąpiłaś słusznie.~
@984  = ~(Dynaheir zdaje się spokojna w Twych ramionach, jak gdyby rzeczywiście znalazła ukojenie. Unosi głowę aby spojrzeć Ci w twarz i na moment dotyka Twej brody.) Ten świat hojnie obdarowuje nas czarami goryczy. Tyś zaznał ich nie mniej, niż ja.~
@985  = ~(Tak prosto jest w tej chwili przechylić głowę i pocałować rozwarte wargi Dynaheir, że robisz to niemal instynktownie.)~
@986  = ~Dzięki temu oboje jesteśmy silniejsi. Szanuję cię za to, pani - nie zawiedź mnie.~
@987  = ~(uśmiechasz się do niej łagodnie) Nie czyńmy z tego zawodów, dobrze? Ruszajmy, przyjaciółko. Być może uda nam się ocalić innych przed strapieniami, jakie zsyłają na nas źli ludzie.~
@988  = ~Właśnie dlatego nie powinniśmy odrzucać słodyczy, jeśli nam się przytrafi. Takiej jak miłość...~
@989  = ~Jestem wystarczająco dorosła aby wiedzieć, co robisz, <CHARNAME>. Być może nawet lepiej, niż ty. I pozwól że cię zapewnię - nie wyjdzie z tego nic dobrego.~
@990  = ~Cóż, miałam ci chyba opowiedzieć o mych wczesnych latach...~
@991  = ~(Dynaheir patrzy na wasze splecione dłonie niemal zaskoczona.)~
@992  = ~O niczym... zupełnie o niczym.~
@993  = ~Kiedy powróciłam z mojej pierwszej dajemmy... dowiedziałam się, że Borowsk został zniszczony przez Thayczyków. Spalony do ziemi... Nie przeżył nikt z mojej rodziny, za wyjątkiem chłopca ofiarowanego mym rodzicom na wychowanie zamiast mnie. Walczył dzielnie u boku mego ojca i został poważnie ranny - a jednak nawet nie potrafiłam usiąść koło jego łóżka. Obowiązki hathran obejmują cały jej lud... jest siostrą, dla każdego z nich...~
@994  = ~Tak, można swobodnie wyfrunąć jeśli się wie, że jest miejsce, do którego zawsze można powrócić...~
@995  = ~W tym masz więcej szczęścia, niż ja.~
@996  = ~(Dynaheir zamyka oczy i wzdycha.) Na Trójcę... na Trójcę, tak słodko jest ulec pokusie by myśleć, że to dzieje się naprawdę... (Delikatnie uwalnia się z Twych ramion.) Zapomnieliśmy się, <CHARNAME>. To normalne u mężczyzn w twoim wieku, lecz ja powinnam była zachować większą powściągliwość.~
@997  = ~(Dynaheir prostuje plecy) Jesteś dowódcą, którego nie chciałabym zawieźć.~
@998  = ~To szlachetne słowa, <CHARNAME>. Wiedz, że znajdziesz we mnie wiernego sojusznika.~
@999  = ~Spójrzcie na te wstążki, 
me drogie panie,
Mam wzory wszelakie
Wszystek długości i barw
Jedwabie Orientu, 
Cormyrski aksamit
Purpurę Chessenty,
i amnijską koronkę...~
@1000 = ~Panie, jedwabną wstążkę by związać włosy twej pani?~
@1001 = ~Włosy jego pani są w porządku, dziękuję bardzo.~
@1002 = ~T-tę szeroką, proszę, zacna kobieto. Z-zieloną.~
@1003 = ~Khalidzie!~
@1004 = ~(Szepcze coś do Jaheiry.)~
@1005 = ~Moje oczy? (rumieni się) Zatem w porządku.~
@1006 = ~Założę się, że ta biała ze złotymi winoroślami będzie ci pasować, Safano.~
@1007 = ~Skarbie, nigdy nie wiesz... póki nie spróbujesz.~
@1008 = ~Niepewność zabija mnie. Pozwól mi ją założyć, moja kusicielko...~
@1009 = ~Phi, ZAPŁACIŁEŚ za nią... Może później, jeśli elf będzie grzeczny.~
@1010 = ~Och! Spójrz, Eldoth, skarbie! Moja matka wplatała dokładnie te same purpurowe wstążki w me włosy, kiedy byłam małą dziewczynką! Głupia Brilla wszystkie je wyrzuciła...~
@1011 = ~Tak, skarbie, to z pewnością było straszne.~
@1012 = ~Eee... pani Skie? Pozwól mi-~
@1013 = ~Eldoth!~
@1014 = ~Tak, skarbie?~
@1015 = ~(Jej oczy wilgotnieją.) E-e-eldoth...~
@1016 = ~Rozumiem. (westchnienie) Ile za purpurową? I nie waż się policzyć za dużo, harpio!~
@1017 = ~Jak dla twej pani - tylko pięć sztuk złota, panie. Nie znajdziesz lepszych cen na chessentianską satynę.~
@1018 = ~Och, zamknij się, starucho.~
@1019 = ~Purpurowa wstążka z chessentianskiej satyny dla ciebie, mój drogi kwiatuszku...~
@1020 = ~Och, Eldoth... jesteś taki romantyczny!~
@1021 = ~Spójrz, Boo, jakie piękne wstążki! Tak, wiem że nie spotkałeś ostatnio żadnych chomirzyc... Och, nie smuć się. Kupmy jedną dla naszej wiedźmy, dobrze, Boo?!~
@1022 = ~Nie potrzebuję wstążek, Minsc.~
@1023 = ~Każda dobra rashemicka dziewczyna potrzebuje wielu wstążek by wpleść je we włosy i tańczyć na festiwalu Śródlecia!~
@1024 = ~Ja nie-~
@1025 = ~Ach, festiwale Śródlecia! Minsc bardzo za nimi tęskni! Minsc wypijał więcej miodu niż inni i skakał najwyżej. Co, Boo? Och, skakał przez wysokie ogniska, trzymając ładną dziewczynę za rękę...~
@1026 = ~Minsc, tradycje ludowe są dość podobne w całym Faerunie; <CHARNAME> nie musi znać wszystkich osobliwości rashemickich zwyczajów.~
@1027 = ~Poza tym powinniśmy pozwolić tej dobrej handlarce odejść, jeśli niczego nie kupujemy.~
@1028 = ~Właściwie to wydaje mi się to fascynujące! Boo również zdaje się zainteresowany. Powiedz nam więcej, Minsc.~
@1029 = ~Wydaje mi się, że powinienem kupić ci wstążkę tak na wszelki wypadek, Dynaheir. Co jeśli odważę się udać do Rashemen na Dzień Śródlecia? Byłbym jedynym mężczyzną z kobietą bez wstążek na ramieniu. Niedobrze.~
@1030 = ~
Inne dziewki godziny spędzają
Opowiadając o rubinach i klejnotach
Lecz mój dzikiej róży kwiat
Niechętny chwalić ich cudny blask...~
@1031 = ~Uważasz że wiesz, czego chce <CHARNAME>, Dynaheir? Opowiadaj, Minsc.~
@1032 = ~(miękko) Wydawało mi się, że chciałaś, abym poznawał cudze zwyczaje i historie, Dynaheir. Czy coś się zmieniło?~
@1033 = ~Dynaheir, chciałbym wiedzieć więcej o mym własnym ludzie.~
@1034 = ~Przypominają mi one festiwal Śródlecia w Rashemen, gdy panny wplatały sobie wstążki we włosy i tańczyły, oraz skakały przez ogniska z zacnymi młodzieńcami.~
@1035 = ~Ach, ale tradycje ludowe są dość podobne w całym Faerunie; nie powinnam zanudzać cię osobliwościami rashemickich zwyczajów.~
@1036 = ~Właściwie to wydaje mi się to fascynujące! Opowiedz mi więcej, Dynaheir.~
@1037 = ~Wydaje mi się, że powinienem kupić ci wstążkę, Dynaheir. Co jeśli odważę się udać do Rashemen na Dzień Śródlecia? Byłbym jedynym mężczyzną z kobietą bez wstążek na ramieniu. Niedobrze.~
@1038 = ~Uważasz że wiesz, czego chce <CHARNAME>, Dynaheir? Mów dalej.~
@1039 = ~(miękko) Wydawało mi się, że chciałaś, abym poznawał cudze zwyczaje i historie, Dynaheir. Czy coś się zmieniło?~
@1040 = ~Miód leje się beczkami, a skaldowie śpiewają dawne pieśni póty starczy im głosu. To również czas zaręczyn. Wesela odbywają się na jesień, po żniwach, tuż przed zimą.~
@1041 = ~Mmm... całkiem interesujące. Ale powinniśmy ruszać, poza tym nie powinniśmy zabierać czasu tej handlarce, jeżeli niczego od niej nie kupujemy.~
@1042 = ~Chciałbym kupić ci wstążkę, Dynaheir. Co jeśli odważę się udać do Rashemen na Dzień Śródlecia? Byłbym jedynym mężczyzną z kobietą bez wstążek na ramieniu.~
@1043 = ~To coś więcej, niż tylko wycieczka krajoznawcza do Rashemanu, i gdybyśmy się tam udali, to nie na festiwal.~
@1044 = ~A gdybym poprosił cię o towarzyszenie mi? Byłbym obcym w twym kraju, wiesz?~
@1045 = ~Dlaczego? Czyżbyś się wstydziła mej "uroczej" buzi?~
@1046 = ~Jak zwykle masz rację. Poza tym, zawsze będę mógł sprawić ci wstążkę na miejscu. Nie ma potrzeby się o to spierać.~
@1047 = ~Kupuję ci wstążkę, koniec dyskusji. Możesz mi pomóc wybrać taką, która ci się spodoba, albo zdać się na mój gust.~
@1048 = ~Nie uwierzę, że wolałbyś abym gawędziła o sukienkach i wstążkach zamiast praktykować sztukę tajemną, Mistrzu Bardzie...~
@1049 = ~Nie, ale nic nie stoi abyś praktykowała ją z ładną wstążką we włosach. Tą, którą właśnie mam zamiar ci kupić.~
@1050 = ~Oczywiście, że nie! Lecz z drugiej strony właśnie teraz musimy rozmawiać o wstążkach. O wstążce. Nie chciałbym być jedynym mężczyzną z kobietą bez wstążek na ramieniu, gdybyśmy zawędrowali do Rashemen na noc Śródlecia. Więc mam zamiar sprawić ci jedną, by oszczędzić sobie tak wielkiej wpadki dyplomatycznej!~
@1051 = ~Zaiste, jakbym mógł deprawować moją cenną czarodziejkę jakąś wstążką? To pewnie dlatego, że wyobraziłem sobie ciebie z tą czerwoną przepaską we włosach. To było tak rozkosznie piękne! Ale oczywiście powinienem był rozważyć ryzyko, że Dynaheir może spędzić całe dwie minuty przed lustrem zakładając ją zamiast poświęcić ten czas na studiowanie zwojów. Wtedy powiedziałem sobie: "Czekaj! Ty jesteś właściwym człowiekiem do rozwiązania tego problemu! Pójdziesz i wpleciesz wstążkę we włosy Dynaheir własnymi bladymi rękoma."~
@1052 = ~Ach, masz rację. Gdybym tego chciał, przyzwałbym sobie srokę jako chowańca i pozostawił ją pod opieką jakiejś zacnej szwaczki.~
@1053 = ~Nie potrzeba mi wstążki, <CHARNAME>.~
@1054 = ~Wydaje mi się, że powinienem ci ją kupić, Dynaheir. Co jeśli odważę się udać do Rashemen na Dzień Śródlecia? Byłbym jedynym mężczyzną z kobietą bez wstążek na ramieniu.~
@1055 = ~Nie to nie.~
@1056 = ~(śmieje się) Jesteś niemożliwy, minstrelu! Pewna jestem, że każdy mój argument potrafiłbyś zbić dziesięcioma kontrargumentami!~
@1057 = ~Dobrze zatem...~
@1058 = ~Odpłacasz gorzkim słowem na gorzkie słowo. Uczciwa wymiana.~
@1059 = ~Chyba masz mi do opowiedzenia jakąś historię.~
@1060 = ~Nieważne! Musimy ruszać dalej, poza tym, powinniśmy pozwolić tej dobrej handlarce odejść, jeśli niczego nie kupujemy.~
@1061 = ~Odpłacasz gorzkim słowem na gorzkie słowo. Uczciwa wymiana. Wybacz Minsku, że ci przeszkodziłam.~
@1062 = ~Od razu lepiej! Proszę, kontynuuj, Minsku!~
@1063 = ~Ja również przepraszam. Minsc jest jedynym, który nie zawinił. Ale zdaje się, że ma historię do opowiedzenia. Proszę, mów, zacny łowco.~
@1064 = ~(kaszle niezręcznie) Zaiste.~
@1065 = ~A więc proszę, kontynuuj. I nie martw się, wcale mnie nie zanudzasz.~
@1066 = ~Nie pomyślałam o tym, <CHARNAME>. Zaiste, twe zainteresowanie to coś naturalnego.~
@1067 = ~A więc proszę, kontynuuj. I nie martw się, wcale mnie nie zanudzasz.~
@1068 = ~Nieważne! I tak musimy ruszać dalej, poza tym, powinniśmy pozwolić tej dobrej handlarce odejść, jeśli niczego nie kupujemy.~
@1069 = ~Nie miałabym wyboru, jak ci towarzyszyć. Tak delikatny kwiat jak ty potrzebuje przyzwoitki.~
@1070 = ~Nic dla ciebie nie znaczę, prawda? Zatem dobrze, ruszajmy dalej. Nie będę ci więcej zaprzątał głowy.~
@1071 = ~Niech to! Ruszajmy!~
@1072 = ~Oczywiście, o moja potężna obrończyni. A teraz wybierz wstążkę.~
@1073 = ~W Rashemen nie stronimy od przedstawicieli twej rasy tak jak ma to miejsce tutaj. Mój lud słyszał o pół-orkach walczących dzielnie z Tuiganami...~
@1074 = ~A więc to nie mym wyglądem gardzisz. Chodzi o mą osobowość.~
@1075 = ~Zatem nie widzę żadnego problemu. A teraz wybierz wstążkę-~
@1076 = ~Skoro nalegasz, zdam się na twój wybór. Dzięki temu będzie mi droższa. (uśmiecha się) Ale strzeż się. Powiadają, że to zdradzi mi kim dla ciebie jestem.~
@1077 = ~Pani Setto, poproszę błękitną wstążkę.~
@1078 = ~Pani Setto, poproszę zieloną wstążkę.~
@1079 = ~Pani Setto, poproszę różową wstążkę.~
@1080 = ~Pani Setto, poproszę purpurową wstążkę.~
@1081 = ~Pani Setto, poproszę czerwoną wstążkę.~
@1082 = ~Pani Setto, poproszę białą wstążkę.~
@1083 = ~Pani Setto, poproszę żółtą wstążkę.~
@1084 = ~Dziękuję ci, <CHARNAME>. To kolor pokoju i symbol nieskończoności, a niektórzy powiadają nawet, że duszy. Będę ją nosić jako symbol naszej przyjaźni.~
@1085 = ~Cóż... tak. Pomyślałem sobie, że będzie ci w niej do twarzy, to wszystko.~
@1086 = ~Nie ma za co, moja przyjaciółko.~
@1087 = ~Nie ma za co, moja droga.~
@1088 = ~Odpowiedni kolor dla wiedźmy. Symbolizuje zarówno mądrość, jak i szaleństwo, szczęście jak i pecha.~
@1089 = ~Cóż... Pomyślałem sobie, że będzie ci w niej do twarzy, to wszystko.~
@1090 = ~Zaiste, kolor wiedźmy. (Gryziesz się w język ze wstrętem.)~
@1091 = ~A ja słyszałem, że symbolizuje nadzieję i nieśmiertelność. I miłość.~
@1092 = ~Róż?! Nie myślałam, żeś miłośnikiem różu.~
@1093 = ~Imoen jest dziewczyną. Imoen kocha róż. A więc wszystkie dziewczyny kochają róż.~
@1094 = ~Hej, przestań narzekać! Próbuję wyrazić czułą miłość!~
@1095 = ~Ja... nigdy nim nie byłem! Źle na mnie wpływasz, Dynaheir. Najlepiej będzie, jeśli będę trzymał się od ciebie z dala.~
@1096 = ~Czy... wybrałeś ją świadomie, czy na chybił trafił?~
@1097 = ~Sama zgadnij, Dynaheir.~
@1098 = ~Symbolizuje dyskretne wyznanie głębokiego i szczerego uczucia... Niech więc to pozostanie dyskretne.~
@1099 = ~Barwa życia i ognia. Kojarzy ci się ze mną?~
@1100 = ~Chroni przed niebezpieczeństwem i tym, co zakazane. Tak jak ty, Dynaheir; ufam tobie, przyjaciółko.~
@1101 = ~Oczywiście. Co innego mógłbym ci ofiarować? To kolor pasji i zalotów.~
@1102 = ~Dziękuję ci, <CHARNAME>. Rada jestem, że dobrze myślisz o mnie: biel jest piękna i doskonała.~
@1103 = ~Podziwiam cię, to prawda. A ty zapominasz, że to również kolor początku...~
@1104 = ~To prawda, ciepło o tobie myślę. Ale biel czasem oznacza również co innego, Dynaheir - koniec.~
@1105 = ~Dziękuję ci, <CHARNAME>. Wszyscy potrzebujemy radości w życiu. Będę ją nosiła by pamiętać o tej prostej prawdzie.~
@1106 = ~Niech ci przypomina, że wciąż oczekuję po tobie kłamstw i zdrady. Nie zapomniałem, że ukrywałaś przede mną prawdę o mym dziedzictwie. I nigdy nie zapomnę.~
@1107 = ~Nie ma za co, radości mego życia.~
@1108 = ~Minsc, <CHARNAME> tylko... on żartował.~
@1109 = ~Cóż, jeśli nie chcesz mnie poślubić to przynajmniej pozwól, abym kupił ci wstążkę!~
@1110 = ~Żartuję? Jasne, jasne... Pewnie tak. Dynaheir, jesteś po prostu niemożliwa... Nawet nie wiem czemu w ogóle się staram!~
@1111 = ~(uśmiechasz się) To prawda. Wybacz, Minsc. Musimy ruszać dalej, poza tym, powinniśmy pozwolić tej dobrej handlarce odejść, jeśli niczego nie kupujemy.~
@1112 = ~Masz rację. Jesteśmy tylko towarzyszami broni.~
@1113 = ~To wielka uciecha dla wszystkich dobrych ludzi, <CHARNAME>! Ale starowiny zawsze potem próbują zaręczyć Minska. Mówią, że taki duży i silny mężczyzna jak ja nie może żyć bez kobiety, która by o niego dbała. Wpierw musiałbym udać się na dajemmę. Żonaty mężczyzna nie może podróżować z dala od domu, a berserker to nie berserker, jeśli nie był na dajemmie. Myślę, że ożenią mnie w pierwsze Śródlecie po mym powrocie. Minsc w swej zbroi wygląda na jeszcze większego, niż nago.~
@1114 = ~To oczywiste, ale skąd ta nagła wzmianka o "nagości"?~
@1115 = ~Chciałbym kupić Dynaheir wstążkę, Minsk. Co jeśli odważę się udać do Rashemen na Dzień Śródlecia? Byłbym jedynym mężczyzną z kobietą bez wstążek na ramieniu.~
@1116 = ~Minsc nie rozumie... moja wiedźma nigdy... Co, Boo? Och, w porządku! Eee... Minsc będzie kontynuował opowieść.~
@1117 = ~Ach, jeśli mały <CHARNAME> kupi Dynaheir wstążkę, i Minsc kupi Dynaheir wstążkę, i Boo także, wtedy Dynaheir będzie miała wiele wstążek we włosach. Ale jeśli chcesz zabrać Dynaheir na festiwal, <CHARNAME>, uważaj na starowiny! Lubią swatać!~
@1118 = ~Och, skory jestem zaryzykować. A teraz wybierz sobie wstążkę-~
@1119 = ~Eee... Rozumiem. Cóż, zawsze będę mógł kupić wstążkę na miejscu. Jeśli Dynaheir będzie jej potrzebowała.~
@1120 = ~Byłbym głupcem, gdybym odmówił!~
@1121 = ~Ach, <CHARNAME>, myślałem, że jesteś mądry. Ale pozwól, aby Minsc ci wyjaśnił. Bardzo niedobrze jest skakać przez ognisko w ubraniu. Może zająć się ogniem i...~
@1122 = ~Och... rozumiem. Chciałbym kupić Dynaheir wstążkę, Minsk. Co jeśli odważę się udać do Rashemen na Dzień Śródlecia? Byłbym jedynym mężczyzną z kobietą bez ANI jednej wstążek na ramieniu.~
@1123 = ~O! <CHARNAME> jest potężniejszy niż na jakiego wygląda. Chce poślubić moją wiedźmę!~
@1124 = ~Mój panie <CHARNAME>-~
@1125 = ~<CHARNAME>, Dynaheir. Dla ciebie po prostu <CHARNAME>.~
@1126 = ~Nie nazywaj mnie "swoim panem", Dynaheir. Nigdy.~
@1127 = ~Czegóż sobie życzy ma pani Dynaheir?~
@1128 = ~Coś nie tak?~
@1129 = ~Jesteś mym suzerenem. Obiecałam służyć ci w zamian za ratunek.~
@1130 = ~Nie traktuję cię jako swej zaprzysiężonej czarodziejki. Traktuję cię jak przyjaciółkę. Kogoś więcej niż przyjaciółkę. Miałem nadzieję, że z wzajemnością...~
@1131 = ~Skoro ci to odpowiada... Choć nie rozumiem dlaczego nagle upierasz się przy takiej formalności.~
@1132 = ~Na płonące zwoje Oghmy! Tyle hałasu o kilka zabitych gnolli!~
@1133 = ~To prawda. Zachowajmy więc tę formalność. Co chciałaś rzec?~
@1134 = ~Mój panie, służyłam ci dobrze i z oddaniem. Teraz pragnę odejść ze służby.~
@1135 = ~Niech ścierwojady pożrą me oczy! Dlaczego?!~
@1136 = ~C-co?! Dlaczego?!~
@1137 = ~Czy uraziłem cię w jakikolwiek sposób, pani? Jeśli tak to proszę, wybacz mi, gdyż nie było to zamierzone.~
@1138 = ~Potrzebuję cię, ale możesz odejść, jeśli naprawdę tego chcesz...~
@1139 = ~Dobrze więc, możesz odejść. Być może jeszcze się spotkamy.~
@1140 = ~Nic, nie licząc mego serca. Zawiodło mnie, mój panie. Zawiodło mnie tak gładko i stanowczo, jakbym była trzynastoletnią dziewką która raz pierwszy odwiedziła zamek i zobaczyła rycerza w lśniącej zbroi, albo uczonego, tak niepodobnych do nikogo, kogo wcześniej widziała. Jestem zadurzona w tobie, mój dobry panie, i nie widzę na to lekarstwa.~
@1141 = ~To... spadło na mnie tak nagle... Dobrzy bogowie! Co ja mówię! Teraz to JA zachowuję się jak trzynastoletnia dziewka przed swym wymarzonym rycerzem.~
@1142 = ~A ja jestem zadurzony w tobie, moja dobra pani, i nawet nie myślałem, aby szukać na to lekarstwa.~
@1143 = ~I co mam ci na to poradzić?~
@1144 = ~Ałć! Aż tak źle?~
@1145 = ~To o tym piszą pieśni? Ja jednak nie potrafię teraz wydobyć z siebie melodii. Nie chcę nawet śpiewać. Chcę nacieszyć się tobą w ciszy... całować się w milczeniu...-~
@1146 = ~Nie tak? Nic, oprócz tego, że cię kocham.~
@1147 = ~Ach, rozumiem. Były takie czasy, gdy dziewczęta zakochując się we mnie nie drżały ze strachu. Ale teraz pewnie będę musiał się do tego przyzwyczaić. Dzięki, tato!~
@1148 = ~A ja jestem zadurzony w tobie, moja dobra pani, i nawet nie myślałem, aby szukać na to lekarstwa.~
@1149 = ~Wiem.~
@1150 = ~To o tym piszą pieśni, prawda? Ja jednak nie potrafię teraz wydobyć z siebie melodii. Nie chcę nawet śpiewać. Chcę nacieszyć się tobą w ciszy... całować cię w milczeniu...-~
@1151 = ~Tak było, mój panie. Ale przekroczyłam granice stosowności. Jestem zadurzona w tobie, mój dobry panie, i nie widzę na to lekarstwa.~
@1152 = ~A ja jestem zadurzony w tobie, moja dobra pani, i nawet nie myślałem, aby szukać na to lekarstwa.~
@1153 = ~To nie przypadek. Służyłam ci dobrze i z oddaniem. Teraz pragnę odejść ze służby.~
@1154 = ~Niech ścierwojady pożrą me uszy! Dlaczego?!~
@1155 = ~Wierzę, że me życie stanowi jakąś wartość, tak jak żywoty wszystkich ludzi.~
@1156 = ~Mój panie, bardzo jestem ci wdzięczna za ratunek, i zawszę będę. Służyłam ci dobrze i z oddaniem. Teraz pragnę odejść ze służby.~
@1157 = ~Me serce zawiodło mnie, mój panie. Zawiodło mnie tak gładko i stanowczo, jakbym była trzynastoletnią dziewką która raz pierwszy odwiedziła zamek i zobaczyła rycerza w lśniącej zbroi, albo uczonego, tak niepodobnych do nikogo, kogo wcześniej widziała. Jestem zadurzona w tobie, mój dobry panie, i nie widzę na to lekarstwa.~
@1158 = ~To... spadło na mnie tak nagle... Dobrzy bogowie! Co ja mówię! Teraz to JA zachowuję się jak trzynastoletnia dziewka przed swym wymarzonym rycerzem.~
@1159 = ~Ach, rozumiem. Były takie czasy, gdy dziewczęta zakochując się we mnie nie drżały ze strachu. Ale teraz pewnie będę musiał się do tego przyzwyczaić. Dzięki, tato!~
@1160 = ~Nie, mój panie, nie ma w tym twej winy. To me serce mnie zawiodło. Zawiodło mnie tak gładko i stanowczo, jakbym była trzynastoletnią dziewką która raz pierwszy odwiedziła zamek i zobaczyła rycerza w lśniącej zbroi, albo uczonego, tak niepodobnych do nikogo, kogo wcześniej widziała. Jestem zadurzona w tobie, mój dobry panie, i nie widzę na to lekarstwa.~
@1161 = ~To... spadło na mnie tak nagle... Dobrzy bogowie! Co ja mówię! Teraz to JA zachowuję się jak trzynastoletnia dziewka przed swym wymarzonym rycerzem.~
@1162 = ~(z niemal niesłyszalnym westchnieniem) Zaiste, tego chcę.~
@1163 = ~Mogę przynajmniej poznać powód?~
@1164 = ~Wątpię, abyśmy się jeszcze spotkali.~
@1165 = ~Żegnaj więc, mój p... <CHARNAME>. Żegnaj, <CHARNAME>. Ja... Będę z daleka obserwowała twe poczynania. Przynajmniej tyle mogę ci obiecać.~
@1166 = ~Zaiste, to prawda. Teraz weź się w garść i pożegnaj mnie, jak przystało na mężczyznę w twym wieku i o twej pozycji.~
@1167 = ~Nie, nie zrobię tego. Nie rozumiem, ani nie popieram twej decyzji. Jeśli odejdziesz, złamiesz dane mi słowo.~
@1168 = ~Zostaniesz? Kocham cię.~
@1169 = ~(obejmuj lekko Dynaheir) Szerokiej drogi i powodzenia, Dynaheir.~
@1170 = ~Nie musisz tego robić, ja je znalazłam. Ten węzeł można rozplątać tylko rozcinając go na poły. Proszę abyś pozwolił mi odejść.~
@1171 = ~Dlaczego chcesz go rozplątać, Dynaheir?~
@1172 = ~Masz rację. Idź. Być może jeszcze kiedyś się spotkamy.~
@1173 = ~Zbyt dobrze wiem, że nasze rozstanie nie sprawi, że przestanę cię kochać. Twe sny również nie ustaną, choćbyś uciekała na koniec świata. Po cóż więc się temu opierać?~
@1174 = ~Kocham cię, a ty mnie. Chcesz odejść. To bez sensu, Dynaheir.~
@1175 = ~Zostań. Po prostu... zostań ze mną, Hathran, i zobaczmy, co przyniesie los.~
@1176 = ~Ponieważ nie dostrzegasz niebezpieczeństwa, jeszcze nie... Proszę, abyś pozwolił mi odejść.~
@1177 = ~Rozumiem. Miałem po prostu nadzieję, że uda nam się oszukać przeznaczenie. Ale masz rację - losu nie da się wykiwać. Idź. Być może... być może jeszcze kiedyś się spotkamy, gdy będę bardziej kontrolował swe życie.~
@1178 = ~A cóż za niebezpieczeństwo dostrzegasz, Hathran?~
@1179 = ~Jeśli się mnie boisz... to odejdź.~
@1180 = ~Chcę, abyś pozwolił mi odejść, mój panie. Jeśli mnie nie kochasz - zrób to z powodu urażonej dumy. Jeśli kochasz - zrób to z miłości.~
@1181 = ~Zostań. Po prostu... zostań ze mną, Hathran, i zobaczmy, co przyniesie nam los.~
@1182 = ~Nie pozostawiłaś mi zbyt wielkiego wyboru, Hathran.~
@1183 = ~Jutro rano zrozumiesz... Zrozumiesz dlaczego poprosiłam cię o zwolnienie ze służby. Teraz weź się w garść i pożegnaj mnie, jak przystało na mężczyznę w twym wieku i o twej pozycji.~
@1184 = ~Zbyt dobrze wiem, że nasze rozstanie nie sprawi, że przestanę cię kochać. Twe sny również nie ustaną, choćbyś uciekała na koniec świata. Po cóż więc się temu opierać?~
@1185 = ~Rozumiesz. To dobrze. Teraz nie potrzebujesz mnie już tak bardzo.~
@1186 = ~Chcę... abyś pozwolił mi odejść, mój panie. Jeśli mnie nie kochasz - zrób to z powodu urażonej dumy. Jeśli kochasz - zrób to z miłości.~
@1187 = ~Nie ujęłabym tego w ten sposób... ale jeśli tego chcesz... taa, jest "aż tak źle."~
@1188 = ~Jest tak źle, że muszę prosić się, abyś... pozwolił mi odejść, mój panie. Jeśli mnie nie kochasz - zrób to z powodu urażonej dumy. Jeśli kochasz - zrób to z miłości.~
@1189 = ~Zbyt wieloma słowami próbujesz wyrazić swe pragnienie ciszy, bardzie. Zaspokój je teraz i pozwól mi przemówić. Nasza miłość jest węzłem, który można rozplątać tylko rozcinając go na poły. Proszę abyś pozwolił mi odejść.~
@1190 = ~Idź, jeśli to cię uszczęśliwi. Idź. Być może znów się spotkamy.~
@1191 = ~Dobrze. Zostanę, jak nakazują me śluby. Zrobię wszystko, by dobrze ci służyć, mój panie.~
@1192 = ~Przykro mi, <CHARNAME>, ale jedyne czego pragnę, to abyś pozwolił mi odejść. Jeśli mnie nie kochasz - zrób to z powodu urażonej dumy. Jeśli kochasz - zrób to z miłości.~
@1193 = ~Ponieważ cię kocham.~
@1194 = ~Z miłości do magii czarodzieje zamykają się w wysokich wieżach, gdzie poświęcają się wyczerpującym badaniom... A paladyni giną w beznadziejnych bitwach z miłości do sprawiedliwości. Druid poświęca swe życie z miłości do wszystkich żywych istot.~
@1195 = ~Chciałabym chronić cię przed wszelką krzywdą, ponieważ kocham cię. Dlatego muszę cię opuścić, <CHARNAME>.~
@1196 = ~Nie ma miłości bez poświęcenia. To jest moja ofiara.~
@1197 = ~Nic nie zrani mnie bardziej, niż twoje odejście.~
@1198 = ~Polegam na twej opinii, wiedźmo. Jeśli twe odejście ma mi pomóc - to odejdź.~
@1199 = ~Ja również chciałbym cię chronić, Dynaheir. Sęk w tym, że będzie to trudne, jeśli odejdziesz.~
@1200 = ~Nie możesz mnie chronić na odległość, kobieto. Posłuchaj rozsądku, jeśli boisz się posłuchać serca.~
@1201 = ~Wieszczysz problemy, jeśli zostaniemy ze sobą? Co widzisz, Hathran?~
@1202 = ~Ma, <CHARNAME>.~
@1203 = ~Chciałabym chronić cię przed wszelką krzywdą, ponieważ kocham cię. Dlatego muszę cię opuścić, <CHARNAME>.~
@1204 = ~Nic nie zrani mnie bardziej, niż twoje odejście.~
@1205 = ~Polegam na twej opinii, wiedźmo. Jeśli twe odejście ma mi pomóc - to odejdź.~
@1206 = ~Obawiałam się, że to powiesz. Zaiste, to wielka pokusa - zostać razem i pozwolić unieść się falom przypływu.~
@1207 = ~Nie ma miłości bez poświęcenia.~
@1208 = ~To moje poświęcenie.~
@1209 = ~(ostro) Wiedzieć nie jest twoją rzeczą. Wiedząc, próbowałbyś uniknąć swego losu. A gdy ktoś próbuje złapać i powstrzymać rękę przeznaczenia, zostaje porwany przez piaski czasu, zniekształcając i niszcząc to, co zostało zapisane. Nie pozwolę ci podjąć takiego ryzyka.~
@1210 = ~(Milczy przez kilka chwil.)~
@1211 = ~(Mruczy do samej siebie.) Ale czy to nie dlatego cię odszukałam?~
@1212 = ~Zostanę, <CHARNAME>. Bedzie, co ma być.~
@1213 = ~Czasami mnie przerażasz, wiedźmo...~
@1214 = ~Ja... cieszę się, że zostaniesz.~
@1215 = ~Nie obawiaj się tego, co los nam zgotuje. Jeszcze będziemy pili miód i ucztowali w wysokich komnatach! Razem.~
@1216 = ~O nie, wiedźmo. Znasz przyszłość... Jeśli twe odejście ma mi pomóc - to odejdź.~
@1217 = ~Nie obawiam się ciebie... lecz o ciebie.~
@1218 = ~To dlatego, że nie ma innego wyjścia.~
@1219 = ~(uśmiecha się do Ciebie czule) Głuptas. Nie wiesz-~
@1220 = ~To prawda... będziesz próbował mnie strzec... zawsze.~
@1221 = ~(Mruczy coś do siebie, lecz jedyne słowa, jakie rozpoznajesz to "znaki" i "los".)~
@1222 = ~Ja... Zostanę, <CHARNAME>. Bedzie, co ma być.~
@1223 = ~Nie obawiaj się tego, co los nam zgotuje. Jeszcze będziemy pili miód i ucztowali w wysokich komnatach! Razem.~
@1224 = ~O nie, wiedźmo. Wygląda na to, że wiesz, iż twe odejście ma mi pomóc. Odejdź, kobieto, i nie zbliżaj się do mnie!~
@1225 = ~Rozsądek i serce podpowiadają mi to samo. Ale oba kłamią.~
@1226 = ~Obawiam się, że jest za późno, aby próbować zmienić przeznaczenie.~
@1227 = ~Przyszła mi do głowy stara opowieść.~
@1228 = ~Nie teraz, Dynaheir, proszę. To był ciężki dzień.~
@1229 = ~Cieszę się, że przemówiłaś. Byłaś okropnie milcząca, ukochana.~
@1230 = ~Wydawało mi się, że to ja jestem tu minstrelem i do mnie należy snucie opowieści... Ale potrafię zrozumieć, dlaczego ktoś chciałby mówić zamiast zdać się tylko na słuchanie mnie. Choć przychodzi mi to z trudem. (uśmiecha się wyrozumiale) Śmiało.~
@1231 = ~Opowieść? Chciałbym ją usłyszeć, Dynaheir.~
@1232 = ~To pora, kiedy różne opowieści nawiedzają nasze umysły. Dzień zakończył się, posiłek nie jest jeszcze gotowy, cerowanie płaszczy i polerowanie zbroi zajmuje nasze ręce, ale nie umysły. Zechcesz się podzielić opowieścią ze swymi towarzyszami, pani?~
@1233 = ~<CHARNAME>, nim udasz się na spoczynek, życzyłabym sobie, abyś usłyszał tę opowieść.~
@1234 = ~To nie przypadek, że pojęcia "przeznaczenie" i "miejsce przeznaczenia" idą w parze; człowiek może opóźnić swe przybycie, ale nigdy uniknąć go.~
@1235 = ~Zapamiętaj to, i nie obwiniaj siebie, gdy to, czego próbowałeś uniknąć, już nadeszło.~
@1236 = ~Powiadam, jeżeli nie masz szans w walce ze swym przeznaczeniem, spraw przynajmniej, aby popamiętało cię jako godnego przeciwnika!~
@1237 = ~Niepotrzebnie się zamartwiasz, Dynaheir. Dorastałem słuchając w kółko w Candlekeep Pieśni Niewypełnionych Proroctw. Umiem rozpoznać knowania losu, i wiem że przeznaczenie śmieje się z naszych planów.~
@1238 = ~Jeśli czegoś nauczyłem się w swym podróżach, to tego, że zła passa wynika z połączenia złego planowania i wyjątkowej niezaradności.~
@1239 = ~W dawnych czasach, żył potężny wódz, Helg Odważny.~
@1240 = ~U szczytu swej sławy, Helg wraz ze swym orszakiem wyruszył w podróż. Natknęli się na wiedźmę, która kuśtykała po szlaku. Wódz ściągnął cugle, mówiąc wiedźmie, aby nie obawiała się jego i orszaku...~
@1241 = ~"Powiedz mi, w jaki sposób skonam", rozkazał Helg. "A w nagrodę dostaniesz dowolnego konia z mego orszaku. Ale nie waż się mnie okłamać." Wiedźma spojrzała na Helga i odpowiedziała: "Wiedźmy nie obawiają się wodzów ani nie potrzebują ich darów. Mój język powiada prawdę: twój koń będzie ci zgubą."~
@1242 = ~Helg siedział w milczeniu przez pewien czas. Jak każdy wojownik, kochał swego konia. W końcu opuścił siodło i powierzył konia w ręce swych oddanych. "Mój przyjacielu i oddany sługo", powiedział, "nigdy więcej już nie będę cię ujeżdżał."~
@1243 = ~Mam przeczucie, że to nie było tak proste, na jakie wygląda.~
@1244 = ~Dynaheir, jestem zbyt zmęczony aby w pełni docenić twą opowieść. Opowiedz mi ją kiedy indziej.~
@1245 = ~Zamieniam się w słuch, o mądra pani.~
@1246 = ~(obejmujesz nonszalancko ramiona Dynaheir) Jeżeli morał tej historii jest taki, że każdy wódz potrzebuje u swego boku mądrej kobiety, to zgadzam się z tym całym sercem.~
@1247 = ~W mym kraju powiadają, że milczenie jest złotem, a mowa ledwie srebrem...~
@1248 = ~Zatem umarłbym z głodu w twym kraju. Zarabiam na chleb filtrowaniem powietrza przez swe gardło i wypuszczaniem go ustami... innymi słowy - śpiewem. Wiem, powinienem był zostać minstrelem!~
@1249 = ~Jasne. Taki jest właśnie pożytek z przysłów; jedne zachwalają daną cnotę, a inne ją potępiają. Słyszałaś to: "Cisza jest cnotą głupców"?~
@1250 = ~(Potakujesz głową w ciszy, dając do zrozumienia, że nie masz zamiaru odzywać się więcej. Nigdy.)~
@1251 = ~Całkiem mądre. Po co otwierać usta i udowadniać, że jest się głupcem, skoro można w ciszy stwarzać pozory, że się nim nie jest?~
@1252 = ~Więc przerwałaś milczenie aby mi powiedzieć, że cenisz sobie milczenie ponad wszystko?~
@1253 = ~Wiem, że twój duch jest zapalczywy, <CHARNAME>. Kocham cię za to. Nie pozwól jednak, aby to cię pożarło. Nie spalaj się dla czegoś, czego nie możesz zmienić.~
@1254 = ~Nie poddawałabym się całkowicie przeznaczeniu. Każdy z nas może się targować. To właśnie dlatego warto żyć. W przeciwnym razie byłbyś jak starzec, który nie może chodzić więc siedzi przy szlaku i czeka, aż śmierć po niego przyjdzie.~
@1255 = ~Walcz, jeśli musisz, <CHARNAME>, ale wybieraj pojedynki z rozwagą. I naucz się rozpoznawać, kiedy walka się zakończyła.~
@1256 = ~Zaiste, często tak bywa. Jednak - nie spalaj się dla czegoś, czego nie możesz zmienić.~
@1257 = ~Masz rację.~
@1258 = ~Helg pomyślał, że kobiecie chodziło o to, iż koń go przywali, albo zginie w bitwie, ale nie to miała na myśli.~
@1259 = ~Minęły lata. Pomiędzy bitwami i ucztami Helg wędrował do dalekich krain. W końcu, gdy powrócił, zapytał o swego konia. Powiedziano mu, że szlachetne zwierzę zdechło.~
@1260 = ~"Nie powinienem był słychać tej szalonej staruchy!" Helg zapłakał i zażądał wskazania miejsca pochówku swego wierzchowca.~
@1261 = ~Zaprowadzono go do miejsca, w którym spoczywały kości zwierzęcia, na wysokim wzgórzu, obmyte przez deszcze. Ukląkł zasmucony, i w tej chwili, żmija wypełzła z czaszki i ukąsiła wodza w rękę, zadając mu śmiertelną ranę.~
@1262 = ~Więc śmierć dopadła Helga z winy jego wierzchowca, dlatego też dziś jest znany jako Helg Przepowiedziany, albo Helg Fatalny...~
@1263 = ~Węże... Nienawidzę węży.~
@1264 = ~Następnym razem gdy wiedźma przepowie, że koń będzie mi zgubą, nie podejdę do żadnego bez antidotum!~
@1265 = ~Dlaczego właśnie dziś mi to opowiedziałaś?~
@1266 = ~(gwiżdżesz) Sprytne!~
@1267 = ~Wiesz, że taki nie jest. (klepie twe dłonie swymi)~
@1268 = ~Cóż, opowiedz mi zatem resztę.~
@1269 = ~Pocałujesz mnie?~
@1270 = ~A jaki jest?~
@1271 = ~Twa opowieść jest o tym, że jeśli nie masz szans w walce ze swym przeznaczeniem, spraw przynajmniej, aby popamiętało cię jako godnego przeciwnika!~
@1272 = ~Słyszałem już takie opowieści, jak twoja, wiedźmo. Dorastałem w Candlekeep słuchając w kółko Pieśni Niewypełnionych Proroctw. Umiem rozpoznać knowania losu i wiem, że przeznaczenie śmieje się z naszych planów...~
@1273 = ~Cóż, Helg nie powinien był iść obejrzeć tych kości - to było niezdrowe. Gdyby nie wąż, mógłby się przeziębić na szczycie tego wzgórza albo skręcić kark spadając z niego czy coś. To nie "przeznaczenie"! Zawsze wszystko zwalają na pecha, podczas gdy tak naprawdę to połączenie złego planowania i wyjątkowej niezaradności.~
@1274 = ~Nie, szanujemy naszych bardów, a świadoma jestem twego talentu.~
@1275 = ~Ale dziś pozwól mi zająć swoje miejsce i opowiedzieć ci historię. To ważne.~
@1276 = ~Przysłowia nie są wyrocznią. Jednak stanowią dla nas pewną lekcję. Pozwól mi opowiedzieć ci historię, <CHARNAME>. To ważne...~
@1277 = ~(uśmiecha się) Zawsze próbujesz mnie zadowolić, <CHARNAME>, i rada jestem z tego powodu. Póki co...~
@1278 = ~To nie tak, że jestem zmęczona twym głosem. To historia, którą musisz usłyszeć.~
@1279 = ~Mądrze jest mieć przy sobie antidotum. Ale nim pomówimy o głupstwach, posłuchaj co mam do powiedzenia.~
@1280 = ~Rozważ to, <CHARNAME>.~
@1281 = ~(Dynaheir całuje Cię delikatnie, potem zamyka Twe usta dłonią.) Proszę, posłuchaj mnie, ukochany.~
@1282 = ~Rozmyślasz, czy ta rozgwieżdżona kraina jest najpiękniejszą, jaką widziałeś?~
@1283 = ~Nie. Rozmyślałem, że ta kobieta, która stoi przede mną, jest najpiękniejszą jaką widziałem.~
@1284 = ~Mój lud szczególnie ukochał gwiazdy.~
@1285 = ~Pani, nawet zakochany pół-ork kieruje swój wzrok ku niebu.~
@1286 = ~Wybrzeże Mieczy jest JEDYNĄ krainą, jaką widziałem, Dynaheir...~
@1287 = ~A może o naszych wrogach, którzy pewnie nawet teraz przygotowują na nas swe czarne strzały? Tę rozgwieżdżoną krainę zwą "Wybrzeżem Mieczy", moja droga Dynaheir. I to nie ze względu na pamięć o dawno rozstrzygniętych bitwach.~
@1288 = ~Jesteś słodkim kłamcą, <CHARNAME>.~
@1289 = ~Ani kłamcą, ani słodkim, księżniczko. Ale kocham cię.~
@1290 = ~Może powinienem był powiedzieć - najbardziej pożądaną?~
@1291 = ~Twój lud żyje wystarczająco długo, by móc podziwiać każdą gwiazdę i każde drzewo, które napotyka.~
@1292 = ~Nie pochwalasz tego?~
@1293 = ~Ponieważ radujemy się każdą minutą, jaką nam dano. To o wiele lepsze, niż spędzanie krótkich dni na waśniach i wojnach.~
@1294 = ~Na tym świecie mój lud doświadcza kresu swoich dni, Dynaheir. Dlaczego wy, ludzie, nie pozwolicie nam przejść na drugą stronę mgły niezmienionymi i nie niepokojonymi przez waszą kiełkującą kulturę?~
@1295 = ~Nigdy nie myślałam, że słowa jakiegokolwiek mężczyzny sprawią, że me serce mocniej zabije.~
@1296 = ~A tak się stało? Mam nadzieję, że nie ze strachu?~
@1297 = ~Wy, ludzie, nigdy nie dostrzegacie we mnie żadnego piękna. Dlaczego? Ponieważ moja skóra jest zielona? Drowy są czarniejsze niż garnki w gospodzie Feldposta i okrutniejsze niż orkowie. Jednak widziałem ludzi zachwycających się nimi. Boją sie drowów, to prawda, ale ten strach napędza ich fascynację. Jak to jest, że czarna skóra jest piękniejsza od zielonej?~
@1298 = ~Skoro bije, powiadam - niech bije.~
@1299 = ~Ale nie ostatnią, jeśli przeczucie mnie nie myli. A gdy będziesz pod obcym niebem, powinieneś spojrzeć w górę i twe serce skurczy się z tęsknoty.~
@1300 = ~Skoro już mowa  o sercach, nie powinniśmy raczej pomówić o moich... i twoim?~
@1301 = ~A wtedy zanurzę swą twarz w twych włosach i znów poczuję się jak w domu. Mój lud, Dynaheir, uważa, że ramiona kochanki są nam domem...~
@1302 = ~Co twe przeczucie mówi o nie tak dalekiej przyszłości? Czy dziś w nocy będziesz moja?~
@1303 = ~Cenię cię za twą roztropność, ale nie do twarzy ci ze strapieniami. (całuje Cię)~
@1304 = ~(Obejmujesz Dynaheir i pieścisz jej plecy.) Będziesz moja dziś w nocy?~
@1305 = ~Dynaheir! Ja nie żartuję! Dookoła nas mogą być wrogowie, a ty mnie całujesz? Czyżbyś zostawiła swój rozum w Rashemen?~
@1306 = ~Dynaheir, nie jestem człowiekiem o instynkcie barbarzyńcy, ale jeśli dalej będziesz kusiła mnie swymi pocałunkami, gdy jest ciemno a w około nie ma żywej duszy, przestanę zachowywać się jak stara kłoda.~
@1307 = ~Moja pani, jako że jestem mężczyzną z krwi i kości coraz trudniej przychodzi mi poprzestawanie tylko na kurtuazyjnej pogawędce.~
@1308 = ~Czuję się niemal jak szaleniec, stojąc tu i słuchając jak prawisz o miłości... Uważałam siebie za twą przyjaciółkę i radczynię, myślałam, że mówisz do mnie o miłości jaką darzysz jakąś zacną dziewkę, która zawładnęła twym sercem.~
@1309 = ~To możliwe, ale czyż byłoby to lepsze od... tego? (Całujesz Dynaheir i pieścisz jej plecy.) Będziesz moja dziś w nocy, Radczyni Dynaheir?~
@1310 = ~Wciąż jesteś moją radczynią i przyjaciółką, Dynaheir. To nigdy się nie zmieniło.~
@1311 = ~Zamilcz, kobieto. Nasi wrogowie pewnie nawet teraz gotują na nas swe czarne strzały. Tę rozgwieżdżoną krainę zwą "Wybrzeżem Mieczy", moja droga Dynaheir. I to nie ze względu na pamięć o dawno rozstrzygniętych bitwach.~
@1312 = ~Wolałbym raczej abyś przestała wyrażać zdziwienie i oburzenie na każdym kroku, Dynaheir. Kochasz mnie. Naucz się z tym żyć.~
@1313 = ~Nie martw się, <CHARNAME>. Niewiele wiem na temat zalotów. Prędzej cię pocałuję niż będę dalej strzępić języka.~
@1314 = ~Nie szukam winy. To dlatego, że mam trudności ze zrozumieniem twego ludu. Gdziekolwiek się udam, ludzie napędzani są przez te same pragnienia i marzenia. Twój lud jest inny.~
@1315 = ~Dynaheir, zostałem wychowany przez człowieka. Jestem elfem tylko z krwi. Nie powinnaś mnie traktować jak jakiegoś cudaka. Szczególnie jeśli mamy zostać kochankami.~
@1316 = ~Nie czyńmy tej gwieździstej nocy pretekstem do kulturowej debaty. Kocham cię. To nie wystarczy? Czy koniecznie musisz zrozumieć jak do tego doszło i dlaczego twe usta drżą z pragnienia?~
@1317 = ~Jestem zmęczony liczeniem różnic. Policzmy może to, co nas łączy? Oboje jesteśmy czarodziejami, oboje młodzi, oboje jesteśmy poszukiwaczami przygód i oboje jesteśmy w sobie szaleńczo zakochani... To nie wystarczy?~
@1318 = ~Więc dlaczego stoisz tu teraz ze mną, a nie z jakimś owłosionym człowiekiem?~
@1319 = ~Rozumiem. Ale myślałem, że ma miłość uleczyła cię z nadmiernej trwogi i strachu przede mną.~
@1320 = ~Rada jestem, że noc skryła mój rumieniec... Twa mowa skradła mą równowagę i spokój.~
@1321 = ~Ależ ja zachwycam się tobą. Jestem zaskoczona, to prawda, ale źródło mego zaskoczenia nie tkwi w tobie. Jesteś mężczyzną o wielu cnotach, które mogą przeoczyć tylko najpłytsze kobiety.~
@1322 = ~W mym sercu jest pasja, której nie potrafię wytłumaczyć...~
@1323 = ~Jaką kobieta może dać odpowiedź na takie słowa?~
@1324 = ~Żadną, poza otwartymi ramionami i zapraszającym uśmiechem... Byłbym wówczas bardzo rad.~
@1325 = ~Jestem pewien, że coś wymyślisz. W końcu to ty jesteś tą mądrą. Póki co, co powiesz na to? (Całujesz Dynaheir i pieścisz jej plecy.) Będziesz moja dziś w nocy, Dynaheir?~
@1326 = ~Cóż, wymyśl coś. Dobranoc.~
@1327 = ~(Dynaheir ujmuje Twą twarz w dłonie i wbija w Ciebie tajemniczo swój wzrok. Jej oczy lśnią jak dwa jeziora w świetle księżyca. Między wami zalega cisza, gdy jej ciepłe ciało napiera na Ciebie. Zdajesz sobie sprawę, że chce, abyś dobrze zapamiętał słowa, które dziś w nocy zostaną wypowiedziane.)~
@1328 = ~Przestań mnie zadręczać, czarodziejko... Tak czy nie?~
@1329 = ~Ja... kocham cię, Dynaheir. Kocham cię tak, jak nigdy nie kochałem żadnej innej kobiety. I chcę abyś była ze mną swym ciałem i duchem.~
@1330 = ~Masz teraz szansę aby dowieść, że twe zainteresowanie moją osobą nie jest jedynie podyktowane interesem Othlorów... Znam cię, Dynaheir. Cenisz sobie wysoko obowiązki względem Rashemen, ale nie zhańbiłabyś się idąc do łóżka z mężczyzną, którego odrzuca twe serce.~
@1331 = ~(Nie przestając wpatrywać się w twarz Dynaheir, zaczynasz rozwiązywać rzemyki jej szat.)~
@1332 = ~(odsuwasz się) Nie mogę znieść twego zaangażowania. Na Dziewięć Piekieł, ja cię tylko proszę, abyś się ze mną przespała, a nie oddała za mnie krew albo zstąpiła do Otchłani!~
@1333 = ~Nie jesteś mężczyzną skłonnym do opuszczenia łoża swej kochanki by powrócić do codziennych zajęć jak gdyby nic się nie stało. Ja z kolei nie jestem kobietą skorą do bycia czyjąś nałożnicą. Będę szeptała do twego ucha nawet, gdy będziemy wspólnie leżeli w posłaniu. Ale to nie zawsze będą czułe błahostki. Czy znajdziesz w sobie dość siły, by przyjąć to jako oznakę miłości, czy może odbierzesz mnie jak manipulantkę?~
@1334 = ~Rozumiem. Dziękuję za ostrzeżenie. W takim razie najlepiej będzie, jeśli poprzestaniemy na naszych obecnych relacjach.~
@1335 = ~Zdajmy się na żywioł, Dynaheir! Nie można z góry zakładać takich rzeczy. Wszystko zależy od okoliczności.~
@1336 = ~Dobrze mnie znasz. Ale rozważ to, że ja również uważnie cię obserwowałem, ukochana. Studiowałem sposób, w jaki całujesz, i to, jak wzdychasz. Mógłbym napisać o tobie rozprawę. Z wszystkich kobiet, ty jedna nie byłabyś w stanie omamić mnie udawaną miłością. Nie obawiaj się, że zawiedziesz me zaufanie.~
@1337 = ~Cokolwiek zrobisz, Dynaheir, zawsze będę pamiętał, że wybór należy do mnie i tylko do mnie. Teraz chcę cię uwieść... albo przynajmniej spróbować. Co na to powiesz?~
@1338 = ~Twierdzisz, że jesteś człowiekiem. Jednak wystarczy, że spojrzę na twą dumną szczękę, że wsłucham się w twój głos lub oddech, gdy jesteś w zadumie, albo wsunę kosmyk twych włosów za ucho, i różnica od razu staje się widoczna. I nawet gdy odpędzę te myśli, widzę że twe oczy nie tylko są skośne, ale patrzą na wskroś przeze mnie i wypatrują stuleci, które mają nadejść.~
@1339 = ~A jednak gdy wyznaję ci miłość, mam na myśli to, co każdy człowiek w takiej sytuacji. Albo niziołek, krasnolud, czy gnom... każdy, kto ma serce. Jeśli jednak nie wiesz o czym mówię - pozwól mi wyjaśnić. Gdy wyznaję ci miłość, mam na myśli to, że za każdym razem gdy cię widzę, uśmiech zadowolenia pojawia się mi na ustach. Gdy odwracasz się, dopada mnie nagły smutek. Spijam twe słowa, jak gdyby były wodą na pustyni. I, jeśli to nie jest zbyt prozaiczne dla kobiety... cóż, śnię o tobie niemal co noc. I uwierz mi, w tych snach nie spacerujemy razem za rękę po kwitnących ogrodach.~
@1340 = ~Powtarzasz się, moja droga. Jest dla mnie jasne, że cokolwiek zrobię lub powiem, moja rasa zawsze będzie cię niepokoić.~
@1341 = ~Więc dlaczego stoisz tu teraz ze mną, a nie z jakimś owłosionym człowiekiem?~
@1342 = ~Rozumiem. Ale myślałem, że ma miłość uleczyła cię z nadmiernej trwogi i strachu przede mną.~
@1343 = ~Ponieważ to ciebie kocham, <CHARNAME>, a nie jakiegoś owłosionego człowieka.~
@1344 = ~Nie jest kwestią to, czy mogę z tym żyć, czy nie. Ponieważ mogę. Pytanie, czy ty również?~
@1345 = ~(Bierze głęboki wdech, jakby gotowała się do zanurkowania.) Tak.~
@1346 = ~Od tej pory, jestem twoja, mój ukochany.~
@1347 = ~A ja uważam, że jesteś zbyt honorowy, by nakazać kobiecie by spędziła z tobą noc tylko po to, aby udowodnić ci swą lojalność.~
@1348 = ~Masz o mnie dobre zdanie, i nie rozczaruję cię. Pozwól mi dowieść, że kiedy dzielę z tobą posłanie, twa lojalność ma dla mnie małe znaczenie.~
@1349 = ~Właściwie... właściwie nie masz racji.~
@1350 = ~Oczywiście, że jestem! Tak czy nie, Dynaheir?~
@1351 = ~(Nie przestając wpatrywać się w twarz Dynaheir, zaczynasz rozwiązywać rzemyki jej szat.)~
@1352 = ~(odsuwasz się) Nie mogę znieść twego zaangażowania. Na Dziewięć Piekieł, ja cię tylko proszę, abyś się ze mną przespała, a nie oddała za mnie krew albo zstąpiła do Otchłani!~
@1353 = ~Pozwól, że ci pomogę.~
@1354 = ~(Płynnym ruchem Dynaheir oswobadza się z szat, które upadają na ziemię.)~
@1355 = ~(Soi przed Tobą naga, jak ją bogowie stworzyli. Przesuwa jedną dłonią po krągłościach swego ciała.)~
@1356 = ~Czy tego pragniesz?~
@1357 = ~Tak, tego. Tak czy nie, Dynaheir?~
@1358 = ~(przełykasz głośno ślinę) Spośród wszystkich rzeczy... Bogowie miejcie litość, jesteś piękna. Tak piękna, że nie mogę rozsądnie myśleć.~
@1359 = ~Dobrze się zatem stało, że nie zostaliśmy kochankami. Nie potrafię nakładać więzów na swą miłość.~
@1360 = ~Na Trójcę, wreszcie żeś się przebudził! Muszę tobą potrząsnąć, czy wstaniesz o własnych siłach?~
@1361 = ~Inne dziewki budziły mnie pocałunkami... i... eee... moja dzika różo... Na Dziewięć Piekieł! Po prostu mnie pocałuj, Dynaheir.~
@1362 = ~To nie moja wina, że jestem taki wyczerpany, najdroższa. Ty, spośród wszystkich powinnaś najlepiej o tym wiedzieć.~
@1363 = ~(uśmiechasz się sennie) Ani to, ani to, skarbie. Uwiniemy tu sobie gniazdko i prześpimy razem cały dzionek.~
@1364 = ~Nie potrząsaj mną, czarodziejko, wolę być zmieszany, niż wstrząśnięty.~
@1365 = ~(opierasz się na łokciu i całujesz skroń Dynaheir) Czy zeszłej nocy byłem aż tak niedobrym chłopcem, że rano przyszła po mnie zła wiedźma?~
@1366 = ~Oto twój całus. (całuje cię)~
@1367 = ~Jakie inne dziewki, jeśli wybaczysz mi mą dociekliwość?~
@1368 = ~(mrugasz) Nie zwykłem przechwalać się swymi dawnymi podbojami.~
@1369 = ~Prawdę mówiąc, jesteś pierwszą kobietą, z którą dzieliłem posłanie.~
@1370 = ~Dynaheir, byłem jedynym młodzieńcem w Candlekeep, miejscu pełnym dojrzałych, inteligentnych kobiet, które czasem miały ochotę oderwać się od swych badań. Potrafisz sobie dopowiedzieć resztę, prawda?~
@1371 = ~Imoen, oczywiście. Byliśmy rówieśnikami zamkniętymi w twierdzy ze starymi prykami. Trochę... eksperymentowaliśmy.~
@1372 = ~O, byłabyś zaskoczona wiedząc ile młodych niewiast jest skorych pocieszyć samotnego młodzieńca znającego jedną bądź dwie melodie. Niestety nie pamiętam żadnych imion, ukochana.~
@1373 = ~Ja, spośród wszystkich, powinnam najlepiej była wiedzieć wczoraj. Ale co się stało to się nie odstanie, a ty dostałeś to, czego chciałeś. Teraz wstawaj, przeznaczenie czeka.~
@1374 = ~Dynaheir! Co zrobiłem źle?~
@1375 = ~Kobiety! W porządku, w porządku, już wstaję!~
@1376 = ~Moje przeznaczenie może poczekać, ukochana.~
@1377 = ~Nie możemy spędzać całych naszych dni w pościeli, O bohaterze.~
@1378 = ~Wielkie uczynki czekają.~
@1379 = ~Moje przeznaczenie może poczekać, ukochana...~
@1380 = ~Nie ma większego uczynku niż kochanie się. Sugeruję, abyśmy od tego rozpoczęli nasz dzień.~
@1381 = ~Czy ty... czy miałaś udaną noc, Dynaheir?~
@1382 = ~Rozumiem... cóż, nie ma się co ociągać, trzeba wstawać. Przeznaczenie! Oto nadchodzi <CHARNAME>!~
@1383 = ~Więc ja jestem zła, a ty niedobry. Zaiste, dobrana z nas para.~
@1384 = ~Tak, przygotujmy spisek przejęcia władzy nad światem! Albo śniadanie.~
@1385 = ~Bardzo dobrana, ukochana. Przynajmniej tak uważam. Czy ty... czy miałaś udaną noc, Dynaheir?~
@1386 = ~Zbyt dużo mówisz, pani. Wolałem gdy twe usta były zajęte... czymś innym. Z pewnością całujesz lepiej, niż inne dziewki.~
@1387 = ~Chyba usłyszałam już wystarczająco na temat twych podbojów jak na jeden poranek.~
@1388 = ~Byłeś zatem prawiczkiem. (uśmiecha się) Mam nadzieję że było tak, jak to sobie wyobrażałeś.~
@1389 = ~Nic. TY nie zrobiłeś niczego źle. Ale jeśli dalej będziesz mówił, to się zmieni...~
@1390 = ~Kobiety! W porządku, w porządku... już wstaję!~
@1391 = ~Byłem zbyt niecierpliwy zeszłej nocy... mogłabyś powiedzieć nawet, że zuchwały. Przepraszam za to. Ale w zamian oczekuję przeprosin za to, że teraz ty jesteś szorstka. W ten sposób nie traktuje się kochanka, Dynaheir.~
@1392 = ~Nie jestem chłopcem, który będzie potulnie milczał na każde twe skinienie. Jestem szanowanym mężczyzną na Wybrzeżu Mieczy, i twym kochankiem, pani Dynaheir.~
@1393 = ~Więc niczego nie wyniosłeś z mych nauk. Przeznaczenie na nikogo nie czeka. Równie dobrze mógłbyś próbować narzucić kurs falom przypływu. Daj się im ponieść, <CHARNAME>, albo utoniesz.~
@1394 = ~(miękko) Przerażające rzeczy dzieją się nawet teraz, gdy sobie rozmawiamy, i to ty musisz im stawić czoło. Nie ulegaj pokusie zmysłowych doznań, gdyż wpędzą cię w stagnację. Będą... będą jeszcze inne noce na to, ukochany.~
@1395 = ~(Kokietujący uśmiech kwitnie na ustach Dynaheir.) Powiedziałabym, że była pełna wrażeń.~
@1396 = ~A ty, jeśli pozwolisz, że zapytam?~
@1397 = ~(Odwzajemniasz uśmiech.) U mnie podobnie.~
@1398 = ~To było okropne; okropne, powiadam! Jedynym lekarstwem na to zdaje się być intensywny okład z ciała wiedźmy. Tu i teraz.~
@1399 = ~Było cudownie, Dynaheir. Ale chciałaś mnie obudzić... i ci się to udało. Teraz ruszajmy w drogę.~
@1400 = ~Przyniosłam ci trochę chleba z serem i oliwkami. I suszone mięso. To niewiele na śniadanie, ukochany, ale będzie musiało wystarczyć.~
@1401 = ~(Przygląda Ci się uważnie.) Mówisz dzisiaj zupełnie inaczej - zdecydowanie i wprost. Być może jesteś jednym z tych mężczyzn, którzy dojrzewają, gdy w ich życiu pojawia się kobieta.~
@1402 = ~Dobrze zatem. Ja przyjmuję twe przeprosiny, a ty przyjmij moje.~
@1403 = ~Teraz musimy ruszać. Wielkie uczynki czekają.~
@1404 = ~Powiem ci jaki jesteś - zarozumiały. Niech na Wybrzeżu Mieczy darzą cię szacunkiem - do tego zmierzamy, ale jeśli masz jakąś kochankę, to na pewno na imię jej nie jest Dynaheir.~
@1405 = ~Masz krew na rękawie.~
@1406 = ~Doprawdy? Zatem nie swoją, Dynaheir.~
@1407 = ~Doprawdy? Większość nie należy do mnie, Dynaheir.~
@1408 = ~(ponuro) Przynajmniej część niej nie należy do mnie, Dynaheir.~
@1409 = ~Niech to! W opowieściach bardów nic nie wspominają o rachunkach za pralnie! A praczki żądają podwójnej zapłaty za czyszczenie krwawych plam! A POCZÓWRNEJ za krew orków!~
@1410 = ~Cieszę się, że zauważyłaś. Czy krew mych wrogów sprawia, że wyglądam na silniejszego?~
@1411 = ~Tak. I co z tego?~
@1412 = ~Jakie uczucie wywołuje w tobie widok krwi wrogów?~
@1413 = ~Gniew.~
@1414 = ~Radość, cóż innego? Żyję, póty jestem w stanie zniszczyć swych wrogów.~
@1415 = ~Zmęczenie, Dynaheir. Tylu ich było. A wciąż nie dostałem człowieka, który za tym wszystkim stoi...~
@1416 = ~Żadne. Nie robi to na mnie wrażenia...~
@1417 = ~Żadne. Nie robi to na mnie wrażenia.~
@1418 = ~I pomyśleć, że martwiłam się o ciebie. Jeśli nie opuściły cię zdrowe zmysły, jesteś zaiste silny.~
@1419 = ~Ale powiedz mi...~
@1420 = ~To jak wyglądasz nie ma większego znaczenia. Chciałabym coś wiedzieć.~
@1421 = ~Powiedz mi, <CHARNAME>, jak się z tym CZUJESZ?~
@1422 = ~Nie sroż się. Nie miałam zamiaru nakrzyczeć na ciebie za brak higieny.~
@1423 = ~Spojrzałam na ciebie i pomyślałam wpierw, że to twoja krew, a potem... a potem pomyślałam, że mogła należeć do twoich wrogów.~
@1424 = ~Powiedz mi, <CHARNAME>, zastanawiałeś się nad tym?~
@1425 = ~Słyszysz już zew swego ojca?~
@1426 = ~Wydaje mi się, że moje sny pochodzą od mego ojca, Dynaheir. Ale nie ma on nade mną kontroli, ani w świecie snów, ani tutaj.~
@1427 = ~Być może. Czuję że żyję tylko wtedy, gdy szarżuję na wrogów i słyszę ich krzyk strachu przed nadchodzącą śmiercią. Przede mną.~
@1428 = ~To nie ma nic wspólnego z mym ojcem. Lubię mierzyć się z nieprzyjaciółmi i niszczyć ich. Nienawidzenie ich pomaga odnieść zwycięstwo, więc nienawidzę ich wszystkich.~
@1429 = ~Czy potrafię zabijać z zimną krwią? Wykonujemy rzeźniczą pracę, tylko to nie są ani woły ani świnie. Muszę czuć gniew by móc to robić - albo szaleństwo. Ty zdecyduj, skąd we mnie to uczucie.~
@1430 = ~A czy ten, który zabił twego ojca - czy względem niego również czujesz gniew?~
@1431 = ~Zdecydowanie. Poczekaj tylko aż położę ręce na jego kolczastym karku!~
@1432 = ~Względem niego nie czuję gniewu. Jego nienawidzę.~
@1433 = ~Nie... o dziwo, nie. Czuję... ciekawość. Czuję dziwną potrzebę zrozumienia, skąd w nim tyle nienawiści względem mnie, skoro nigdy się nie spotkaliśmy.~
@1434 = ~Bardzo dobrze. Czy czujesz gniew względem mężczyzny, który zabił twego ojca?~
@1435 = ~Człowiek o którym mówiłeś. Ten, który to wszystko rozpoczął - jesteś na niego wściekły? Czujesz furię?~
@1436 = ~Musi zostać ukarany za swe zbrodnie. Nienawidzę go, tak jak każdego, kto dopuścił się morderstwa i spiskował na życie innych. Jestem zdecydowany, by wymierzyć mu sprawiedliwość.~
@1437 = ~Rozumiem co czujesz - nikt nie chce umierać... niepotrzebnie. (Jej twarz jest zachmurzona przez moment, poczym potrząsa głową, jak gdyby chciała odegnać niepożądane myśli.)~
@1438 = ~Dynaheir, wszystko w porządku?~
@1439 = ~Z pewnością coś kryje się za twym pytaniem, Dynaheir. I wygląda na to, że nie otrzymałaś odpowiedzi, jakiej oczekiwałaś. Zapytaj mnie wprost.~
@1440 = ~Zdaje się, że ta rozmowa cię smuci, moja droga. Pomówmy o czymś innym.~
@1441 = ~(ostro) Każdego męczy los; farmera znój orki, łowcę znój pościgu, a barda śpiew.~
@1442 = ~Twój los jest ciężki, ale nie wolno ci załamywać rąk. W przeciwnym razie czeka cię śmierć.~
@1443 = ~Syn Bhaala i dziedzic Tronu Krwi nie może pozwolić sobie na obojętność; przeznaczona jest mu albo śmierć, albo zabijanie swych pobratymców w walce.~
@1444 = ~I tak mam to gdzieś.~
@1445 = ~Zamierzam zabić Sarevoka Ancheva, a nie swojego brata.~
@1446 = ~Sarevok... jest w nim coś, co mnie fascynuje. Szkoda będzie mi go zabić.~
@1447 = ~Doprawdy? A co z głównym adwersarzem, tym, który zabił twego ojca? Czujesz coś, choćby gniew, w stosunku do niego?~
@1448 = ~Synu Bhaala, dziedzicu Tronu Krwi! Ignorancja nie jest twym błogosławieństwem. Zastanów się ze mną, skoro nie chcesz zrobić tego sam.~
@1449 = ~Co z Sarevokiem? Co do niego czujesz?~
@1450 = ~To twój własny brat jest teraz twym największym wrogiem. Powiedz mi szczerze; nie kryj się za zasłoną obojętności.~
@1451 = ~Musi zostać ukarany za swe zbrodnie. Nienawidzę go, tak jak każdego, kto dopuścił się morderstwa i spiskował na życie innych... Jestem zdecydowany, by wymierzyć mu sprawiedliwość.~
@1452 = ~(zwieszasz z żalem głowę) Ja... ja nie wiem...~
@1453 = ~Cóż za człowiek niebędący niewolnikiem w swym sercu nie pomstowałby zabójcy swego ojca?~
@1454 = ~Mój wróg jest jeden, choć ma wiele twarzy. W każdym zabitym potworze nienawidzę tego, który go wysłał. Sarevoka. Nienawiść do jednego człowieka nie jest niczym nierozsądnym.~
@1455 = ~Twe sny są niepokojące. Obawiam się, że masz rację - pochodzą od twego ojca.~
@1456 = ~Bardziej jednak martwi mnie twa pewność siebie. Skąd znasz źródło swego gniewu?~
@1457 = ~Cóż byłby ze mnie za bohater, gdybym wątpił w swe odczucia i kwestionował każdą decyzję?~
@1458 = ~Dobrze prawisz, Dynaheir. Nie powinienem pozwalać, aby emocje mnie rozpraszały. Mym celem jest doprowadzenie mordercy przed oblicze sprawiedliwości.~
@1459 = ~Tego właśnie się obawiałam. Nie jesteś jedynym Pomiotem Bhaala, <CHARNAME>. Sarevok jest tylko pierwszym, który pojawił się na twej drodze. Będziecie walczyli pomiędzy sobą dopóty nie ostanie się tylko jeden. Potem twój ojciec wstąpi w zwycięzcę i odrodzi się. Nie mogę cię zabić, ale nie zostanę przy tobie by patrzeć, jak umierasz. Nie dbam o to czy wygrasz, czy przegrasz. Twój ojciec zwyciężył z mą skromną magią i słabym sercem. Chciałabym tylko znaleźć się jak najdalej to możliwe, aby nie doszły mnie słuchy o żadnym nieszczęściu jakie cię spotkało i abym nie czuła pokusy, aby wrócić do ciebie z pomocą...~
@1460 = ~Martwi mnie twa pewność siebie. Skąd znasz źródło swego gniewu?~
@1461 = ~Cóż byłby ze mnie za bohater, gdybym wątpił w swe odczucia i kwestionował każdą decyzję?~
@1462 = ~NIGDY nie zrzucaj odpowiedzialności na innych. Słuchaj radców, ale decyzje podejmuj sam i zmierz się z ich konsekwencjami.~
@1463 = ~Kocham cię ponad swe życie, ale skoro nosisz głowę na swych ramionach, to musisz zrobić z niej pożytek. Powiedz mi, słyszysz głos twego ojca?~
@1464 = ~Być może. Czuję że żyję tylko wtedy, gdy szarżuję na wrogów i słyszę ich krzyk strachu przed nadchodzącą śmiercią. Przede mną.~
@1465 = ~Nie wiem! Po prostu nie wiem!~
@1466 = ~Zatem go nienawidzisz. Co jeśli go pokonasz i będziesz miał szansę mu wybaczyć? Okażesz mu litość?~
@1467 = ~Jeśli uznam go za nieskłonnego do wyrządzania dalszego zła - dlaczego by nie? Jestem zmęczony rozlewem krwi, a jego śmierć nie przywróci Goriona z powrotem do życia.~
@1468 = ~Wydaje mi się, że nie ma już dla niego odkupienia, Dynaheir. A więc nie. Będę próbował wysłać go w czeluście Dziewięciu Piekieł jak tylko pojawi się w zasięgu mego ostrza. Niech bogowie go osądzą.~
@1469 = ~Być może. Czuję... ciekawość względem niego. Mam dziwną potrzebę zrozumienia, skąd w nim tyle nienawiści względem mnie, skoro nigdy się nie spotkaliśmy. Może gdybym go oszczędził on... wyjaśniłby mi, co się dzieje.~
@1470 = ~Twe zainteresowanie jest zrozumiałe. Odniósł sukces. Co więcej, wydaje się potężny i wpływowy, pragniesz być w jego skórze. Taka władza jest kusząca.~
@1471 = ~Co jeśli go pokonasz i będziesz miał szansę mu wybaczyć? Okażesz mu litość?~
@1472 = ~(Klepie Cię delikatnie po ramieniu.) Czuję się w porządku, skarbie.~
@1473 = ~(łagodniej) Chciałabym móc ukoić cię z twego znoju, lecz zamiast tego muszę się do niego przyczynić. Chcę wiedzieć więcej o tym człowieku.~
@1474 = ~Sarevok - co czujesz względem niego?~
@1475 = ~Musi zostać ukarany za swe zbrodnie. Nienawidzę go, tak jak każdego, kto dopuścił się morderstwa i spiskował na życie innych. Jestem zdecydowany, by wymierzyć mu sprawiedliwość.~
@1476 = ~Odpowiedź godna bohatera, <CHARNAME>. Bądź temu wierny, a nie będę musiała martwić się o twą przyszłość.~
@1477 = ~(Zaciska usta w zwarta cienką linię i marszczy swe czoło w strapieniu.)~
@1478 = ~Przyjmij to do wiadomości lub nie, ale miano Bratobójcy wielokrotnie do ciebie przylgnie, nim to wszystko się zakończy.~
@1479 = ~Jak to możliwe, że będą mogli mnie zwać Bratobójcą NIM to się skończy, NIM zabiję Sarevoka?~
@1480 = ~Niech i tak będzie. Najważniejsze jest to, że JA nie czuję z nim żadnej więzi.~
@1481 = ~Są tam i inni... i z nimi również będę musiał walczyć, prawda? Zrobię to, co w mej mocy, Dynaheir. Będę starał się osądzić każdego z nich sprawiedliwie i nie pozwolę, aby nasza krew zaślepiła mnie na prawdę.~
@1482 = ~Twe zainteresowanie bratem jest zrozumiałe. Odniósł sukces. Co więcej, wydaje się potężny i wpływowy, pragniesz być w jego skórze. Taka władza jest kusząca.~
@1483 = ~Naprawdę go "żałujesz"? Co jeśli go pokonasz i będziesz miał szansę mu wybaczyć? Okażesz mu litość?~
@1484 = ~Jeśli uznam go za nieskłonnego do wyrządzania dalszego zła - dlaczego by nie? Jestem zmęczony rozlewem krwi, a jego śmierć nie przywróci Goriona z powrotem do życia.~
@1485 = ~Nie zwlekaj z podejmowaniem decyzji, lecz by zdecydować mądrze, rozważ dokładnie wszelkie istotne kwestie, jeśli tylko masz na to czas. Teraz go masz.~
@1486 = ~Co jeśli go pokonasz i będziesz miał szansę mu wybaczyć? Okażesz mu litość?~
@1487 = ~Nie jesteś taki jak inni, <CHARNAME>.~
@1488 = ~Zaiste. Póki nienawiść nie przyćmi ci rozsądku. Rozważ to, <CHARNAME>, rozważ to dobrze.~
@1489 = ~To szlachetna i rozważna odpowiedź; niektórzy mogliby nawet rzec, że zbyt rozważna.~
@1490 = ~Hmm... To roztropne zrzucać z siebie tak ciężkie brzemię i powierzać je w ręce bogów. Jednak nie mogę oprzeć się wrażeniu, że to wręcz zbyt roztropne. Niektórzy mogliby wręcz powiedzieć... "tchórzliwe".~
@1491 = ~(Patrzy na Ciebie uważnie i mruczy coś pod nosem. Wydaje Ci się, że wyłapałeś słowo: krew.)~
@1492 = ~Głuptasie, myślisz, że to wszystko zakończy się wraz ze śmiercią Sarevoka?~
@1493 = ~(rozkojarzona) Dziś wyglądasz wyjątkowo okazale, mój bohaterze.~
@1494 = ~(przeczesujesz dłonią swe wciąż mokre włosy.) Zauważyłaś, że wziąłem kąpiel?~
@1495 = ~Cóż, wciąż mam skórę na kościach, źrenice zamiast języków ognia, a krwawe łzy nie zdobią mych lic. Biorąc pod uwagę moje dziedzictwo, to istne błogosławieństwo.~
@1496 = ~(ponuro) Nawet nie podniosłaś oczu znad swego dziennika, Dynaheir.~
@1497 = ~Okazale? To coś jak zatrważająco i wyniośle?~
@1498 = ~Moja dzika różo, wolałbym określenie "fantastycznie". (Nachylasz się i całujesz lekko Dynaheir w policzek.)~
@1499 = ~Tak, poczułam to.~
@1500 = ~(ponuro) Nawet nie podniosłaś oczu znad swego dziennika, Dynaheir. Podejrzewam, że w ogóle wolałabyś na mnie nie patrzeć.~
@1501 = ~Ach, dodałem kilka specjalnych ziół do kąpieli. To woń, która - jak mnie uczono, łaskocze kobiece nozdrza i sprawia, że mężczyzna jawi się kobiecie nieodparty. Powiedz mi zatem, Hathran, osiągnąłem cel? (Obejmujesz ramiona Dynaheir.)~
@1502 = ~(uśmiechasz się) Chyba zbytnią zuchwałością było oczekiwanie, że sprawisz mi dwa komplementy z rzędu...~
@1503 = ~
Ma róża dzika wyczuła mą woń
delikatny podmuch, rozpylacz, lekka mgiełka...
Inna dama z pewnością by zmiękła
Lecz ma róża kolczasta reprymendą mnie chlasta...~
@1504 = ~Zaiste, błogosławieństwo. Nazwałabym cię "uderzająco przystojnym", <CHARNAME>, lecz nie chciałam zbytnio nadymać twego ego...~
@1505 = ~Zwoje głoszą, że moc rashemickich hathran jest "łaskawa", i "absolutna", Dynaheir. Moje serce wie, że wpływ jaki na nie wywierasz jest zarówno absolutny, jak i łaskawy... Czyż nie?~
@1506 = ~(przeciągasz się leniwie) Niby jak, najdroższa, skoro słyszę to na każdym kroku?~
@1507 = ~Mówiłem ci już, że jestem najpokorniejszym mężczyzną na Wybrzeżu Mieczy, Dynaheir?~
@1508 = ~Ależ mylisz się, Ogrze. Po pierwsze, uwielbiam na ciebie patrzeć, a po drugie, (uśmiecha się tajemniczo) to ciebie widzę zerkając w mój dziennik.~
@1509 = ~(Zamykasz zdecydowanym ruchem dziennik Dunaheir.) Chodź, skarbie, stęskniłem się za twymi pocałunkami.~
@1510 = ~Dynaheir! Przestań mówić zagadkami!~
@1511 = ~Narysowałaś mój portret, Dynaheir?~
@1512 = ~Cóż, wpatruj się więc dalej. Ja idę spać.~
@1513 = ~Wiedz, że nie jestem ogrem, jestem orkiem... pół-orkiem!~
@1514 = ~Ależ mylisz się, Bohaterze. (uśmiecha się tajemniczo) To ciebie widzę zerkając w mój dziennik.~
@1515 = ~Nazwałabym cię "uderzająco przystojnym", <CHARNAME>, lecz nie chciałam zbytnio nadymać twego ego...~
@1516 = ~"Fantastycznie"? Skoro tego sobie życzysz - jesteś w końcu minstrelem. Nazwałabym cię "uderzająco przystojnym", <CHARNAME>, lecz nie chciałam zbytnio nadymać twego ego.~
@1517 = ~Zwoje głoszą, że moc rashemickich hathran jest "łaskawa", i "absolutna", Dynaheir. Moje serce wie, że wpływ jaki na nie wywierasz jest zarówno absolutny, jak i łaskawy... Czyż nie?~
@1518 = ~(pociera Twój kark nosem) Ach tak, całkiem przyjemny zapach. To miła odmiana od Eau de Pot.~
@1519 = ~Chciałabym móc to również uchwycić.~
@1520 = ~Obawiam się, że wprost przeciwnie, zbyt rozrzutnie zachwalam twą urodę. (Patrzy szybko w swój dziennik i uśmiecha się tajemniczo.)~
@1521 = ~Słyszałam, że minstrele mają w zwyczaj wyolbrzymiać okrucieństwo swych kochanek. W tym wypadku zaiste przesadzasz; właśnie zachwalałam twą urodę - niemal przesadnie. (Patrzy szybko w swój dziennik i uśmiecha się tajemniczo.)~
@1522 = ~Być może powinnam zachwalać twą inteligencję, zamiast urodę. (Patrzy szybko w swój dziennik i uśmiecha się tajemniczo.)~
@1523 = ~Mój skromny bohaterze... Obawiam się, że zaiste podsycam twą próżność, gdyż zachwalałam twa urodę - niemal przesadnie. (Patrzy szybko w swój dziennik i uśmiecha się tajemniczo.)~
@1524 = ~To nie zagadka. Od czterech nocy pracuję nad tym szkicem. Jest już gotowy i należy do ciebie. Później mi powiesz, czy przypadł ci do gustu; me myśli koncentrują się teraz na modelu, a nie na portrecie. (Wyrywa stronę i w pośpiechu wpycha ją do Twego plecaka, poczym zaczyna cię całować namiętnie i zachłannie.)~
@1525 = ~(czochra Twe włosy) Tak. Od czterech nocy pracuję nad tym szkicem. Jest już gotowy i należy do ciebie. Później mi powiesz, czy przypadł ci do gustu; me myśli koncentrują się teraz na modelu, a nie na portrecie. (Wyrywa stronę i w pośpiechu wpycha ją do Twego plecaka, poczym zaczyna cię całować namiętnie i zachłannie.)~
@1526 = ~Rada jestem, że dostrzegasz różnicę.~
@1527 = ~Czekaj! Nie ruszaj się przez chwilę! Ten wyraz twarzy... (bazgrze coś na szybko w swym dzienniku)~
@1528 = ~Od czterech nocy pracuję nad tym szkicem. Jest już gotowy i należy do ciebie. Później mi powiesz, czy przypadł ci do gustu; me myśli koncentrują się teraz na modelu, a nie na portrecie. (Wyrywa stronę i w pośpiechu wpycha ją do Twego plecaka, poczym zaczyna cię całować namiętnie i zachłannie.)~
@1529 = ~(Zawinięta w koce, Dynaheir opiera się wygodnie o Twoją pierś. Studiuje stara księgę, którą znalazła w jakimś mieście lub wśród łupów.)~
@1530 = ~(Nagle czarodziejka zamyka ze złością księgę i mruczy pod nosem przekleństwa...) Ty niedomyty, oświerzbony... !~
@1531 = ~(leniwie) Wołałaś mnie, Dynaheir?~
@1532 = ~(Gładzisz palcami niesforny kosmyk jej włosów, który opadł Ci na ramię.) Cii... nie może być aż tak źle.~
@1533 = ~(Unosisz się podpierając na łokciu.) O co chodzi, Dynaheir?~
@1534 = ~To tylko książka, Dynaheir. Poza tym wiem jak to się skończy: dobrzy ludzie w końcu wygrają, poślubią się i spłodzą córkę, która zostanie pogromcą smoków... (ziewasz)~
@1535 = ~(zaskoczony) Dynaheir! Zważ na słowa!~
@1536 = ~...świński ryju! Ty cuchnąca łzawa larwo tasiemca!~
@1537 = ~Wybacz, że cię obudziłam. (całuje Twą brew) To takie frustrujące!~
@1538 = ~(Obejmujesz jej twarz Swymi dłońmi i pokrywasz ją lekkimi pocałunkami.) To powinno pomóc na twą frustrację, skarbie.~
@1539 = ~Nie potrafię po prostu zrozumieć starego zwyczaju... dlaczego ktoś miałby skąpić uczniowi wiedzy?~
@1540 = ~Co masz na myśli?~
@1541 = ~Zawsze jest jakaś zakazana wiedza, Dynaheir. I jeśli wierzyć mędrcom, łamanie zasad często prowadzi do katastrofy.~
@1542 = ~Zawsze jest jakaś granica, której nie powinno się przekraczać, gdyż groziłoby to katastrofą. Dlatego Mystra ograniczyła moce czarodziejów. Są ku temu dobre powody, Dynaheir.~
@1543 = ~Wiedza to potęgi klucz... jeśli wybaczysz mi ten oklepany frazes. Dlatego staram się zdobyć tyle wiedzy, ile to tylko możliwe.~
@1544 = ~Jakiej wiedzy ci poskąpiono, Dynaheir, i kto?~
@1545 = ~Jako osoba pochodząca z Candlekeep mogę tylko powiedzieć, ze uczniowi poważnie traktującemu swe zajęcie nie powinno się ograniczać zakresu wiedzy.~
@1546 = ~Choć często czytam dla przyjemności, to akurat nie teraz. Czyha na nas wiele niebezpieczeństw, a twa misja staje się coraz bardziej pilna i jeszcze bardziej skomplikowana.~
@1547 = ~Chciałam udoskonalić swą wiedzę z zakresu sztuki tajemnej, a jedną z dziedzin w której mnie nie szkolono jest zaklinanie zwykłych przedmiotów.~
@1548 = ~Cóż, jestem pewien, że szybko to nadrobisz. Co w tym takiego trudnego?~
@1549 = ~Mnie również nie szkolono w umagicznieniach, ale słyszałem, że to dość skomplikowane. Być może z czasem moglibyśmy się wspólnie pouczyć? Jeśli chcesz, moglibyśmy udać się do Luskan albo Silverymoon.~
@1550 = ~To mogłoby być użyteczne. Mam nadzieje, że nie okaże się to dla ciebie zbyt trudne... a co z tym całym ślubowaniem?~
@1551 = ~Rozumiem... Ale co w tym takiego frustrującego?~
@1552 = ~Dość! (Uderza Cię lekko księgą w czoło i wybucha śmiechem.) Choć od razu lepiej, gdy wyładuje się frustrację w tak niewyszukany sposób.~
@1553 = ~(Gładzisz palcami niesforny kosmyk jej włosów, który opadł Ci na ramię.) Cii... nie może być aż tak źle.~
@1554 = ~(Unosisz się podpierając na łokciu.) O co chodzi, Dynaheir?~
@1555 = ~(wzdycha) W Rashemen, zarówno mężczyźni jak i kobiety mogą zostać czarodziejami. Kobiety, jak ja, nazywane są hathran, a mężczyźni, vremyonni. Szkolenie vremyonni jest równie wymagające jak nasze.~
@1556 = ~Jedyna rzecz, jaka jest dozwolona tylko dla vremyonni to zaklinanie przedmiotów.~
@1557 = ~Hathran zabroniono tego.~
@1558 = ~Zawsze jest jakaś zakazana wiedza, Dynaheir. I jeśli wierzyć mędrcom, łamanie zasad często prowadzi do katastrofy.~
@1559 = ~Zawsze jest jakaś granica, której nie powinno się przekraczać, gdyż groziłoby to katastrofą. Dlatego Mystra ograniczyła moce czarodziejów. Są ku temu dobre powody, Dynaheir.~
@1560 = ~Jako osoba pochodząca z Candlekeep mogę tylko powiedzieć, ze uczniowi poważnie traktującemu swe zajęcie nie powinno się ograniczać zakresu wiedzy.~
@1561 = ~Słyszałem, że prawa waszego ludu ustalają Othlor. To mądrzy ludzie, zapewne mają powody by tego zakazać.~
@1562 = ~Ach, tak, wiem o tym. Ale nie jestem Karsusem, by próbować rzucić zaklęcie Awatara i skraść moc Mystryl!~
@1563 = ~Jak moc zaklęcia miecza czy kostura mogłaby wpłynąć na Splot?~
@1564 = ~Wiesz co? Wydaje mi się, że powinnaś spróbować. Jesteśmy daleko od Rashemen, nikt ci nie może tego zabronić.~
@1565 = ~Dynaheir, w życiu często jest tak, że nasze "chcę" zamienia się w "muszę"... w tym przypadku "nie mogę". Tylko słabi pozwalają, aby ich pragnienia wygrywały z poczuciem obowiązku.~
@1566 = ~Czuję się okropnie zachęcając cię do złamania zasad, ale chciałbym zobaczyć, jak nadajesz magii zwykłym przedmiotom.~
@1567 = ~Z pewnością, ten jeden raz NIKOMU ani NICZEMU nie wyrządzi krzywdy. Poza tym nikt nie musi się dowiedzieć, oprócz mnie.~
@1568 = ~Ach, przypadkiem użyłeś najbardziej przekonywującego argumentu. Zaiste, czasem stare porzekadła zawierają samą mądrość i muszą być przypominane.~
@1569 = ~Być może ten zakaz ma poddać próbie dumę hathran i ich ambicję.~
@1570 = ~Nie rozumiem jak taki głupi zakaz robienia magicznych przedmiotów miałby stanowić jakąkolwiek próbę!~
@1571 = ~Jesteśmy daleko od Rashemen. Nikt ci nie może tego zabronić.~
@1572 = ~Dynaheir, gdyby wszyscy kierowali się zasadami i robili dokładnie to, co inni, nie dokonywano by żadnych nowych odkryć. Wielkość polega na pokonywaniu strachu przed byciem ponad przeciętnością.~
@1573 = ~Pewnie masz rację. Cóż, chodźmy spać, nim postanowisz zrzucić nam na głowy niebo, skoro nikt wyraźnie ci TEGO nie zabronił.~
@1574 = ~Dobrze jest móc decydować, czego się chce nauczyć.~
@1575 = ~Nie rozumiem, jak głupi zakaz robienia magicznych przedmiotów może stanowić szanowane prawo!~
@1576 = ~Pewnie masz rację. Cóż, chodźmy spać, nim postanowisz zrzucić nam na głowy niebo, skoro nikt wyraźnie ci TEGO nie zabronił.~
@1577 = ~(wydając krótki jęk) W Rashemen, zarówno mężczyźni jak i kobiety mogą zostać czarodziejami. Kobiety, jak ja, nazywane są hathran, a mężczyźni, vremyonni. Szkolenie vremyonni jest równie wymagające jak nasze.~
@1578 = ~Othlor, tak. (Jej wzrok kieruje się na Wschód, jak gdyby miała nadzieję ujrzeć kogoś nadchodzącego z Rashemen.)~
@1579 = ~Othlor są daleko stąd.~
@1580 = ~Ale czy po powrocie do Rashemen nie dowiedzą się?~
@1581 = ~Być może pewnego dnia sama zostaniesz Othlorem, skarbie. A nie zostaje się nim łamiąc zasady.~
@1582 = ~Dynaheir, nie sadzę, abyś mogła żyć w zgodzie z samą sobą łamiąc zasady... Bunt nie leży w twej naturze. Poczekaj aż tam wrócisz, może wtedy uzyskasz pozwolenie.~
@1583 = ~Po prostu to zrób, Dynaheir. Poradzisz sobie z konsekwencjami, gdy nadejdą. A jeśli...~
@1584 = ~Niestety to prawda. (Jej wzrok kieruje się na Wschód, jak gdyby miała nadzieję ujrzeć kogoś nadchodzącego z Rashemen.)~
@1585 = ~Othlor są daleko stąd.~
@1586 = ~Dynaheir, w życiu często jest tak, że nasze "chcę" zamienia się w "muszę"... w tym przypadku "nie mogę". Tylko słabi pozwalają, aby ich pragnienia wygrywały z poczuciem obowiązku.~
@1587 = ~Dynaheir, nie sadzę, abyś mogła żyć w zgodzie z samą sobą łamiąc zasady... Bunt nie leży w twej naturze. Poczekaj aż tam wrócisz, może wtedy uzyskasz pozwolenie.~
@1588 = ~Masz rację. (Całuje Cię i wślizguje się pod koce.) Ale skoro to ty nalegasz, abym trzymała się z dala od tegoż heretyckiego zajęcia, powinieneś bardzo się postarać bym znalazła sobie inne równie frapujące zajęcie. Oczywiście tylko po to, by pomóc mi zwalczyć pokusę.~
@1589 = ~Rozumiem, lecz twa ciekawość i moja duma sprowadzą nas na manowce, i to z lichego powodu.~
@1590 = ~(Całuje cię i wślizguje się pod koce.) Pomożesz mi zwalczyć pokusy? Potrzebuję czegoś, co odwróci mą uwagę.~
@1591 = ~Zrobię co w mojej mocy! (Wślizgujesz się pod koce śladem Dynaheir.)~
@1592 = ~Wydaje mi się, że to pokusa, której warto się poddać, Dynaheir... (Obracasz się plecami do Dynaheir i udajesz, że śpisz.)~
@1593 = ~Rozumiem, mimo wszystko kusi mnie, by go złamać...~
@1594 = ~Pewnie masz rację. (Całuje cię nerwowo i wślizguje się pod koce.) Prawo to prawo... Pomożesz mi zwalczyć pokusy? Potrzebuję czegoś, co odwróci mą uwagę.~
@1595 = ~(pod nosem) Jeśli w ogóle tam wrócę... (zdaje sobie sprawę, że wypowiedziała to na głos) Zważywszy na bój, jaki toczymy, trzeba się liczyć z tym, że niektórzy z nas nie dotrwają kolejnego świtu...~
@1596 = ~A śmiertelność, jak zawsze, jest największym sojusznikiem pokusy.~
@1597 = ~Masz o mnie dobrą opinię, <CHARNAME>. Cenię to.~
@1598 = ~Masz rację. (Całuje cię i wślizguje się pod koce.) Pomożesz mi zwalczyć pokusy? Potrzebuję czegoś, co odwróci mą uwagę.~
@1599 = ~(pociera Twój policzek) Obawiam się, że zawiodłam. (wzdycha) Nie było w tym żadnej tajemnicy; nie zyskałam żadnych nowych mocy, nie zostałam oświecona. To nie było warte zachodu.~
@1600 = ~Mam jednak coś dla ciebie. Przynajmniej tyle.~
@1601 = ~Po raz kolejny przeżyłeś swych wrogów.~
@1602 = ~A wolałabyś na odwrót?~
@1603 = ~(Patrzysz na Dynaheir, zaskoczony.) ~
@1604 = ~Jak widać, choć jestem zaskoczony, że tym razem nam się udało, Dynaheir.~
@1605 = ~Walczymy po stronie prawości. To sprawiedliwe, że odnosimy zwycięstwa.~
@1606 = ~Nie wiedziałem, że jesteś jedną z tych wron, które wieszczą porażkę juz na samym początku wyzwania.~
@1607 = ~<CHARNAME>, wiesz, że codziennie modlę się o twe zwycięstwo.~
@1608 = ~Powiadają, że człowiek jest dopiero wtedy w pełni dowartościowany, gdy przejdzie przez próbę ognia, wody i zwycięstwa. Wydaje mi się, że próba porażki jest równie istotna.~
@1609 = ~Dynaheir, porażka oznacza dla mnie śmierć.~
@1610 = ~Przeszedłem przez trudniejsze wyzwanie niż próba ognia i wody, Dynaheir. Przeszedłem próbę krwi. Zawiodłem?~
@1611 = ~Gdy musiałem opuścić Candlekeep, czułem się tak, jakby spalono mój rodzinny dom. Otworzyłem śluzę w kopalni Otulisko, zatapiając zarówno ludzi jak i potwory. Słyszałem pieśni o mych czynach śpiewane w gospodach i tawernach. Zdałem test?~
@1612 = ~Życie i wiek cały czas wystawiają nas próbie i osądzają nasze uczynki. Nazwij tę próbę tak, jak chcesz: próbą ognia, wody, zwycięstwa czy porażki; szukaj jej w jakimś zdarzeniu lub w wypadkowej wielu dni. Nigdy nie jest łatwo, lecz nie da się przed tym uciec. Każdy krok jaki robimy jest policzony. Póki co, czy zawiodłem?~
@1613 = ~Dobrze, że nie traktujesz swego zwycięstwa jak czegoś oczywistego, <CHARNAME>.~
@1614 = ~Przeznaczenie może przynieść dzielnemu bohaterowi zwycięstwo. Lecz dzielnemu, szlachetnemu i mądremu młodzieńcowi który łapie za miecz by pomścić śmierć swego ojca, może przynieść zgubę.~
@1615 = ~Postawienie się po stronie słusznej sprawy nie zawsze gwarantuje triumf, choć może zapewnić duchową siłę gdy nadejdzie katastrofa.~
@1616 = ~Katastrofa, Dynaheir? Dlaczego sądzisz, że przegramy?~
@1617 = ~Podobieństwo między sytuacją tego szlachetnego chłopca a moją jest przypadkowe czy celowe?~
@1618 = ~Potrafię sobie wyobrazić siebie, pociętego na kawałeczki przez mego mrocznego wroga, kaszlącego resztkami krwi i myślącego z satysfakcją: "Przynajmniej zginąłem dla większego dobra." Dla mnie porażka znaczy śmierć.~
@1619 = ~Na Trójcę, przysięgam że źle mnie zrozumiałeś. Nie opłakuję cię zawczasu.~
@1620 = ~Wiem o tym, ukochany, me serce kraje się na myśl o cenie naszej porażki. Możesz w to nie wierzyć, ale nadejdzie taki dzień, w którym nasza śmierć i życie nie będą miały juz znaczenia. Co wtedy zrobisz? Co poświęcisz, aby zwyciężyć?~
@1621 = ~Dlaczego wybiegasz tak daleko w przyszłość, ukochana?~
@1622 = ~Oceniaj mnie po moich bieżących dokonaniach. Czyżbym zawiódł w tym, co słuszne?~
@1623 = ~Ufam, że znam cenę każdej rzeczy, po jaką sięgam. Ufam, że to się nie zmieni...~
@1624 = ~Poświęcenie zawsze jest jakąś próbą. Próbą miłości, wiary, oddania. A jednak czujesz niepewność.~
@1625 = ~Nigdy nie uciekałem przed wyzwaniami. Ucieczka jest oznaką tchórzostwa. A gdy się z nimi mierzę, to po to, by wygrać, nie bacząc na koszta.~
@1626 = ~Bohaterze, jestem zbyt blisko ciebie by móc cię osądzać. Nawet gdybym mogła, lepiej abyś sam to ocenił.~
@1627 = ~Nikt nie może być sędzią we własnej sprawie, Dynaheir.~
@1628 = ~(chłodno) To było pytanie retoryczne, Dynaheir.~
@1629 = ~Z pewnością nie ułatwiasz mi tego, ukochana.~
@1630 = ~A ja myślałem, że kobiety uwielbiają zwycięzców. (uśmiechasz się) Teraz muszę zadać ci trudne pytanie. Co zrobisz, Dynaheir, jeśli przegram? Czy nadal będziesz mnie kochała, jeśli zostanę pokonany i zniszczony?~
@1631 = ~Jestem hathran. Pewnie słyszałeś, że moje siostry mało rzeczy pozostawiają przypadkowi.~
@1632 = ~Zatem przewidujesz mi katastrofę? Dlaczego mówisz o porażce?~
@1633 = ~Potrafię sobie wyobrazić siebie, pociętego na kawałeczki przez mego mrocznego wroga, kaszlącego resztkami krwi i myślącego z satysfakcją: "Przynajmniej zginąłem dla większego dobra." Dla mnie porażka znaczy śmierć.~
@1634 = ~Ponieważ chciałabym, abyś przemyślał sobie pewne ważne rzeczy nim odpłyną fale.~
@1635 = ~Jakie fale, Dynaheir?~
@1636 = ~Rada jestem z twej pewności.~
@1637 = ~A ja jestem rad, że ty jesteś rada. Ale dość gadania - pora wracać na drogę ku zwycięstwu!~
@1638 = ~Poświęcenie ma służyć większej sprawie, większemu dobru. Zbyt często jednak sprowadza się je tylko do prawdziwego bohaterstwa. Niektórzy wrzucają zbyt wiele na ten stos ofiarny, nie tylko to, co należy do nich, lecz - co gorsza - również to, co ich własnością nie jest.~
@1639 = ~Nie ja. Zakończmy tę dyskusję.~
@1640 = ~Rozumiem co masz na myśli. Ale może jak teraz zadam ci to pytanie, twa odpowiedź będzie znacznie bardziej... zrównoważona, gdy będę podejmował me decyzje. Wszystkie kobiety uwielbiają zwycięzców. (uśmiechasz się) Teraz muszę zadać ci trudne pytanie. Co zrobisz, Dynaheir, jeśli przegram? Czy nadal będziesz mnie kochała, jeśli zostanę pokonany i zniszczony?~
@1641 = ~Dzielni mężczyźni żyli jeszcze na długo przed Tethirem Zabójcą Smoków, <CHARNAME>. Nie po każdym z nich płakano, gdy udali się w wieczną ciemność.~
@1642 = ~Kwestia znalezienia odpowiednio dobrego barda lub (mrugasz do Dynaheir)... zaradnego historyka.~
@1643 = ~To prawda. Nie jesteś zadufany w sobie, ukochany. Cieszę się z tego powodu, ale wolałabym, gdybyś był bardziej pewny siebie.~
@1644 = ~Rozumiem. Być może jesteś zbyt pewny siebie, ale w obecnej sytuacji, cieszę się z twego zdecydowania.~
@1645 = ~To nigdy nie było mym celem.~
@1646 = ~Skoro tak... Cóż, nie mamy czasu na zagadki. Ruszajmy w drogę.~
@1647 = ~(uśmiechasz się) Teraz muszę zadać ci trudne pytanie. Co zrobisz, Dynaheir, jeśli przegram? Czy nadal będziesz mnie kochała, jeśli zostanę pokonany i zniszczony?~
@1648 = ~Pozwól, że opowiem ci historię, która będzie stanowić odpowiedź na twe pytanie...~
@1649 = ~Onegdaj, gdy ziemie Rashemen były zarzewiem sporu między Narfell i Raumathar, żył tam wódz imieniem Y'gor. Widział co roku spalone plony, uczciwych ludzi straconych w wyniku zwad lordów lub porwanych z domów by służyli armii Cesarstwa. Nie był pierwszym, który dostrzegał w tym zło, lecz był pierwszym, który postanowił coś z tym robić.~
@1650 = ~Opuścił swą żonę, Lady Yarę, pozostawiając władzę w jej ręku, a sam przemierzał Krainy zbierając armię. Planował stoczyć bój z Narfell i ustanowić granice Rashemen. Walczył w wielu bitwach, ale nawet najszlachetniejsza sprawa nie gwarantuje zwycięstwa. Y'gor został zdradzony i pojmany, a jego armia rozbita. Gdy dostrzegł nadciągającą śmierć, Y'gor wysłał sokoła z wiadomością do swej pani.~
@1651 = ~Lady Yara stała na murach zamku, czekając na wieści od swego lorda, i gdy pojawił się ptak, a po Y'gorze nie było śladu, przygniótł ją ciężar smutku. Jednak serce podpowiadało jej, że Y'gor wciąż żył.~
@1652 = ~Lady Yara modliła się do wiatru, wychwalając jego potęgę, lecz karcąc za to, że nosi wrogie strzały. Modliła się do Jeziora Łez, prosząc by zaopiekowało się jej lordem i mężem, i obiecując, że doda własne łzy do jego czystych wód. Słońce karciła za gorące promienie, które wysysały siły z wojowników.~
@1653 = ~Trójca usłyszała lament Yary. Tego dnia noc zapadła wcześniej, i Y'gor został przemieniony w zwinną wiewiórkę, znajdując drogę ucieczki z obozu wroga. Jako sokół przefrunął nad lasami, a jako wilk przemierzył stepy... Tak więc Y'gor powrócił do domu, dzięki miłości i oddaniu swej żony. Gdy odkrył, jak sprawnie rządziła pod jego nieobecność, pozostawił w jej ręku władzę, samemu skupiając się na działaniach militarnych.~
@1654 = ~Niektórzy powiadają, że fyrra wywodzą się od Lorda Y'gora, a hathran - od Lady Yary.~
@1655 = ~Fale przeznaczenia, <CHARNAME>.~
@1656 = ~Ach, rozumiem. Cóż, nie mamy czasu na zagadki. Ruszajmy w drogę.~
@1657 = ~Dobry historyk nigdy nie kłamie, nawet dla dobra kochanka. I zaiste, twe dokonania są na tyle wielkie, że zasługują na niejedną wzmiankę. Historia, którą będą żyli twoi potomkowie nie zostanie jednak spisana moją ręką.~
@1658 = ~Skoro tak... Cóż, nie mamy czasu na zgadywanki. Ruszajmy w drogę.~
@1659 = ~(uśmiechasz się) Teraz muszę zadać ci trudne pytanie. Co zrobisz, Dynaheir, jeśli przegram? Czy nadal będziesz mnie kochała, jeśli zostanę pokonany i zniszczony?~
@1660 = ~(Dynaheir budzi Cię, sen wciąż ciąży Ci na powiekach. Hathran wygląda jednak na wypoczętą i rześką, a jej oczy lśnią blaskiem. Kładzie zimny palec na twych wargach zabraniając Ci mówić.)~
@1661 = ~Szz. Nic nie mów. Tylko słuchaj. Rzuciłam na ciebie zaklęcie, więc me słowa powrócą do ciebie w chwili potrzeby, gdy będziesz czuł się szczególnie samotny, pusty i zimny.~
@1662 = ~Hathran są bojowymi magami, <CHARNAME>. Giniemy w bitwach, pomimo mocy, jaką posiadamy; może nawet z jej powodu, gdyż nieprzyjaciel zawsze uderza wpierw na najsilniejszych przeciwników.~
@1663 = ~Śmierć nie jest dla nas niczym nowym, niczym nowszym od życia, oczywiście. Mam skromny dar Poznania, to dość kuszące. Więc spojrzałam, nim wyruszyłam na tę dajemmę, by zobaczyć, czy mam dość czasu. A może ze zwykłej kobiecej ciekawości.~
@1664 = ~Widziałam swoją śmierć, i widziałam, że wiązała się ona z tym, że będziesz dalej żył i pozostaniesz tym, kim jesteś. Widziałam, że wiązała się ona z moją miłością do ciebie. Wpierw pomyślałam, że to los, którego można uniknąć, lecz teraz wiem lepiej.~
@1665 = ~Nieprzyjaciel, który czeka na ciebie we Wrotach Baldura jest potężny, a nad nim unosi się cień mroczniejszy niż noc. Spojrzałam weń, i ujrzałam jaka maluczka się zdaję - jak mrówka u stóp olbrzyma. Ani ma magia, ani ma miłość nie ustrzeże nas przed nim. Lecz jedno mogę uczynić dla ciebie, i to właśnie czynię.~
@1666 = ~Od starożytnych czasów wiadomo, że śmiercią można płacić za życie. To moja ofiara dla ciebie, <CHARNAME>. Tak zdecydowałam.~
@1667 = ~Chciałabym, abyś wiedział: rada jestem że podjęłam decyzję, by umrzeć za ciebie, nim twa chwała sięgnie zenitu; by dać ci czas na walkę ze złem, by ocalać żywota, by powstrzymać armie i nienawiść. Ku temu się narodziłeś, i nie pozwolę, aby okradziono cię z twej przyszłości. Me życie da ci siłę abyś przetrwał te katusze, a ma miłość wypełni pustkę, którą nieprzyjaciel będzie starał zaszczepić w twej duszy. Będę tam trwała i walczyła dla ciebie.~
@1668 = ~Dzięki temu zyskasz również czas by żyć. Nie zawiedź mnie stając się zgorzkniałym, nieszczęśliwym prostakiem. Nie zapomnij tego, czego - jak mam nadzieję - cię nauczyłam.~
@1669 = ~(Cofa się, a Ty znów wpadasz w objęcia snu. Gdy się budzisz, nie jesteś pewien, czy był to sen; Dynaheir zachowuje się, jakby nigdy nie wypowiedziała takich słów.)~
@1670 = ~Dyskrecja, z jaką podróżowałeś, każe mi przypuszczać, że wyczułeś nasz pościg, Dziecię Bhaala. Czyż nie?~
@1671 = ~A dlaczego pytasz?~
@1672 = ~Tak, wyczułem was. Rad jestem, że to już koniec... Walczymy wreszcie, czy może chcesz jeszcze sobie podyskutować?~
@1673 = ~Dyskrecja? Po prostu lubię podróżować nocą. Mam alergię na kurz i promienie słoneczne, wiesz?~
@1674 = ~Kim jesteś?~
@1675 = ~Badamy ciebie i twe rodzeństwo; to wzbogaci naszą wiedzę.~
@1676 = ~Niczego ci nie powiem.~
@1677 = ~Potrzebujemy cię w nienaruszonym stanie, głuptasie.~
@1678 = ~To godne pochwały, że dbasz o siebie.~
@1679 = ~To praktycznie bez znaczenia. Ważniejsze jest to kim - a raczej czym - ty jesteś. Możesz okazać się dość użyteczny, będziesz nasz.~
@1680 = ~Skoro tego sobie życzysz. To niczego nie zmieni. Będziesz nasz.~
@1681 = ~Romantyczni głupcy.~
@1682 = ~I dziewczyna też.~
@1683 = ~Jesteś cieniem, który pełznie przez cienie. Jesteś bardziej niebezpieczny niż podejrzewałam. Nie pozwolę ci go zranić.~
@1684 = ~Uciekaj, ukochany, niech ci się wiedzie.~
@1685 = ~Dynaheir, nie zostawię cię!~
@1686 = ~Nie martw się. Damy mu radę!~
@1687 = ~Nie rozumiem... co się dzieje?~
@1688 = ~(Wchodzisz do portalu.)~
@1689 = ~Cóż, to było rozważne z twej strony, że pocałowałeś dziewczynę która prosiła o kwiaty belladony. Mają też inną nazwę, wiedziałeś?~
@1690 = ~Dynaheir, czyżbyś była zazdrosna?~
@1691 = ~Tak, tak. Wilcza jagoda - trucizna. Sam byłem zdziwiony, że o nią poprosiła. Być może jest wiedźmą i potrzebowała jej by uwarzyć miksturę. Radzisz mi, abym nie całował się z wiedźmami?~
@1692 = ~Hmm... ton twego głosu jest raczej złowrogi. Jak brzmi ich inna nazwa?~
@1693 = ~(Nie usłyszałeś w ogóle słów Dynaheir wzdychając i patrząc za Delainy.) Delainy... cóż za piękne imię.~
@1694 = ~Nie. Ale można by rzec, że zrozumiałam jaką wagę przywiązujesz do swych pocałunków, mój panie. Myślałam, że więcej się cenisz.~
@1695 = ~To był... przypadek. Wpadłem po prostu w osłupienie, że dziewczyna zażyczyła sobie wilcze jagody, a nie róże. Być może jest wiedźmą i potrzebowała jej by uwarzyć miksturę. Radzisz mi, abym nie całował się z wiedźmami?~
@1696 = ~Och, Dynaheir, to tylko słodki dzieciak. Znasz mnie już na tyle żeby wiedzieć, że wolę dojrzalsze kobiety.~
@1697 = ~Radziłabym ci, byś nie całował nieznajomych, które proszą cię o bukiet niebezpiecznych ziół. To zwykły rozsądek.~
@1698 = ~Wilcza jagoda. Nawet taki zakuty łeb jak ty powinien domyślić się, że zioła o takiej nazwie muszą być trujące.~
@1699 = ~O rety! A ja myślałem, że chciała mi po prostu rzucić wyzwanie... belladona zamiast róż. Być może jest wiedźmą i potrzebowała jej by uwarzyć miksturę. Więc radzisz mi, abym nie całował się z wiedźmami?~
@1700 = ~(wzdycha z irytacją) Cóż, jesteś niemożliwy. A jednak...~
@1701 = ~Rozumiem. To zapewne naturalne, że pociąga cię ktoś w zbliżonym do twego wieku.~
@1702 = ~Zbudź się, <CHARNAME>. Wyczuwam zło w twych snach...~
@1703 = ~Ja... Ja go nie dźgnąłem!~
@1704 = ~(Z krzykiem spychasz Dynaheir z drogi lecącego sztyletu, by zdać sobie sprawę, że to tylko sen.)~
@1705 = ~(mruczysz) Czego mam się nauczyć?~
@1706 = ~Kogo nie dźgnąłeś, <CHARNAME>?~
@1707 = ~To nieistotne, Dynaheir. To zwykły koszmar.~
@1708 = ~Mulahey'a... Widziałem go w swoim śnie. Był martwy... i mogłem go całkowicie zniszczyć. Miałem tylko wbić w niego sztylet. Nie zrobiłem tego. Nawet nie dotknąłem tego cholernego sztyletu! I potem, pewnie z tego powodu, sztylet skierował się w moje serce, ale go nie dosiągł. Potem ktoś... ktoś powiedział - "NAUCZYSZ SIĘ"... jak gdybym zrobił coś źle.~
@1709 = ~(Dynaheir łapie Cię kurczowo, próbując powstrzymać, aż zdaje sobie sprawę, że wróciła Ci świadomość. Powoli puszcza Cię i pyta spokojnym głosem.) Co to było, <CHARNAME>?~
@1710 = ~Sztylet, cholerny kościany sztylet!~
@1711 = ~(Ignorujesz Dynaheir, próbując poskładać do kupy ulatniające się wspomnienie snu, i mruczysz) Czego mam się nauczyć?~
@1712 = ~Wielu rzeczy musisz się nauczyć, ale to będzie trudne bez pomocy innych. Powiedz mi co widziałeś, może uda nam się to wspólnie poskładać w całość.~
@1713 = ~Chciałbym to rozważyć w samotności, Dynaheir.~
@1714 = ~Skoro to nieistotne, to dlaczego się pocisz? Nie łatwo cię przerazić.~
@1715 = ~(zamyślona) NAUCZYSZ SIĘ...~
@1716 = ~Dziwny sen, i złowrogi. Gdyby poproszono mnie o jego interpretacje, powiedziałabym, że zostałeś poproszony o złożenie krwawej ofiary. Jednak odmówiłeś, i prędko spotkała cię kara. Twa odwaga jest niebywała.~
@1717 = ~Jednak jakaś ciemność wyciąga po ciebie łapska, <CHARNAME>... coś złowieszczego. Uwodzi cię, kusi nagrodami i onieśmiela. Czy obiecano ci coś w zamian za zabójstwo Mulahey'a?~
@1718 = ~Wydaje mi się... Wydaje mi się, że mogę teraz leczyć. Nie obiecano mi tego, po prostu wiem, że mogę. Mam odmówić przyjęcia tego daru?~
@1719 = ~Otrzymałem dar, Dynaheir. Mogę teraz wysysać siłę z innych.~
@1720 = ~Nie, nie wydaje mi się!~
@1721 = ~Kościany sztylet? Opowiedz mi wszystko, <CHARNAME>. To ważne.~
@1722 = ~Natura twego daru jest przeciwna temu, do czego zmuszano cię w twym śnie. Wydaje mi się, że ta umiejętność zrodziła się z oporu, jaki stawiłeś mrocznym siłom, a nie dzięki nim.~
@1723 = ~Albo to tylko sprytne przebranie, abym przyjął ten dar.~
@1724 = ~Masz rację. Uzdrawianie to sztuka przeciwstawiająca się śmierci, i będę jej używał w dobrych celach.~
@1725 = ~(wzruszasz ramionami) Cóż, od kogokolwiek by to nie pochodziło, jest użyteczne.~
@1726 = ~<CHARNAME>, bądź ostrożny z takim darem. Magia niszcząca często pochłania więcej, niż życzyłby sobie tego rzucający zaklęcie. Zniszczone miasta i żywota wzdłuż całego Faerunu są tego najlepszym dowodem.~
@1727 = ~Bądź ostrożny, <CHARNAME>, i nie lekceważ tego typu snów.~
@1728 = ~Mnie również to przyszło na myśl, ale nie mogę lekceważyć twej siły i dobrej woli. Dobrze jest zachować ostrożność, lecz strach prowadzi do paranoi a paranoja do zniszczenia. Tego zapewne ta... siła od ciebie chce.~
@1729 = ~(Z nagłą czułością, Dynaheir ściera pot z Twych brwi białą jedwabną chusteczką do tej pory ukrytą w rękawie jej sukni. Od razu pojmujesz, że o tej porze jest już całkowicie ubrana, w przeciwieństwie do reszty twych kompanów: czuwała nad Tobą.)~
@1730 = ~Czy zło znów nawiedziło twe sny, <CHARNAME>?~
@1731 = ~Tak, skąd wiesz?~
@1732 = ~Sztylet... Znów widziałem sztylet!~
@1733 = ~(Chowasz Swą twarz w dłoniach i mamroczesz.) Po prostu mnie zostaw, Dynaheir.~
@1734 = ~Cokolwiek zsyła na mnie te sny, upiera się, że jestem czyimś tworem. Tworem... We śnie, przeszedłem przez obóz bandytów zwycięsko, a głos ubliżał mi, że nie zasługuję na uznanie za to zwycięstwo. Potem ujrzałem posąg, moje wierne odbicie, który został strzaskany przez ten sam kościany sztylet co wcześniej. Czułem jak cierpi... I usłyszałem czyjś głoś: "Stworzono cię takim, jakim jesteś, i możesz zostać zniszczony."~
@1735 = ~Twój sen nie należał do spokojnych. Nawet znój i ból bitew nie tłumaczy twych lamentów.~
@1736 = ~Kościany sztylet? Znów cię zaatakował?~
@1737 = ~Prawie. We śnie, przeszedłem przez obóz bandytów zwycięsko, a głos ubliżał mi, że nie zasługuję na uznanie za to zwycięstwo. Potem ujrzałem posąg, moje wierne odbicie, który został strzaskany przez ten sam kościany sztylet co wcześniej. Czułem jak cierpi... I usłyszałem czyjś głoś: "Stworzono cię takim, jakim jesteś, i możesz zostać zniszczony."~
@1738 = ~(Kaskada lodowatej wody spada na Twą głowę, pozbawiając Cię oddechu. Gdy dochodzisz do siebie, widzisz przed sobą Dynaheir trzymającą wiadro. Nachyla się ku Tobie i unosi Twoja brodę dwoma palcami.)~
@1739 = ~Co widziałeś?~
@1740 = ~Skończ to przesłuchanie!~
@1741 = ~Skoro nalegasz... We śnie, przeszedłem przez obóz bandytów zwycięsko, a głos ubliżał mi, że nie zasługuję na uznanie za to zwycięstwo. Potem ujrzałem posąg, moje wierne odbicie, który został strzaskany przez ten sam kościany sztylet co wcześniej. Czułem jak cierpi... I usłyszałem czyjś głoś: "Stworzono cię takim, jakim jesteś, i możesz zostać zniszczony."~
@1742 = ~(W ciszy wycierasz twarz cudem ocalałym suchym skrawkiem swego koca i celowo ignorujesz pytania Dynaheir.)~
@1743 = ~Twe koszmary mogą naopowiadać ci wielu kłamstw, ale temu powinieneś ufać najmniej. Jesteś kim jesteś i to ty o tym decydujesz. Zostałeś "stworzony" tak jak każdy z nas. I nie można cię "zniszczyć" inaczej, niż nas wszystkich.~
@1744 = ~A skąd to wszystko wiesz, Dynaheir?~
@1745 = ~To prawda. Dziękuję za twe słowa, Dynaheir. Czuję się teraz pewniej.~
@1746 = ~Czy ty zawsze musisz mówić frazesami?~
@1747 = ~Nie mamy zbyt wiele czasu na kłótnie. Zaufaj mi, że pragnę dla ciebie tego, co najlepsze, i że lepiej będzie, jeśli powiesz mi, co widziałeś. Ale jeśli nie chcesz, nie będę cię dłużej zmuszała.~
@1748 = ~(Dynaheir zostawia Cię samego, ale gdy znów ruszacie w drogę, czujesz na sobie ciemne oczy Dynaheir, czasem patrzące ze współczuciem, czasem z dezaprobatą.)~
@1749 = ~Koszmary to odbicie naszych najgłębszych strachów. A strach rodzi się z kłamstwa innych ludzi... lub własnego serca.~
@1750 = ~Zawsze będę przy tobie... (Dynaheir wydaje się zaskoczona, że powiedziała te słowa na głos.)~
@1751 = ~(kaszle) Czy... czujesz w sobie nową moc?~
@1752 = ~Wydaje mi się... Wydaje mi się, że mogę teraz oczyszczać swe ciało z trucizn.~
@1753 = ~Mogę teraz ranić ludzi... tak jak nieumarli.~
@1754 = ~Jeszcze nie wiem, ale jak tylko się dowiem... dam ci znać.~
@1755 = ~Coś cię trapi, <CHARNAME>. Wszystko w porządku?~
@1756 = ~Czy strapienie to u mnie coś na tyle niebywałego, Dynaheir, że wymaga twego zainteresowania?~
@1757 = ~Och, ja tylko śniłem sobie o kąpieli we krwi. I całkiem przypadło mi to do gustu. Co w tym takiego niezwykłego?~
@1758 = ~Miałem kolejny sen, Dynaheir. Nie było tam sztyletu, a ja nie zostałem zabity, jednak miał tę samą atmosferę, co poprzednie koszmary.~
@1759 = ~Nie, <CHARNAME>, ale czerwone obwódki dookoła twych oczu wymagają.~
@1760 = ~Ja... doceniam twe zainteresowanie.~
@1761 = ~(wzruszasz ramionami) To nic niezwykłego. Nie martw się.~
@1762 = ~Miałem kolejny sen, Dynaheir. Nie było tam sztyletu, a ja nie zostałem zabity, jednak miał tę samą atmosferę, co poprzednie koszmary...~
@1763 = ~Powiesz mi więcej?~
@1764 = ~Trudno to opisać, Dynaheir. Świat był skąpany we krwi, a ja brnąłem w jego męczarniach. W jakiś sposób czułem, że jestem w swoim żywiole.~
@1765 = ~To był straszny sen, Dynaheir. Widziałem krew, wypływała z każdego otworu świata i porywała wszystko na swej drodze. A ja dałem się unieść fali krwi i rozkoszowałem się każdą chwilą. To zły znak.~
@1766 = ~Właściwie to był całkiem ciekawy sen. Rzeki pieniły się krwią i wylewały z brzegów by zalać cały świat. A ja byłem w samym środku tego wszystkiego. To była świetna zabawa, jak teraz wracam do tego myślami. Cóż, przynajmniej w porównaniu do poprzednich snów.~
@1767 = ~Jeśli powiesz mi co ci dolega, znajdziesz ukojenie.~
@1768 = ~(wzruszasz ramionami) To nic niezwykłego, nie martw się.~
@1769 = ~Och, ja tylko śniłem sobie o kąpieli we krwi. I całkiem przypadło mi to do gustu.~
@1770 = ~Jak sobie życzysz. (Zwleka, poczym pyta z uporem.) Czy to był jeden z twych koszmarów?~
@1771 = ~Nie.~
@1772 = ~Czy cokolwiek zdoła ujść twej uwadze, Hathran?~
@1773 = ~Nie jestem pewien. Śniłem o kąpieli we krwi, to wszystko~
@1774 = ~Ale czy teraz, po przebudzeniu, wciąż czujesz że krew jest twym żywiołem?~
@1775 = ~Nie wiem. Staram się myśleć nad tym, co mogą oznaczać te sny - i nie mogę do tego dojść.~
@1776 = ~Nie, nie sądzę aby krew była mym naturalnym środowiskiem i nie znajduję przyjemności w jej rozlewaniu.~
@1777 = ~Tak, oczywiście, że tak. Rzadko kiedy me szaty nie są splamione krwią mych wrogów. Codziennie kąpię się we krwi. Nie dziwi mnie zatem, że i śnię o tym.~
@1778 = ~Zaiste, to prawda.~
@1779 = ~(niezdecydowanie) To cię ekscytuje?~
@1780 = ~Odpowiedzi przyjdą z czasem, <CHARNAME>, jeśli tylko zadasz sobie trud ich znalezienia.~
@1781 = ~(potakuje głową) Ja również.~
@1782 = ~Widzieć to w snach to jedno, a życzyć sobie tego to drugie. Nie mam serca pytać cię, które miałeś na myśli.~
@1783 = ~(Dynaheir stanowczo przyciska swą dłoń do Twych ust, lecz widząc, że jesteś przytomny, powoli usuwa ją.) Szz. Nie ma potrzeby budzić towarzyszy. Co widziałeś?~
@1784 = ~Dynaheir... Och, Dynaheir. (drżysz)~
@1785 = ~To nie twoja sprawa.~
@1786 = ~Wspomnienie z dzieciństwa... Tak mi się wydaje. Z kilkoma upiększeniami.~
@1787 = ~Gorion zginął przeze mnie, Dynaheir... przez mego ojca, kimkolwiek on był; jestem tego teraz pewien i jak nigdy czuję determinację, aby odkryć cała prawdę. W te pędy musimy wracać do Candlekeep.~
@1788 = ~Mroczne skrzydła, mroczne sny. Wygląda na to, że jestem synem kruka.~
@1789 = ~
Jestem czarnookim kruczym synem, 
przynajmniej mroczny sen tak podpowiada mi -
lecz dlaczego miast krążyć nad grobem czyimś,
ja w znoju walki szukam wroga krwi?~
@1790 = ~Fontanna, kruk i mój przybrany ojciec... (uśmiechasz się) Brzmi jak tytuł jakiejś noweli, prawda?~
@1791 = ~Czy ty nigdy nie śpisz? <CHARNAME> ma dziwne sny - myślałem, że już do tego przywykłaś.~
@1792 = ~(Bierze Cię nieśmiało w ramiona i czeka, aż przemówisz.)~
@1793 = ~(Milczysz, wtulając swój policzek w jej ramię, rozkoszując się ciepłem jej ciała.)~
@1794 = ~(Oblizujesz wargi.) Wspomnienie z dzieciństwa... Tak mi się wydaje. Z kilkoma upiększeniami.~
@1795 = ~Pozwól mi samej decydować, co jest moją sprawą, a co nie.~
@1796 = ~Jednak do ciebie należy decyzja, czy zechcesz opowiedzieć mi o swoim śnie, czy nie.~
@1797 = ~Dziękuję za pozwolenie na zachowanie mych snów dla samego siebie.~
@1798 = ~
Jestem czarnookim kruczym synem, 
przynajmniej mroczny sen tak podpowiada mi -
lecz dlaczego miast krążyć nad grobem czyimś,
ja w znoju walki szukam wroga krwi?~
@1799 = ~Mów dalej.~
@1800 = ~Śniłem o Candlekeep. Byłem wówczas smukłym chłopcem, i nie obchodził mnie wcale Gorion rozmawiający z Ulrauntem, Strażnikiem ksiąg. Dyskutowali, a ja siedziałem przy fontannie, beztrosko bawiąc się wodą, jak to dziecko. Wtedy ujrzałem odbicie kruka w wodzie. Ulraunt powiedział memu ojcu, że możemy zostać, ale stanę się jego zgubą. Co dziwne, tak się stało... widziałem go martwego. Och, i gdy znów spojrzałem w wody fontanny, miałem oczy kruka. "Jaki ojciec, taki syn", rzekło me odbicie... i wtedy się obudziłem. Rozumiesz coś z tego?~
@1801 = ~Zbyt długo by opowiadać, wszystko sprowadziło się do sugestii, że Gorion zmarł przeze mnie, Dynaheir... przez mego ojca, kimkolwiek on był; jestem tego teraz pewien i jak nigdy czuję determinację, aby odkryć cała prawdę. W te pędy musimy wracać do Candlekeep.~
@1802 = ~To mądrze obrany kierunek.~
@1803 = ~To... głębokie, ale niewiele mi mówi o naturze twego snu, <CHARNAME>.~
@1804 = ~Pół-prawda to kłamstwo w przebraniu. Opowiedz mi resztę, lub zachowaj ją w tajemnicy.~
@1805 = ~Zbyt długo by opowiadać, wszystko sprowadziło się do sugestii, że Gorion zmarł przeze mnie, Dynaheir... przez mego ojca, kimkolwiek on był; jestem tego teraz pewien i jak nigdy czuję determinację, aby odkryć cała prawdę. W te pędy musimy wracać do Candlekeep.~
@1806 = ~Powiem ci awansem, że nigdy nie przywyknę do twych snów. A teraz opowiedz mi resztę, lub zachowaj ją w tajemnicy.~
@1807 = ~Wydaje mi się, że twój sen miał nawieszać ci w głowie i cię przerazić, lecz przez niedopatrzenie lub życzliwość losu stanowi dla ciebie również wskazówkę. W Candlekeep może być ukryte wiele odpowiedzi na twe pytania. Może w zapiskach bądź dziennikach swego przybranego ojca znajdziesz więcej informacji na temat swego pochodzenia, oczywiście pod warunkiem, że prowadził takowe.~
@1808 = ~Wyglądasz na... zdeterminowanego.~
@1809 = ~Twa twarz jest nieugięta jakby wyrzeźbiono ją w kamieniu. Co jest tego powodem, bohaterze?~
@1810 = ~Przez zbyt długi czas sny nawiedzały mnie i rodziły zwątpienie. Wreszcie zobaczyłem sen prawdziwy, nieskażony. Zobaczyłem w nim siebie jakim JESTEM, i jakim muszę się stać.~
@1811 = ~Nadeszła pora, bym stanął do walki z mordercą mego przybranego ojca. Nadeszła pora, bym zabił jedyną spokrewnioną osobę, jaką mam na tym świecie. Sarevoka. Muszę zahartować swe serce, nim się do tego zabiorę.~
@1812 = ~(Uśmiechasz się.) Ty. Zbyt dawno mnie nie całowałaś.~
@1813 = ~To znaczy?~
@1814 = ~Być sobą. Dysponując prawą wolą, przemieniłem mroczne siły w coś dobrego. Stworzyłem siebie według własnego uznania, pomimo skazy w mej krwi. Nie jestem jak Sarevok.~
@1815 = ~Jestem zaprzeczeniem Sarevoka. Zniszczę go i cząstkę Bhaala, jaką w sobie nosi.~
@1816 = ~Zobaczysz, moja wiedźmo. Zobaczysz.~
@1817 = ~Zaiste. Przewiduję, że Sarevok nie zginie tak łatwo. W odległej przyszłości, wasze losy znów się skrzyżują.~
@1818 = ~Póki co jednak musisz z nim walczyć. Nie ma innego sposobu.~
@1819 = ~(Całuje Cię słodko.)~
@1820 = ~To wszystko, bohaterze?~
@1821 = ~Oczywiście, że nie! Sto pocałunków to i tak za mało!~
@1822 = ~Wiele widzisz, Dynaheir. Zobaczyłem sen prawdziwy, nieskażony. Zobaczyłem w nim siebie jakim JESTEM, i jakim muszę się stać.~
@1823 = ~Twa... brawura mnie martwi. Mówisz jakbyś nasłuchał się pochlebców szepczących ci do ucha. Bądź ostrożny, <CHARNAME>, gdyż jest wiele sposobów, by znaleźć się w Krainie Zła.~
@1824 = ~Obietnica chwały i obłuda jest jednym z najprostszych.~
@1825 = ~Słuszny zamiar, gdyż za każdym razem, gdy Bhaal lub siły zła powstaną, ktoś będzie musiał się im przeciwstawić, jeśli ma być jakaś nadzieja dla świata.~
@1826 = ~Sarevok, jednakże...~
@1827 = ~(z wahaniem) Przewiduję, że Sarevok nie zginie tak łatwo. W odległej przyszłości, wasze losy znów się skrzyżują.~
@1828 = ~Póki co jednak, musisz z nim walczyć. Nie ma innego sposobu.~
@1829 = ~(Dynaheir posępnieje.)~
@1830 = ~O co chodzi, Dynaheir?~
@1831 = ~(Zignoruj ponury nastrój Dynaheir.)~
@1832 = ~Martwisz się z powodu Tamoko, Dynaheir?~
@1833 = ~Nie jestem Sarevokiem, Dynaheir. Jestem uczciwy w stosunku do tych, których kocham.~
@1834 = ~To nic takiego. Nie, skłamałam. To ta kobieta, którą spotkaliśmy, Tamoko. Uświadomiła mi, jak bardzo różnisz się w stosunku do twego brata w miłości, jaką darzysz swych towarzyszy.~
@1835 = ~I ciebie. Jestem ci oddany, przyjaciółko... ukochana. I zawsze będę ci oddany - nie bacząc na to, jakie kłody los rzuci nam pod nogi.~
@1836 = ~Wybacz, ukochana, lecz mój "brat" zasługuje na stos za swe zdrady i nikczemne uczynki.~
@1837 = ~Schlebiasz mi, pani.~
@1838 = ~Oczywiście. (Niewielki uśmiech wykrzywia Twe usta. Mówisz pod nosem:) Kobiety są takie naiwne...~
@1839 = ~(Stopniowo nastrój Dynaheir wraca do normy, ale wygląda na to, że mars na jej czole zadomowił się na dobre. Straciłeś swoją szansę, by się go stamtąd pozbyć.)~
@1840 = ~Zaiste. Uświadomiła mi, jak bardzo różnisz się w stosunku do twego brata w miłości, jaką darzysz swych towarzyszy.~
@1841 = ~Wiem. Lojalność i poczucie obowiązku to nie są wartości, które ceni, ani nie próbuje ich zaszczepić w swych towarzyszach. Odrzuciła nawet kobietę, która szczerze go kochała. To dlatego wierzę, że to ty, a nie Sarevok, ostatecznie zwyciężysz.~
@1842 = ~A wraz z nim kobieta, która go pokochała? (Unosi dłoń by powstrzymać Twój sprzeciw.) Nie, nic nie mów. Poczekaj z osądzaniem swego brata, aż on sam będzie się tego domagał. Rozważ to, co powiedziała Tamoko. Żaden mężczyzna, który potrafi rozpalić taką miłość w sercu kobiety, nie może być całkowicie zły lub nieodwołalnie utracić swój honor.~
@1843 = ~Prawienie komplementów ukochanemu to cudowne oblicze miłości. Mądra kobieta nigdy się tego nie boi.~
@1844 = ~A może się mylę? (Dynaheir wzdycha.) Przezorność zawsze przegrywa z miłością.~
