@0    = ~Tak... tak po prostu? W takim razie nie będę cię już więcej niepokoił.~
@1    = ~Ten chłopak okazał się mądrzejszy ode mnie. Potrafił się oprzeć twoim zalotom, podczas gdy ja... (wzdycha) Dlaczego nie dasz mi spokoju? Przecież nie brak wokół szaleńców, którzy chętnie poszliby za tobą wszędzie, gdzie tylko byś chciała!~
@2    = ~Jakim zalotom?! To wszystko było wymuszone!~
@3    = ~Xan, czemu aż tak się tym przejmujesz? To był tylko pocałunek, nic więcej.~
@4    = ~Xan, zakochany dzieciak to nie koniec świata! Jutro stąd wyjedziemy, a w tydzień zapomnisz o całej tej sprawie.~
@5    = ~O rany. Teraz pewnie ciebie mam też pocałować, tak?~
@6    = ~No dobrze, spodobał mi się ten chłopak, i co z tego?! Może nawet wolałabym podróżować z nim, a nie z tobą! I co?!~
@7    = ~<CHARNAME>, nie umiesz kłamać. Ten chłopak zrobiłby dla ciebie wszystko, ale nie śmiałby nawet na ciebie spojrzeć bez twojej zgody. (wzdycha) Jak dobrze o tym pomyśleć, stanowczo za bardzo przypomina to moje własne podejście.~
@8    = ~Wcale się nie przejmuję! Masz prawo robić co tylko zechcesz, i w ogóle nie powinienem się w to wtrącać!~
@9    = ~O tak, dzięki uprzejmości któregoś z naszych wrogów, na pewno przestanę się tym martwić. Śmierć ma to do siebie, że kiedy nadchodzi, przestajesz myśleć o wszystkich innych problemach. (wzdycha) Masz rację, zapomnijmy o tym.~
@10   = ~<CHARNAME>... jesteś taka dziecinna.~
@11   = ~Nic. A przynajmniej nic, co mogłoby cię obchodzić. Wybacz, że wtrąciłem się w nie swoje sprawy, to już się więcej nie powtórzy.~
@12   = ~(wzdycha) Chyba w ogóle nie powinienem był zaczynać tej rozmowy.~
@13   = ~(uśmiechasz się) Co, zazdrosny?~
@14   = ~Taka zazdrość do ciebie nie pasuje, Xan.~
@15   = ~Xan, przykro mi, że tak się stało. Na przyszłość będę próbować unikać takich... przygodnych znajomości.~
@16   = ~Nic się nie stało, po prostu niepotrzebnie się martwisz. Powinieneś raczej być zadowolony że mnie pocałował, a nie zabił.~
@17   = ~Dokładnie. Dobrze, że wreszcie to do ciebie dotarło.~
@18   = ~<CHARNAME>, ja wcale nie jestem... (wzdycha) O nie, już widzę, do czego doprowadzi ta bezsensowna i nieprzyjemna rozmowa. Do niczego. Więc lepiej od razu ją skończmy.~
@19   = ~Tak, chyba niestety tak. To dla mnie dość nowe uczucie, muszę przyznać: jeszcze rok temu nigdy nie posądziłbym siebie samego o coś takiego. <CHARNAME>, <CHARNAME>... w co my się wplątaliśmy?~
@20   = ~Ja... wybacz mi, <CHARNAME>. Przejmuję się drobiazgami i zapominam, że wciąż grozi ci wielkie niebezpieczeństwo. Nam wszystkim, zresztą. Postaram się nie myśleć już o tym... incydencie... chociaż znając życie, nie będzie to łatwe. Niestety, złe wspomnienia pozostają z nami dłużej niż te dobre.~
@21   = ~Rozumiem. I więcej nie powtórzę już tego błędu.~
@22   = ~<CHARNAME>? Co to było? Jak... jak ci się to udało?~
@23   = ~Jak CO mi się udało?~
@24   = ~To ty jesteś magiem. Powinieneś wiedzieć.~
@25   = ~Nieważne. Chodźmy już lepiej.~
@26   = ~Tak, ale nie znam tego zaklęcia.~
@27   = ~Właśnie, że ważne.~
@28   = ~To nie były naturalne zaklęcia. Czuję to w całym ciele... i uwierz mi, nie jest to miłe wrażenie. Gdy używasz tej mocy, wyczuwam czające się w pobliżu zło. Wiesz w ogóle, skąd się bierze ta siła?~
@29   = ~Nie, nie wiem. Ale skoro pomaga mi to przeżyć, to chyba w porządku?~
@30   = ~Nie wiem, i nie obchodzi mnie to ani trochę. Spokojnie, wszystko ze mną w porządku.~
@31   = ~Odkąd zginął Gorion, nawiedzają mnie dziwne sny. Kiedy się budzę, nagle odkrywam w sobie nowe umiejętności. Ot tak.~
@32   = ~Może i przeżyjesz, ale czy pozostaniesz sobą?~
@33   = ~<CHARNAME>, przerażasz mnie.~
@34   = ~To więcej niż dziwne, to nienormalne. Nie wiesz, kim byli twoi rodzice, odkrywasz w sobie jakieś nieznane moce, ścigają cię niezliczone hordy płatnych morderców... Kim jesteś, <CHARNAME>? A może raczej - czym jesteś?~
@35   = ~Nie... nie wiem. Teraz to ty mnie przerażasz.~
@36   = ~Zostaw... zostaw mnie w spokoju, Xan. Nie zniosę tego!~
@37   = ~Przepraszam. (wzdycha) Ale te twoje... umiejętności, jak chcesz je nazywać, niepokoją mnie. Proszę, nie używaj ich więcej... jeśli nie z uwagi na siebie, to chociaż na nas. Nawet, jeśli ci się wydaje, że jeden raz nie zaszkodzi - nie wiemy, jakie tak naprawdę mogą być konsekwencje. Ucierpi albo twoje ciało, albo umysł - i nie wiem, co byłoby gorsze. Oczywiście, mogę się mylić, ale ciężko mi uwierzyć, że to dar od bogów, a nie przekleństwo. Nie rób tego więcej.~
@38   = ~Niebo! Nareszcie! Co za ulga, móc znowu zobaczyć otwartą przestrzeń. Chyba nigdy nie zdołam ci się odwdzięczyć za uwolnienie mnie z więzienia.~
@39   = ~To dobrze, że czujesz się już lepiej, po tym wszystkim, przez co przeszedłeś.~
@40   = ~Zawsze będę walczyć z torturami i niewolnictwem. Nie musisz czuć się zobowiązany.~
@41   = ~Postaraj się, żeby twoje zaklęcia się nam przydały. Niczego więcej od  ciebie nie potrzebuję.~
@42   = ~Przestaniesz w końcu jęczeć? Mam ważniejsze sprawy na głowie.~
@43   = ~(wzdycha) Boję się, że nigdy nie zdołam zapomnieć o tym na dobre. Żadne tortury nie mogłyby być tak straszne, jak te ciągnące się w nieskończoność dni w celi. Żadnego promyka słońca, żadnego powiewu wiatru... to chyba gorsze niż śmierć. Kilka razy miałem już ochotę roztrzaskać głowę o mur; gdyby nie ty, na pewno już bym nie żył.~
@44   = ~Tak mi przykro, Xan. Mam nadzieję, że wszystko jakoś się ułoży.~
@45   = ~Tak, tak, to bardzo smutne, ale nie możesz tak się nad tym rozwodzić. Musimy ruszać.~
@46   = ~Nie dałbyś rady się sam uwolnić?~
@47   = ~Bardzo szlachetna postawa, ale czy jesteś w stanie rozprawić się ze wszystkimi łowcami niewolników w całym Faerunie? Takiej plagi nie da się wyplenić do końca. Zło nigdy nie przestanie istnieć; odcinasz mu jedną głowę, a na jej miejscu wyrasta dziesięć następnych. Ludzie zawsze będą dla siebie okrutni i nic  tego nie zmieni.~
@48   = ~Może masz rację...~
@49   = ~Dość ponura wizja. Chyba nie doceniasz ludzkości jako takiej.~
@50   = ~Zmieni się, jeśli ja będę mieć coś do powiedzenia w tej kwestii.~
@51   = ~Postaram się służyć ci najlepiej, jak potrafię. Może uda mi się odwlec choć odrobinę nieuniknioną śmierć, która i tak pewnie wkrótce cię czeka.~
@52   = ~Wybacz, że ci przeszkodziłem. To już się nie powtórzy.~
@53   = ~Zbyt długo obserwowałem to, co się dzieje na naszych granicach, aby mieć na ten temat inną opinię.~
@54   = ~Tak czy inaczej, mimo wszystko Mulahey nie żyje, a ja mogę się cieszyć niebem i świeżym powietrzem. Dziękuję ci za to, <CHARNAME>. (wzdycha) Chciałbym wierzyć, że tak już zostanie.~
@55   = ~Może i masz rację, ale co z tego? Nasza pożałowania godna drużyna i tak niedługo padnie ofiarą kolejnej zasadzki. To nieuniknione.~
@56   = ~Mam o tym zapomnieć? Przecież próbuję, ale to nie takie proste. Wspomnienie tego koszmarnego miejsca będzie mnie prześladować chyba do końca życia.~
@57   = ~Osłabiony przez tygodnie głodowania i tortur? Obawiam się, że nie dysponuję aż taką mocą.~
@58   = ~Nie sądzę. Czeka cię taka sama śmierć, jak innych tak zwanych bohaterów: chwalebna i niepotrzebna.~
@59   = ~<CHARNAME>, dlaczego opuściłaś rodzinny dom? Wyglądasz na zbyt młodą, by prowadzić życie na szlaku. Szczerze mówiąc, nie mogę przestać się nad tym zastanawiać.~
@60   = ~Nie mam już domu, Xan. Dorastałam w Candlekeep, ale nie mogę już tam powrócić.~
@61   = ~Dlaczego uważasz, że nie mogę być poszukiwaczką przygód? Na pewno jestem w tym lepsza niż ty!~
@62   = ~Zawsze marzyłam, aby zostać poszukiwaczką przygód. Teraz nareszcie mam okazję.~
@63   = ~Mam swoje powody, i to nie twoja sprawa.~
@64   = ~Candlekeep? Na pewno? Nie, nie wątpię w twoją szczerość, ale z tego co wiem, biblioteka jest pilnie strzeżona i nie wpuszczają tam nikogo niepowołanego. Nie rozumiem, jakim cudem mnisi mogli pozwolić ci spędzić tam dzieciństwo.~
@65   = ~Mój ojciec ich przekonał. Gorion był znanym mędrcem i miał duży wpływ na tamtejszych mnichów. Ale teraz to i tak nieistotne - on już nie żyje, a oni nie pozwolą mi wrócić. Nie mam dokąd pójść.~
@66   = ~Trochę niezręcznie się czuję, rozmawiając o tym tak bezpośrednio. Proszę, nie wypytuj mnie tak.~
@67   = ~(uśmiechasz się) Widocznie musiałam być naprawdę czarującym dzieckiem.~
@68   = ~To prawda. Jesteś dużo młodsza niż ja, i przemawia to na twoją korzyść... ale myślałem, że stać cię na coś więcej, niż chwalenie się swoimi osiągnięciami na podobieństwo prymitywnych najemników.~
@69   = ~To i tak nie ma znaczenia. Wszystkich nas wkrótce czeka śmierć; przeszłość nie ma znaczenia, a teraźniejszość już niedługo przestanie je mieć. Nie będę ci się więcej narzucał.~
@70   = ~Och, nie wątpię. Zostało ci to do dziś, jeśli mogę zauważyć. Ale musiały być jakieś inne powody, prawda?~
@71   = ~Mój ojciec ich przekonał. Gorion był znanym mędrcem i miał duży wpływ na tamtejszych mnichów. Ale teraz to i tak nieistotne - on już nie żyje, a oni nie pozwolą mi wrócić. Nie mam dokąd pójść.~
@72   = ~Xan, możemy porozmawiać o tym kiedy indziej? Czuję się teraz trochę niezręcznie.~
@73   = ~Nawet jeśli były, to nie twoja sprawa. Wyrażam się jasno?~
@74   = ~Aż za bardzo. W takim razie nie będę ci się już więcej narzucał.~
@75   = ~Nie wiedziałem, że masz tendencje samobójcze. Nie ma potrzeby być aż tak grubiańskim; nie będę ci się więcej narzucał.~
@76   = ~Takie oszukiwanie siebie do niczego nie prowadzi. Możesz sobie wyobrażać że jesteś bohaterką, ale i tak skończysz tak, jak my wszyscy. Każdego poszukiwacza przygód czeka ta sama śmierć, a tym szybciej, im dłużej planuje on pozostać na szlaku. Nie popełniaj tego błędu.~
@77   = ~Musisz być zwykłym tchórzem, skoro tak myślisz. Nikt nie stanie mi na drodze!~
@78   = ~Nie miałam wyboru. Gorion został zamordowany a ja nie mam już nikogo bliskiego, więc muszę pomścić jego śmierć.~
@79   = ~A co mam robić? Osiedlić się w jakiejś wsi? Wychowywać dzieci? Xan, mój ojciec nie żyje. Nie ma już Goriona. Ścigają mnie łowcy głów. Tylko na szlaku mam szansę przeżyć.~
@80   = ~Wybacz, jeśli się narzucałem. To się więcej nie powtórzy.~
@81   = ~Wybacz, jeśli wydaję ci się zbyt natrętny, ale nie miałem nic złego na myśli. Mógłbym coś dla ciebie zrobić? Nie lubię patrzeć, jak moi towarzysze cierpią... zwłaszcza, jeśli ich kłopoty to po części moja wina.~
@82   = ~Tak, to twoja wina. Trzymaj się ode mnie z daleka, mam już dość twojego wścibstwa.~
@83   = ~W porządku, powiem ci, skoro tak się upierasz. Mieszkałam w Candlekeep z Gorionem, moim ojcem. Parę tygodni temu podjął on decyzję o nagłym wyjeździe, i tej samej nocy zginął w zasadzce. Teraz nie mam już ani ojca, ani domu.~
@84   = ~Och, nie! Nie możemy sobie pozwolić na to, żeby nasz najlepszy czarodziej się zamartwiał... chodź tutaj, dam ci buziaka, to może się uspokoisz.~
@85   = ~Ty tak samo. (wzdycha) Nie będę cię więcej niepokoił.~
@86   = ~W takim razie to nieodwzajemniona miłość. Wybacz, ale lepiej skończmy tę rozmowę.~
@87   = ~Ty... pocałowałabyś kogoś, kogo dopiero co poznałaś? A mimo to unikasz odpowiedzi na proste pytania o twoją przeszłość? Nie mam pojęcia, co o tym myśleć.~
@88   = ~Najlepiej nic. Zapomnij w ogóle, że coś mówiłam.~
@89   = ~(chichoczesz) Xan, a co, jeśli się w tobie zakochałam?~
@90   = ~W porządku, powiem ci, skoro tak się upierasz. Mieszkałam w Candlekeep z Gorionem, moim ojcem. Parę tygodni temu podjął on decyzję o nagłym wyjeździe, i tej samej nocy zginął w zasadzce. Teraz nie mam już ani ojca, ani domu.~
@91   = ~Ro...rozumiem.~
@92   = ~Moje najszczersze kondolencje. Słyszałem o nim; Gorion był potężnym magiem, a do tego przyjacielem Harfiarzy, zawsze witanym w Everesce z radością. Wiem, że te słowa nic nie zmienią, ale nie mogę zrobić nic więcej. Ty uratowałaś mi życie, więc ja zrobię wszystko by ocalić twoje, jeśli będę miał okazję. A znając życie, nie trzeba będzie długo czekać; zdaje się, że z każdą chwilą masz coraz więcej wrogów.~
@93   = ~Wyglądasz na zatroskaną. To znaczy... oczywiście, czego innego można by się spodziewać w twojej obecnej sytuacji? Wkrótce czeka nas kolejne starcie z nowymi nieprzyjaciółmi, a do tego Gorion... Wciąż o nim myślisz?~
@94   = ~Nie o nim, ale o zemście, na którą zasłużyli jego mordercy. Sprawię, że zapłacą za swoją zbrodnię!~
@95   = ~Tak, tęsknię za nim. Wciąż... wciąż nie mogę przyzwyczaić się do myśli, że nie żyje.~
@96   = ~Tak, i nie mogę pogodzić się z tym, że jego ciało leży gdzieś pośród lasu, zdane na łaskę sępów i wron. Tyle dla mnie zrobił, a ja nawet nie zdążyłam go pochować.~
@97   = ~Nie, nie bardzo. Nigdy nie byliśmy sobie specjalnie bliscy, a Candlekeep zawsze wydawało mi się więzieniem. Cieszę się, że w końcu się z niego uwolniłam.~
@98   = ~Wolałabym nie rozmawiać teraz o Gorionie.~
@99   = ~I co ci z tego przyjdzie? <CHARNAME>, nie zwrócisz mu życia, zabijając jego morderców. Nawet jeśli ci się to uda - w co, szczerze mówiąc, wątpię - uważasz, że przyniesie ci to jakąś satysfakcję?~
@100  = ~Nie wiem. Ale kochałam Goriona i choćby ze względu na to, nie mogę pozwolić, by jego morderca uniknął kary.~
@101  = ~Tak, Xan, przyniesie. Ten człowiek musi zapłacić za swój czyn.~
@102  = ~Nie próbuj zmienić mojego zdania, Xan. Człowiek, który to zrobił, zapłaci za to.~
@103  = ~Ta chwila kiedyś nadejdzie, możesz być pewna. Ja też straciłem wielu towarzyszy. Gdy mija pierwszy szok, wszystkie emocje blakną i rozwiewają się jak dym na wietrze... Oczywiście, ból pozostaje, ale do tego można się przyzwyczaić. Zobaczysz.~
@104  = ~Może jeszcze kiedyś tam wrócisz. Nigdy nie wiadomo, w jaki sposób zabawi się nami przeznaczenie.~
@105  = ~Więc twoje dzieciństwo było aż tak ponure? Może to i lepiej, bo teraz nie masz czego żałować. Choć, z drugiej strony, przyszłość może być już tylko gorsza.~
@106  = ~Rozumiem. Nie powinienem był chyba w ogóle wywoływać tego tematu, wybacz mi ten nietakt. Lepiej zajmę się z powrotem swoimi sprawami... chociaż i tak pewnie jest już zbyt późno na cokolwiek.~
@107  = ~Rozumiem cię, ale to nie jest dobre podejście. Jeśli ten tajemniczy człowiek zabił bez żadnego problemu tak potężnego maga jak Gorion, rozprawienie się z tobą nie będzie dla niego żadnym problemem.~
@108  = ~Mam nadzieję, że sama je zmienisz. Nie pozwól, by żądza zemsty zmieniła cię w bestię; nie przyniesie to raczej powodzenia nikomu z nas.~
@109  = ~Gorion nie żyje, ale nie mógł być twoim prawdziwym ojcem, choćby z uwagi na twoją krew. Twoi prawdziwi rodzice mogą równie dobrze wciąż żyć. Wiesz może, kim byli?~
@110  = ~Gorion nigdy ze mną o nich nie rozmawiał. Wiem, że jestem sierotą, ale nic poza tym.~
@111  = ~Nie, nie mam pojęcia.~
@112  = ~Przestań zadawać mi takie osobiste pytania!~
@113  = ~Ale... <CHARNAME>, chciałem jeszcze o coś zapytać. Gorion nie żyje, ale nie mógł być twoim prawdziwym ojcem, choćby z uwagi na twoją krew. Twoi prawdziwi rodzice mogą równie dobrze wciąż żyć. Wiesz może, kim byli?~
@114  = ~Wychowali cię ludzie, z dala od elfich ziem, i nigdy nie poznałaś imion swoich rodziców? To doprawdy niecodzienna sytuacja; gdyby ktoś powiedział mi o czymś takim jeszcze rok temu, uznałbym to za kiepski żart - a oto ty stoisz przede mną, jako żywy dowód absurdu rzeczywistości. Dlaczego nie pozwolono ci poznać twojego dziedzictwa, twoich prawdziwych braci?~
@115  = ~Myślę, że Gorionowi zależało na moim bezpieczeństwie. Umarł aby mnie chronić, więc musiał wiedzieć, co jest dla mnie najlepsze.~
@116  = ~Gorion był kiedyś znanym poszukiwaczem przygód, więc na pewno miał równie potężnych wrogów jak on sam. Może to dlatego nigdy nie opuszczał domu.~
@117  = ~Naprawdę nie wiem.~
@118  = ~(Xan krzywi się) Nie musisz tak krzyczeć. Oczywiście, już zostawiam cię w spokoju.~
@119  = ~Być może.~
@120  = ~Ale skoro tak cię kochał, zrobiłby dla ciebie wszystko. Może to ciebie chciał chronić, nie siebie samego?~
@121  = ~Z tego co mówisz wynika, że twoje dzieciństwo upływało w atmosferze tajemnic i niedopowiedzeń. To może znaczyć tylko jedno - grozi ci śmiertelne niebezpieczeństwo, a ktokolwiek zabił Goriona nie spocznie, dopóki nie skończy dzieła, odbierając życie również tobie. Boję się, że przeznaczenie wydało już na ciebie wyrok; na ciebie i wszystkich, którzy są ci bliscy. Nie, nie porzucę cię teraz... chociaż nie mogę oprzeć się wrażeniu, że podróż w twoim towarzystwie może skończyć się dla mnie jedynie szybką i bardzo nieprzyjemną śmiercią.~
@122  = ~To niewiarygodne, ale wciąż żyjemy! Spodziewałem się, że nie przetrwamy dłużej niż tydzień, a mimo to... Muszę przyznać, że chyba zawdzięczamy to twoim umiejętnościom. Dość imponującym, jak na tak młodą osobę.~
@123  = ~Nie uważam się za młodą.~
@124  = ~Hej, to brzmiało prawie optymistycznie! Skąd taka zmiana nastawienia?~
@125  = ~Tak, masz rację, z nami nic ci nie grozi. Idziemy?~
@126  = ~Ale jesteś młoda. Nie ma się czego wstydzić, <CHARNAME>. Uwierz mi, to minie szybciej, niż się spodziewasz... o ile oczywiście przeżyjesz wystarczająco długo. A kto wie, może i będziesz miała takie szczęście.~
@127  = ~Jak sobie życzysz. Pewnie i tak się myliłem, i po prostu mamy szczęście... które z pewnością wkrótce przestanie nam dopisywać. W takim razie postaram się cieszyć ostatnimi chwilami życia w samotności.~
@128  = ~Wysłano mnie na Wybrzeże Mieczy z misją, w powodzenie której nie wierzyłem ani trochę. Szczerze mówiąc, dalej nie wierzę, ale ostatnie wydarzenia pozwalają mieć nadzieję na nieco mniej ponure zakończenie, niż się spodziewałem. Kto wie, może tak się zdarzyć, że zobaczę jeszcze Evereskę i mój dom.~
@129  = ~Cieszę się, że tak myślisz.~
@130  = ~Więc zamierzasz tam wrócić, gdy to wszystko się skończy?~
@131  = ~O jakiej misji mówisz?~
@132  = ~Tak, przynajmniej na jakiś czas. Dopóki moi zwierzchnicy nie zlecą mi kolejnej samobójczej misji.~
@133  = ~Zdaje mi się, że już ci o tym mówiłem, ale mogę powtórzyć. Wszystko wskazuje na to, że pewna organizacja, nazywająca siebie Żelaznym Tronem próbuje wywołać zamieszki na całym Wybrzeżu Mieczy. Więcej nie udało mi się odkryć zanim zostałem uwięziony, ale muszę zbadać tę sprawę i upewnić się, że niebezpieczeństwo zostanie zażegnane.~
@134  = ~Z drugiej strony nie podoba się myśl, że miałbym wrócić do bezpiecznego domu, podczas gdy tobie wciąż grozi śmiertelne niebezpieczeństwo. Jesteś młoda, naiwna i niedoświadczona... a jednocześnie tak odważna i utalentowana. Zaprzeczasz wszystkiemu, co dotąd wydawało mi się niepodważalną prawdą. I... nie mogę tak po prostu zostawić cię na łasce przeznaczenia.~
@135  = ~Więc nie zostawiaj. Byłoby wspaniale, gdybyś zdecydował się podróżować dalej ze mną.~
@136  = ~Pewnie i tak nie będziesz musiał podejmować decyzji. Niezależnie od mojej odwagi i umiejętności, nie sądzę, żeby moja historia miała mieć szczęśliwe zakończenie.~
@137  = ~Doprawdy? Proszę, proszę, zaczyna robić się całkiem ciekawie.~
@138  = ~Xan, przestań!~
@139  = ~Ja też byłbym szczęśliwy, gdyby nasze losy tak się ułożyły... ale są rzeczy ważniejsze niż osobiste pragnienia. Będę musiał wrócić do domu.~
@140  = ~(wzdycha) Chyba masz rację, <CHARNAME>.~
@141  = ~(wzdycha) Chyba właśnie po raz kolejny wyszedłem na głupka.~
@142  = ~Nie przejmuj się tym moim narzekaniem. Nie wiem, co we mnie wstąpiło; to pewnie wszystko przez to, że jesteś tak urocza i niewinna w swojej naiwności. Albo po prostu świeże powietrze uderzyło mi do głowy po tych wszystkich dniach spędzonych w celi Mulaheya. (wzdycha) Jak mogłem w ogóle pomyśleć, że uda mi się wypełnić moją misję? Nie można mówić o żadnej nadziei, kiedy ścigają nas tak potężni i niezliczeni wrogowie. To się nigdy nie skończy.~
@143  = ~Oczywiście. (wzdycha) Nie powinienem był w ogóle zaczynać tej rozmowy.~
@144  = ~A więc czas na kolejny odpoczynek. Chciałbym się z tobą pożegnać, jako że całkiem możliwe, że żadne z nas nie przeżyje tej nocy. Nieważne, czy napadną nas kolejne bandy nieumarłych, łowcy głów, czy zwykli włóczędzy - to mogą być nasze ostatnie chwile.~
@145  = ~(wzdycha) O nie, tylko nie to!~
@146  = ~Wydaje mi się, że to całkiem bezpieczne miejsce. Ale możesz czuwać przez całą noc, jeśli cię to uspokoi.~
@147  = ~Być może. Ale musimy się przespać.~
@148  = ~Mam lepszy pomysł, jeśli cię to interesuje. Można po prostu przestać oddychać - i umierasz w spokoju, oszczędzając sobie nerwów i niepokoju.~
@149  = ~Wtedy nie zapamiętam zaklęć, a i tak zginiemy w pierwszej potyczce następnego dnia. Nie da się oszukać przeznaczenia.~
@150  = ~Wygląda na to, że nie mamy wyboru. Ale to dość przerażające, zasypiać ze świadomością, że możemy już się nie obudzić.~
@151  = ~<CHARNAME>? Nie spodziewałem się po tobie takiego cynizmu. Może i rzeczywiście czas już zakończyć moje żałosne życie, ale nie mam ochoty już z tobą o tym rozmawiać.~
@152  = ~Taka jest prawda. Najłatwiej nas zranić, gdy śnimy i wspominamy przeszłość. Cóż za ironia losu - największe niebezpieczeństwo grozi mi, gdy wspominam najpiękniejsze chwile mojego życia, spędzone w Everesce.~
@153  = ~Pewnie nigdy nie będziesz miała okazji odwiedzić mojego miasta... ale może chciałabyś zobaczyć moje wspomnienia o nim?~
@154  = ~Och, bardzo chętnie.~
@155  = ~Co masz na myśli?~
@156  = ~Nie, dziękuję.~
@157  = ~Więc Gorion ci nie powiedział? Wspólne dzielenie wspomnień to coś naturalnego między elfami. Nie da się tego opisać słowami; to coś, czego musisz sama doświadczyć aby zrozumieć, o czym mówię.~
@158  = ~Dlaczego, <CHARNAME>? Widziałaś już tyle, że nie masz ochoty na nowe doświadczenia? Nie potrafię zrozumieć, jak elf mógłby pragnąć duchowej samotności. Oczywiście, rozumiem, jak duży wpływ musiało mieć na ciebie wychowanie wśród ludzi, ale jeśli nie wrócisz do swojej rasy póki masz okazję, nigdy już nie doświadczysz poczucia jedności ze światem.~
@159  = ~Skoro tak mówisz... Dobrze, w takim razie chciałabym podzielić twoje wspomnienia.~
@160  = ~Pomyślę o tym, ale na razie wolałabym zostać sama.~
@161  = ~Powinnam była wyrazić się jaśniej. Nie chcę mieć nic wspólnego ani z tobą, ani z twoimi wspomnieniami.~
@162  = ~Jak sobie życzysz. Dobranoc, <CHARNAME>.~
@163  = ~Ach. Rozumiem już. W takim razie nie będę cię więcej niepokoił.~
@164  = ~Weź mnie więc za rękę, i razem będziemy spacerować po ogrodach i mostach Evereski. Pokażę ci, gdzie drzewa stają się jednym z niebem, a marmurowe fontanny zmieniają się w ogrody pełne róż. Mój dom... Chciałbym, żeby jego obraz mógł na zawsze pozostać w mojej pamięci.~
@165  = ~Jednak podczas gdy ja śnię o minionym szczęściu, ty jesteś skazana na bezsenne noce - lub prześladowana przez niekończące się koszmary. Sama myśl o tym mnie przeraża. To straszne, nie móc ani na chwilę uwolnić się od okrutnej i bolesnej rzeczywistości. Nie będziesz mogła zapomnieć o niej ani na chwilę, aż do śmierci, która pewnie... Nie. Nie będę teraz o tym myślał. (wzdycha) Gdybym tylko mógł zabrać cię do swojego świata, pokazać ci moje wspomnienia i mój dom... Ale to niemożliwe, prawda?~
@166  = ~Xan, mi się podoba ten świat i ta rzeczywistość. I wcale nie chciałabym od niej uciec.~
@167  = ~Czasem mam też dobre sny. Nie martw się, nie cierpię aż tak strasznie, jak ci się wydaje.~
@168  = ~(wzdycha) Niestety. Będę musiała tak żyć aż do końca moich dni.~
@169  = ~Nie widziałaś jeszcze całego koszmaru, jakim jest ten świat. Ja widziałem - i nic nie sprawi, że będę mógł kiedykolwiek o tym zapomnieć. Ale to chyba niezbyt odpowiedni moment na takie rozmowy. (wzdycha) Dobranoc, <CHARNAME>. Śpij dobrze.~
@170  = ~Chciałbym w to wierzyć, ale czasem w nocy widzę twoją twarz. Krzyczysz przez sen, a ja nienawidzę siebie za to, że jestem zbyt słaby, żeby... Och, nieważne. Nie powinienem był o tym mówić. Dobranoc.~
@171  = ~Przepraszam, że nie mogę ci pomóc. Jeśli... jeśli nie będziesz mogła zasnąć, obudź mnie. I tak nie będę spał dobrze.~
@172  = ~Moje gratulacje, <CHARNAME>, jakoś udało nam się przeżyć tę noc. Chociaż z drugiej strony, może należało się przedtem zastanowić, czy przypadkiem bezbolesna śmierć we śnie nie byłaby lepsza, niż to co z pewnością czeka nas dziś czy jutro.~
@173  = ~A już myślałam, że po wizycie w Everesce będziesz mieć lepszy humor.~
@174  = ~Xan, rozumiem, że masz już taki charakter, ale TO chyba lekka przesada.~
@175  = ~Tak, wiem, przegraliśmy. To co, ruszamy na spotkanie śmierci?~
@176  = ~Nie mam żadnych powodów do radości.~
@177  = ~Marny dowcip, <CHARNAME>. Nie rozumiesz, że NAPRAWDĘ umrzemy?~
@178  = ~Evereska wkrótce upadnie. Wszystkie starania i poświęcenie jej obrońców na nic się zdadzą. Miasto leży na wyspie, wokół której gromadzi się coraz więcej sił ciemności - i pewnego dnia wrogowie po prostu je zdobędą. Chciałbym kiedyś wrócić do domu, ale wiem, że znajdę tam tylko pustkę i ruiny. Misja, którą w tej chwili wykonuję, to tylko kropla w morzu, w porównaniu z tym, co trzeba zrobić, by ocalić mój dom. Przez lata obserwowałem postępujące niebezpieczeństwo, a teraz w każdej chwili można już oczekiwać najgorszego.~
@179  = ~To co tu jeszcze robisz? Czemu nie wrócisz do Evereski, aby bronić swojego domu?~
@180  = ~Nawet jeśli tak się stanie, nie możesz się oskarżać. Zrobiłeś wszystko, co mogłeś.~
@181  = ~Jasne, jasne. Evereska upadnie, słońce zgaśnie, i do tego jeszcze świat się skończy. Xan, spodziewasz się czasem dla odmiany czegoś miłego?~
@182  = ~Nie mam wyboru. Muszę słuchać rozkazów, które otrzymałem.~
@183  = ~Nie oskarżam się, to nie ma sensu. Ale jeśli myślisz, że mogę pogodzić się ze śmiercią wszystkiego co kocham, to chyba się nie zrozumieliśmy.~
@184  = ~Kiedyś się spodziewałem. Ale żadne z moich marzeń się nie spełniło, a rozczarowania stawały się przez to jeszcze bardziej bolesne.~
@185  = ~Przyzwyczaiłem się już do myśli, że Evereska jest skazana na zagładę, ale każdego ranka ta rozpacz powraca. A teraz dochodzi do tego jeszcze wizja śmierci... Widzisz, zanim cię poznałem, miałem przeczucie, że to będzie moja ostatnia misja. Teraz już to wiem. Któregoś dnia padniemy ofiarą tych przeklętych łowców nagród. Przegraliśmy.~
@186  = ~Chciałbym cię przeprosić za naszą ostatnią rozmowę. Nie powinienem był kłopotać cię swoimi problemami i rozczulać się nad sobą, podczas gdy to ciebie wciąż ścigają nieznani i niebezpieczni wrogowie.~
@187  = ~(wzdychasz) Tak, Xan, masz rację. Przegrałam i nie ma już dla mnie nadziei. To chciałeś usłyszeć?~
@188  = ~Cóż, to i tak nie znaczy, że tylko mi grozi niebezpieczeństwo. Wątpię, żeby moi prześladowcy zadowolili się mną i oszczędzili życie reszty drużyny.~
@189  = ~Nie potrzebuję twojej litości, Xan.~
@190  = ~Nic się nie stało. Ale chyba nie mamy teraz czasu na rozmowy.~
@191  = ~Och, już dawno przyzwyczaiłam się do twojego wiecznego narzekania. Takie komentarze są naprawdę zbędne.~
@192  = ~Nie, <CHARNAME>. Znowu ta twoja naiwność i lekkomyślność.~
@193  = ~Tak, wiem. Ale to i tak mnie nie usprawiedliwia.~
@194  = ~Nie, to nie litość. Litość brzmi tak... upokarzająco, a do tego implikuje wyższość moralną. Współczuję ci, ale nie lituję się nad tobą. Zasługujesz na coś więcej.~
@195  = ~Wiem, śpieszy nam się do kolejnej samobójczej misji. (wzdycha) W takim razie prowadź.~
@196  = ~A więc myliłem się co do ciebie. Nie jesteś niczym więcej, niż nieświadomym dzieckiem. Nie będę ci się więcej narzucał.~
@197  = ~Wciąż mam wrażenie, że nie doceniasz powagi sytuacji. Dotąd zawsze chronił cię Gorion, a teraz, po kilku wygranych pojedynkach wydaje ci się, że twoja szczęśliwa passa będzie trwać wiecznie. Ale uwierz mi, nie ma ludzi niepokonanych.~
@198  = ~Na razie mam się całkiem dobrze i nie sądzę, żeby to się miało zmienić w najbliższym czasie. Nie martw się, wszystko będzie dobrze.~
@199  = ~To moi wrogowie będą żałować swojego udziału w tej historii, nie ja. Nie komplikuj spraw niepotrzebnie.~
@200  = ~Wiem, że jestem w niebezpieczeństwie. Ale czy coś nam przyjdzie z rozwodzenia się nad tym?~
@201  = ~Chciałbym żeby to była prawda, ale znając życie, będzie dokładnie odwrotnie.~
@202  = ~<CHARNAME>, naprawdę doceniam twoje dojrzałe i pełne autorefleksji oraz realizmu podejście do sprawy, ale rozważałaś kiedyś możliwość, że to ty możesz przegrać?~
@203  = ~To prawda że nie ma już nadziei, ale masz wciąż pewne szanse opóźnić godzinę swojej śmierci. <CHARNAME>, bądź rozsądna. Spróbuj przewidzieć posunięcia swoich wrogów, rozważaj dokładnie każdy swój krok, nie rób nic pochopnie. Nie chciałbym być zmuszony do pochowania twojego ciała gdzieś w tych lasach.~
@204  = ~Dlaczego zaraz w lasach? Mógłbyś urządzić mi pogrzeb w jakimś dużym mieście!~
@205  = ~Mi też nie spieszy się do umierania. Jestem ostrożna, Xan. Naprawdę bardzo ostrożna.~
@206  = ~Będziemy chować tylko moich wrogów. Nikogo więcej.~
@207  = ~Ale to byłaby taka piękna scena! Wyobraź sobie: stoisz z poważną twarzą, w swoich żałobnych, purpurowych szatach, drżącym głosem wypowiadając moje epitafium... Może nawet jakaś skrywana łza spłynęłaby po twoim policzku na moje zimne, blade czoło... Widzisz to? Co za romantyczna wizja!~
@208  = ~<CHARNAME>... twój optymizm jest niemożliwy. Chociaż... może to najlepsza obrona przed nieszczęściami, jakie szykuje dla nas los?~
@209  = ~W takim razie może dożyjemy przyszłego tygodnia. Rok temu powiedziałbym "dożyjemy końca tej przygody", ale teraz, niestety, jestem już bardziej świadomy.~
@210  = ~Może ciebie to pociesza, ale mnie w żadnym wypadku. (wzdycha) Ta rozmowa nie ma sensu. Idziemy?~
@211  = ~Purpura nie jest odpowiednim kolorem na ceremonie pogrzebowe. Jeżeli już, ubrałbym się na czarno albo błęki-~
@212  = ~(wzdycha) Proszę bardzo, żartuj sobie ze mnie, jeśli sprawia ci to przyjemność. I tak ci to nie pomoże. Jeśli zginiesz, nie będzie to już miało żadnego znaczenia. Nie tylko dla ciebie.~
@213  = ~Jak radzisz sobie ze świadomością, że każda chwila może być twoją ostatnią? Przeraża cię to? Motywuje?~
@214  = ~Boję się, Xan. Bardzo się boję. Ale muszę iść dalej.~
@215  = ~Lubię ten dreszczyk emocji. Każda bitwa jest świetną przygodą.~
@216  = ~Niezależnie od tego co sama czuję, nigdy nie uznam twojego podejścia za słuszne.~
@217  = ~Nie mam teraz nastroju do rozmowy. Chodźmy lepiej.~
@218  = ~Twój wybór. Chociaż mimo wszystko, wolałbym już, żebyś przyjęła moją ideologię za własną, niż dała się beztrosko zabić w jakiejś karczemnej awanturze. A to i tak jeszcze nie najgorsze, co mogłoby się wydarzyć.~
@219  = ~Po co? Właśnie odpowiedziałaś na moje pytanie. Twoja lekkomyślność i niechęć do jakiejkolwiek refleksji mówią same za siebie.~
@220  = ~Sam mam podobne odczucia. Ciągły lęk o własne życie złamie najsilniejszego, potrzeba tylko czasu. Gdybym podróżował samotnie, czułbym pewnie pokusę, aby poddać się, zamknąć oczy i w spokoju czekać na śmierć. Ale mamy zadanie do wykonania, a ja przyrzekłem cię chronić.~
@221  = ~Miałem nadzieję, że skończysz wreszcie z tą dziecinną brawurą... ale, jak widać, nadzieja jest matką głupców. Nie należy żartować ze śmierci, <CHARNAME>. Czy strata Goriona niczego cię nie nauczyła? (wzdycha) Chociaż, z drugiej strony... Spędziłaś całą młodość praktycznie zamknięta w Candlekeep; nic dziwnego, że teraz wolność uderzyła ci do głowy. Sam też kiedyś taki byłem... dopóki życie nie nauczyło mnie, co dzieje się ze wszystkimi marzeniami.~
@222  = ~Boję się, że wkrótce zmienisz swój pogląd na poszukiwanie przygód. Nie potrafisz wyobrazić sobie, czym są niekończące się lata unikania śmiertelnego niebezpieczeństwa i wiecznej ucieczki lub pościgu. W końcu zamienisz się w bezduszną maszynę do zabijania - lub stracisz chęć do życia.~
@223  = ~Uwierz mi, Xan, będzie inaczej. Jestem wystarczająco silna.~
@224  = ~To musi się kiedyś skończyć. Niedługo wyrównam porachunki z Żelaznym Tronem i będę mogła prowadzić własne życie.~
@225  = ~Chyba już wolę to pierwsze. Przynajmniej nikt nie będzie mnie denerwował swoim wiecznym narzekaniem.~
@226  = ~(prychasz) Już ją straciłam. To wszystko nie ma sensu...~
@227  = ~Tak ci się wydaje. Ale czas pokaże, jak jest naprawdę. Chociaż...~
@228  = ~Ja mogę przestać już w tej chwili. Skoro tego właśnie sobie życzysz.~
@229  = ~(wzdycha) Masz rację. Chociaż, muszę powiedzieć, że ostatnimi czasy życie wydawało się niemal przyjemne. Niesamowite: twoje towarzystwo podnosi mnie na duchu, a moje wywołuje u ciebie taką melancholię?~
@230  = ~Kto wie... Może któregoś dnia rzeczywiście uda ci się zamknąć ten rozdział swojego życia i zyskać spokój, na który tak bardzo zasługujesz?~
@231  = ~Mam nadzieję.~
@232  = ~Zobaczymy.~
@233  = ~Tak myślisz, Xan? Nie, wręcz przeciwnie; zamierzam spędzić resztę życia na szlaku.~
@234  = ~I kto to mówi? Przecież jesteś na szlaku dużo dłużej niż ja... i chyba nie planujesz zmiany trybu życia w najbliższym czasie, prawda?~
@235  = ~(wzdycha) Zazdroszczę ci. Chciałbym wierzyć, że mnie też czeka jakaś przyszłość... ale, niestety, nie mam na nią szans.~
@236  = ~Nie da się ukryć. Chciałbym wierzyć, że mnie też czeka jakaś przyszłość... ale, niestety, nie mam na nią szans.~
@237  = ~Przemyśl to jeszcze, <CHARNAME>. Przemyśl to, póki masz jakiś wybór.~
@238  = ~Powiernik księżycowego ostrza nigdy nie ucieknie przed samotnością. Nawet teraz ostrze osądza moje uczynki i każe mi kontynuować misję ochrony moich braci. Zdaje się, że to beznadziejna sprawa... do końca życia będę skazany na z góry przegraną walkę. Nie widzę dla siebie żadnej innej przyszłości. (wzdycha) Jestem już taki zmęczony tym życiem i samotnością...~
@239  = ~Ale dość już tego. Chodźmy, <CHARNAME>, na spotkanie kolejnych nieszczęść.~
@240  = ~<CHARNAME>! <CHARNAME>, zbudź się!~
@241  = ~Mmm... o co chodzi?~
@242  = ~Xan, co się dzieje? Nie musisz tak krzyczeć.~
@243  = ~Mhm, dzień dobry. Coś nie tak?~
@244  = ~Tak, wiem, dożyliśmy kolejnego dnia. To świetnie, nie?~
@245  = ~Dzięki... Seldarine niech będą dzieki... ty... ty żyjesz. Miałem tej nocy dziwny sen... sen o tobie. Byłaś tak blisko mnie, a potem... potem rozsypałaś się w pył, zanim zdążyłem cię dotknąć. Obudziłem się, a ty leżałaś taka blada, z zamkniętymi oczami, i... i pomyślałem o najgorszym.~
@246  = ~Taaak... ale skoro już widzisz że nic mi nie jest, mógłbyś mnie puścić? Zaraz chyba połamiesz mi żebra.~
@247  = ~Ja też miałam zły sen. Ciemnie jaskinie, studnie bez dna, rzeki płynące krwią, ciała moich wrogów i przyjaciół... Chyba życie jakie prowadzę daje o sobie znać.~
@248  = ~Ja też mam czasem podobne sny. Słyszę w nich upiorny głos, szepczący "Wkrótce pożałujesz!", i budzę się zlana zimnym potem.~
@249  = ~Mmm... co mówiłeś? Przecież nie mogę się skupić, kiedy trzymasz mnie w ramionach! To takie przyjemne... nie miałabym nic przeciwko, żebyś budził mnie tak każdego dnia.~
@250  = ~Co jeszcze widziałeś w tym śnie? To może być coś ważnego.~
@251  = ~Myślę, że jest w tym coś więcej.~
@252  = ~To zbyt straszne, żeby o tym mówić. Zwłaszcza tobie, <CHARNAME>. Ciebie też nawiedzają koszmary, prawda?~
@253  = ~To prawda. Tej nocy również.~
@254  = ~Tak, ale nie tak często jak ciebie.~
@255  = ~Ale dam sobie z nimi radę. Powiedz mi, co cię trapi.~
@256  = ~Ja... (wzdycha) Widziałem jak umierasz na moich oczach, raz za razem, a ja nie mogłem nic zrobić. To nie była przyjemna noc. Przepraszam, <CHARNAME>... nie mogę chyba dłużej o tym myśleć. Porozmawiamy innym razem.~
@257  = ~Przepraszam, oczywiście chyba się zapomniałem. Byłem tak bardzo zaniepokojony, że... och, tak czy inaczej, moje ramiona nie stanowią chyba zbyt dobrej ochrony przed całym złem tego świata. Wybacz. (wzdycha) Jak się czujesz? Ty też miałaś tej nocy jakieś koszmary?~
@258  = ~Tak, miałam. To był okropny sen.~
@259  = ~Nie dzisiaj, ale coraz częściej mi się to zdarza.~
@260  = ~Nie mów tak, Xan. To najlepsza ochrona... Gdzie indziej niż przy tobie mogłabym zapomnieć o całym świecie? Masz piękne dłonie. Tyle w nich... ciepła. I troski.~
@261  = ~<CHARNAME>... Wiesz, co kiedyś przepowiedziała mi Cyganka? Że pewnego dnia wypełnię swój kielich trucizną i wypiję ją z uśmiechem, bo będę kochał Śmierć ponad wszystko inne. Dobrze wiedzieć teraz, że... że nie miała racji. (wzdycha) Ale mówiliśmy o twoich koszmarach.~
@262  = ~Jeśli to te sny są źródłem twoich niezwykłych mocy, musi w nich być ukryty klucz do tego, kim naprawdę jesteś. Ale to zbyt niszczące dla twojego umysłu. Sam nie wiem, co może być gorsze - odrzucenie tej wiedzy, czy zaakceptowanie jej.~
@263  = ~Wydaje mi się jednak, że mógłbym odrobinę pomóc. Co prawda nie potrafię stworzyć ci odpowiedniej ochrony przed tymi koszmarami, ale jeśli chcesz, od tej pory możemy śnić wspólnie. Może to uchroni cię przed tymi wizjami... albo wręcz przeciwnie, ściągnie zagładę na nas oboje. Nie dowiemy się, póki nie spróbujemy. Chcesz tego?~
@264  = ~Tak, Xan. I dziękuję ci za tę propozycję.~
@265  = ~To chyba nie jest najlepszy moment.~
@266  = ~Jak się nad tym lepiej zastanowić, to chyba już wolę koszmary. Mam dosyć twojego narzekania w dzień.~
@267  = ~<CHARNAME>... Oby wszystko skończyło się dobrze. Dziś rano byłem taki przerażony... ale dość już tego rozczulania się nad sobą. Chodźmy.~
@268  = ~Oczywiście, <CHARNAME>. Jak chcesz. Może kiedyś zmienisz zdanie.~
@269  = ~Ach. Więc tak to wygląda. Bardzo dobrze, w takim razie nie będę ci się więcej narzucał.~
@270  = ~Chciałbym, żeby... Nie mogę ci pomóc, prawda, <CHARNAME>? Ty krzyczysz przez sen, a ja myślami jestem w domu; ciebie prześladują wizje śmierci i okrucieństwa, a moim oczom ukazuje się Królestwo Arvandoru, do którego trafię pewnego dnia; ty odbierasz świat ludzkimi zmysłami, podczas gdy ja widzę i czuję rzeczy, których ty nigdy nie doświadczysz. Czy... czy mimo to, nadal możemy pozostać... przyjaciółmi?~
@271  = ~Dla mnie to wystarczy. Zależy mi na tobie i lubię z tobą rozmawiać. Czego więcej potrzeba?~
@272  = ~Oczywiście, Xan. Jeśli tylko tego chcesz.~
@273  = ~Oczywiście, że nie! Co ty w ogóle sobie wyobrażasz?!~
@274  = ~Dziękuję, <CHARNAME>. Może... może masz rację.~
@275  = ~Ale co z tymi, którzy cię ścigają? Co z mordercą Goriona? Z twoim nieznanym pochodzenie,? Czy twój los pozwoli ci na taki... związek? To nie ma sensu, <CHARNAME>. Żadnego.~
@276  = ~Tak, chyba masz rację. Nie będę ci się już narzucał.~
@277  = ~Myślałaś kiedyś, co się z nami stanie po śmierci?~
@278  = ~"Z nami", Xan? Generalizujesz, czy sugerujesz, że czeka nas wspólne życie po życiu?~
@279  = ~Pewnie trafimy do Arvandoru. Tyle wiem, ale nie mam o tym jakiegoś szerszego pojęcia.~
@280  = ~Tak, myślałam. A co?~
@281  = ~A jakie to ma znaczenie? Przecież będziemy już martwi.~
@282  = ~To nie jest odpowiednia chwila na rozmowę o tym, Xan.~
@283  = ~Ja myślałem właśnie o Arvandorze, Błogosławionym Królestwie... i chciałem pomówić o tym z tobą, mimo że nie jesteś jedną z Tel'Quess.~
@284  = ~Prawie na pewno zginiemy jednocześnie, ale niestety, to jeszcze nie znaczy, że trafimy do Arvandoru razem.~
@285  = ~Prawie na pewno zginiemy jednocześnie, ale nawet, gdybyś mogła trafić kiedyś do Arvandoru, nie znaleźlibyśmy się tam razem.~
@286  = ~Przecież dla nas śmierć jest dopiero początkiem. Nawet za kilkaset lat będziesz wciąż piękna i młoda, bo twoja elfia natura zapewnia ci długowieczność i wieczną młodość. Tak samo, jak gwarantuje ci wieczność w Arvandorze, elfim raju.~
@287  = ~Ma, <CHARNAME>. To prawda, że nie jesteś jedną z nas, i nigdy pewnie nie trafisz do błogosławionego królestwa Arvandoru... ale wolałbym nie myśleć o tym w tej chwili.~
@288  = ~Masz rację. Nie ma sensu spekulować, skoro pewnie za dzień czy dwa przekonamy się o tym na własnej skórze. Zresztą jesteś jeszcze zbyt młoda, żeby zastanawiać się nad takimi rzeczami na poważnie. Chodźmy dalej.~
@289  = ~Arvandor... Mały kawałek raju, który można nosić w duszy. Ale czy będę umiał znaleźć tam szczęście i zapomnieć o wszystkich swoich rozczarowaniach? (wzdycha) Nie, tak się nigdy nie stanie. Niezależnie jaka wieczność czeka na ciebie, ja spędzę ją w znacznie mniej przyjemny sposób.~
@290  = ~Dlaczego?~
@291  = ~Jasne. W końcu przecież przegrałeś swoje życie.~
@292  = ~Xan, nie mam ochoty tego słuchać. Chodźmy dalej~
@293  = ~To moja duma - i jednocześnie przekleństwo. Wiesz, czym tak naprawdę jest księżycowe ostrze?~
@294  = ~Tak, to prawda... chociaż widzę, że to miał być żart. Jesteś czasami taka dziecinna. (wzdycha) Z powodu mojego księżycowego ostrza nie trafię do Arvandoru od razu po mojej śmierci.~
@295  = ~(wzdycha) Jak sobie życzysz.~
@296  = ~Ten miecz ma długą i okrutną historię. Z początku miał służyć ochronie królewskiego rodu, a dziś jest jedynie symbolem. Ostrze liczy sobie tysiące lat i przeszło przez wiele dłoni, by w końcu skończyć u mego boku. Jego poprzedni strażnicy nie zginęli całkowicie; ich dusze są w nim uwięzione, aby w ten sposób odpłacić za możliwość korzystania z jego mocy za życia. Dopiero, gdy sam Corellon wyrazi taką wolę, zostaną uwolnieni i będą mogli dostąpić wieczności w Arvandorze. Mnie czeka taki sam los.~
@297  = ~Nie możesz jakoś się pozbyć tego Ostrza?~
@298  = ~To straszne! Tak mi przykro, Xan.~
@299  = ~To przecież twój obowiązek. Nie możesz tak narzekać, bo wtedy będzie jeszcze gorzej.~
@300  = ~Krzyżyk na drogę. Może wtedy wreszcie się zamkniesz.~
@301  = ~<CHARNAME>, czegoś takiego jak księżycowe ostrze nie można po prostu odłożyć na półkę i o nim zapomnieć. Gdy podczas mojego uwięzienia oddzielono mnie od niego, kosztowało mnie to niemal życie. Poza tym, to sprawa honoru. (wzdycha) Obawiam się, że ja i Ostrze jesteśmy na siebie skazani.~
@302  = ~Mi też. Ale nie ma co się nad tym rozwodzić; co ma być, to będzie.~
@303  = ~Ale straciłem już do tego serce, <CHARNAME>. Kiedyś obowiązek był dla mnie radością; dzisiaj nie pozostało mi nic oprócz żalu i rozgoryczenia.~
@304  = ~Sprawiają ci radość takie komentarze? Nie, nawet nie chcę wiedzieć. I nie chcę już więcej słyszeć twojego głosu.~
@305  = ~Czasem zastanawiam się, co by się ze mną stało, gdybym nie został Strażnikiem. Może wszystkie moje nieszczęścia zaczęły się właśnie od tego? Ale to już inna historia. Ruszajmy dalej, <CHARNAME>, póki jeszcze możemy.~
@306  = ~Miałem opowiedzieć ci o tym, jak zostałem powiernikiem księżycowego ostrza. Chciałabyś posłuchać?~
@307  = ~Tak, chętnie.~
@308  = ~Nie teraz, Xan.~
@309  = ~Chyba trochę się domyślam. Pewnie poprzedni strażnik wyznaczył cię na swojego następcę, prawda?~
@310  = ~(wzdycha) Zawsze goni nas jakaś bitwa czy misja do wypełnienia. Czy to się kiedyś skończy, <CHARNAME>? Obawiam się, że nie.~
@311  = ~Tak zwykle bywa w naszych rodach, ale mój przypadek był inny.~
@312  = ~Rzadko powracam myślami do tego wspomnienia. Staram się tego unikać o ile mogę... ale o pewnych rzeczach nie powinno się zapominać, prawda? (wzdycha) Byłem wtedy bardzo młody; chyba nawet młodszy niż ty teraz. Odejście mojego ojca było dla mnie strasznym przeżyciem samo w sobie, a do tego wkrótce potem jeden z moich bliskich kuzynów zginął w Dolinie Lodowego Wichru. Po tych wszystkich tragediach straciłem chęć do życia. Nic nie miało już dla mnie sensu, więc gdy zdałem sobie sprawę, że ktoś z mojego Domu musi przejąć Ostrze, zgłosiłem się bez chwili namysłu. Nie przypuszczałem, jak okropnym doświadczeniem będzie rytuał. (wzdycha) Chyba całą nieskończoność stałem samotnie w deszczu błękitnego ognia, podczas gdy Ostrze osądzało, czy jestem godzien je dzierżyć. Jak widzisz, przeżyłem, ale wspomnienie tego dnia prześladuje mnie do dziś.~
@313  = ~Dziwne, że okazałeś się wart takiego obowiązku.~
@314  = ~Ciekawa jestem, co takiego sprawiło, że okazałeś się godny Ostrza.~
@315  = ~To straszne. Chciałabym móc jakoś ci pomóc.~
@316  = ~Miło, że tak we mnie wierzysz. Jak widać, niezbadane są wyroki losu.~
@317  = ~Wystarczy, że mnie wysłuchałaś... i zrozumiałaś. Dziękuję.~
@318  = ~Sam czasem zastanawiam się, dlaczego Ostrze tak mnie osądziło. Możliwe, że przyczynił się do tego fakt, że byłem już biegły w sztuce magicznej, a oprócz tego przysiągłem oddać życie w obronie miasta. Poza tym z uwagi na mój młody wiek, żadne niegodne uczynki nie zdążyły jeszcze obciążyć mojego imienia. (wzdycha) Pewnie nigdy nie poznam prawdziwych powodów. Chodźmy już, <CHARNAME>.~
@319  = ~(wzdycha) Przegraliśmy.~ [%tutu_var%XANNN17]
@320  = ~Rany, jak na to wpadłeś? Wreszcie coś nowego!~
@321  = ~Dokładnie. Jeśli chcesz możesz powtórzyć jeszcze ten kawałek o nieuniknionej śmierci, prawie już zapomniałam.~
@322  = ~(prychasz) Tak, życie nie ma sensu...~
@323  = ~Nie sądzę. Idzie nam coraz lepiej, a twoje zaklęcia sprawdzają się całkiem nieźle. Nie martw się, wszystko się jakoś ułoży.~
@324  = ~<CHARNAME>, ja mówię poważnie. Ty natomiast chyba nigdy nie przestaniesz żartować ze wszystkiego... nawet z własnej śmierci.~
@325  = ~Mhm, a najlepiej będzie, kiedy będziemy leżeć już w grobach. Po śmierci zwykle nie ma się żadnych problemów.~
@326  = ~<CHARNAME>... Och, chyba nigdy cię nie zrozumiem. Spójrz mi w oczy. To był żart?~
@327  = ~A co myślałeś? Nikt nie może być na serio tak poważny i ponury jak ty.~
@328  = ~Nie, tym razem mówię poważnie. Chciałabym już umrzeć.~
@329  = ~Tak jak myślałem. Ty chyba nigdy nie dorośniesz.~
@330  = ~I spędzić wieczność na żałowaniu pochopnie podjętej decyzji? Uważaj, czego pragniesz.~
@331  = ~Jesteśmy w pułapce. To znaczy, nie "jesteśmy". Ja jestem. Ty pewnie jakoś sobie poradzisz, podczas gdy ja albo zginę w tej misji, albo będę musiał wkrótce wyruszyć na następną. To się nigdy nie skończy, a nawet po śmierci moja dusza na zawsze pozostanie uwięziona w tym zimnym i martwym kawałku metalu.~
@332  = ~Wiem, to straszny los. Podziwiam cię, że wciąż się nie poddałeś.~
@333  = ~Nie byłabym taka pewna, Xan. Jesteś przecież potężnym magiem i nie tak łatwo cię pokonać.~
@334  = ~Dlaczego teraz o tym mówisz? Przecież znasz swoje przeznaczenie nie od dzisiaj, prawda?~
@335  = ~Pewnie dlatego, że mimo wszystko lepiej żyć niż umrzeć. Wciąż mogę poczuć wiatr we włosach, usłyszeć szum wody i drzew... to jednak lepsze niż wieczny mrok i samotność. A do tego, oczywiście, jesteś jeszcze ty.~
@336  = ~(wzdycha) <CHARNAME>... twoja dobroć i naiwność kiedyś złamią mi serce. Może i znam się na magii, ale nie masz pojęcia, jak kruche może być życie. Zniesiona wiatrem strzała, obluzowana cegła, przypadkowa bójka w tawernie - i już nie żyjesz. A nie chciałbym opuszczać tego świata jeszcze teraz.~
@337  = ~To prawda, ale wiele się ostatnio zmieniło. Kiedyś byłem pogodzony ze swoim losem i najważniejsza była dla mnie służba mojemu miastu; teraz jest inaczej.~
@338  = ~Przez całe życie podróżowałem samotnie - a teraz ty jesteś moją towarzyszką i chyba jedyną przyjaciółką. Nie wiem, czy to dobrze czy nie... ale przywiązałem się do ciebie podczas tej podróży, i teraz twoje bezpieczeństwo znaczy dla mnie najwięcej. Więcej, niż moje własne obowiązki i misja, którą miałem wypełnić. Nie wiem, jak to się skończy ani co z tego wyniknie; szczerze mówiąc, jestem coraz bardziej przekonany, że popełniłem największy błąd swojego życia. Ale pewnych rzeczy nie da się cofnąć. (wzdycha) Wybacz, że znów się nad sobą użalam. Chodźmy już.~
@339  = ~Z każdym dniem coraz lepiej rozumiem, jak okrutne żarty potrafi płatać nam Przeznaczenie. Gdy studiowałem na Akademii Magii, nie miałem czasu by znaleźć sobie jakichkolwiek przyjaciół - a teraz, gdy poznałem ciebie, nie zostało mi już zbyt wiele czasu. Jakie to ironiczne.~
@340  = ~Uważasz że jesteśmy przyjaciółmi? To dopiero dobry żart. Potrzebne mi twoje zaklęcia, a nie jakieś zwierzenia i wyznania.~
@341  = ~Xan... to prawda, jesteśmy przyjaciółmi, ale nie będzie między nami nic więcej. Chciałabym, żeby to było jasne.~
@342  = ~Xan, myślę, że masz jeszcze trochę czasu. Ile razy mam ci powtarzać, że przeżyjemy dłużej niż tydzień?~
@343  = ~Tak czy inaczej, bardzo cenię sobie twoją przyjaźń.~
@344  = ~Faktycznie, to smutne. Ale może najpierw sami się przekonajmy, jak to się skończy?~
@345  = ~Na Akademii Magii?~
@346  = ~W takim razie przez ostatni miesiąc żyłem złudzeniami. Pozwól, że spakuję swoje rzeczy; zdaje się, że moja osoba nie przyda się już na nic w tej drużynie.~
@347  = ~Dziękuję za te słowa, <CHARNAME>. Myślałem o opuszczeniu drużyny, ale teraz zmieniłem zdanie. Zawsze będę twoim przyjacielem, ale chyba zatrzymam swoje uczucia dla siebie, jeśli nie masz nic przeciwko.~
@348  = ~Tak, oczywiście. Czeka mnie długie i szczęśliwe życie, zostanę królem Evereski i będę miał dwunastkę dzieci. I co jeszcze, <CHARNAME>?~
@349  = ~Nie musimy. Ja wiem. Ale skoro tak się upierasz... Tak czy inaczej, pozwól mi najpierw skończyć myśl.~
@350  = ~To miejsce, które jest sercem całej Evereski. Z przyjemnością spędziłbym tam całe życie, gdyby nie moje obowiązki jako członka Szarych Płaszczy. Ale pozwól mi skończyć myśl, którą zacząłem.~
@351  = ~Ale ironiczne nie znaczy dobre. Nasz związek nie ma żadnej przyszłości; nie w takiej rzeczywistości, w jakiej przyszło nam żyć. Wszędzie jest tyle śmierci... co będzie, jeśli dosięgnie ona któregoś z nas? Nie wiem, co bym zrobił, gdyby coś ci się stało. Może powinienem odejść? Tak chyba byłoby najlepiej.~
@352  = ~Daj mi spokój, <CHARNAME>.~
@353  = ~Przecież nawet na ciebie nie patrzyłam. O co ci chodzi?~
@354  = ~Słucham? Wszystko w porządku?~
@355  = ~Jak sobie życzysz.~
@356  = ~W takim razie może w ogóle chcesz odejść z drużyny?~
@357  = ~Nie musisz patrzeć. Jesteś mi bliższa z każdym dniem - i z każdym dniem jest to coraz trudniejsze.~
@358  = ~W porządku? Och, pewnie, nigdy nie czułem się lepiej! Niedługo umrę, moje miasto upadnie, moja dusza zostanie uwięziona na wieczność w zaczarowanym mieczu - czego więcej można by sobie życzyć?!~
@359  = ~Tak, tego właśnie sobie życzę.~
@360  = ~Tak, tak chyba będzie najlepiej. Żegnaj, <CHARNAME>... i proszę, wybacz mi.~
@361  = ~Chciałbym, żeby to wszystko już się skończyło. Ta... ta komedia pomyłek. Nawet nie wiesz o czym mówię, prawda? Nigdy nie byłaś uwięziona ani torturowana, nie poznałaś gorzkiego smaku setek lat samotności, nigdy nikogo nie pokochałaś... dla ciebie życie jest zabawą; grą, którą zamierzasz wygrać. Nic do ciebie nie dociera. Nie rozumiesz, czym jest śmierć.~
@362  = ~Xan, nie wpadaj w histerię. Uspokój się. Przestań krzyczeć, bo ściągniesz na nas kolejne niebezpieczeństwo.~
@363  = ~Przecież chcę ci pomóc. Nie krzycz na mnie.~
@364  = ~Wręcz przeciwnie, chyba rozumiem co się dzieje znacznie lepiej niż ty. Boisz się żyć; boisz się własnych uczuć, czy nie tak? W końcu "wszyscy przegraliśmy", więc "nic nie ma sensu". Mam rację?~
@365  = ~Nigdy nikogo nie kochałam? Wybacz, ale skąd taki pomysł?~
@366  = ~Świetnie. W takim razie wybacz, ale zostawię cię chyba w spokoju.~
@367  = ~Ach, wspaniale. Teraz to ty jesteś rozsądna i ostrożna, a ja tracę rozum. Świetnie.~
@368  = ~Mam świetny pomysł, jak możesz mi pomóc. Oszczędź mi swojego towarzystwa. A może zamierzasz zachowywać się jak dziecko, które nie da sobie odebrać ulubionej zabawki?~
@369  = ~Brawo, <CHARNAME>! Jeszcze trochę i będziesz nadawała się idealnie na kapłankę Shar. Jak nikt potrafisz wyczuć, co najbardziej kogoś boli.~
@370  = ~Bo gdybyś kiedyś kogoś kochała, wiedziałabyś... wiedziałabyś, jak to rozpoznać. To nie ma sensu.~
@371  = ~Mam już dość tych złudzeń spokoju i bezpieczeństwa. Mam dość zasypiania z myślą, że się nie obudzę, że więcej cię... Nie. Nie ma sensu kontynuować tej rozmowy. Zostaw mnie samego.~
@372  = ~<CHARNAME>, czy poradziłabyś sobie beze mnie?~
@373  = ~Tak, oczywiście. Potrafię liczyć tylko na siebie, jeśli jest taka konieczność.~
@374  = ~Dlaczego pytasz? Chcesz odejść?~
@375  = ~Nie, chyba nie. Twoje umiejętności i pomoc dużo znaczą dla drużyny. Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła.~
@376  = ~To dobrze. W takim razie odchodzę.~
@377  = ~Co? Xan! Ale jak to?!~
@378  = ~Świetnie. Dużo mnie to obchodzi.~
@379  = ~Tak, chcę.~
@380  = ~Ale... Nie rozumiem; co się dzieje? Chcesz mnie porzucić w potrzebie?~
@381  = ~Dlaczego? Co się stało?~
@382  = ~W takim razie możesz iść. Poradzę sobie bez ciebie.~
@383  = ~Proszę, nie rób tego! Ja naprawdę potrzebuję twojej pomocy.~
@384  = ~Moja pomoc? <CHARNAME>, przecież to nie ma dla ciebie żadnej wartości. Nie pomogę ci w bitwie, bo przegrałem już walkę z samym sobą. Nie pogarszaj sytuacji. Proszę, pozwól mi odejść.~
@385  = ~Nie rozumiem. O czym ty mówisz? Dlaczego chcesz odejść?~
@386  = ~Przestań mówić zagadkami! O co chodzi?~
@387  = ~Idź, jeśli musisz. Nie będę cię zatrzymywać.~
@388  = ~Od kilku tygodni zmuszałem się do pozostania tutaj jedynie ze względu na ciebie. Zapomniałem o tym, że twoje przeznaczenie jest już z góry przesądzone; nic nie miało znaczenia, dopóki żyłaś. Wciąż chcę dla ciebie wszystkiego co najlepsze, ale nie mogę pozostać dłużej przy tobie. Nie chcę patrzeć na twoją śmierć - albo zmuszać cię do oglądania mojej - wiedząc, że nawet wieczność spędzimy osobno. Jesteś dla mnie wszystkim... i właśnie dlatego muszę odejść. Wybacz mi.~
@389  = ~Rozumiem... i przepraszam. W takim razie idź, jeśli musisz.~
@390  = ~Ale co sprawił, że tak nagle zmieniłeś zdanie?~
@391  = ~Naprawdę chcesz odejść? Nawet jeśli powiem, że ja czuję to samo?~
@392  = ~Xan... Nie mogę odwzajemnić twoich uczuć, wiesz o tym. Ale proszę cię, nie odchodź. Naprawdę cię potrzebuję.~
@393  = ~Tak, tak będzie najlepiej dla nas obojga. Żegnaj, <CHARNAME>.~
@394  = ~<CHARNAME>... nie wierzę, że możesz być aż tak nieświadoma. Chodź do mnie. (wzdycha) Wiem, że to żałosne i pożałowania godne uczucie... nie, nie tak. Nie będę mówił o tym w ten sposób. <CHARNAME>, czuję do ciebie wszystko, co tylko mężczyzna może czuć do kobiety. Miłość, zauroczenie, zakochanie, pożądanie... nazywaj to jak chcesz. Ale to nie skończy się dobrze. Nie może. Żegnaj.~
@395  = ~Słucham?! O nie, po takich wyznaniach nigdzie nie pójdziesz.~
@396  = ~Nigdy... nigdy nie przypuszczałam, że kiedyś mi to powiesz. Ale ja też cię kocham.~
@397  = ~(uśmiechasz się) To dopiero rewelacje. Kim jesteś i co zrobiłeś z Xanem?~
@398  = ~Xan, tak mi przykro, ale nie mogę cię pokochać. Może rzeczywiście powinieneś odejść.~
@399  = ~Nie, <CHARNAME>, nie sądzę. To zbyt piękne, by mogło być prawdziwe. Ale jeśli jest choć cień szansy, że mogłabyś rzeczywiście...~
@400  = ~Nie mogę, <CHARNAME>. Nie mogę tak po prostu przestać czuć. Powinnaś była powiedzieć mi to wcześniej. Żegnaj.~
@401  = ~<CHARNAME>... nie rozumiesz. To nie ma sensu. Jeśli będziemy razem, przyniesie ci to tylko ból. Będziesz cierpieć kiedy umrę, a nie chcę tego. Po co mam chronić cię przed wrogami, jeśli nie mogę ochronić cię przed samym sobą? Dla ciebie jest jeszcze jakaś szansa: jesteś młoda, pełna zapału i silna. Po upadku Żelaznego Tronu czeka cię pewnie normalne życie, podczas gdy ja wyruszę na kolejną misję, w której pewnie polegnę. A po mojej śmierci z naszej miłości nie zostanie już nic... chyba, że chciałabyś zatrzymać Ostrze w charakterze pamiątki. Widziałem już, jak elfy umierały z rozpaczy po śmierci ich ukochanych i zerwaniu więzi. Ty nie zasługujesz na taki los.~
@402  = ~W takim razie spróbuję o tobie zapomnieć. Żegnaj.~
@403  = ~Zranisz mnie o wiele bardziej, jeśli teraz odejdziesz.~
@404  = ~Nie mógłbyś spróbować zapomnieć o przyszłości i zostać ze mną bez względu na wszystko?~
@405  = ~Xan, przecież nie ma żadnego problemu. Nie kocham cie, więc możesz zostać. Nic z tych strasznych rzeczy się nie wydarzy.~
@406  = ~<CHARNAME>, nie wiesz o co prosisz. To jakieś szaleństwo... ale...~
@407  = ~<CHARNAME>, jesteś jeszcze młoda. Wkrótce o mnie zapomnisz. (wzdycha) Nie, nie patrz tak na mnie, przecież ja...~
@408  = ~Ach, rozumiem. Widzę że dbasz o swoje interesy jak tylko potrafisz, a uczucia twojego chłopca na posyłki nic dla ciebie nie znaczą. (wzdycha) Proszę bardzo. Jeśli chcesz bym był przy tobie jako milczący i posłuszny cień, twojemu życzeniu stanie się zadość.~
@409  = ~...zostanę z tobą. (wzdycha) Nie potrafię cię opuścić. Zostanę... choćby po to, żeby móc jeszcze raz dotknąć twoich włosów i poczuć zapach twojej skóry. Rzuciłaś na mnie czar, jakiego nie znają najstarsi z naszych magów. Och, <CHARNAME>... gdybyś tylko wiedziała, jak bardzo mnie to przeraża...~
@410  = ~W każdej chwili możemy paść z ręki naszych niezliczonych wrogów, więc chciałbym coś ci powiedzieć, póki jeszcze mam okazję.~
@411  = ~Jesteś tak piękna, jak piękna może być tylko nadzieja... i tak samo krucha. Nie skłamię chyba, mówiąc, że jesteś jak ostatni promień zachodzącego słońca naszej rasy.~
@412  = ~Och, dziękuję. Ale nie bądź takim fatalistą; ja wierzę, że nasza rasa przetrwa jeszcze wiele tysięcy lat.~
@413  = ~Nie. Wychowali mnie ludzie, i wciąż tak mało wiem o elfach... Jestem obca pośród mojego własnego ludu.~
@414  = ~Szkoda, że zostało nam tak mało czasu. Chciałabym, żebyśmy wreszcie byli bezpieczni.~
@415  = ~Nie wiem, jak cię przekonać, Xan... ale nadzieja jest zawsze. Zawsze.~
@416  = ~Naprawdę, świat się kończy, jeśli najpiękniejsza z kobiet musi uciekać przed ścigającymi ją mordercami i nikt nie może odwrócić jej przeznaczenia.~
@417  = ~O mnie mowa?~
@418  = ~Wiem, że pewnie mi nie uwierzysz, ale mam znacznie więcej szczęścia niż ci się wydaje. Jak mogę przegrać, jeśli ktoś taki jak Xan z Evereski jest po mojej stronie?~
@419  = ~Biedna kobieta! Trzeba jej pomóc! Czemu wcześniej nic nie mówiłeś? Czy ona jest dla ciebie... kimś specjalnym?~
@420  = ~Racja. To, co się ze mną dzieje, to tylko kolejny argument potwierdzający zbliżający się koniec.~
@421  = ~Nie jestem bez winy, Xan. Wiesz, kto był moim ojcem.~
@422  = ~Tak, ale słońce zachodzące przez tysiące lat spaliłoby ziemię...~
@423  = ~Nie, to nie tak; nie to chciałem powiedzieć. Im jaśniej zachodzi słońce, tym ciemniejsza nadchodzi noc... więc ciesz się swoim blaskiem, <CHARNAME>. Ciesz się nim, póki możesz. Lepiej spłonąć we własnym ogniu niż umrzeć w chłodzie i ciemności.~
@424  = ~To dość optymistyczne stwierdzenie... przynajmniej jak na ciebie.~
@425  = ~Dziękuję ci... o ile to właściwa odpowiedź.~
@426  = ~Jesteś prawdziwym poetą, Xan.~
@427  = ~N'Tel'Quess którzy cię wychowali skrzywdzili cię, nie pozwalając ci poznać twojej własnej rasy. Wiekowa mądrość książek nigdy nie zastąpi prawdziwej więzi ze społeczeństwem. A mimo to twoja prawdziwa natura wciąż daje o sobie znać.~
@428  = ~Im jaśniej zachodzi słońce, tym ciemniejsza nadchodzi noc... więc ciesz się swoim blaskiem, <CHARNAME>. Ciesz się nim, póki możesz. Lepiej spłonąć we własnym ogniu niż umrzeć w chłodzie i ciemności.~
@429  = ~Jesteś prawdziwym poetą, Xan.~
@430  = ~Gorion robił to, co uznał dla mnie za najlepsze. Nie umniejszaj jego zasług.~
@431  = ~Niestety, nigdy chyba nigdy nie odnajdziemy spokoju. Nasi wrogowie są wszędzie.~
@432  = ~Nie ma. Spójrz choćby na siebie. Naprawdę, świat się kończy, jeśli najpiękniejsza z kobiet musi uciekać przed ścigającymi ją mordercami i nikt nie może odwrócić jej przeznaczenia.~
@433  = ~Tak, <CHARNAME>, o tobie. Chociaż to i tak nie zmienia faktu, że nie jesteś jedyną niewinną osobą, która cierpi na tym najgorszym ze światów.~
@434  = ~(wzdycha) Chodźmy dalej i spróbujmy udawać, że możemy zmienić przeznaczenie.~
@435  = ~Wiem, że nie jestem zbyt wiele wart... ale zrobię wszystko, aby cię ochronić.~
@436  = ~Nie! To znaczy... tak, jest. Nie! Och, <CHARNAME>, wybacz mi. Chyba nie jestem zbyt dobry w komplementowaniu kobiet.~
@437  = ~Wcześniej mi się to nie zdarzało. Pewnie tracę rozum. <CHARNAME>... zgadnij, dzięki komu?~
@438  = ~Na Seldarine, nie! Ci rozmarzeni romantycy nie tylko zawsze giną pierwsi, ale i mają dziwną umiejętność zaszczepiania pragnienia śmierci w innych.~
@439  = ~Wybacz, jeśli cię uraziłem. Wiem, że Gorion oddał za ciebie życie, i nigdy mu tego nie zapomnę... ale czasem nie potrafię wybaczyć mu tego, że nie pozwolił rozwinąć się twojej prawdziwej naturze. Gdybyśmy tylko mieli więcej czasu...~
@440  = ~To nie twoja wina. To tylko kolejny dowód na to, że niesprawiedliwość i okrucieństwo losu nie znają granic.~
@441  = ~O, tak. Dziwnie mieć świadomość, że po nas nie będzie już nic.~
@442  = ~<CHARNAME>... zostańmy na chwilę sami, dobrze? (Xan uśmiecha się smutno) Nigdy przedtem nie miałem ochoty mieć wyłączności na niczyje towarzystwo, ale chwila sam na sam z tobą brzmi zbyt kusząco, by oprzeć się pokusie. Czuję się prawie jak złodziej.~
@443  = ~O, tak. Zauważyłam już, że brak ci zdecydowania; chyba nie jesteś typem zdobywcy.~
@444  = ~Ja też chyba nie umiem oprzeć się tej pokusie. Chyba możemy sobie pozwolić na kilka chwil samotności, z dala od innych?~
@445  = ~HEJ, WSZYSCY! Xan i ja chcemy zostać SAMI! Znikać, ale już!~
@446  = ~Ja chyba znam się lepiej na wykradaniu niż ty, co? (uśmiechasz się)~
@447  = ~W takim razie spróbuj się jej oprzeć. Ćwicz charakter.~
@448  = ~To prawda, że nie lubię walki. Ale kto lubi?~
@449  = ~Wiesz, że w naszym przypadku nie działają normalne reguły gry. Jesteśmy poszukiwaczami przygód, a nie zwykłymi ludźmi. To jak, dalej masz ochotę wykraść mnie na chwilę od reszty drużyny, czy nie?~
@450  = ~Jeśli chcesz mi wyznać jakiś mroczny sekret, możesz spokojnie zrobić to tu i teraz. Wszyscy są już przyzwyczajeni do wysłuchiwania twoich wiecznych lamentów.~
@451  = ~Och, Xan... To dlatego chcesz być ze mną sam na sam? Żeby powiedzieć, jak bardzo cię krzywdzę, każąc ci pozostawać w drużynie?~
@452  = ~W takim razie chodźmy na stronę. Zawsze miło porozmawiać tylko we dwoje.~
@453  = ~Jeśli każdą walkę planujesz z równym zaangażowaniem i rozwagą, to zostały nam jeszcze jakieś dwie godziny życia. Cudownie.~
@454  = ~(Odchodzicie na pewną odległość od reszty grupy. Xan patrzy ci w oczy z wdzięcznością.) Dziękuję, <CHARNAME>.~
@455  = ~(W milczeniu czekasz na ciąg dalszy.)~
@456  = ~(Xan kuli się pod twoim spojrzeniem) Nie, chyba jednak zmieniłem zdanie.~
@457  = ~Wybacz, ale zdaje się, że muszę teraz zająć się przygotowywaniem zaklęć na jutro. Oczywiście, jeśli jakieś jutro w ogóle nadejdzie.~
@458  = ~Och, zdaję sobie z tego doskonale sprawę. Jednak, jeśli nie masz nic przeciwko, tym razem to ja wolałbym wyręczyć cię w tym względzie.~
@459  = ~No tak, wiedziałem. Dlaczego miałbym mieć nadzieję, że uszczęśliwisz mnie poświęceniem mi choć chwili swego cennego czasu?!~
@460  = ~Może dlatego, że tak naprawdę domyślasz się, że nie mówiłam serio? Że tak naprawdę chciałam zostać z tobą sam na sam, ale wstydziłam się do tego przyznać?~
@461  = ~Dokładnie. Na przyszłość lepiej nie wyobrażaj sobie za wiele.~
@462  = ~Słucham? Xan, chcesz mi powiedzieć, że znasz takie słowo jak "nadzieja"?! Taką okazję należy uczcić! Co powiesz na małą imprezę?~
@463  = ~A więc tak to wygląda. Ten słodko-gorzki smak wiedzy o tym, jak mało znaczą moje słowa.~
@464  = ~I jak nierealne są  wszystkie moje marzenia.~
@465  = ~Przestań już, przestań! Już idę! Możemy rozmawiać sam na sam tak długo, jak tylko chcesz.~
@466  = ~To nie tak, jak myślisz. Cenię sobie twoje rady i sugestie, ale czuję się trochę niezręcznie na myśl przebywaniu z tobą na osobności.~
@467  = ~No, teraz możemy wreszcie porozmawiać w spokoju. Nie wiem czy zauważyłeś, ale na "jak mało znaczą moje słowa", reszta drużyny prysnęła już w bezpieczne miejsce, gdzie nic nie słychać. Sam powiedz, czy nie był to świetny plan?!~
@468  = ~Nie, w żadnym razie nie miałem tego na myśli. Wybacz mi, jeśli moje słowa sprawiły, że poczułaś się niezręcznie.~
@469  = ~Poza tym, dlaczego miałbym mieć nadzieję, że uszczęśliwisz mnie poświęceniem mi choć chwili swego cennego czasu?!~
@470  = ~Może dlatego, że tak naprawdę domyślasz się, że nie mówiłam serio? Że tak naprawdę chciałam zostać z tobą sam na sam, ale wstydziłam się do tego przyznać?~
@471  = ~Naprawdę?~
@472  = ~T-tak...~
@473  = ~Od dawna już chciałam porozmawiać z tobą w cztery oczy, z dala od ciekawskich spojrzeń reszty.~
@474  = ~Mam cię! (parskasz śmiechem) Jasne, i co jeszcze? Jeszcze nie zwariowałam?~
@475  = ~(Xan patrzy na ciebie z takim bólem, że wszelkie słowa stają się zbędne. Możesz być pewna, że była to wasza ostatnia rozmowa.)~
@476  = ~Nie śmiałem nawet marzyć, że usłyszę od ciebie takie słowa. (Odchodzicie na pewną odległość od reszty grupy. Xan patrzy ci w oczy z wdzięcznością.) Dziękuję, <CHARNAME>.~
@477  = ~...~
@478  = ~Xan? Mówiłeś coś?~
@479  = ~Xan? Yy... chciałeś ze mną porozmawiać, tak?~
@480  = ~Xan, miło jest chwilę pomilczeć we dwoje, ale chyba mamy mało czasu. Chciałeś mi coś powiedzieć?~
@481  = ~Xan, miło jest chwilę pomilczeć we dwoje, ale chyba mamy mało czasu. Chciałeś mi coś powiedzieć?~
@482  = ~Och, Xan. Nie patrz tak na mnie. Bo... bo kiedy widzę ten smutek w twoich oczach, mam ochotę pomyśleć, że... Xan, powiedz coś w końcu. Proszę.~
@483  = ~Tak, chciałem ci coś powiedzieć... ale nie znam na to odpowiednich słów. Jak zwykle, wszystko co mam do zaoferowania to szklane koraliki, jakimi bawią się dzieci... podczas gdy ty zasługujesz na diamenty.~
@484  = ~Przepraszam, że tak cię sobą znudziłem. Lepiej... lepiej wracajmy do reszty.~
@485  = ~Xan, wcale mnie nie-~
@486  = ~Nie, czekaj! W szklanych koralikach nie ma nic złego! Proszę... poczekaj.~
@487  = ~Jak chcesz.~
@488  = ~Mimo to cieszę się, że spędziliśmy razem te kilka chwil. Może to prawda, że milczenie potrafi wyrazić więcej niż słowa.~
@489  = ~To nie ma sensu. (Tym razem jego głos brzmi, jakby Xan naprawdę wiedział, co mówi. Lepiej, niż kiedykolwiek.)~
@490  = ~Naprawdę tak myślisz? Och, <CHARNAME>... Może jednak mógłbym spróbować - nie wierzę, że to mogłoby się udać, ale może... może...~
@491  = ~(Xan nagle zatrzymuje się i zamyka oczy. Gdy w końcu się odzywa, z początku jego mowa jest szybka i bezładna, ale po chwili uspokaja się, a jego głos zamiera, w końcu stając się nieledwie szeptem.)~
@492  = ~<CHARNAME>... Coraz częściej boję się nie swojej śmierci, lecz czegoś innego. Boję się, że umrę, nie znając smaku twoich ust.~
@493  = ~(oblizujesz wargi) Krew... pot... dym... i resztki wczorajszej kolacji.~
@494  = ~CO?! Cała ta afera i tajemnicze milczenie dla jednego zwykłego pocałunku?!~
@495  = ~(Podnosisz dłoń do jego twarzy i głaszczesz go po policzku. Widzisz jak drżą ci palce, gdy delikatnie pochylasz głowę Xana w swoją stronę.)~
@496  = ~(Stajesz na palcach i całujesz go delikatnie.)~
@497  = ~Nie, w to nie uwierzę. Twoje usta muszą mieć smak miodu, wanilii i pomarańczy... i...~
@498  = ~Och, nie bądź idiotą! Przestań się jąkać i pocałuj mnie wreszcie!~
@499  = ~I czego jeszcze? Spróbuj sam, jeśli mi nie wierzysz.~
@500  = ~(Po kilku chwilach, które wydają ci się całą wiecznością, jego wargi odnajdują twoje.)~
@501  = ~Wanilia... miód i wanilia...~
@502  = ~Teraz pewnie powiesz, że możesz już umrzeć w spokoju. Zadowolony?~
@503  = ~Hm. Spodziewałam się czegoś bardziej romantycznego... chociaż w sumie wanilia też może być.~
@504  = ~Kogo obchodzi smak?! (uśmiechasz się radośnie) Wreszcie to zrobiłeś!~
@505  = ~Cały świat... cały mój świat jest teraz innym miejscem.~
@506  = ~Och, <CHARNAME>... twoje usta są jak miód i wanilia...~
@507  = ~Ty... nie będziesz miała nic przeciwko, jeśli cię pocałuję? Teraz, w tej chwili? Tak po prostu?~
@508  = ~(Parskasz śmiechem prosto w jego twarz.)~
@509  = ~Tak po prostu... Tak, chcę tego. Xan, chcę, żebyś mnie pocałował.~
@510  = ~(na twarzy Xana pojawia się cień zaniepokojenia) Powinienem był być mądrzejszy. Powinienem był wiedzieć, że nie ma nic bardziej niebezpiecznego, niż pocałować kobietę.~
@511  = ~(Xan szepcze ci na ucho) Jesteś jak klątwa, która staje się błogosławieństwem. Jak tortura, która jest najsłodszą rozkoszą.~
@512  = ~Tak samo jak mój. Może stworzyliśmy sobie nowy, mały świat, gdzie możemy być na zawsze razem? Tylko ty i ja.~
@513  = ~Tyle razy mówiłaś mi, żebym się uśmiechnął - a ja próbowałem. <CHARNAME>, tak bardzo próbowałem... ale nie potrafię.~
@514  = ~Co się stało, Xan? Zrobiłam coś nie tak?~
@515  = ~(Unosisz twarz i z troską zaglądasz mu w oczy.)~
@516  = ~Czy nawet moja miłość nie wystarczy, aby rozwiać twój smutek?~
@517  = ~Jesteś zakochany, i to z wzajemnością - a mimo to wciąż jesteś nieszczęśliwy. Może to rzeczywiście nie ma sensu? Czy wszystko co do ciebie czuję nic nie znaczy?~
@518  = ~Nie, <CHARNAME>, nie zrobiłaś nic złego. Jesteś doskonała. W przeciwieństwie do tego świata.~
@519  = ~Nie rozumiem, do czego zmierzasz, Xan.~
@520  = ~Więc nawet moja miłość nie wystarczy, aby rozwiać twój smutek?~
@521  = ~Xan, jesteś po prostu zmęczony. To co mówisz nie ma żadnego sensu.~
@522  = ~Nie patrz tak na mnie, <CHARNAME>; nie mogę znieść tego smutku w twoich oczach.~
@523  = ~Ty patrzysz tak na mnie cały czas. I łamiesz mi tym serce.~
@524  = ~Przepraszam. Chciałabym po prostu wiedzieć, jak mogę wyleczyć cię z tego smutku.~
@525  = ~Nie wiedziałam. Przepraszam.~
@526  = ~Jak w takim razie mam na ciebie patrzeć?~
@527  = ~Jest tak, jak przewidywałem: miłość do ciebie sprawia, że cierpię jeszcze bardziej. Wciąż myślę o tym, jak nikłe są nasze szanse, jak wielu masz wrogów... i jak słaby i bezradny jestem ja sam.~
@528  = ~Razem możemy stworzyć nową rzeczywistość... znacznie lepszą niż ta, w której teraz żyjemy. Poradzimy sobie. Proszę, nie poddawaj się; daj nam szansę.~
@529  = ~Nie ma takiej siły, która mogłaby nas rozłączyć. Miłość jest silniejsza od przeznaczenia.~
@530  = ~Może masz rację. Ja wiem jedno: za bardzo cię kocham, żeby świadomie przynosić ci ból. Jeśli uważasz że tak będzie lepiej, zapomnijmy o naszej miłości... i pozostańmy przyjaciółmi.~
@531  = ~W takim razie zapomnijmy o tym, co było między nami. Nie będziesz się musiał już mną przejmować.~
@532  = ~Teraz już wiem, czemu niektórzy świadomie rezygnują z niebezpieczeństw miłości. To cierpienie... wieczna niepewność... to szaleństwo, które zsyła na nas bezlitosna Hanali Celanil.~
@533  = ~Nie wszyscy tak myślą.~
@534  = ~Nie wszyscy tak myślą. Popatrz choćby na Corana! On nie waha się rzucić w pogoń za każdą dziewczyną, która przejawia choćby cień zainteresowania jego osobą.~
@535  = ~Ale jak można się temu oprzeć? Nie ma sensu próbować sprzeciwić się woli bogów.~
@536  = ~Każdy twój ruch, słowo, spojrzenie... zapisują się na zawsze w mojej pamięci; w moim sercu. A ja aż za dobrze wiem, że gdy nie będziemy już razem, te wspomnienia zatrują mi duszę. Dlatego boję się.~
@537  = ~W okrutnym i pełnym złudzeń świecie nie ma dla ciebie miejsca. Jesteś zbyt doskonała... i to cię zgubi.~
@538  = ~Razem możemy stworzyć nową rzeczywistość... znacznie lepszą niż ta, w której teraz żyjemy. Poradzimy sobie. Proszę, nie poddawaj się; daj nam szansę.~
@539  = ~To prawda... jestem zmęczony; śmiertelnie zmęczony. Wiem, że pewnie nigdy mi nie wybaczysz, ale może któregoś dnia zrozumiesz, że chciałem tylko twojego dobra.~
@540  = ~I znowu smucisz się przeze mnie. Ty, którą ja chciałbym ochronić przed najmniejszym nawet bólem.~
@541  = ~Najlepiej wcale.~
@542  = ~Nic nie rozumiesz. Nasz świat już wkrótce czeka zagłada. Ogarnia go ciemność, która zbliża się nawet teraz, gdy beztrosko rozmawiamy.~
@543  = ~<CHARNAME>, powinienem był uciekać od ciebie, póki jeszcze miałem szansę. Oddając serce tobie, N'Tel'Quess, sprowadziłem przekleństwo na nas oboje. Jeśli spróbowałbym połączyć się z tobą elfią więzią, zabiłoby to nas oboje - a jaki mam inny wybór? Zrezygnować świadomie z zupełnej jedności wydaje mi się gorsze od zdrady.~
@544  = ~Różnimy się od siebie tak bardzo, że nie da się wypowiedzieć tego słowami... a ty nie jesteś w stanie nawet tego pojąć. Bez duchowej bliskości nasza namiętność wkrótce się wypali, a my sami staniemy się dla siebie obcy.~
@545  = ~Powinnaś była pokochać zwykłego mężczyznę... a ja sam nie powinienem był kochać w ogóle.~
@546  = ~Wiem, że pewnie nigdy mi nie wybaczysz, ale może któregoś dnia zrozumiesz, że chciałem tylko twojego dobra.~
@547  = ~Podaj mi jeden powód, dlaczego akurat nam miałoby się udać.~
@548  = ~W takim razie będę z tobą szczera: jeśli mam utracić miłość i mężczyznę którego kocham, nie mam już żadnego powodu, by żyć dalej. I nie zamierzam.~
@549  = ~Kochamy siebie nawzajem. Nic tego nie zmieni, a co innego mamy do stracenia?~
@550  = ~Nawet trzy: jesteśmy piękni, młodzi i bogaci. Starczy?~
@551  = ~Jest taka siła, najdroższa. Nazywa się śmierć.~
@552  = ~Wiem, że to nie ma sensu... a mimo to, gdy to mówisz, prawie zaczynam w to wierzyć. Muszę się zastanowić.~
@553  = ~W takim razie nie myślą w ogóle! Są jak ćmy, lecące do płomienia świecy! Och, bardowie i poeci potrafią ubrać swoje szaleństwo w piękne słowa i sprawić, że wyda się ono błogosławieństwem - ale tak naprawdę nie ma nic szlachetnego ani romantycznego w głupocie.~
@554  = ~Ale nic nie poradzisz na to, że ty i ja jesteśmy już zbyt blisko tego płomienia. Teraz wszystko, co możemy zrobić, to spłonąć jak najjaśniej.~
@555  = ~Coran to głupiec! Nie widzisz, że on jest jak ćma, lecąca do płomienia świecy?! Och, bardowie i poeci potrafią ubrać swoje szaleństwo w piękne słowa i sprawić, że wyda się ono błogosławieństwem - ale tak naprawdę nie ma nic szlachetnego ani romantycznego w głupocie.~
@556  = ~Próbowałem się nie opierać. Próbowałem dać tej miłości szansę, ale...~
@557  = ~Mądre słowa, <CHARNAME>. Zawsze byłaś mądra, ale to nie wystarczy, aby zmienić świat. Nie uciekniemy już przed katastrofą.~
@558  = ~Wiem, że pewnie nigdy mi nie wybaczysz, ale może któregoś dnia zrozumiesz, że chciałem tylko twojego dobra.~
@559  = ~Jesteś jedną z Tel'Quess... nie możesz sama odebrać sobie życia!~
@560  = ~Ile razy przypominałeś mi, że połowa świata chętnie by mnie w tym wyręczyła?~
@561  = ~Nie? To patrz.~
@562  = ~Ech. Szlag by trafił całe to moje dziedzictwo... same z nim problemy!~
@563  = ~Xan, kocham cię...~
@564  = ~Nie rozumiesz, że ty spłoniesz szybciej niż ja?~
@565  = ~Och, Seldarine... To ty będziesz oglądać moją śmierć, <CHARNAME>, nie ja twoją. Nie może być inaczej.~
@566  = ~Dlaczego to powiedziałaś? Trzy krótkie słowa, a jednak wystarczą, by obalić wszystkie moje argumenty. <CHARNAME>...~
@567  = ~(Xan przez chwilę przygląda ci się w milczeniu, uważnie studiując każdy centymetr twojego ciała, po czym po kilku minutach wreszcie się odzywa.) Mogę spytać o twoje imię?~
@568  = ~Ee, <CHARNAME>... ale coś mi mówi, że nie o to ci chodziło.~
@569  = ~To ma być jakieś podchwytliwe pytanie?~
@570  = ~Na bogów! Oszalałeś z miłości, czy jak?!~
@571  = ~Oczywiście, mój tajemniczy nieznajomy.~
@572  = ~Chyba nic dzisiaj nie piłeś, prawda?~
@573  = ~Moje prawdziwie imię? To elfie? (uśmiechasz się tajemniczo) Zgadnij.~
@574  = ~Nie, nie o to... chociaż mógłbym powtarzać "<CHARNAME>" do końca życia i nigdy się nie znudzić: żadne z moich zaklęć nie mają takiej mocy jak to słowo. Jednak ty kryjesz w sobie jeszcze głębszą tajemnicę.~
@575  = ~Każdy elf otrzymuje przy narodzinach sekretne imię, które znają tylko jego rodzice - a później również najbliższe mu osoby. Jednakże nie jestem pewien jak było z tobą, skoro wychowali cię N'Tel'Quess.~
@576  = ~Nie pamiętam mojej matki, a Gorion zawsze nazywał mnie po prostu <CHARNAME>.~
@577  = ~Interesujące... ale czy to znaczy, że będziesz kochał mnie mniej, jeśli okaże się, że nie mam elfiego imienia?~
@578  = ~O, to ciekawe. A jak brzmi twoje?~
@579  = ~A już prawie zapomniałam, że pochodzimy z dwóch różnych światów. Dzięki za przypomnienie.~
@580  = ~Nie, nie... ja tylko zastanawiałem się, czy-~
@581  = ~Każdy elf otrzymuje przy narodzinach sekretne imię, które znają tylko jego rodzice - a później również najbliższe mu osoby. Jednakże nie jestem pewien jak było z tobą, skoro wychowali cię N'Tel'Quess.~
@582  = ~Może Estel? "Nadzieja"?~
@583  = ~Yy... nie, nie bardzo. <CHARNAME>.~
@584  = ~Estel? Nie, to nie moje imię... chociaż chciałabym aby tak było. Jest piękne.~
@585  = ~Nie.~
@586  = ~A będziesz kochał mnie mniej, jeśli okaże się, że nie mam elfiego imienia?~
@587  = ~Nie jestem pijany, <CHARNAME>.~
@588  = ~Czegoś takiego nie można odgadnąć... chociaż jestem prawie zupełnie pewien, że je znam. Pewnie uznasz mnie za głupca albo dziwaka, ale w duchu zawsze nazywałem cię Estel - co w Wysokiej Mowie oznacza nadzieję.~
@589  = ~Chyba jednak jesteś głupcem. I dziwakiem.~
@590  = ~W takim razie pozwól, że zdradzę ci małą tajemnicę. Pewnie uznasz mnie za głupca albo dziwaka, ale w duchu zawsze nazywałem cię Estel - co w Wysokiej Mowie oznacza nadzieję.~
@591  = ~Mógłbym... mógłbym ofiarować ci to imię, jeślibyś tylko zechciała. Mogłabyś przyjąć je za swoje własne.~
@592  = ~To wspaniały dar, Xan. Dziękuję.~
@593  = ~I będziesz miał dzięki temu jakąś władzę nade mną?~
@594  = ~Wybacz jeśli to cię urazi, ale chyba nie potrzebuję nowego imienia. Jestem <CHARNAME>.~
@595  = ~Szczerze mówiąc, zdaje mi się, że "<CHARNAME>" brzmi lepiej.~
@596  = ~Oczywiście, że nie. Kochałbym cię nawet, gdybyś nie miała żadnego imienia. Ja tylko... och, pewnie uznasz mnie za głupca albo dziwaka, ale w duchu zawsze nazywałem cię Estel - co w Wysokiej Mowie oznacza nadzieję.~
@597  = ~(Xan waha się przez chwilę, po czym bierze cię za rękę. Jego dłoń drży, a ty nie możesz oprzeć się wrażeniu, że bierzesz udział w czymś bardzo ważnym.)~
@598  = ~Nie! Nie mów mi jeszcze. Chyba... chyba nie jestem gotowa na coś takiego.~
@599  = ~(Patrzysz mu w oczy uważnie, starając się nie zakłócić niczym powagi chwili.)~
@600  = ~Xan, wiem dobrze, jak ważne są dla nas nasze prawdziwe imiona...~
@601  = ~Nie! (Xan kuli się niezauważalnie) Nie... proszę, nie patrz na mnie tak chłodno. Nie to miałem na myśli. Kochałbym cię nawet, gdybyś nie miała żadnego imienia.~
@602  = ~Ja tylko... och, pewnie uznasz mnie za głupca albo dziwaka, ale w duchu zawsze nazywałem cię Estel - co w Wysokiej Mowie oznacza nadzieję.~
@603  = ~Tak myślałem, że skoro wychowali cię N'Tel'Quess, możesz nie mieć elfiego imienia.~
@604  = ~W prawdziwych imionach nie kryje się realna władza, chociaż są one bardzo istotną częścią naszego życia. Dotykają bezpośrednio twojej duszy... i dzięki temu możesz odkryć w sobie coś zupełnie nieznanego. Prawdziwe imię to talizman, który pomaga ci zrozumieć samą siebie i odnaleźć bratnie dusze.~
@605  = ~A jeśli ktoś użyje go w złym zamiarze?~
@606  = ~Nawet jeśli miałam takie imię, zostało ono zapomniane wraz ze śmiercią mojej matki.~
@607  = ~Co za brednie. Znalazł się amator prawdziwych imion. Phi.~
@608  = ~Cóż. Mam na imię <CHARNAME>, i to mi chyba wystarczy.~
@609  = ~W takim razie pozwól, że będę nazywał cię Estel... lub więcej, Estel'amin - bo dzięki tobie naprawdę odzyskałem nadzieję.~
@610  = ~Naprawdę? Byłoby cudownie.~
@611  = ~Co za brednie. Estel'amin, phi.~
@612  = ~Krótkie pytanie, krótka odpowiedź; wybacz, jeśli poczułaś się urażona. Wiesz przecież jak bardzo cię kocham, i że nie chciałbym nadużywać twojego zaufania. W takim razie pozwól, że w dowód oddania zdradzę ci moje prawdziwe imię.~
@613  = ~Jak mogłem być tak ślepy... by spodziewać się czegokolwiek oprócz kpin i docinków ze strony kobiety, którą kocham?~
@614  = ~Wiele by dla mnie znaczyło, gdybyś czasem mnie tak nazwała.~
@615  = ~W takim razie odprawię Rytuał Imienia, i będzie ono twoje... tak jak moje serce.~
@616  = ~Tyś najjaśniejszą z gwiazd w koronie nocy,
Tyś blaskiem słońca i światłem dnia,
Tyś skarbem najdroższym i drogą najdalszą
Tyś pieśnią, słowem, szeptem i ciszą

Estel, oddaję ci mój miecz, 
Estel, oddaję ci moje pieśni,
Estel, oddaję ci moje serce, 
Estel, oddaję ci moje życie.~
@617  = ~Estel'amin... moja nadzieja.~
@618  = ~Jakie to piękne... i tajemnicze. Xan, a jak brzmi twoje prawdziwe imię?~
@619  = ~Dziękuję, Xan.~
@620  = ~Nie. (wzdycha) <CHARNAME>, nie ma się czego bać. W prawdziwych imionach nie kryje się realna władza, chociaż są one bardzo istotną częścią naszego życia. Dotykają bezpośrednio twojej duszy... i dzięki temu możesz odkryć w sobie coś zupełnie nieznanego. Prawdziwe imię to talizman, który pomaga ci zrozumieć samą siebie i odnaleźć bratnie dusze. Pozwól... pozwól, że w dowód oddania, zdradzę ci moje.~
@621  = ~<CHARNAME> to piękne imię... (po chwili słyszysz jego cichy szept) Estel'amin...~
@622  = ~Moi rodzice nazwali mnie Tahlimil – "przyrzeczony ostrzu".~
@623  = ~Mój ojciec miał dar widzenia przyszłości. W noc przed moim narodzeniem zobaczył we śnie lśniący miecz, unoszący się nad kołyską. Uznał, że to znak, że przejmę po nim księżycowe ostrze.~
@624  = ~Tak długo miałem nadzieję, że się mylił...~
@625  = ~Tahlimil... piękne i pełne siły imię. Dziękuję ci za zaufanie... I w zamian za to, chciałabym przyjąć to imię, które mi nadałeś. Estel.~
@626  = ~To piękne imię.~
@627  = ~"Xan" podoba mi się dużo bardziej... i założę się, że tobie też! Przynajmniej nie przypomina o twoim mieczu, honorze, obowiązkach, i wszystkich problemach z tym związanych.~
@628  = ~W złym zamiarze? Nie, coś takiego nie jest możliwe. W prawdziwych imionach nie kryje się realna władza, chociaż są one bardzo istotną częścią naszego życia. Dotykają bezpośrednio twojej duszy... i dzięki temu możesz odkryć w sobie coś zupełnie nieznanego. Prawdziwe imię to talizman, który pomaga ci zrozumieć samą siebie i odnaleźć bratnie dusze.~
@629  = ~Nie będę nadużywał twojego zaufania. Ale pozwól... pozwól, że w dowód oddania, zdradzę ci moje imię.~
@630  = ~(Xan waha się przez chwilę, po czym bierze cię za rękę. Jego dłoń drży, a ty nie możesz oprzeć się wrażeniu, że bierzesz udział w czymś bardzo ważnym.)~
@631  = ~(Głos Xana jest cichy i spokojny.) To dar od mojego ojca. Tak samo, jak Ostrze.~
@632  = ~(Xan podnosi głowę i patrzy ci w oczy, a w jego twarzy widzisz nieczęsto spotykaną tam radość. Twój ukochany wylewa odrobinę wina na ziemię, by oddać cześć Seldarine, po czym napełnia dwa kielichy.)~
@633  = ~Wszystkich nas czeka śmierć, ale przedtem możemy cieszyć się życiem, Estel'amin. Wznoszę toast za życie - za życie przy tobie.~
@634  = ~Estel’amin...~
@635  = ~Tahlimil...~
@636  = ~O co chodzi, Xan?~
@637  = ~Wystarczy "<CHARNAME>".~
@638  = ~(wzdycha) Powinienem czuć radość słysząc, że mnie tak nazywasz. A mimo to na myśl przychodzi mi jedynie, że oto udzielono mi łaski spełnienia ostatniego życzenia przed śmiercią. Wciąż nie mogę uwierzyć, że... że udało nam się... że jesteśmy tak blisko. Jak to możliwe?~
@639  = ~To ma być pytanie retoryczne?~
@640  = ~Bo tak miało być. Przeznaczenie i tyle.~
@641  = ~Chyba nie było innej możliwości. Gdy zobaczyłam cię po raz pierwszy od razu już wiedziałam, jak to się skończy.~
@642  = ~Stopniowo poznawaliśmy się nawzajem... aż zrozumienie zmieniło się w miłość.~
@643  = ~Nie wiem... ale boję się, że możemy to stracić równie szybko, jak to osiągnęliśmy.~
@644  = ~(wzdycha) Być może. Ale nie o tym chciałem z tobą porozmawiać.~
@645  = ~Ach, oczywiście: jakich słów spodziewać się od kobiety wychowanej w Candlekeep, pośród półek pełnych przepowiedni starych mędrców. (wzdycha) Ale nie o tym chciałem z tobą porozmawiać.~
@646  = ~Wciąż tego nie rozumiem... i nie zrozumiem chyba już nigdy. (uśmiecha się) Ale nie o tym chciałem z tobą porozmawiać.~
@647  = ~Wciąż tego nie rozumiem... i nie zrozumiem chyba już nigdy. (uśmiecha się) Ale nie o tym chciałem z tobą porozmawiać.~
@648  = ~Nie warto nad tym teraz rozmyślać. Nic nam nie przyjdzie z zadręczania się obawami i lękiem przed przyszłością. <CHARNAME>, tej nocy nie myśl o śmierci ani o bólu.~
@649  = ~Tak... <CHARNAME>...~
@650  = ~Chcę zadać ci pytanie... pytanie, które zbyt długo już chyba wisiało w powietrzu. (wzdycha) Za chwilę wreszcie to powiem... i powinienem czuć ulgę, a mimo to...~
@651  = ~Chyba nie zaszkodzi zapytać, prawda?.~
@652  = ~(uśmiechasz się) Jeżeli chodzi ci o kolejny pocałunek...~
@653  = ~Chyba wiem, co masz na myśli...~
@654  = ~Och, tym razem chodzi o coś więcej.~
@655  = ~Chcę dzielić z tobą wszystko, co mam. Moje wspomnienia, moje myśli, moje życie... a przynajmniej tę jego część, która mi jeszcze została. Chcę być przy tobie aż do śmierci. Wiesz już to wszystko, w to nie wątpię... ale muszę być pewien, że ty również tego chcesz. (Xan waha się chwilę, po czym kontynuuje) <CHARNAME>, czy chcesz zostać ze mną do końca? Czy będziesz dzielić ze mną wszystkie moje smutki i radości? Czy pozwolisz mi, bym połączył nasze dusze nieśmiertelną więzią, która uczyni nas nierozłącznymi? Czy zostaniesz przy mnie tej nocy?~
@656  = ~Xanie z Evereski, tym razem naprawdę przegrałeś swoje życie, ponieważ odpowiedź brzmi "tak"!~
@657  = ~Jeśli chodzi o to ostatnie...(chichoczesz cicho)~
@658  = ~Kocham cię... i chcę być z tobą do końca życia. Tak.~
@659  = ~Tak, Xan. Ale czy jesteś gotów czekać, aż będę mogła być z tobą jako prawdziwa kobieta?~
@660  = ~Przepraszam, Xan... ale chyba nie jestem gotowa na tak dalekosiężne zobowiązania.~
@661  = ~<CHARNAME>, proszę cię. Choć raz bądź poważna. Odpowiedz mi.~
@662  = ~Tak, Xan. Zostanę z tobą... jeśli ty zostaniesz ze mną.~
@663  = ~Nie, nie mogę obiecać ci czegoś takiego.~
@664  = ~<CHARNAME>... Och, prawie zapomniałem, jak młoda i niewinna wciąż jesteś. Ale nawet to, że mogę trzymać cię w ramionach, jest szczęściem, o jakim nigdy nie marzyłem. Jesteś... jesteś całym moim światem.~
@665  = ~A więc... a więc mogę tylko życzyć ci szczęścia. Powinienem był odejść wcześniej, kiedy jeszcze... Och, nieważne. Żegnaj.~
@666  = ~<CHARNAME>... jesteś całym moim światem, a... Nie. Nie mówmy już nic tej nocy.~
@667  = ~<CHARNAME>, mmm... weź te włosy, łaskoczesz mnie...~
@668  = ~Och. Przez chwilę... przez chwilę nie zdawałem sobie sprawy, że to nie sen. Jesteś... jesteś tutaj, tak blisko mnie...~
@669  = ~Niespodzianka!~
@670  = ~Zasnąłeś i zapomniałeś o mnie? Niewiarygodne.~
@671  = ~Świetnie. Mogło być tak romantycznie, a ty wszystko zepsułeś!~
@672  = ~A ty jesteś przy mnie. Spałeś dobrze?~
@673  = ~I to jaka piękna.~
@674  = ~<CHARNAME>, o tobie nie da się zapomnieć. Ale przyznaję, że po ostatniej nocy ciężko mi zebrać myśli; zdaje się, że mój umysł nie jest przygotowany na przechowywanie aż tylu szczęśliwych wspomnień.~
@675  = ~Przepraszam, <CHARNAME>. Po ostatniej nocy ciężko mi zebrać myśli... i chyba wiesz, dlaczego. Przez chwilę nie pamiętałem nawet, gdzie jestem.~
@676  = ~Tak, Estel’amin. Chociaż teraz muszę co chwilę powtarzać sobie, że już się obudziłem.~
@677  = ~Obudziłem się... i nie myślałem już o niczym. Nie pamiętałem o przeszłości, nie bałem się przyszłości, nie lękałem się śmierci ani bólu. Byłaś tylko ty - młoda, niewinna, i tak oszałamiająco piękna... Och, ale o tym ostatnim mówiłem ci już tyle razy, że pewnie znasz już moje słowa na pamięć, prawda?~
@678  = ~Niech pomyślę... nie, chyba nie. Za to jakieś sto razy mówiłeś mi, że nie mam szans na przeżycie, a mój los jest przesądzony.~
@679  = ~Och, może raz czy dwa słyszałam od ciebie coś podobnego...~
@680  = ~Piękna? Xan, popatrz lepiej na siebie. Przy tobie każda kobieta wydaje się zwyczajna.~
@681  = ~Ciii... nie, nie teraz.~
@682  = ~Teraz, gdy wreszcie mogę trzymać cię w ramionach, powtarzałbym to bez końca.~
@683  = ~Na pewno nie ty. Och, a poza tym nigdy nie zastanawiałem się bliżej nad swoim wyglądem. Jeśli ty jesteś z niego zadowolona, cieszy mnie to niezmiernie... Ale chciałem mówić o tobie, najdroższa.~
@684  = ~Jesteś piękna; tak piękna, że ciężko mi uwierzyć w twoją obecność przy mnie. Oddałbym wszystko, żeby zachować ten moment na wieczność. Chłodny dotyk twoich palców... twoje włosy... twarz... nie odrywałbym od ciebie oczu do końca życia, gdyby to było możliwe. (wzdycha) Ale chyba czas już ruszać, prawda? Czas obudzić się ze snu.~
@685  = ~Przed nami jeszcze wiele dni... i nocy.~
@686  = ~Och, nie musimy się spieszyć, moi prześladowcy mogą poczekać dzień czy dwa. Powiedziałeś "oddałbym wszystko"?~
@687  = ~Naprzód, ku śmierci! (chichoczesz)~
@688  = ~Chciałbym mieć tyle pewności siebie i nadziei co ty. Chociaż... wystarczy chyba, że mam ciebie. To jedno jest warte wszystkiego na świecie.~
@689  = ~<CHARNAME>, kusisz mnie... ale naprawdę musimy wstawać. Chodź ze mną i postarajmy się jakoś przeżyć ten dzień.~
@690  = ~(jęk) <CHARNAME>...~
@691  = ~Nie chciałbym psuć ci dobrego humoru, ale mam złe przeczucia. Coś niedobrego wisi w powietrzu... mogę to wyczuć niemal namacalnie. Obawiam się, że przeznaczenie szykuje nam jeszcze niejedną niespodziankę.~
@692  = ~Jaką niby? Przecież jesteśmy już tak blisko zwycięstwa.~
@693  = ~O rany. Tak, wiem, przegraliśmy.~
@694  = ~Jesteś pewien? Chyba za bardzo się wszystkim przejmujesz.~
@695  = ~Sam nie wiem, ale dostaję już gęsiej skórki. Nie czuję się tu pewnie. (wzdycha) Mam nadzieję, że się mylę.~
@696  = ~(wzdycha) Wiedziałem, że to powiesz. I, mimo że teraz żartujesz, taka jest prawda - i nikt ani nic tego nie zmieni. Ruszajmy, <CHARNAME>; nie ma sensu uciekać przed nieuniknionym.~
@697  = ~Moja intuicja jeszcze nigdy mnie nie zawiodła. Oby dzisiaj był ten pierwszy raz.~
@698  = ~"...A gdy nadejdzie Czas Niepokoju, Pan Mordu będzie chodził po ziemi i pozostawi po sobie hordy śmiertelnych potomków. Nie wszystkie dzieci będą miały serca skażone złem, lecz w żyłach każdego z nich będzie płynęła magia chaosu. A gdy osiągną wiek dojrzały, przyniosą zagładę Wybrzeżu Mieczy. Jedno z dzieci pokona pozostałe i przejmie władzę ojca, a jego wola nada kształt naszemu światu na wiele następnych stuleci..." ~
@699  = ~"...Potomstwo Pana Mordu będzie dążyło do władzy, siejąc wokół śmierć i zniszczenie. Dzieci Bhaala wymordują się nawzajem w krwawej walce o tron swego ojca..." ~
@700  = ~Ciekawy opis, prawda? "A ślady ich przejścia znaczyć będzie chaos." Znalazłem tę książkę w bibliotece, i przyznam, że naprawdę mnie zainteresowała. A więc, <CHARNAME>, co wolisz? Wymordujesz swoje rodzeństwo, czy może wystarczy ci mała masakra w okolicznych wioskach?~
@701  = ~Przestań. Przestań w tej chwili.~
@702  = ~Hmm. To znaczy, że z nami koniec?~
@703  = ~Xan, to przecież nie moja wina! Myślisz że dobrze się z tym czuję?~
@704  = ~Tak, tak, wiem! Jestem dzieckiem boga mordu, więc lepiej uciekaj ode mnie, póki jeszcze możesz!~
@705  = ~(wzdycha) ... Przepraszam. Nie powinienem był wpadać w histerię... nie teraz, kiedy potrzebujesz mojej pomocy bardziej, niż kiedykolwiek. Wybacz mi.~
@706  = ~Nie pomagasz mi w ten sposób. Nawet bez twojego odgrzebywania starych przepowiedni nie jest mi łatwo.~
@707  = ~Przeprosiny przyjęte. Idziemy?~
@708  = ~Pomiot Bhaala, wielkie mi co. Zobaczysz, niedługo tron mojego ojca będzie mój!~
@709  = ~Nic nie rozumiesz! Wiesz, jak się teraz czuję?! Jestem dzieckiem Bhaala! Potworem!~
@710  = ~Nic się nie stało... ale chyba masz rację. Nie powinieneś dłużej podróżować w moim towarzystwie, to zbyt niebezpieczne. Musisz opuścić drużynę.~
@711  = ~Jeśli mam być szczery, mi też nie jest łatwo, zważywszy na naszą obecną sytuację. (wzdycha) Ale oczywiście masz rację; niczego nie można porównać do tego, co ty musisz teraz przeżywać. Ja sam wciąż nie mogę w to uwierzyć. Czy naprawdę po śmierci nie czeka na ciebie nic oprócz pustki? Czy naprawdę jesteś skazana na wieczną walkę z własną naturą? To musi być gorsze niż piekło. (wzdycha) Wątpię, czy jestem w stanie jakoś ci teraz pomóc.~
@712  = ~(wzdycha) Z twojego pogodnego tonu wnioskuję, że chyba nie jesteś jeszcze w pełni świadoma, co tak naprawdę oznacza dla ciebie twoje pochodzenie. A ja nie mam ochoty otwierać ci oczu... przynajmniej na razie. Tak, <CHARNAME>. Chodźmy już.~
@713  = ~Wolałbym już widzieć cię na tronie Bhaala, niż martwą czy zhańbioną przez wrogów. Ale mówisz o czymś, czego na razie nie jesteś w stanie pojąć. Tu nie ma mniejszego zła... a ty nie masz wyboru. Och, nie chcę nawet o tym myśleć. Ruszajmy.~
@714  = ~<CHARNAME>, <CHARNAME>... najdroższa... spokojnie, tylko spokojnie. Wszystko będzie dobrze... (wzdycha) Nie, nie będzie... ale nie możesz tak myśleć. Teraz jesteś tutaj, przy mnie... i tylko to się liczy.~
@715  = ~Nie. Czy tego chcesz czy nie, zostanę z tobą. Nie zostawiłbym cię nawet, gdyby twoją matką była sama Lolth. Idziemy?~
@716  = ~(wzdycha) Tej chwili obawiałem się przez cały dzień. <CHARNAME>, co mam ci teraz powiedzieć, żebyś mi uwierzyła? Że nie potrafię żyć bez ciebie, nawet, jeśli jesteś jednym z Dzieci Bhaala? Że dla mnie nigdy nie będziesz potworem? Że to, co czuję, to wciąż miłość, nie wstręt?~
@717  = ~Nie musisz mi tego mówić. Spędzimy tę noc razem, jeśli tego chcesz.~
@718  = ~Wiem, Xan. Wiem. Ale i tak... i tak jest mi ciężko.~
@719  = ~Nie wszyscy tak myślą. Większość mieszkańców Wybrzeża Mieczy najchętniej spaliłaby mnie na stosie.~
@720  = ~Przecież nic się nie stało. Idę spać.~
@721  = ~Źle mnie zrozumiałaś. (wzdycha) Bałem się, że będziesz zadręczać się myślą, że, dowiedziawszy się o twoim pochodzeniu, nie będę chciał już mieć z tobą nic wspólnego. To, co przed chwilą powiedziałem... Chciałem, żebyś wiedziała, że wciąż cię kocham, ale w żadnym wypadku nie miałem zamiaru sprawić, żebyś się do czegokolwiek zmuszała. To zrozumiałe, że po takim dniu potrzebujesz samotności... chociaż, szczerze mówiąc, byłbym szczęśliwy, gdyby okazało się inaczej.~
@722  = ~(uśmiechasz się) Szczęśliwy? Takiej okazji nie można przegapić!~
@723  = ~Chyba... chyba rzeczywiście muszę zostać sama na jakiś czas. List Goriona... Candlekeep... to wszystko to chyba za dużo jak na jeden raz.~
@724  = ~Ale wiesz, że nie jesteś sama. Będę wspierał cię i chronił aż do końca; nieważne, jakie decyzje podejmiesz. (wzdycha) Może chociaż w ten sposób moje bezużyteczne życie zyska jakiś cel.~
@725  = ~Na stosie? Zawsze brzydziłem się takim wykorzystywaniem moich zdolności, ale jeśli ktokolwiek ośmieli się tknąć choćby jeden włos na twojej głowie... choćby dotknąć twojego ciała...~
@726  = ~<CHARNAME>, pewne rzeczy nigdy... Czekaj. Czy to znaczy, że zostaniesz ze mną tej nocy? (Xan uśmiecha się) W takim razie... możemy chyba założyć, że zbliżę się do tak zwykle obcego mi stanu bycia szczęśliwym tak bardzo, jak to tylko możliwe. Trzymaj się, moja pani... bo w najbliższym czasie chyba nie dam ci chwili spokoju.~
@727  = ~Nie zasłużyłaś na taki los. Ale co więcej możemy teraz zrobić? (wzdycha) Zwykle mógłbym bez końca przyglądać ci się jak śpisz, ale obawiam się, że tej nocy nie będziesz miała dobrych snów. Tak samo, jak ja.~
@728  = ~Dość tego. Nie możesz dłużej o tym myśleć; i tak już cała drżysz. Nie jesteś potworem, a ci, którzy tak myślą, są ślepymi głupcami. Wiem, jaka jesteś naprawdę... i jeśli tylko będziesz chciała, postaram się, abyś tej nocy zapomniała o swoim przeznaczeniu. Pozwolisz mi na to? Wiem, że moje ramiona nie ochronią cię przed całym światem... ale nawet złudzenie bezpieczeństwa jest lepsze niż nic.~
@729  = ~Wolę taką iluzję od rzeczywistości. Xan... bądź przy mnie.~
@730  = ~Nie dzisiaj, Xan. Ale może zamiast tego pokazałbyś mi jeszcze raz któreś z twoich szczęśliwych wspomnień? Przynajmniej nie myślałabym więcej o dzisiejszych wydarzeniach.~
@731  = ~Xan, przepraszam cię, ale nie dzisiaj. I tak za dużo się wydarzyło jak na jeden dzień.~
@732  = ~Ile razy chciałbym powiedzieć ci coś mądrego i uspokajającego, wystarczy jedno spojrzenia na ciebie, aby odebrać mi mowę. Może to jedna z twoich nadprzyrodzonych, boskich mocy? Nie, nie odpowiadaj... pozwól tej magii pozostać między nami.~
@733  = ~<CHARNAME>, nie pomyliłaś mnie przypadkiem z kimś innym? Moje jedyne szczęśliwe wspomnienia wiążą się tylko i wyłącznie z tobą. (wzdycha) Ale oczywiście, mogę spróbować. Weź mnie za rękę...~
@734  = ~(wzdycha) W takim razie spędzę tę noc nad moją księgą zaklęć. Śpij dobrze, <CHARNAME>.~
@735  = ~Od jakiegoś czasu nie mogę myśleć o niczym innym oprócz twojego dziedzictwa. Nic w tym dziwnego, prawda? Wszystkie moje przygody które uważałem za koszmarne wydają się niczym w porównaniu z twoimi problemami. Twoja sytuacja ma tylko jeden plus: nie może chyba być już gorzej. Chociaż... (jęk) Bogowie, czy ja oszalałem? ZAWSZE może być gorzej.~
@736  = ~I będzie.~
@737  = ~Gorzej? Do jakiego stopnia? Gorzej byłoby wtedy, gdyby ktoś oddzielił nas od siebie, torturował, wymazał nasze wspomnienia - a dopiero potem zabił. Kto mógłby zrobić nam coś takiego?~
@738  = ~Xan, naprawdę nie chcę teraz o tym myśleć. Nie mógłbyś mnie po prostu pocałować i raz na zawsze zapomnieć o moim pochodzeniu?~
@739  = ~Och? <CHARNAME>, kiedy to aż tak zmieniłaś swoje podejście do życia?~
@740  = ~(wzdycha) <CHARNAME>, zdziwiłabyś się, gdybyś wiedziała, ilu szaleńców tylko czeka na swoją szansę.~
@741  = ~<CHARNAME>, pierwszą prośbę spełnię z przyjemnością... ale obawiam się, że to drugie nie leży w mojej mocy.~
@742  = ~Zrozum: dla twojego dobra staram się utrzymać beztroskę, ale jest mi coraz trudniej. Ręce drżą mi tak bardzo, że niedługo nie będę potrafił rzucić najprostszego zaklęcia. Nocami nie mogę się skupić na niczym innym, bo wizja twojej śmierci przytłacza wszystkie inne myśli. Jakiś czas temu uwierzyłem, że spędzimy razem jeszcze całe lata, może nawet dziesiątki lat... ale teraz widzę, że to jedynie dziecinne fantazje. Nie masz szans przeżyć wojny przepowiedzianej przez Alaunda. Co gorsza, twoja dusza i umysł są skazane na rozpłynięcie się w nicości. Na razie wciąż żyjesz i jesteś przy mnie... ale na jak długo?~
@743  = ~No i?~
@744  = ~Chyba nie możesz nic zrobić aby mnie ocalić. Taka jest prawda i musisz się z nią pogodzić.~
@745  = ~Na pewno dzisiaj, i prawdopodobnie nawet jutro. Czy to nie wystarcza?~
@746  = ~Nigdy nie czułem się gorzej niż teraz. Ta bezradność mnie przytłacza. Już dawno pogodziłem się z tym, że przeznaczenie bawi się moim życiem, wystawiając mnie wciąż na kolejne próby... ale nie mogę znieść, że coś takiego przydarza się również tobie.~
@747  = ~<CHARNAME>, przy tobie cała wieczność wydałaby się zbyt krótkim okresem, aby się tobą nacieszyć.~
@748  = ~Chciałbym móc cię ochronić. Oddałbym wszystko za możliwość ukrycia cię przed całym światem w murach Evereski czy lasach Suldanesselaru... chociaż nawet te fortece muszą kiedyś upaść. Niestety, królowa Ellesime czy Rada Miasta nigdy nie pozwoliłby dziecku Bhaala wejść na ich dominia. Jesteś skazana na wieczną wędrówkę, tak samo jak ja. (wzdycha) Cóż, przynajmniej będę pewnie miał okazję osłonić cię kiedyś własnym ciałem, albo coś podobnego. Chodźmy już, <CHARNAME>; nie pozwólmy naszym wrogom czekać.~
@749  = ~Zbliża się koniec naszej podróży. Kto wie, może to ostatnia noc, którą spędzamy razem... Niedługo, może nawet jutro, będziesz musiała zmierzyć się ze swoim bratem - nie sądzę, aby było to miłe spotkanie. Jak zamierzasz je rozegrać?~
@750  = ~Zabiję go bez wahania. Zasłużył na to.~
@751  = ~Sarevok? Zabił Goriona... i dlatego musi umrzeć.~
@752  = ~Sama... sama nie wiem. Nie chcę go zabijać, ale chyba nie mam wyboru.~
@753  = ~Ten śmieć? Nie nazywaj go moim bratem! Nigdy nim nie był i nie będzie.~
@754  = ~Musisz się z tym pogodzić, <CHARNAME>. Krew nie woda... zwłaszcza boska krew. Przeszłości nie da się zmienić.~
@755  = ~Nieważne czy tego chcesz czy nie, będziesz musiała go zabić. Esencja jego ojca do cna zniszczyła jego duszę i nic innego nie możemy zrobić. Jego przebranie "Koverasa" mogłoby sugerować że to jedynie zwyczajne szaleństwo, ale niestety inne fakty świadczą przeciwko niemu. Sarevok jest zdolnym wojownikiem i niebezpiecznym wrogiem. A mimo to... mimo to jest również twoim bratem. Jeśli jego krew splami twoje ręce, może to na zawsze pozostawić ślad w twojej duszy. (wzdycha) Rzecz jasna, nie masz wyboru. Nigdy nie miałaś.~
@756  = ~On miał. A może to krew Bhaala zmusiła go do tego?~
@757  = ~Nie myśl o tym, Xan. Cieszmy się tym, co mamy.~
@758  = ~Może w końcu powiesz "ale dość już tego narzekania"? Tak, jak zwykle?~
@759  = ~Nigdy się tego nie dowiemy; wątpię, aby Sarevok miał ochotę na opowiedzenie nam ze szczegółami swojej historii. (wzdycha) Nie myślmy już o tym. Chodź do mnie, <CHARNAME>... i postarajmy się zapomnieć o całym świecie.~
@760  = ~Nigdy nie chciałem żyć chwilą. Chociaż, z drugiej strony... co tak naprawdę mamy oprócz przemijających tak szybko chwil? Jeśli te mają być naszymi ostatnimi, niech chociaż będą przyjemne. Chodź do mnie, <CHARNAME>... i postarajmy się zapomnieć o całym świecie.~
@761  = ~Twoje życzenie jest dla mnie... och. Racja. Dość już tego narzekania. Chodź do mnie, <CHARNAME>... i postarajmy się zapomnieć o całym świecie.~
@762  = ~<CHARNAME>, przed naszą niechybną i rychłą śmiercią, chciałbym omówić z tobą jeszcze jedną kwestię. Jak na ironię, dotyczy ona naszej przyszłości.~
@763  = ~Przyszłości? JAKIEJ przyszłości?~
@764  = ~Oczywiście. O co chodzi?~
@765  = ~Nie możesz z tym poczekać? W każdej chwili możemy wpaść na Sarevoka!~
@766  = ~Jestem tego najzupełniej świadomy. Nigdy nie byliśmy bliżej śmierci niż teraz... ale tym bardziej chciałbym, abyś wysłuchała tego, co mam ci do powiedzenia.~
@767  = ~Właśnie to miałem na myśli. Jesteś nie do wytrzymania, wiesz?~
@768  = ~Nie, to ty jesteś. Ja cię po prostu naśladuję; to wszystko.~
@769  = ~(uśmiechasz się) Co, ukradłam ci twoją kwestię?~
@770  = ~Zaraz nie do wytrzymania. Po prostu przypominam ci, jak wygląda nasza sytuacja.~
@771  = ~Nie rób tego. Wolę cię znacznie bardziej taką, jaką jesteś. Ale do rzeczy; nie o tym chciałem mówić tym razem.~
@772  = ~(wzdycha) Ukradłaś mi moje serce. Ale do rzeczy; nie o tym chciałem mówić tym razem.~
@773  = ~Moja pamięć nie szwankuje jeszcze aż tak, żebym nie miał świadomości tego, gdzie się znajdujemy. Jedno z nas może niedługo zginąć... i nie powinnaś z tego żartować. Mam tylko nadzieję, że będę to ja; nie chciałbym oglądać twojej śmierci. (wzdycha) Ale do rzeczy; nie o tym chciałem mówić tym razem.~
@774  = ~Kiedy... to znaczy, JEŻELI... to wszystko będzie już za nami, będę musiał zostawić cię samą na kilka tygodni. Wiem, że to długo, ale nie widzę innego wyjścia. Muszę złożyć moim zwierzchnikom raport z misji... i poprosić ich o zakończenie mojej służby. Zamierzam ją raz na zawsze zakończyć.~
@775  = ~Pozwolą ci tak po prostu odejść?~
@776  = ~A potem... wrócisz i będziesz podróżował razem ze mną?~
@777  = ~To chyba dobra wiadomość. Co nie zmienia faktu, że tak czy inaczej, musimy najpierw pokonać Sarevoka.~
@778  = ~A nie mogłabym pojechać z tobą?~
@779  = ~<CHARNAME>, mówimy o Szarych Płaszczach, a nie Nocnych Nożach czy innej, podobnie złowieszczej organizacja. My nie zabijamy tych, którzy nie chcą już dłużej współpracować.~
@780  = ~Nie, <CHARNAME>. Zostanę w Everesce i będę nauczał na Akademii Magii. (wzdycha) Co mógłbym zrobić innego? To dla ciebie zmieniam całe moje życie.~
@781  = ~Chciałbym aby tak było, ale obawiam się, że osoba o twoim pochodzeniu nie ma wstępu do Evereski.~
@782  = ~Jeśli przegramy tę bitwę, nie ma już dla nas żadnej przyszłości. Ale jeśli wygramy - ta krótka rozłąka nie będzie miała żadnego znaczenia. Być może nie będziesz mogła pozostać dłużej w mieście, ale gdziekolwiek zagna cię twoje przeznaczenie - odnajdę cię. Przysięgam ci to, <CHARNAME>, odnajdę cię, i znów będziemy razem.~
@783  = ~I jeszcze ostatnia rzecz, zanim wyjdziemy ciemności na spotkanie... Kocham cię. Wszędzie, zawsze, o każdej porze - w Nashkel, Wrotach Baldura, Podziemnym Mieście... za życia i po śmierci, na tym świecie i w zaświatach, choćby nie pozostało nam nic oprócz siebie nawzajem - kocham cię. I zawsze będę. Chodź, <CHARNAME>. Już czas.~
@784  = ~<CHARNAME>, zdaje się, że podejmujesz ostatnio dość ryzykowne decyzje. Jeśli nadal tak będzie, wkrótce do imponującej listy naszych prześladowców dołączą żołnierze Płomiennej Pięści, tym razem legalnie. I co gorsza, nikt nie będzie mógł powiedzieć, że sobie na to nie zasłużyliśmy.~
@785  = ~Wiem, Xan. Obiecuję, że postaram się zachowywać inaczej.~
@786  = ~I co z tego? Pożałują, jeśli podniosą na mnie rękę!~
@787  = ~Nie twoja sprawa. Daj mi spokój.~
@788  = ~Taki już mam charakter... i nic na to nie poradzę.~
@789  = ~Mam nadzieję. W sumie to twoje życie... ale jednak z pewnych powodów nie chciałbym, aby skończyło się ono niespodziewanie i gwałtownie.~
@790  = ~(wzdycha) Nie wątpię. <CHARNAME>, przemyśl moje słowa, zanim będzie za późno.~
@791  = ~Och, z przyjemnością.~
@792  = ~To nie jest nawet kwestia dobra czy zła, <CHARNAME>. Nam chodzi o przetrwanie... a twoje działania tego nie ułatwiają.~
@793  = ~Za mało ci wrogów? <CHARNAME>, przestań w tej chwili! Nie możesz się tak zachowywać!~
@794  = ~Czemu niby? Mi się to podoba!~
@795  = ~Przepraszam, Xan. Już nie będę.~
@796  = ~Jeszcze chwila... Naprawdę, jeszcze tylko paru ludzi i dam sobie spokój.~
@797  = ~Jeśli coś ci się nie podoba, nikt cię tu siłą nie trzyma.~
@798  = ~Nie zamierzam brać w tym udziału ani chwili dłużej. Wybacz.~
@799  = ~Naprawdę? (wzdycha) Zobaczymy.~
@800  = ~<CHARNAME>, nie! Przecież... Och, chyba żadna perswazja nie ma już sensu. W takim razie żegnaj.~
@801  = ~W takim razie żegnaj. Nie będę brał w tym udziału ani chwili dłużej.~
@802  = ~Ile razy napotykamy na swojej drodze większe miasto, już po paru dniach ludzie oddają ci cześć jak największym bohaterom. Wszystkie głodujące sieroty, bezradne wdowy i ofiary niesprawiedliwości losu zdają się w tajemniczy sposób wyczuwać twoją dobrą wolę i ciągną do ciebie, błagając o pomoc. Dlaczego to robisz? Dlaczego ryzykujesz własnym życiem dla ludzi, których ledwo znasz?~
@803  = ~Nie oczekuję nagrody za moje czyny.~
@804  = ~Bo lubię, kiedy tłumy wiwatują na moją cześć. To źle?~
@805  = ~Parę miesięcy temu w Nashkel ty też byłeś dla mnie nieznajomym. Już zapomniałeś?~
@806  = ~Nie robię tego specjalnie. Samo tak po prostu wychodzi.~
@807  = ~Jesteś powiernikiem księżycowego ostrza, więc tym bardziej powinieneś mnie rozumieć. Czuję się w obowiązku pomagać ludziom... tak samo, jak ty przysięgałeś bronić swojego miasta i narodu.~
@808  = ~(wzdycha) Za to ich konsekwencji nie da się uniknąć.~
@809  = ~To prawda, popularność ma swój urok... ale wiążą się z nią i negatywne konsekwencje. Jeśli każdy w kraju będzie znał twoje imię, wysłani za tobą mordercy nie będą mieli trudnego zadania. Uważaj na siebie, <CHARNAME>.~
@810  = ~Nie o to chodzi. Ja mogłem okazać się wyjątkiem, ale większość z tych, którym pomagasz, nie będzie mogła odwdzięczyć ci się w żaden znaczący sposób - a zdobędziemy sobie tylko nowych wrogów. Nic dobrego nam nie przyjdzie z twojego bohaterstwa, wspomnisz moje słowa.~
@811  = ~Ciekawy zbieg okoliczności. Średnio raz na godzinę.~
@812  = ~Nie wiem, co mogę ci na to odpowiedzieć... chyba tylko tyle, że podziwiam twoje oddanie sprawie. Boję się jedynie, że pewnego dnia to poświęcenie może kosztować cię życie.~
@813  = ~(Xan wzdycha i mamrocze pod nosem coś, co brzmi jak "Och, w końcu co mam do stracenia?", po czym podchodzi do ciebie z wahaniem...)~ [X#BLANK]
@814  = ~(Kartkując swoją księgę zaklęć z pozorną niedbałością, Xan zatrzymuje się na zaklęciu zauroczenia. Gdy zauważa twoje spojrzenie, jego uszy czerwienieją, a księga zostaje szybko wepchnięta do plecaka.)~
@815  = ~(Zaczyna wiać lekki wiatr z północy, niosąc ze sobą cień zapachu odległego morza i rozbudzając twoje wspomnienia o Candlekeep. Xan przygląda ci się z lekkim uśmiechem.) Podobno miejsce, w którym nas wychowano, ma ogromny wpływ na nasze dusze. Twoja dusza mówi głosem morza: tak jak ono, bez przerwy szepcze swoją kuszącą pieśń, wzywając mnie do wędrówki, w której zatracę swoje własne ja. Ilu podróżników już tak zwiodłaś, <CHARNAME>?~
@816  = ~(Xan wzdycha i spiesznie odchodzi, zakrywając oczy dłonią i chyba zdając sobie sprawę, że tym razem powiedział za dużo.)~
@817  = ~Wciąż nie mogę uwierzyć, jak piękne są okolice, przez które podróżujemy. Ale gdybyś zobaczyła lasy, otaczające Evereskę... Chciałbym móc cię tam zabrać i pokazać ci moje miasto, ale droga tam jest daleka i niebezpieczna. (wzdycha) Nie tak powinno być.~
@818  = ~(Zauważasz, że Xan szkicuje coś na kartce papieru, wyrwanej z księgi zaklęć. Szybkie i ukradkowe spojrzenia, które rzuca na ciebie co parę sekund, dają ci niejasne pojęcie na temat charakteru tworzonego przez niego obrazka.)~
@819  = ~(Ziewając ze zmęczenie, Xan opiera się na swoim mieczu.) <CHARNAME>, nie chciałbym wchodzić ci w kompetencje, ale nie planujesz przypadkiem małego odpoczynku? Nie chciałbym pozbawić naszych wrogów satysfakcji odebrania mi życia i umrzeć z wyczerpania.~
@820  = ~Wciąż przypominam sobie nasze pierwsze spotkanie - i nie mogę dojść, czy wyszło ono nam obojgu na dobre, czy wręcz przeciwnie. Uratowałaś mnie z rąk Mulaheya, ale tyle się ostatnio dzieje, że zastanawiam się, czy nie byłoby mi lepiej w tamtych lochach.~
@821  = ~Chociaż, kiedy patrzę na ciebie, nie mam już żadnych wątpliwości. Wiesz, dlaczego.~
@822  = ~<CHARNAME>, jak długo już jesteś na szlaku? Wydajesz się niemal bardziej doświadczona niż ktokolwiek ze znanych mi podróżników, czy nawet ja sam... i ciężko mi w to uwierzyć. Nigdy nie słyszałem, by ktoś poczynił tak wielkie postępy w tak krótkim czasie.~
@823  = ~(Xan robi krok w twoim kierunku, a jego buty, wciąż przemoczone po ostatnim deszczu, wydają dziwny odgłos. Zauważasz, że cała jego szata wciąż również ocieka wodą, co w połączeniu z pozlepianymi strąkami włosów tworzy dość nieszczęśliwy obraz. Coś z tych przemyśleń musiało odbić się na twojej twarzy, bo Xan rzuca ci przepraszające spojrzenie i szybko odwraca się w drugą stronę, owijając się ciaśniej płaszczem.)~
@824  = ~<CHARNAME>, jeśli tak czy inaczej musimy zginąć, może by tak-~
@825  = ~(Xan urywa, sprawiając wrażenie zaskoczonego samym sobą.) Zapomnij, że coś mówiłem. Ostatnio miewam jakieś dziwne myśli.~
@826  = ~(wzdycha) Ostatnio podejrzanie wiele rzeczy sprawia mi radość. Wolność, twoje towarzystwo... ale niedługo to wszystko się skończy. Nie może być inaczej.~
@827  = ~(Jego chłodne palce delikatnie prześlizgują się po twojej szyi, strącając z niej coś łaskoczącego. Spoglądasz na ziemię i widzisz leżącą tam gałązkę, podczas gdy Xan gładzi cię lekko po włosach i wraca na swoje miejsce.)~
@828  = ~(Xan robi ruch, jak gdyby chciał wziąć cię za rękę, ale w ostatniej chwili cofa dłoń, i jego palce jedynie prześlizgują się po twoim nadgarstku. Czujesz, jak twoja skóra pokrywa się gęsią skórką, podczas gdy on odchodzi.)~
@829  = ~(Jego wargi poruszają się, formując szeptane słowa, których nie rozumiesz. Domyślasz się, że musi to być poezja elfów w Wysokiej Mowie, a ze spoczywającego na sobie spojrzenia wnioskujesz, że tym razem jej tematem wyjątkowo nie jest śmierć ani nadchodzący koniec świata.)~
@830  = ~(Zauważając że mu się przyglądasz, Xan kłania się lekko z ironicznym uśmiechem i odchodzi.)~
@831  = ~<CHARNAME>, czego się boisz?~
@832  = ~Śmierci.~
@833  = ~Ciebie... i twoich dziwnych pytań.~
@834  = ~Boję się, że nikt mnie nigdy nie pokocha.~
@835  = ~Boję się, że więcej moich towarzyszy umrze.~
@836  = ~Koszmarów, które mnie nawiedzają.~
@837  = ~Niczego.~
@838  = ~(Xan chwyta cię odruchowo za rękę, a jego ramionami wstrząsa nagły dreszcz.) Twój głos... <CHARNAME>, nie rób mi tego więcej. Nie mów tak już nigdy.~
@839  = ~Czyżby? Ale świadomość własnych lęków może pomóc ci przeżyć. Pomyśl o tym czasami.~
@840  = ~Podobno lepiej chronić serce przed miłością, niż narażać je na cierpienia odrzucenia.~
@841  = ~(Jego spojrzenie mówi, że Xan jest w tej chwili gdzieś bardzo daleko.) Nie wyobrażam sobie lepszej śmierci, niż w obronie kobiety, którą...~
@842  = ~(Po chwili otrząsa się i zmienia ton głosu na szorstki i rzeczowy) Cóż, to o czym mówisz może się zdarzyć. I pewnie się zdarzy.~
@843  = ~(Xan bierze cię za rękę i ściska ją lekko.) Rozumiem cię dobrze, bo sam czasem przeżywam to samo. Mam nadzieje, że twoje złe sny wkrótce ustaną...~
@844  = ~Niczego? To dziwne; nawet bardzo dziwne. Ale z drugiej strony, jesteś jeszcze bardzo młoda. Wkrótce poznasz prawdziwy lęk... i inne, podobne mu uczucia.~
@845  = ~(W tym samym momencie silny podmuch wiatru zrywa ci kaptur z głowy. Zanim zdążysz z powrotem go nałożyć, Xan chwyta w dłonie rozpuszczoną masę twoich włosów i przygląda im się przez dłuższą chwilę jak zahipnotyzowany, owijając ich pasma wokół swoich szczupłych palców. Po chwili otrząsa się, uśmiecha się do ciebie przepraszająco i pomaga ci związać włosy i nałożyć kaptur.)~
@846  = ~(W jego oczach widzisz niecodzienną czułość. Xan wygląda, jakby chciał coś powiedzieć... ale koniec końców, wzdycha tylko, zakrywa oczy dłonią i odchodzi.)~
@847  = ~(Widząc, że wciąż mu się przyglądasz, uśmiecha się pół-ironicznie, pół-smutno.) Nie, <CHARNAME>. Tym razem nie zamierzałem powiedzieć "To nie ma sensu", jeśli to nad tym tak usilnie się zastanawiasz.~
@848  = ~(Xan podchodzi do ciebie, trzymając w ręku mały pędzelek.) <CHARNAME>, chciałem zapytać, czy używasz jakiejś specjalnej antymagicznej ochrony? Pomyślałem, że może to mogłoby ci pomóc, gdyby w odpowiedni sposób nałożyć ci to na skórę.~
@849  = ~Chcesz mi coś nakładać na skórę? W życiu. Zapomnij.~
@850  = ~Nie, dziękuję. To co mamy wystarcza mi w zupełności.~
@851  = ~Ciekawe... można spróbować.~
@852  = ~Jak sobie życzysz. (Xan odchodzi, a tobie wydaje się, że słyszysz westchnienie ulgi.)~
@853  = ~(Jego twarz momentalnie blednie, ale po chwili wszystko wraca do normy. Odchodzicie we dwoje od reszty grupy i siadacie naprzeciwko siebie. Xan wbija spojrzenie w pędzelek, który iskrzy się i rozbłyska błękitem i złotem, aby po chwili przybrać kolor głębokiej czerni.)~
@854  = ~(Gdy krople farby odrywają się i padają na ziemię, Xan delikatnie dotyka pędzelkiem twojej szyi. Czujesz lekkie pociągnięcia, w rytm których na twojej skórze pojawiają się tajemnicze wzory. Nie możesz na razie zobaczyć ich w pełni, ale skupione spojrzenia Xana mówi ci, że muszą być one bardzo skomplikowane.)~
@855  = ~(Koniec pędzelka drży i obsuwa się w stronę twojego dekoltu. Widzisz, jak policzki Xana pokrywają się rumieńcem, a jego palce zaczynają drżeć. Jego ruchy stają się bardziej miękkie, a dotyk pędzla zaczyna przypominać pieszczotę. Czujesz, że ty także się czerwienisz.)~
@856  = ~(Nie wiesz, czy to dlatego że już skończył, czy może twoja reakcja przeważyła szalę, ale Xan odkłada na chwilę pędzel, po czym delikatnie odchyla twoją głowę do tyłu. Po chwili znów zaczyna malować twoją skórę, ale tym razem sytuacja jest znacznie gorsza; jego lewa ręka spoczywa na twoim ramieniu, podtrzymując cię, a wasze twarze są tak blisko siebie, że czujesz na skórze jego oddech.)~
@857  = ~(Nie mija nawet pół minuty, gdy Xan przestaje skupiać się na malowaniu i wpija się spojrzeniem w twoje oczy. Po chwili, jak było to do przewidzenia, pędzelek wypada mu z rąk.)~
@858  = ~(Schylasz się, by go podnieść.)~
@859  = ~(Kładziesz mu rękę na ramieniu i całujesz go lekko w usta.)~
@860  = ~Xan, czy przypadkiem... hmm, czy przypadkiem nie miałeś malować jakichś runów?~
@861  = ~(czekasz)~
@862  = ~(Zanim możesz coś zrobić czy powiedzieć, Xan ruchem dłoni wstrzymuje cię w miejscu.) Nie ruszaj się, jeszcze nie skończyłem.~
@863  = ~(Xan podnosi pędzelek i kontynuuje swoją pracę. Jednak tym razem ruchy jego dłoni są szybkie i zdecydowanie, a na twarzy widać jedynie chłodną koncentrację. Czujesz ukłucie żalu, uświadamiając sobie, że cokolwiek było między wami przez te parę chwil, zniknęło bez śladu.)~
@864  = ~(Po kilku minutach Xan kończy swoje dzieło i pomaga ci wstać.) <CHARNAME>, byłem głupcem, proponując ci coś takiego. Nie powinno się mieszać magii z tak silnymi emocjami. To mogło kosztować cię życie, gdybym był odrobinę mniej ostrożny. Nie dopuszczę więcej do czegoś takiego.~
@865  = ~(Xan przygląda się przez chwilę swojemu mieczowi, po czym przenosi wzrok na ciebie.)~
@866  = ~(Na jego twarzy pojawia się cień, a on sam odwraca się od ciebie z ciężkim westchnieniem.)~
@867  = ~(Xan, zaciskając wargi, przygląda się twoim szatom, pokrytym plamami krwi i błota po ostatniej bitwie.) <CHARNAME>, proszę cię, nie ryzykuj życiem bez potrzeby.~
@868  = ~Staram się uniknąć walki, kiedy tylko to możliwe.~
@869  = ~A co cię obchodzi moje życie? Mam prawo rozporządzać nim, jak tylko chcę.~
@870  = ~Tak? (wzdycha) Och, wiem. Przecież nie masz wyboru; nigdy nie miałaś. Jak bardzo chciałbym, aby było inaczej...~
@871  = ~<CHARNAME>, ośmielam się zauważyć, że jeśli umrzesz, nic już nie będzie takie jak kiedyś. Przynajmniej dla ciebie. Przemyśl to jeszcze.~
@872  = ~(Powietrze wokół was drży, ciężkie od upału. Xan zauważa jak wzdychasz, przytłoczona gorącem, wymawia cicho zaklęcie - i po chwili w jego dłoniach pojawia się kilka kostek lodu.) <CHARNAME>, mogę?~
@873  = ~(Milcząc, kiwasz głową.)~
@874  = ~(Bierzesz lód od niego i chłodzisz sobie nim czoło.)~
@875  = ~Nie, dzięki.~
@876  = ~(Xan odgarnia ci włosy z czoła i przykłada do niego lód, masując ci skronie. Zamykasz oczy, ciesząc się przyjemnym uczuciem, jakie wywołują jego chłodne dłonie, dotykające twojej skóry. Xan gładzi twoje czoło i policzki, nie pomijając ani jednego fragmentu twojej twarzy.)~
@877  = ~(Lód powoli zaczyna się topić; krople wody spływają ci po twarzy i giną w zakamarkach dekoltu. Widząc to, Xan na chwilę wstrzymuje oddech, po czym powoli z powrotem podejmuje masaż. Jednak ruchy jego dłoni są znacznie wolniejsze, i widzisz, jak wiele kosztuje go, aby opanować ich drżenie.)~
@878  = ~(Po chwili cały lód jest już stopiony. Xan jeszcze przez chwilę głaszcze twoją twarz, ale gdy tylko otwierasz oczy, wycofuje się, unikając twojego wzroku. Wydaje ci się, że na jego twarzy widzisz ból, którego nie potrafisz zrozumieć.)~
@879  = ~(Zdaje się, że nic nie byłoby teraz w stanie sprawić, żeby Xan oderwał od ciebie wzrok. Patrzy na ciebie jak zahipnotyzowany, a jego policzki powoli pokrywają się czerwienią.)~
@880  = ~(Xan odrzuca lód za siebie i zamiast tego gładzi lekko twoje spocone czoło.) Proszę bardzo, <CHARNAME>.~
@881  = ~(Xan przesyła ci czułe spojrzenie, które znasz już tak dobrze. Na tym się jednak nie kończy...)~ [X#BLANK]
@882  = ~(Xan delikatnie zbiera kilka luźnych kosmyków twoich włosów i zakłada ci je za ucho, gładząc je miękko swoimi szczupłymi palcami. Czujesz, jak po całym twoim ciele rozchodzi się przyjemne uczucie ciepła i czułości.)~
@883  = ~(Jego szczupłe palce przesuwają się powoli po twoim ramieniu w monotonnych, posuwistych ruchach. Xan ledwo dotyka twojej skóry, ale mimo to czujesz przyjemny, lekki dreszcz.)~
@884  = ~(Przez kilka minut Xan wydaje się być w zupełności zaabsorbowany tylko i wyłącznie tobą; jednak, zauważywszy, że ty również skupiasz się całkowicie na jego pieszczocie, odsuwa się w jednej chwili.) Wybacz; nie powinienem cię teraz rozpraszać. Chwila uwagi może kosztować nas wszystkich życie... chociaż nie przeczę; miło jest tak zapomnieć się raz na jakiś czas.~
@885  = ~Kiedyś narzekałem, że rzeczywistość zaczyna coraz bardziej przypominać koszmarny sen: pasmo niekończących się walk, śmierci i rozczarowań. Dzisiaj mogę z pełną świadomością powiedzieć, że moje życie jest jak sen... ale tym razem to jest dobry sen. Czasem, gdy się budzę, zdaje mi się, że wciąż jestem w Arvandorze. Chociaż... nie; gdybym kiedykolwiek jakimś cudem tam trafił, nie byłbym tam szczęśliwy. Nie, jeśli nie byłoby ciebie.~
@886  = ~(Xan wzdycha i całuje cię w policzek.) Chyba najlepiej, żeby wszystko zostało tak, jak jest teraz.~
@887  = ~<CHARNAME>, miałaś ostatnio jakieś koszmary?~
@888  = ~Niestety. To się chyba nigdy nie skończy.~
@889  = ~Nie, ostatnio nie.~
@890  = ~(Xan podchodzi do ciebie i gładzi cię delikatnie po policzku.) Moja najdroższa... dlaczego właśnie ty musisz tak cierpieć?~
@891  = ~Może to krew Tel'Quessir cię przed nimi chroni. To dobrze... nie chciałbym, byś jeszcze kiedykolwiek musiała tak cierpieć.~
@892  = ~Spotkaliśmy się w ciekawych czasach, nie sądzisz? Nie tak dawno temu Czas Niepokojów zbierał swoje krwawe żniwo na całym Torilu; dziś zaczynają spełniać się ponure przepowiednie starożytnych mędrców. Ciekawe, czy nasze spotkanie też ktoś przewidział?~
@893  = ~(wzdycha) Nie, chyba nie. Pewnie jak zwykle sam siebie przeceniam.~
@894  = ~Ponoć są dwa rodzaje miłości: od pierwszego wejrzenia, lub przeciwnie - kiedy dwie dusze powoli, lecz w nieunikniony sposób zbliżają się do siebie. Która lepiej pasowałaby do tego, co czuję? Z jednej strony, zdaje mi się, że pokochałem cię w pierwszej chwili, gdy tylko cię zobaczyłem... a z drugiej, mam wrażenie, że z każdym dniem to uczucie rośnie.~
@895  = ~(Xan czule całuje cię w czubek nosa.) Nie wiem, jak to się stało, ale kocham cię, <CHARNAME>. Dopóki śmierć nas nie rozłączy.~
@896  = ~Słyszałem kiedyś powiedzenie wśród ludzi: "pracuj tak, jakbyś nie potrzebował pieniędzy; kochaj tak, jakby nigdy nikt cię nie zranił; tańcz tak, jakby nikt na ciebie nie patrzył". Co prawda nie nazwałbym tego co robimy pracą, o miłości też nie potrafię mówić... ale może chcesz ze mną zatańczyć dziś wieczorem? Nieważne, gdzie będziemy, w miejskiej gospodzie - czy na leśnej polanie.~
@897  = ~Oczywiście! Takiej okazji nie wypuszcza się z rąk!~
@898  = ~Hm. Skoro tak bardzo chcesz...~
@899  = ~Nie, jakoś nie mam ochoty.~
@900  = ~(Xan z uśmiechem bierze cię za rękę.)~
@901  = ~(wzdycha) Jak sobie życzysz.~
@902  = ~To ty nauczyłaś mnie cieszyć się życiem i być wdzięcznym za do, co dostajemy od losu. Chociaż czasem... czasem zdaje mi się, że nie istniejemy tak naprawdę; że jesteśmy tylko zabawką czyjejś okrutnej wyobraźni. Brzmi to przerażająco... ale gdyby tak było, przynajmniej moglibyśmy uznać nasze problemy za mniej istotne, niż są naprawdę.~
@903  = ~(Z cichym westchnieniem Xan bierze cię za rękę. Jego ciepła dłoń momentalnie splata się twoją, a ty nagle czujesz się tak bezpieczna, jakby wszystkimi twoimi kłopotami został obarczony ktoś inny. Kolejne westchnienie Xana udowadnia, że twoje skojarzenie było słuszne.)~
@904  = ~(Xan nachyla się do ciebie i delikatnie całuje cię w usta. Zanim z westchnieniem powraca na swoje miejsce, lekko dotyka ustami twoich powiek.)~
@905  = ~(Xan bierze twoją dłoń) Przez całe życie byłem głupcem, <CHARNAME>. Czekałem na śmierć, myśląc, że skróci wreszcie moje cierpienia - a tymczasem to ona okazała się moim najgroźniejszym rywalem. Nie da jej się pokonać; jak mamy z tym żyć? Jak możemy być szczęśliwi, nie mając nadziei?~
@906  = ~To prawda, nie uciekniemy śmierci, ale przynajmniej nie masz innych rywali. Chociaż z tego możesz się cieszyć.~
@907  = ~Sam jesteś swoim najgorszym rywalem. Mówiłam ci już sto razy: tam gdzie jest miłość, jest i nadzieja.~
@908  = ~Kiedyś powiedziałeś, że umrzesz, broniąc mnie przed wrogami. Więc popatrz: nawet, jeśli zginę, ty już tego nie zobaczysz!~
@909  = ~(Lekko całujesz go w usta.)~
@910  = ~Nikt tak jak ty nie potrafi przypomnieć mi, że zawsze może być gorzej. (całuje cię lekko) Ale i tak cię kocham.~
@911  = ~Dopóki mam ciebie, mam i nadzieję - z tym się zgodzę. Ale, <CHARNAME>, co jeśli ciebie już nie będzie? Co wtedy?~
@912  = ~Twoja logika jest nie do podważenia. Ale to i tak słabe pocieszenie.~
@913  = ~<CHARNAME>... Zaiste, znasz najlepsze sposoby na rozwianie wszystkich moich wątpliwości. Ale błagam, nie nadużywaj ich... bo gotów jestem stracić i te resztki zdrowego rozsądku, jakie na razie jeszcze posiadam.~
@914  = ~(Zauważasz bukiecik żółtych kwiatów w jego dłoniach. Xan w skupieniu wygina i zaplata łodyżki roślin, aż w końcu formuje z nich wianek.)~
@915  = ~(milczysz)~
@916  = ~Xan, co z tym zrobisz?~
@917  = ~Czy to... czy to dla mnie?~
@918  = ~(Xan podnosi w końcu głowę i przesyła ci długie, zamyślone spojrzenie.)~
@919  = ~Myślałem, że chociaż w ten sposób przestanę o tobie myśleć choć na chwilę... ale wszystko, co piękne, tylko przywołuje mi na myśl twoją twarz, postać, głos...~
@920  = ~(Xan spogląda na wianek i widzisz, że jego palce gładzą główki kwiatów z niespotykaną czułością.) Oczywiście, jeśli go chcesz, jest twój.~
@921  = ~Z przyjemnością.~
@922  = ~Może kiedy indziej.~
@923  = ~(Kładąc wianek na twojej głowie, Xan wtula twarz w twoje włosy, i słyszysz, jak szepcze coś do siebie w języku elfów.)~
@924  = ~W takim razie chodźmy dalej. (wzdycha)~
@925  = ~(Xan zdaje się mówić sam do siebie, wpatrując się w przestrzeń.) Cały świat jest skazany na zagładę. Być może gdzieś w odległych zakątkach ziemi są miejsca których nie dosięgnie katastrofa, ale tutaj, wokół nas, wszystko zaczyna się już rozpadać. Coraz mniej lasów, coraz mniej wolnej przestrzeni. Tam, gdzie kiedyś rozciągały się dziedziny elfów, na które ludzie nie mieli wstępów, dziś trzeba walczyć o każdy skrawek ziemi. Cormanthyr, Tethyr - dla nich też już nie ma nadziei! Jak więc mogę być przy tobie; jak mogę czuć... czuć to, co czuję, jak mogę liczyć na cud?~
@926  = ~(Xan patrzy na ciebie bezradnie, potrząsa przecząco głową i odchodzi bez słowa.)~
@927  = ~<CHARNAME>... dlaczego właśnie ja? Dlaczego nie któryś z tych młodych, przystojnych i nierozsądnych zawadiaków, z których każdy zrobiłby dla ciebie wszystko za jeden twój uśmiech?~
@928  = ~Cóż. Widocznie, tak samo jak Ostrze, uznałam, że na to zasługujesz.~
@929  = ~Zawsze lubiłam wyzwania, taki już widać mój charakter.~
@930  = ~Bo to ciebie kocham. To nie wystarczy?~
@931  = ~Kogo niby? Corana? Albo Ajantisa? Wiesz, darowanemu koniowi...~
@932  = ~Och, na pewno macie ze sobą wiele wspólnego. Choćby to, że nie potrafię bez was żyć.~
@933  = ~(Xan bierze twoją dłoń i całuje ją lekko.) W takim razie do końca życia będę dziękował za to niebiosom.~
@934  = ~(Xan obejmuje cię mocno i niemal rozpaczliwie.) Wystarczy? To więcej niż wszystko, o czym kiedykolwiek marzyłem.~
@935  = ~(Na jego twarzy pojawia się bolesny grymas.) Doprawdy? Ro...rozumiem. (wzdycha) Och, nieważne. To pewnie i tak moja nadinterpretacja.~
@936  = ~<CHARNAME>, oboje wiemy, że są rzeczy, przed którymi nie możemy uciec... i takie, z którymi musimy się pogodzić. Ale dzisiaj, tutaj, teraz- ~
@937  = ~(Xan pochyla się aby cię pocałować i delikatnie dotyka twojej twarzy.) Teraz jesteś ze mną i nic ci nie grozi. Nic więcej się nie liczy.~
@938  = ~(Xan obejmuje cię ramieniem i gładzi twój policzek.) <CHARNAME>, gdybyś tylko wiedziała, od jak dawna chciałem móc to zrobić...~
@939  = ~Och, wiem bardzo dobrze. To ty nie wiesz, od jak dawna ja chciałam... (obejmujesz go również)~
@940  = ~(uśmiechasz się) Trzeba było spróbować wcześniej.~
@941  = ~Xan! Nie teraz.~
@942  = ~W takim razie myśleliśmy o tym samym. Ale nie mogłem... nie chciałem ryzykować, nie wiedząc, czym to się skończy.~
@943  = ~(Xan całuje cię w policzek.) Dobrze, że skończyło się właśnie tak.~
@944  = ~(Xan wycofuje się bez słowa.)~
@945  = ~(Xan bierze cię za rękę i wzdycha głęboko.) Nadchodzi wiosna; w powietrzu słychać śmiech i muzykę, drzewa rozkwitają wprost nad naszymi głowami. A my wciąż uganiamy się za naszymi wrogami, znacząc ścieżki krwią, zamiast cieszyć się światem - i sobą nawzajem. <CHARNAME>... gdybyśmy tylko żyli w innych czasach, wszystko mogłoby być inaczej.~
@946  = ~(Xan pochyla się w twoją stronę i szepcze ci na ucho.) <CHARNAME>, jesteś najpiękniejszą-~
@947  = ~(Xan przerywa w pół słowa i delikatnie dotyka twojego policzka, ścierając z niego pozostałą tam po ostatniej walce smugę błota. Przez chwilę spodziewasz się, że skrzywi się i wycofa, ale on zamiast tego zaczyna całować twoją twarz, oczy i szyję.) Chyba wiesz dobrze, kim jesteś.~
@948  = ~(Xan bierze cię za rękę i przez następne kilkanaście minut idziecie ramię w ramię, ciesząc się swoją bliskością.)~
@949  = ~(Xan obejmuje cię i przyciąga blisko do siebie, patrząc ci prosto w oczy.) <CHARNAME>, jeśli całe to szaleństwo kiedyś się skończy... i jeśli jakimś cudem uda nam się przeżyć tę wojnę...~
@950  = ~(Xan zamyka oczy, bierze głęboki oddech... po czym nagle rozluźnia uścisk.) Nie. Nie możemy nawet o tym marzyć. Jesteśmy skazani na przegraną i śmierć, i nic już tego nie zmieni.~
@951  = ~(Budzisz się nagle w środku nocy, czując w całym ciele dziwny niepokój. Do świtu jeszcze daleko i wszyscy śpią zwinięci w swoich posłaniach. Wszyscy, oprócz Xana, którego nie widać nigdzie w zasięgu wzroku.)~ [X#BLANK]
@952  = ~(Zasypiasz.)~
@953  = ~(Wstajesz, owijasz się płaszczem i zaczynasz go szukać.)~
@954  = ~(Kilka godzin później Xan wraca do obozu, blady i roztrzęsiony. W odpowiedzi na twoje pytania potrząsa tylko przecząco głową i zasypia, milcząc.)~
@955  = ~(Znajdujesz go niedaleko obozu, leżącego pod drzewem z rozłożonymi szeroko ramionami, pogrążonego w medytacji. Z początku wydaje ci się, że wszystko jest w porządku... jednak gdy podchodzisz bliżej, zauważasz, że jego oddech jest ciężki i przyśpieszony, a po twarzy spływają mu łzy.)~
@956  = ~(Oczy Xana są szeroko otwarte, ale niewidzące spojrzenie utkwione jest gdzieś w przestrzeni. Jego dłonie na przemian zaciskają się i otwierają, a on sam jęczy przez sen niezrozumiałe wyrazy, wśród których powtarza się twoje imię.)~
@957  = ~(Budzisz go.)~
@958  = ~(Wracasz do swojego posłania i zasypiasz.)~
@959  = ~(Mimo twoich wysiłków, Xan wciąż rzuca się nerwowo na ziemi, nie mogąc się przebudzić. Jego tak spokojna zwykle twarz jest wykrzywiona rozpaczą, a w pociemniałych nagle oczach widać przerażenie. Klękasz przy nim i chwytasz go za ramiona, jednak on odpycha cię, drżąc i szlochając.)~
@960  = ~(Podwajasz swoje wysiłki i po kilku minutach twarz Xana w końcu wygładza się i dostrzegasz na niej błysk rozpoznania.) <CHARNAME>? <CHARNAME>... Ty żyjesz...~
@961  = ~(Xan wygląda, jakby chciał wziąć cię w ramiona, jednak z wyraźnym wysiłkiem powstrzymuje się i zamiast tego wyciąga jedynie dłoń, by lekko dotknąć twojej twarzy.) Dziękuję... dziękuję ci. To prawda, że kiedyś z ulgą powitałbym śmierć we śnie... ale nie teraz. Teraz nie mógłbym zostawić cię samej, bezbronnej, zdanej tylko na siebie...~
@962  = ~(Xan nagle przerywa w pół zdania i przygląda się z troską twoim bosym stopom i narzuconemu w pośpiechu, niezapiętemu płaszczowi.) <CHARNAME>, odszedłem od ogniska, żeby nie przeszkadzać innym w odpoczynku. Ale nie mogę pozwolić, żebyś przeziębiła się przeze mnie!~
@963  = ~(Z zadziwiającą lekkością podnosi cię z ziemi i niesie z powrotem do obozu. Stawiając cię wreszcie na ziemi, szepcze ci do ucha, jednocześnie gorzko i z czułością.) Odkąd cię spotkałem, sny mieszają mi się z rzeczywistością. Nie wiem, jak długo jeszcze to wytrzymam.~
@964  = ~(Nadeszła godzina twojej warty. Siedzisz przy dopalającym się z wolna ognisku, wpatrując się w dogasające węgle.)~ [X#BLANK]
@965  = ~(Nagle czujesz na ramieniu czyjąś dłoń. Co prawda kroki Xana są lekkie i niemal niesłyszalne, ale i tak nie pomyliłabyś go z nikim innym.) Mogę posiedzieć tu chwilę z tobą? Chyba... chyba boję się zasnąć.~
@966  = ~Oczywiście, Xan. Co się dzieje? Znowu jakieś koszmary?~
@967  = ~Tak, proszę.~
@968  = ~Jeśli chcesz... chociaż szczerze mówiąc, wolałabym posiedzieć sama.~
@969  = ~A musisz? I tak narzekasz całymi dniami; myślałam, że chociaż w nocy będzie spokój.~
@970  = ~(Xan krzywi się w odpowiedzi na twoje pytanie.) <CHARNAME>, przecież nasze życie to jeden niekończący się koszmar. Sny to tylko jego echa i odbicia. (wzdycha) Ale masz rację.~
@971  = ~W takim razie nie będę ci przeszkadzał. (wzdycha) To może być ostatnia noc, którą będzie nam dane spędzić na tym świecie, i chciałem... Och, nieważne. (Xan odwraca się i odchodzi na swoje posłanie.)~
@972  = ~Co? Ale... Och. Rozumiem. W takim razie nie będę cię więcej niepokoił swoimi problemami.~
@973  = ~(Xan siada przy tobie i zagląda ci w oczy, a jego zatroskana twarz nagle łagodnieje.) Wiesz, jak pięknie wygląda blask ognia w twoich włosach? Tyle w tym życia, radości...a mimo to wciąż chyba czegoś brakuje. Tak się zastanawiam, czy...~
@974  = ~(Xan z wahaniem wyciąga rękę i dotyka twoich włosów, po czym zamyśla się na chwilę. Wreszcie jego oczy rozjaśniają się.) Tak. A teraz, jeśli mogę cię prosić, byś nie ruszała się przez kilka minut-~
@975  = ~(Xan delikatnie rozpuszcza twoje włosy, rozplatając warkocze i wygładzając niesforne kosmyki. Gdy jego dłonie przypadkowo dotykają twojej skroni zauważasz że drżą, jakby obawiał się odtrącenia.)~
@976  = ~(Po kilku chwilach twoje włosy spływają ci lśniącą masą na ramiona. Xan bierze jedno pasmo i zaczyna wygładzać je swoimi szczupłymi palcami, powtarzając to tak długo, aż zdaje ci się, że głowę i szyję otula ci jedwabny szal.)~
@977  = ~(Pozostawiając twoje włosy rozpuszczone, Xan kładzie ci delikatnie dłonie na karku i zaczyna masować ci szyję. Chwilę później jego palce przesuwają się wyżej, kreśląc zawiłe wzory na twoich skroniach. Pod lekkim dotykiem jego chłodnych, gładkich palców przez twoją skórę przebiega dreszcz podniecenia i przyjemności.)~
@978  = ~(W miarę jak pieszczota trwa, czujesz, jak powieki ciążą ci coraz bardziej, a ty sama powoli osuwasz się w objęcia snu. Gdy z trudem już przychodzi ci skupienie się na tym, co dzieje się dokoła, Xan przestaje cię dotykać i znów zbiera w dłonie twoje włosy, zaplatając je szybko i umiejętnie.)~
@979  = ~(Po kilku minutach przyciąga cię bliżej do siebie, aż wreszcie twoja głowa opiera się na jego ramieniu, podczas gdy on sam układa ci ostatnie pasma włosów na czole. Podnosisz wzrok i widzisz, jak jego twarz - zwykle tak melancholijna  i zamyślona - rozjaśnia się w uśmiechu, co nadaje mu nadspodziewanie młody wygląd.)~
@980  = ~(Mija jeszcze kilka chwil - i wreszcie wydaje się, że fryzura jest już gotowa. Xan wstaje powoli, podając ci rękę. Co prawda nie masz przy sobie lusterka, ale jego zachwycone spojrzenie mówi samo za siebie.)~
@981  = ~Dziękuję bardzo. Rano przyjrzę się temu lepiej.~
@982  = ~Dziękuję... (całujesz go)~
@983  = ~Hmm, a co z twoimi włosami? Mogę odwdzięczyć ci się tym samym?~
@984  = ~(Xan wzdraga się i odruchowo odsuwa) <CHARNAME>, to nie Evereska... ani nawet Evermeet. Nie chcę, żeby wszyscy wokół wytykali mnie palcami... a bogowie tylko wiedzą, co mogłabyś ze mną zrobić.~
@985  = ~Cóż. W każdym razie, i tak dziękuję. Dobranoc.~
@986  = ~Szkoda. Ale i tak... dziękuję ci. (całujesz go)~
@987  = ~Bardzo mi przykro, ale nie masz tu nic do gadania! (śmiejąc się, chwytasz go za włosy i sadasz na ziemi)~
@988  = ~(Xan przez chwilę sprawia wrażenie, jakby miał ochotę wstać i uciec, ale po chwili pokornie poddaje się twoim zabiegom. Jego długie, ciemne włosy opadają mu lśniącą falą na ramiona i zdajesz sobie sprawę, że trudno będzie sobie z nimi poradzić. Tak jak z ich właścicielem, przebiega ci przez myśl, po czym decydujesz się na zaplecenie ich w kilkanaście cienkich warkoczyków.)~
@989  = ~(Xan patrzy na ciebie z lekkim rozbawieniem) Co się dzieje z tym światem... (wzdycha) Ale muszę przyznać, że chwila relaksu dobrze służy nam wszystkim.~
@990  = ~(gdy wasze usta się spotykają, zachwyt na twarzy Xana ustępuje miejsca smutkowi) Nie, <CHARNAME>. Jesteś tak piękna... piękniejsza, niż może znieść to zwykły śmiertelnik. A co dopiero taki, któremu nie zostało już zbyt wiele czasu.~
@991  = ~Dobranoc... dobranoc, <CHARNAME>. Śpij dobrze... Chociaż ty... (Xan odchodzi w stronę swojego posłania i siada przy ogniu, ukrywając twarz w dłoniach)~
@992  = ~(Zauważasz jakąś postać, majaczącą w drzwiach... i momentalnie rozpoznajesz w niej Xana.)~ [X#BLANK]
@993  = ~Wiesz, <CHARNAME>... Chyba żaden magiczny portal nie przepełnia mnie takim lękiem i nie obiecuje tyle, co uchylone drzwi do twego pokoju...~
@994  = ~Boisz się, wiem... ja również. Każdej nocy patrzę na świecę i mówię sobie, że zgaszę ją i pójdę spać, kiedy jej ćwiartka wypali się. Potem czekam aż ze świecy zostanie tylko połowa, a ostatecznie zostaje z niej tylko kałuża skrzepniętego wosku. Obawiam się, że wszystkie me świece zostaną wypalone a mężczyzna na którego czekami i tak się nie zjawi.~
@995  = ~(uśmiechasz się) Xan, nie jestem demonem, przysłanym by pożreć twój przenikliwy umysł i ciało. Chodź i zobacz.~
@996  = ~(W trzech krokach przechodzisz przez pokój i obejmujesz jego szyję.) Nie, Xan. Nie ma tutaj żadnych niebezpieczeństw – tylko ja.~
@997  = ~Och, Xan, i tak jesteśmy zgubieni! Po co to odwlekać?~
@998  = ~W tym pokoju nie ma nic ani niebezpiecznego, ani nadzwyczajnego.~
@999  = ~Xan, jestem zmęczona. Chcę spać.~
@1000 = ~Och, <CHARNAME>, nie lękam się. Jestem przerażony na śmierć. Szalony ze strachu na myśl, że mogłoby ci się coś przytrafić. Ale nie lękam się.~
@1001 = ~Twój widok jest dość... niepokojący, <CHARNAME>.~
@1002 = ~(Xan stoi nieruchomo jak statua, gdy przysuwasz swoją twarz do rozpiętego kołnierza jego szat, i tylko puls zdradza go, bijąc szaleńczo pod gładką skórą jego szyi. W końcu porusza się, bardzo powoli, i całuje cię w kącik ust.)~
@1003 = ~Gdybym wiedział, że czeka mnie tak ciepłe przyjęcie...~
@1004 = ~(Jego pocałunki stają się bardziej nachalne i cokolwiek wcześniej chodziło mu po głowie, teraz nie ma po tym ani śladu. Drzwi są zamknięte, świece zgaszone, a ty jesteś sama z nim... i nocą.)~
@1005 = ~(wzdycha) Gdybym nie widział pięknej kobiety, przysiągłbym że jesteś małym, lekkomyślnym dzieckiem.~
@1006 = ~(Xan w ciszy wycofuje się z pokoju i zamyka drzwi za sobą.)~
@1007 = ~<CHARNAME>, twoja akceptacja jest bardziej przerażająca niż zdecydowana odmowa.~
@1008 = ~(Wacha się przez moment, potem zamyka drzwi i klęka przy twoim łóżku, obejmując cię ramieniem.)~
@1009 = ~Ja... wciąż mam wizje. Jesteśmy sami na pięknej polanie – i zostajemy zaskoczeni przez potwory. Łączę się z tobą w zadumie – poczym budzę się obok twego pozbawionego życia ciała. Jest ich wiele więcej; nie możesz sobie nawet wyobrazić jak wiele zagrożeń me oczy widzą.~
@1010 = ~(Xan robi głęboki wdech i kontynuuje, jego palce delikatnie pieszczą twoją twarz.) Zawsze się bałem, <CHARNAME>. Bałem się umierania, bałem się ciebie stracić, zranić, zaciągnąć w próżnię mej samotnej, smutnej egzystencji... Ale teraz to coś więcej: to są żywe koszmary przed którymi nie jestem w stanie uciec, i co wieczór boję się swego odpoczynku. Jestem zgubiony, Estel'amin, zgubiony w ciemności, której nawet świece twego pokoju nie są w stanie rozproszyć.~
@1011 = ~Nie? A może to zdoła... (całujesz Xana)~
@1012 = ~Ale pomimo swych lęków przyszedłeś. To oznacza, że jesteś w stanie ją przezwyciężyć, i powoli uda ci się to.~
@1013 = ~Przestań marudzić o tym, co może się zdarzyć, Xan. Po prostu żyj. Dla mnie.~
@1014 = ~Więc idź, i ciesz się swymi koszmarami. Najwidoczniej moje towarzystwo już ci nie wystarczy.~
@1015 = ~W jaki sposób, <CHARNAME>? Może tylko być gorzej. (wzdycha) Ale ty... ty wydajesz się skłonna by przekona mnie o wszystkim, od życia wiecznego po nasze triumfalne zwycięstwo.~
@1016 = ~Ja... ja spróbuję, <CHARNAME>. (wzdycha) Przynajmniej dziś w nocy.~
@1017 = ~(Patrzy przez moment na twą strapioną twarz, najwidoczniej nie wiedząc co powiedzieć. Po chwili wzdycha i zakrywa twe usta twoimi.)~
@1018 = ~(Xan zniża swą twarz do twojej i gdy wasze wargi spotykają się, doznajesz bardzo szczególnego uczucia. To tak jakby Magiczny Splot, który spowija każdego mieszkańca Torilu skoncentrował się na was, owinął Xana i ciebie razem w ciasnym kokonie, niszcząc mentalne, duchowe, uczuciowe i fizyczne bariery pomiędzy wami. Formuje się więź, ogniwo, które łączy twój świat z jego, i gdy przyjemność wzmaga się, zalewają cię pogmatwane uczucia, które tylko częściową są twoje. Strach, wina, smutek, niepokój... eksplodują w twoich myślach tylko po to, by zniknąć, zastąpione innymi, bardzo łagodnymi emocjami.)~
@1019 = ~(Noc jest wasza, by kochać i być kochanymi.)~
@1020 = ~Słyszałem, że kończą ci się świece, Estel'amin... Więc przyniosłem ci jedną.~ [X#BLANK]
@1021 = ~(Budzisz się i widzisz Xana siedzącego u stóp twego łóżka, trzymającego zapaloną świeczkę.)~
@1022 = ~Zawsze mogłam kupić sobie nową... ale dziękuję, pomimo tego.~
@1023 = ~Czy jest w niej coś szczególnego?~
@1024 = ~Po co ją przyniosłeś?~
@1025 = ~Nie sądzę abym dalej ich potrzebowała, Xan. Nie teraz, kiedy mam ciebie.~
@1026 = ~Tak... i nie. W tobie jest.~
@1027 = ~Masz oko do symboli, <CHARNAME>, więc zdecydowałem odpowiedzieć ci w ten sam sposób.~
@1028 = ~(W nagrodę dostajesz bardzo głęboki i czuły pocałunek.)~
@1029 = ~Przypomniałaś mi, że są lęki które można przezwyciężyć. Ale są i takie, których pokonać się nie da, ale to nieistotne teraz. Estel'amin, chciałbym ci coś obiecać, razem ze świecą. Ja... ja czuję cię teraz równie wyraźnie, jak czuję samego siebie. Znam twe lęki równie mocno jak swoje. I obiecuję ci: póki jesteś tutaj, ze mną, czy z zadumie, czy na jawie, nigdy nie zabraknie ci świec, i kiedykolwiek będziesz mnie potrzebowała, bez wahania przybędę. Jeśli będziesz mnie potrzebowała.~
@1030 = ~(Xan gasi świecę i patrzy na ciebie z drobnym uśmiechem.) Niemal w to nie wierzę, ale czuję... nadzieję.~
@1031 = ~(Nim otwierasz oczy czujesz, że coś cię unosi ze swego posłania.)~ [X#BLANK]
@1032 = ~Ciii... Estel'amin, to tylko ja. Wschód jest blisko i nie chcę byś go przegapiła. Nie dzisiaj.~
@1033 = ~(Xan unosi cię na ramionach, twoja głowa spoczywa na gładkiej skórze jego ramion, i zanosi cię z dala od obozu. Gdy idzie, jego palce zwinnie rysują linię między twymi policzkami i uszami, budząc cię. Gdy otwierasz swe oczy zauważasz, że niebo już przybrało błękitną barwę, i blade różowe linie lśnią nad horyzontem.)~
@1034 = ~(Wreszcie Xan zatrzymuje się na małej polance i łagodnie cię kładzie. Słyszysz magiczne słowa, wypływające z jego ust w postaci starożytnej melodii.)~
@1035 = ~(Przez chwilę nic się nie dzieje. Potem jego stopy powoli odrywają się od ziemi i unoszą w powietrzu. Podczas gdy gapisz się oniemiała, Xan podnosi cię jeszcze raz i po chwili, oboje wznosicie się wysoko, coraz wyżej i wyżej w ciasnym uścisku.)~
@1036 = ~(Głęboko w tobie budzą się odwieczne ludzkie instynkty i gdy czubki drzew kołyszą się pod twymi stopami, pierwszy strach znika, zastąpiony spokojną rozkoszą lotu, porankiem i smukłą postacią w twych objęciach. Xan ogląda cię z pewnym niepokojem, ale gdy twa twarz rozluźnia się, wzdycha w uldze, co chwilę zanurzając swą twarz w twych włosach, i mamrocze twe imię.)~
@1037 = ~(Pierwsze promyki słońca barwią niebo czerwienią, kolorując wasze twarze złotem, i światło rozchodzi się po każdym mokrym źdźble trawy i liściu, wznosząc złotą kopułę dookoła was. Widok zapiera dech w piersiach, a chłodna, uroczysta cisza wczesnego poranka tylko potęguje ten efekt.)~
@1038 = ~(Xan odwraca twarz od słońca i jego oczy lśnią patrząc w twoje.) <CHARNAME>, śpij ze mną. Tutaj, z dala od nieszczęsnego świata, z dala od naszych wrogów i wszelkich klęsk, łatwiej jest sobie wyobrazić, że pewnego dnia nasze próby zakończą się. Pewnego dnia, będziemy w stanie odpuścić ten smutny kraj i udać się tam, gdzie ogrody pełne są kwitnących kwiatów, a woda śpiewa w strumykach, a elfia krew jest silna i czysta. Czy... czy przekroczysz ze mną zatem próg świątyni Hanali? Czy będziesz moją w oczach całego mrocznego świata? Moją... żoną w oczach Ludu?~
@1039 = ~Xan... oczywiście, że tak!~
@1040 = ~(zamykasz oczy) Widzę jak ten sen się spełnia... pewnego dnia.~
@1041 = ~(wzdychasz) To się nigdy nie zdarzy i wiesz o tym.~
@1042 = ~To tylko ceremonia. Nie muszę być z tobą.~
@1043 = ~Więc, Estel'amin, dzielimy ze sobą jeszcze jeden sen.~
@1044 = ~Jeden cud już się zdarzył: znalazłem ciebie. Być może czas przyniesie kolejny.~
@1045 = ~Ja też. Ale to stary i piękny zwyczaj Ludu... Ach, to nie ma znaczenia.~
@1046 = ~(Xan nachyla się, by cię pocałować, i gdy to robi, zauważasz że jego twarz robi się gwałtownie blada, i krople potu spływają w dół jego czoła, gdy walczy próbując zachować kontrolę nad czarem. Strach migocze w jego oczach, i Xan odrywa się od twych ust, trzymając twe ramiona w żelaznym uścisku.)~
@1047 = ~(Po chwili wiatr świszczy w twoich uszach i konary drzew migają przed twymi oczami, gdy zaczynacie opadać. Dzieje się to ostrożnie i powoli, a ziemia wydaje się taka stabilna, choć w porównaniu z chłodnym i wspaniałym lotem, wydaje się przerażająca i niekontrolowana.)~
@1048 = ~(Twoje bose stopy dotykają lekko trawy. Las dookoła was wciąż tonie w błękitnych cieniach, w przeciwieństwie do lśniącego, zielonego sklepienia nad waszymi głowami, a radość lotu znikła z twego serca, pozostawiając po sobie tylko pustkę. Xan leży na ziemi z oczami zamkniętymi, wyglądając na całkowicie wykończonego, krystaliczne krople rosy lśnią na jego twarzy wraz z kroplami potu. Wreszcie otwiera swe oczy, ponownie smutny i pełen żalu, i wzdycha gorzko.)~
@1049 = ~Więc, dostaliśmy kolejną lekcję. Nie, miłość nie może zagnieździć się w umyśle wycieńczonym ponurą rzeczywistością, ani nie może przetrwać w tych surowych krainach. (wzdycha) Zapomnij o tym poranku, <CHARNAME>. Inne obowiązki wzywają – bezustanna walka o przetrwanie naszej rasy, i twoja niekończąca się misja. To niewątpliwie beznadziejne przedsięwzięcie, ale powinniśmy przynajmniej spróbować. Chodźmy stąd.~
@1050 = ~(Słońce wschodzi raz jeszcze, zalewając was falami światła, i poranne ptasie trele wypełniają powietrze, gdy wchodzicie do obozu. Rozpoczyna się dzień.)~
@1051 = ~Poranna gwiazda budzi się, wciąż łagodna, znajdując sobie drogę przez lśniące chmury, niepewna jak dziewka przechodząca w bród zimny potok. W pierwszych promieniach słońca wszystko jest takie łagodne: trawa mieniąca się rosą, śpiewająca woda i mgła zanikająca nad nią...~ [X#BLANK]
@1052 = ~Xan? Wszystko w porządku?~
@1053 = ~Co to było?~
@1054 = ~Dlaczego się zatrzymałeś?~
@1055 = ~Nie, <CHARNAME>, nie jest w porządku. Doświadczam szczególnego mrowienia w mej klatce piersiowej i mam urywany oddech. Rozpoznaję ten ból, którego nie czułem odkąd otrzymałem księżycowe ostrze.~
@1056 = ~To radość, gdyż potrafię dostrzec piękno świata.~
@1057 = ~I to dlatego robiłeś... co ty właściwie robiłeś?~
@1058 = ~(uśmiechasz się szeroko) Ten świat jest piękny i dobry, prawda?~
@1059 = ~To miał być mój hejnał – pieśń witająca poranek. Nie wiedziałaś, że nasz lud ma pieśń opiewającą każdy fenomen natury? Pieśń o gromadzących się chmurach burzowych, pieśń o kropli rosy balansującej na krawędzi liścia, pieśń o gwiazdach, pieśń o poranku, pieśń o zachodzie słońca, i o wszystkim co między tym.~
@1060 = ~Och, to cudownie! Ten świat jest piękny i dobry, prawda?~
@1061 = ~Nie wiedziałam tego, Xan. Ale – twój głos brzmiał tak... niemal tak, jakbyś tym gardził...~
@1062 = ~Hejnał? Słyszałam też o hejnałach mówiących o rozstających się o poranku kochankach. Ja... mam nadzieję, że nie to próbowałeś mi powiedzieć.~
@1063 = ~Hejnał? Słyszałam też o hejnałach mówiących o rozstających się o poranku kochankach... Och, Xan, proszę, nie znowu! Brakuje mi już cierpliwości do twoich prób zerwania ze mną.~
@1064 = ~Zostałem przygnieciony własnym hejnałem.~
@1065 = ~Hejnałem?~
@1066 = ~(uśmiechasz się szeroko) Ten świat jest piękny i dobry, prawda?~
@1067 = ~Piękny nie znaczy dobry. Polujący tygrys jest piękny.~
@1068 = ~Naturalny drapieżnik nie jest zły! Zabija dla jedzenia.~
@1069 = ~Więc, spostrzegasz świat jako przyczajonego tygrysa? Pięknego, lecz śmiertelnie niebezpiecznego?~
@1070 = ~Piękno tego świata wzmacnia mnie, gdy walczę ze złem, które mnie spotyka. Jak nasze drobne problemy mogą się z tym równać... (Kreślisz w powietrzu łuk, wskazując budzące się drzewa i jaśniejące niebo.)~
@1071 = ~Przynajmniej zgadzasz się, że jest piękny.~
@1072 = ~Ludzie przykładają zbyt wielkie znaczenie do piękna, miłości i śmiechu. To stało się ich słabością. Uzależnieni od nich, zamykają oczy na ponurą rzeczywistość i tańczą nad własnym grobem.~
@1073 = ~Przysięgam im nie ulec. Kocham cię, ale będę kontynuował bezustanną walkę o przetrwanie naszej rasy; wiem, że to beznadziejne przedsięwzięcie, ale powinienem przynajmniej spróbować.~
@1074 = ~Pomogę ci, jak tylko potrafię. To twoją dalekowzroczność i siłę kocham. Jesteś wizjonerem, Xan. Pewnego dnia świat to zrozumie.~
@1075 = ~Ponura rzeczywistość? Wydawało mi się, że chwaliłeś właśnie piękno i dobro świata.~
@1076 = ~Więc, znaczę dla ciebie mniej niż twoja misja? Nie sądzę, aby mi się to podobało.~
@1077 = ~Nie. Nie wydaje mi się, bym chciał się z tobą rozdzielić. Ciepło wypełnia mnie, gdy mnie mijasz. Obawiam się, że stanąłbym jak słup niezdolny się poruszyć, gdyby mi to odebrano. Każdy skrawek mej duży zdolny do miłości, kocha ciebie.~
@1078 = ~Wiesz, czy... Czy mógłbym może zapytać cię, co do mnie czujesz? Co takiego we mnie kochasz?~
@1079 = ~Co do ciebie czuję? Czuję się jak mała dziewczynka, która tuli do piersi małego kotka w strumieniach deszczu, wiedząc że to jedyna bliska rzecz, jaką ma w swoim życiu.~
@1080 = ~Kocham cię, przez poetycką melancholię naszego związku. To takie romantyczne!~
@1081 = ~Zawsze marzyłam by być towarzyszką opiekuna księżycowego ostrza i bohatera Królestwa Elfów. Moja miłość stopni was w jedność.~
@1082 = ~To twoją dalekowzroczność i siłę kocham. Jesteś wizjonerem, Xan. Pewnego dnia świat to zrozumie.~
@1083 = ~Kocham cię tak, jak ty kochasz mnie: to przymus, nie wybór.~
@1084 = ~To przez twe boskie ciało i śliczną buzię.~
@1085 = ~Twoją cichą ironię, twe wątpliwości, twe dłonie - wszystko. Nie chciałabym by mi tego zabrakło.~
@1086 = ~Nie mogłabyś się bardziej pomylić. Nie wydaje mi się, bym chciał się z tobą rozdzielić. Ciepło wypełnia mnie, gdy mnie mijasz. Obawiam się, że stanąłbym jak słup niezdolny się poruszyć, gdyby mi to odebrano. Każdy skrawek mej duży zdolny do miłości, kocha ciebie.~
@1087 = ~To prawda. Ale nie jest również "dobry".~
@1088 = ~Więc, spostrzegasz świat jako przyczajonego tygrysa? Pięknego, lecz śmiertelnie niebezpiecznego?~
@1089 = ~To prawda. Nie wierzę w absolutne Dobro lub Zło, <CHARNAME>. A może lepiej gdybym powiedział, że nie wierzę w żaden absolut? Hades, Dobro i Zło nie mogą istnieć poza konstrukcją, którą nasze walczące bezsilne umysły wzniosły przeciw oczywistej i przerażającej bezsensowności tego świata.~
@1090 = ~Rozumiem...~
@1091 = ~I dlatego wieczność nie jest "dobra". Ani "zła". "Dobro" i "zło" istnieją tylko w konstrukcji, którą nasze walczące bezsilne umysły wzniosły przeciw oczywistej i przerażającej bezsensowności tego świata.~
@1092 = ~Znając ciebie, będąc blisko widzę wyraźnie: jesteś małą istotą, zarówno piękną jak i dobrą, ale świat sam w sobie jest ogromny i jałowy.~
@1093 = ~Trudno jest być prorokiem we własnym kraju.~
@1094 = ~Nie jesteś na dalszym planie. Każdy skrawek mej duży zdolny do miłości, kocha ciebie.~
@1095 = ~Wiesz, czy... Czy mógłbym może zapytać cię, co do mnie czujesz? Co takiego we mnie kochasz?~
@1096 = ~Żal mi ciebie, że żałujesz mnie. Przyzwałaś taki smutny obraz.~
@1097 = ~(smutno) Uważasz, że moje cierpienie jest poetyckie? W Candlekeep musiała być jakaś staruszka, która wypełniła twą głowę jakimiś podniosłymi wyobrażeniami naszego ludu! Moja biedna zagubiona dziewczyno...~
@1098 = ~Więc kochasz we mnie to, co jest powodem mej największej męki!~
@1099 = ~Nie widzisz, że zarówno paladyn jaki goblin zostali stworzeni przez Ao? Oboje krwawią, cierpią i czeka ich zagłada. Lloth jest tak samo nieśmiertelna jak Corellon. Jak jest różnica? Gdzie ona leży? Jaki głupiec zaplanował mnie uczynić Bohaterem? Jaki głupiec zaplanował, że mam przestrzegać Dobra i odrzucać Zło?~
@1100 = ~Błagam cię, nie zachowuj się tak, jakby odpowiedzią na te pytania było: "Ponieważ taka jest wola twej kochanki".~
@1101 = ~Och, <CHARNAME>... cóż nam czynić?~
@1102 = ~(przełyka ślinę) Wyobrażałem sobie wiele odpowiedzi, ale takiej nie.~
@1103 = ~Zabraknie. Wkrótce. Ale nie dziś. (wzdycha) Zastanawiam się, czy można umrzeć ze szczęścia?~
@1104 = ~(Sen przychodzi niechętnie, choć twoje ciało się go domaga. Masz niejasne przeczucie, że sen który cię czeka wcale nie będzie przyjemny.)~ [X#BLANK]
@1105 = ~<CHARNAME>, podczas gdy inni jeszcze śpią, przejdziesz się ze mną? Zdarzył się mały cud i chciałbym się nim z tobą podzielić.~ [X#BLANK]
@1106 = ~Ależ oczywiście, Xan. Prowadź.~
@1107 = ~Nie mam na to czasu.~
@1108 = ~(Bez dalszych ceregieli, prowadzi cię z dala od obozu, zatrzymując się przed rozłożystym dębem, pod ciemno-zielonym sklepieniem. Xan nie zatrzymuje się jednak by je podziwiać, tylko schyla się, wypatrując czegoś bacznie, i ty także to dostrzegasz: pośród wysokiego mchu rzadkich pęków traw, kilka delikatnych, jasno purpurowych kwiatów, tak kruchych jakby wykonanych z kruchego lodu, i wznoszących swe głowy do jasnych, spokojnych promieni porannego słońca.)~
@1109 = ~(Xan dotyka twej ręki i mówi cicho, wciąż wpatrując się w kwiaty.) Właśnie powstały z martwych. Najsłabszy płomień, subtelny zapach i bezbronna kruchość... to rzadkość spotkać coś równie wspaniałego w tych krainach. Nie odważyłem się go zerwać i zabić, ale gdybym mógł zachować to czyste piękno chociaż na chwilę, zrobiłbym to. (wzdycha) Jednakże, to jest równie niemożliwe jak zachowanie blasku gwiazd, albo szeptu wiatru. Jesteśmy tutaj tylko gośćmi i bladymi cieniami, i kiedy odejdziemy, wieczność nawet tego nie zauważy.~
@1110 = ~Ale póki mamy dla siebie tę chwilę, tę krótką małą część nieskończoności, nie zmarnuję jej. Być może dziś umrę, w tej godzinie, w tej chwili. A być może, tylko być może, będę żył. Ale pomimo śmierci, życia  i niebezpieczeństw, kocham cię. Jesteś większym cudem niż te kwiaty, choć tak samo kruchym. Kocham cię, <CHARNAME>.~
@1111 = ~(wzdycha) Ale już wystarczająco dużo czasu ci zabrałem. Wracajmy i stawmy czoła dniu... i módlmy się, by nie okazało się, iż jest on naszym ostatnim.~
@1112 = ~(Widzisz, że Ajantis i Xan toczą bardzo zajadłą dyskusję. Sposób, w jaki gwałtownie milkną, gdy się pojawiasz sugeruje, że to ty byłaś tematem ich nagłej animozji. Rzut okiem na ich twarze wystarczy by stwierdzić, że wkrótce może dojść między nimi do walki, i dochodzisz do wniosku, że trzeba coś z tym zrobić.)~ [X#BLANK]
@1113 = ~(Znając uczucia, jakimi darzą cię Ajantis i Xan, decydujesz, że twe serce pragnie Ajantisa. Od tej pory, masz zamiar dyplomatycznie kierować swymi uczuciami.)~
@1114 = ~(Znając uczucia, jakimi darzą cię Ajantis i Xan, decydujesz, że twe serce pragnie Xana. Od tej pory, masz zamiar dyplomatycznie kierować swymi uczuciami.)~
@1115 = ~(Znając uczucia, jakimi darzą cię Ajantis i Xan, decydujesz, że twe serce nie pragnie żadnego z twych adoratorów. Od tej pory, masz zamiar dyplomatycznie kierować swymi uczuciami.)~
@1116 = ~(Widzisz, że Coran i Xan toczą bardzo zajadłą dyskusję. Sposób, w jaki gwałtownie milkną, gdy się pojawiasz sugeruje, że to ty byłaś tematem ich nagłej animozji. Rzut okiem na ich twarze wystarczy by stwierdzić, że wkrótce może dojść między nimi do walki, i dochodzisz do wniosku, że trzeba coś z tym zrobić.)~ [X#BLANK]
@1117 = ~(Znając uczucia, jakimi darzą cię Coran i Xan, decydujesz, że twe serce pragnie Corana. Od tej pory, masz zamiar dyplomatycznie kierować swymi uczuciami.)~
@1118 = ~(Znając uczucia, jakimi darzą cię Coran i Xan, decydujesz, że twe serce pragnie Xana. Od tej pory, masz zamiar dyplomatycznie kierować swymi uczuciami.)~
@1119 = ~(Znając uczucia, jakimi darzą cię Coran i Xan, decydujesz, że twe serce nie pragnie żadnego z twych adoratorów. Od tej pory, masz zamiar dyplomatycznie kierować swymi uczuciami.)~
@1120 = ~Pomiot Bhaala? Och, Seldarine... zrobiłbym największy błąd mego życia.~
@1121 = ~Znalazłeś w sobie więcej odwagi niż bym przypuszczała, Xan. Myślałam, że uciekniesz, gdy <CHARNAME> okazała swą prawdziwą naturę.~
@1122 = ~Chciałbym, żebyś przestała mi przypominać o jej dziedzictwie, Dynaheir.~
@1123 = ~Zamykanie oczu na prawdę nie zmieni jej.~
@1124 = ~Przedtem też tak myślałem. Ale, o ironio, okazało się, że to jedyny sposób, by pozostać przy zdrowych zmysłach.~
@1125 = ~(zamyślona) Oszukujesz sam siebie.~
@1126 = ~Jest różnica między zaakceptowaniem prawdy a ciągłym o niej rozmyślaniem, Dynaheir.~
@1127 = ~Teraz żeś to dostrzegł? Nigdy jakoś nie miałeś tyle rezerwy, ciągle zamartwiając się tym, co w twych oczach było naszą rychłą zgubą.~
@1128 = ~(wzdycha) Nic się w tej kwestii nie zmieniło: teraz zamartwiam się o jej zgubę zamiast o swoją. A teraz, gdybyś mogła mnie zostawić.~
@1129 = ~Wiesz, Xan, nietypowy z ciebie gość. Jestem dumny z mego spostrzegania rzeczywistości, ale w swym przekonaniu o ostatecznej, nieuniknionej i daremnej zgubie jesteś o wiele bardziej gorliwy niż ja w swoich przekonaniach polegających na łapaniu każdej nadążającej się okazji, by uczynić swe życie lepszym.~
@1130 = ~Co implikujesz, bardzie?~
@1131 = ~Mówię o "międzyczasie" którym ty tak gardzisz. Czy zawsze z taką gorliwością wypatrujesz dalekiego horyzontu nie bacząc na to, co masz pod stopami?~
@1132 = ~Tak postępują elfy. Dla was, ludzi, o długości życia nie dłuższej niż życie jętki według mych standardów, być może rzecz wygląda inaczej. Nie wiem i nie obchodzi mnie to.~
@1133 = ~Ha. Ale to czego mamy najmniej, zawsze wydaje nam się najcenniejsze. Jeśli mam tak mało czasu, czy mam się nim nie cieszyć póki Los przypomni sobie o mnie ponownie?~
@1134 = ~Jak chcesz. "Giń i skończ z tym" byłoby lepszą radą, jak sądzę.~
@1135 = ~Tak, ale taka rada dobra jest tylko, gdy nieunikniony zgon staje się faktem. Do tego czasu życie może być błahe, ale często jest wystarczająco przyjemne, i nie widzę powodu, by udawać że jest inaczej, tylko dlatego, że jego zakończenie jest godne ubolewania. Dlaczego by nim się nie cieszyć?~
@1136 = ~(wzdycha) Eldoth, od twojej bezcelowej paplaniny tylko rozbolała mnie głowa. Zmierzasz do czegoś?~
@1137 = ~Czy ZMIERZAM do czegoś?!? <CHARNAME>, jesteś moim świadkiem! Twój wytresowany czarodziej twierdzi, że każda mała, bezcelowa przyjemność musi czemuś "służyć"; tym samym staje się celowa i wkrótce przestanie być przyjemnością! Przysięgam, że gdy jego narzeczona zacznie rozbierać się przed nim w noc poślubną, dla niego będzie to tylko preludium do zrobienia sobie (udaje, że przechodzą go ciarki) potomka!~
@1138 = ~Eldoth, ZAMKNIJ SIĘ! Teraz mnie również boli głowa! Naprawdę, wolałabym abyś używał mniej... wyszukanych słów.~
@1139 = ~Och, na litość Oghmy, Xan, jesteś nieznośny! Eldoth tylko próbuje cię rozchmurzyć.~
@1140 = ~Chłopcy, moglibyście być trochę bardziej mili dla siebie?~
@1141 = ~Pozostaw to mi.~
@1142 = ~W chwilach takich jak ta, ja również.~
@1143 = ~Rozchmurzyć? Raczej doprowadzić do grobu. (wzdycha) Eldoth, mógłbyś mi wyświadczyć przysługę: idź i daj się zabić w kolejnej bitwie.~
@1144 = ~Ach, w tym KONKRETNIE przypadku, mam nadzieję że cię rozczaruję.~
@1145 = ~W tym przypadku, mam nadzieję, że mogę na ciebie liczyć.~
@1146 = ~(wzdycha) <CHARNAME>, zawsze oczekujesz cudów. Ale ten się nie zdarzy. Prędzej uwolniłbym cię od mego wątpliwie pożytecznego towarzystwa, niż uścisnął dłoń tego łajdaka – nawet bym nie mógł.~
@1147 = ~Doprawdy, <CHARNAME>, jesteś mądra ponad swój wiek.~
@1148 = ~Nawet istota tak żałosna jak ty słucha Zewu Dębowego Ojca. Musisz teraz dowieść swej wartości, albo silniejszy samiec wyzwie cię na pojedynek o twą kobietę.~
@1149 = ~Nie wydaje ci się, że powinnaś właśnie lamentować nad cierpieniem lasów? Choć to i tak daremne, to będzie z tego więcej pożytku niż z tej rozmowy.~
@1150 = ~Ty i <CHARNAME> jesteście częścią cyklu Natury, głupcze! I widząc twoją słabość Wielka Matka przemówiła.~
@1151 = ~Myślałem, że Dębowy Ojciec.~
@1152 = ~Dębowy Ojciec wezwał cię, ze względu na prośby Wielkiej Matki. Masz, weź te zioła. Zwiększą twoją płodność.~
@1153 = ~Ja tylko wyszeptałem jej do ucha słowo lub dwa... W jaki sposób dwoje bogów i jeden nawiedzony druid dowiedzieli się o tym?~
@1154 = ~Jedziemy na jednym wózku, <CHARNAME>, ty i ja.~
@1155 = ~(wzdycha) Seldarine, po co w ogóle wchodziliśmy do Kniei Otulisko?~
@1156 = ~Tak se myślałem, elfie. Skoro i tak już po tobie, to po kiego ci złoto? Lepiej dałbyś swe złoto komuś, kto będzie miał z niego pożytek.~
@1157 = ~Mam silne przeczucie, że chcesz zgłosić swoją kandydaturę, krasnoludzie.~
@1158 = ~Taaa, może i tak.~
@1159 = ~A co masz zamiar zrobić z mymi pieniędzmi?~
@1160 = ~Zainwestować, ty durniu! Rzeczy nie są darmowe, ani ludzie, bestie czy karawany do ich przewozu. A nawet jeśli wydam trochę na rozrywkę? Cóż, <CHARNAME>, to cycata babka, ale wydaję złoto na takie jak ona. W przeciwieństwie do ciebie, który płacisz im tylko swymi humorami.~
@1161 = ~Lepiej trzymaj usta zamknięte, krasnoludzie. Nie będę się powtarzał.~
@1162 = ~Hmm! Dobra. Skoro i tak jesteś już trupem nie powinienem mieć problemów, by zabrać twój dobytek z twego truchła.~
@1163 = ~Xan, masz chwilę?~
@1164 = ~Znowu? Khalidzie, czy nie zauważyłeś jak bezcelowe są nasze rozmowy?~
@1165 = ~B-być może, ale tępą bronią nikogo nie skrzywdzisz; to w ramach praktyki, gdyby okazało się, że umiejętność rozmowy będzie potrzebna w przyszłości.~
@1166 = ~Xan, byłem przyjacielem Goriona, jej przybranego ojca. P-powierzył opiekę nad nią Jaheirze i mnie. I proszę być rozważył wasz związek. Obawiam się, że więcej będzie z niego k-kłopotów, niż pożytku.~
@1167 = ~(wzdycha) Kontynuuj, jeśli musisz.~
@1168 = ~Z-zabierzesz ją do Evereski. Musisz. To twój dom, i jesteś do tego zobligowany przez księżycowe ostrze, które dz-dzierżysz. Jednak <CHARNAME> zostanie tam odrzucona, jak każdy obcy... outsider. Ja... nie wiem zbyt wiele na temat tego, jaka przyszłość ją czeka, ale wiem, że na szali jest dużo więcej niż tylko jej szczęście, być może chodzi nawet o jej życie. Boję się by przez twe uczucie nie została wyizolowana.~
@1169 = ~Xan?~
@1170 = ~(wzdycha) Przemyślę twe słowa, Khalidzie. Choć sam się zwodzisz myśląc, że twoja, moja, albo jej opinia cokolwiek znaczy: jak bardzo dobrze wiesz, i tak jesteśmy zgubieni.~
@1171 = ~Jeśli tak, d-dlaczego zależy ci na jej towarzystwie?~
@1172 = ~(wzdycha)~
@1173 = ~Zastanawiam się, mellonamin, zostało ci jeszcze trochę twojego wina? Elverquisst, prawda?~
@1174 = ~Nie, skończyło się poprzednio. Twa twarz znów spochmurniała – coś nie daje ci spokoju, Xan?~
@1175 = ~(wzdycha) Nie pytaj.~
@1176 = ~Topienie smutków w winie nie pomaga na zbyt długo, mellonamin. Ludzie tępią zmysły i usuwają wspomnienia Czarnym Lotosem, ale z obu sposobów nigdy nie wynikło nic dobrego.~
@1177 = ~Tak mówisz. Ale pozwalają jakoś uporać się z przypadłością zwaną "życiem".~
@1178 = ~(wzdycha) Rozumiem, że chciałeś powiedzieć "miłością".~
@1179 = ~(wzdycha) Istotnie.~
@1180 = ~Ludzie mówią, że czas leczy rany, Xan.~
@1181 = ~Źle mówią: tylko błogość Arvandoru leczy wszystko. Czy zapomniałeś o bólu spowodowanym przez śmierć Deheriany, Kivanie?~
@1182 = ~To okrutne pytanie, mellonamin. Wiesz, że wciąż mnie to pali w zadumie i na jawie. Ale nie chcę o nim zapomnieć, jeżeli znaczyłoby to, że miałbym również zapomnieć o wszystkich cudownych dniach. Nie chcę przestać jej kochać.~
@1183 = ~(wzdycha) Tak jak ja czasem myślę, że nie chcę być uleczony.~
@1184 = ~Mój drogi kolego, mógłbyś mi pomóc z paznokciami?~
@1185 = ~Nekromanto, byłbym bardzo wdzięczny, gdybyś ty, i twe paznokcie, zostawili mnie w spokoju. Czy proszę o zbyt wiele?~
@1186 = ~Oczywiście. Wiem jak drażliwy jesteś na punkcie swych płynów fizjologicznych, więc nie proszę o nie. A w każdym razie jeszcze nie. Potrzebuję tylko, by ktoś namalował runy na paznokciach. Jesteś dobry w runach, co?~
@1187 = ~(mamrocze) Wszyscy już zdają sobie z tego sprawę, czyż nie? Jeśli wieść dalej będzie roznosiła się w tym tempie, to jestem doprawdy zgubiony.~
@1188 = ~Xzar, pomijając to, że gardzę twoim towarzystwem, twe paznokcie to siedlisko licznych chorób. Nie musisz nawet używać magii na swych przeciwnikach: małe zadrapanie spowoduje natychmiastowe zakażenie i w następstwie śmierć.~
@1189 = ~Cóż, dziękuję za komplement! <CHARNAME> to musi być szczęściara... Ale JA nie mówiłem o swoich paznokciach, prawda? Chodziło mi o te.~
@1190 = ~Pozwól, że zapytam, DLACZEGO chcesz namalować runy na czyichś paznokciach?~
@1191 = ~Głupie pytanie! To są paznokcie wyrwane z poświęconego ciała powieszonego mordercy. Specjalnie go tak potraktowano, by nie dopuścić do jego przemiany w Nieumarłego. JA potrzebuję run, by odwrócić proces i upewnić się, że nieboszczyk obudzi się jako jedna z tych przymilnych istot. Eee... pod moją kontrolą, oczywiście... mam nadzieję... znaczy się, tak oczekuję...~
@1192 = ~<CHARNAME>, nie ma szansy by się go pozbyć, prawda?~
@1193 = ~Och, Xan, co robisz? Szkicujesz?~
@1194 = ~(pospiesznie chowa zwój poza zasięg Alory) Nie, ja tylko- ~
@1195 = ~(robi zwinny ruch, chwyta zwój i uśmiecha się) Hej, jestem złodziejem, pamiętasz? Nie masz szans z ekspertem! A teraz, zobaczmy...~
@1196 = ~(Alora cofa się i rozwija zwój, wciąż chichocząc. Po chwili robi się różowa, purpurowa, a w końcu wiśniowa.) Kurcze blade! Eee... ja, eee...~
@1197 = ~Dokładnie. A teraz gdybym mógł odzyskać swój zwój - ~
@1198 = ~Tia... jasne. Proszę. Nie martw się, twój sekret jest u mnie bezpieczny jak w banku!~
@1199 = ~Imoen? Imoen, chodź tutaj! Nie uwierzysz!~
@1200 = ~Jaheeeeiro! Jaheiro, nie uwierzysz!~
@1201 = ~<CHARNAME>? <CHARNAME>, wiedziałaś, że- ~
@1202 = ~Aloro, ostrzegam cię!~
@1203 = ~(wzdycha) Eee, nie jesteś zabawny.~
@1204 = ~Teraz, kiedy <CHARNAME> stała się obiektem twej adoracji, magiku, mam nadzieję, że twe narzekania skończą się, i staniesz się prawdziwym sojusznikiem podczas bitew!~
@1205 = ~(wzdycha) Jesteśmy zgubieni.~
@1206 = ~Ach, przestań się mazać!~
@1207 = ~(wzdycha) Życie jest takie puste...~
@1208 = ~Na Lodową Panią! Jesteś beznadziejny, magiku! Nie wiem co takiego <CHARNAME> w tobie widzi!~
@1209 = ~(mruczy) Przynajmniej zostawiła mnie w spokoju! Choć jakby się nad tym zastanowić, jesteśmy zgubieni i życie jest doprawdy puste, więc po co udawałem?~
@1210 = ~Xan, pozwól, że nauczę cię starej elfie ballady o miłości i radości! Choć zwrotki zostały przetłumaczone na wspólny, to wciąż jest piękna! <CHARNAME> będzie zachwycona, zapewniam cię!~
@1211 = ~Garrick, ludzie nigdy nie potrafili przetłumaczyć bogactwa naszej tradycji, i nigdy im się nie uda.~
@1212 = ~Ale mógłbyś jej to zaśpiewać!~
@1213 = ~(wzdycha) Z radością zostawię tobie ten honor.~
@1214 = ~Tak? Ale wydawało mi się że mówiłeś, że mój głos przyprawia cię o ból głowy!~
@1215 = ~Och, twoje pieśni są doskonałe. Szczególnie jeśli wykonujesz je ze znacznej odległości.~
@1216 = ~Jak możesz być tak okrutny? Daję z siebie wszystko, a ty-~
@1217 = ~Twój głos jest dobry, jak doszlifowany do perfekcji głos człowieka, Garrick. Ale, niestety, wypada beznadziejnie w porównaniu z ciszą.~
@1218 = ~Więc, Xan, lubisz moją siostrę?~
@1219 = ~<CHARNAME> nie jest twoją siostrą, dziecko. To, że dorastałyście razem-~
@1220 = ~-znaczy, że jesteśmy sobie bliskie, jak siostry!~
@1221 = ~Tel'Quessir to nie ludzie ze szpiczastymi uszami, Imoen. Nie możesz sobie nawet wyobrazić, czy zrozumieć, duchowej otchłani jaka dzieli was obie.~
@1222 = ~O czym ty mówisz?~
@1223 = ~Jakbyś opisała zachód słońca ślepcowi? Jak mam opisać istotę Elfiego Ducha człowiekowi?~
@1224 = ~Xan, wydajesz się strasznie zadufany, jeśli ktoś by mnie pytał.~
@1225 = ~(wzdycha) Nie martw się tym, Imoen. Wszyscy zginiemy w ciągu najbliższego dziesięciodnia, i wszystkie te różnice, które tak cię interesują, nie będą miały znaczenia.~
@1226 = ~Skarbie, źle się do tego zabierasz.~
@1227 = ~Pewnie pożałuję, że pytam, ale o czym ty właściwie mówisz?~
@1228 = ~O twoim ubiorze, skarbie. Te szaty są beznadziejnie staroświeckie. Przydałby ci się niższy krój... i trochę zwęzić na biodrach...~
@1229 = ~Safano, elfia moda różni się od ludzkiej, jeśli w ogóle próbę wyglądania tak niedorzecznie, jak to tylko możliwe można nazwać "modą". Sto lat temu, krój mych szat był taki sam jak teraz, i prawdopodobnie zostanę pochowany w takim samym stroju.~
@1230 = ~Skarbie, jesteś beznadziejnie tępy. <CHARNAME> wyrosła między nami, ludźmi, i będzie wdzięczna, jeśli będziesz ubierał się zgodnie z jej gustem. (mruga)~
@1231 = ~Ponure dni nadchodzą dla elfie rasy, jeśli ludzie zaczną dyktować nam, jak mamy się ubierać. (wzdycha) Nasza zagłada doprawdy musi być blisko.~
@1232 = ~Mam rozczochrane włosy. (wzdycha) Nigdy nie przyzwyczaję się do życia na szlaku. Bez luster, bez stołu, na którym mogłabym trzymać swe spinki, i tylko jedna szczotka!~
@1233 = ~I Eldoth mi również nie zechce pomóc. Mówi, że to babska robota!~
@1234 = ~<CHARNAME> ma więcej szczęścia niż ja: czytałam gdzieś, że elfie pary splatają sobie włosy, kiedy tylko mogą. Chciałabym, aby ktoś mi w tym pomógł... (chichocze) Nie, Xan, nie miałam na myśli ciebie, <CHARNAME> mogłaby być zazdrosna!~
@1235 = ~Skie, mogę ci tylko poradzić abyś zrezygnowała z tego niebezpiecznego i bezcelowego szwendania się, które głupcy nazywają "poszukiwaniem przygód". Jeśli tego nie zrobisz, to wkrótce twe włosy będą twym najmniejszym zmartwieniem.~
@1236 = ~Ale ja lubię szukać przygód! Moje życie teraz jest tutaj, tam gdzie <CHARNAME> i moi przyjaciele!~
@1237 = ~(chlip) Chciałabym tylko, aby i Eldoth był tutaj.~
@1238 = ~Skie, piękna Skie, ten łajdak Eldoth nie był ciebie wart! Proszę, pozwól mi... (rumieni się) potrzymać cię za rękę przez moment.~
@1239 = ~Zaufaj mi, Skie, lepiej ci bez Eldotha. O wiele lepiej.~
@1240 = ~Ja... ja kochałam go, i nie pozwolę ci kalać jego imienia! (chlip) Zostawcie mnie, wszyscy, po prostu dajcie mi spokój!~
@1241 = ~(chichocze) I wkrótce i ty nauczysz się to lubić! Teraz, kiedy <CHARNAME> i ty... no wiesz, będziesz równie szczęśliwy jak Eldoth i ja.~
@1242 = ~(wzdycha) Dziękuję uprzejmie, Skie.~
@1243 = ~Darthiir, miłość to głupota.~
@1244 = ~Przeraża mnie to, że zgadzam się z Drowem, ale, niestety, w pełni podzielam twe zdanie.~
@1245 = ~Więc zgadzasz się, samcy na powierzchni mają nieprzyzwoitą wolność wyboru w tej kwestii. Dlaczego więc nie kontynuujesz swych kretyńskich zalotów?~
@1246 = ~Viconio, jakkolwiek szalonym mogę być, rozmawianie o mych uczuciach z Drowem wymyka się poza wszelkie ramy zdrowego rozsądku.~
@1247 = ~(parska) Zawsze będziesz więźniem swej nienawiści, wael. Nie mam nic więcej do powiedzenia komuś takiemu jak ty.~
@1248 = ~Lepiej przestań się lampić na ten twój księżyc, elfie, nim niechcący wleziesz w coś ostrego i raz na zawsze przestaniesz mnie wkurzać.~
@1249 = ~Czy twoja groźba to był tylko odruch, Montaronie? Czy może wreszcie zdecydowałeś się działać zamiast biadolić?~
@1250 = ~Myślisz, że to jeno echo beknięcia w pustym dzbanie?~
@1251 = ~(wzdycha) Fakt, że wciąż jestem w stanie myśleć chyba dowodzi temu niezbicie.~
@1252 = ~Sądząc po tych bzdurach, o których se tak w koło rozmyślasz, to nie byłaby wielka strata.~
@1253 = ~Chcesz wreszcie wyświadczyć mi przysługę i zakończyć mą nieszczęsną egzystencję?~
@1254 = ~(wzrusza ramionami) Dla gościa takiego jak ty? Jasna sprawa!~
@1255 = ~(wzdycha) Do dzieła, więc.~
@1256 = ~Wy dwaj, przestańcie.~
@1257 = ~Xan, przestań się dąsać! Montaron, zostaw go!~
@1258 = ~Montaron, słyszałeś Xana. Do dzieła.~
@1259 = ~(milczysz)~
@1260 = ~Jak se chceta. I tak za ciepło na sparing.~
@1261 = ~Nie trzeba mi mówić po dwakroć!~
@1262 = ~(wzdycha) Zawsze wiedziałem, że będę mógł na tobie polegać w potrzebie, <CHARNAME>.~
@1263 = ~Wiedz, elfie, że ty i <CHARNAME> macie pozwolenie potężnego Tiaxa na romans.~
@1264 = ~Cóż, jestem zaszczycony, Tiax. Nie będę zaskoczony jeśli powiesz, że to Cyrikowi... nie, "Wspaniałemu Cyrikowi", zawdzięczam to uprzejme zezwolenie.~
@1265 = ~Tak... skąd wiedziałeś?~
@1266 = ~(wdycha) Musiałem zostać przeklęty wizją od samego Cyrika.~
@1267 = ~Bluźnierca! Tiax poprosi Cyrika by ukarał cię, heretyku!~
@1268 = ~Twoje ludzkie bóstwo będzie musiało poczekać, obawiam się. Kolejka naszych wrogów niknie daleko za horyzontem, więc może to nie on będzie tym, który zada ostateczny cios. Choć, tak wielu naszych przeciwników nosi jego symbol, więc nasza zagłada może wyglądać tak, jak ją przewidujesz.~
@1269 = ~Za swe zuchwalstwo zasłużyłeś sobie na wtrącenie do lochu, niewolniku!~
@1270 = ~Wtrącenie do lochu? Z dala od słońca, ale także od ciebie? (wzdycha) Prawie mnie przekonałeś...~
@1271 = ~Cóż, tak. Wyglądałbyś wspaniale w łańcuchach.~
@1272 = ~Więc znowu będę musiała cię ratować? To staje się już nudne.~
@1273 = ~Spokojnie, Xan, ten los nie jest ci przeznaczony. Szanse by Tiax podbił świat są równie mizerne jak to, że zostaniesz optymistą.~
@1274 = ~Nie, żadnych lochów. Wolę cię takiego, jak cie widzę tutaj.~
@1275 = ~(milczysz)~
@1276 = ~(jęk) Tak, <CHARNAME>, jestem pewien, że widok mych podartych i brudnych szat w kopalni Nashkel musiał być kuszący.~
@1277 = ~<CHARNAME>... (wzdycha) Choć rozkoszuję się swą wolnością, towarzystwo tego szalonego gnoma kilkukrotnie zmniejsza twoje szanse na zobaczenie mej wdzięczności. Dlatego będąc tobą, nie kwapiłbym się z ratowaniem mnie – tak długo, jak on tu jest.~
@1278 = ~Pocieszyłaś mnie. Być może, wbrew pozorom, nie jest aż tak źle.~
@1279 = ~Tak! Władza Tiaxa jest blisko!~
@1280 = ~(unosi brew) Cóż, dziękuję ci, <CHARNAME>.~
@1281 = ~Spójrz, Boo: nasz przyjaciel Xan skupia się teraz na adorowaniu naszej dowódczyni, zamiast przeczuwaniu zguby! Czy to nie dziwne?~
@1282 = ~Czy te wieści już dotarły do Rashemenu?~
@1283 = ~Boo mówi mi różne rzeczy, przyjacielu Xan. A teraz... co mówisz, Boo?~
@1284 = ~(pisk)~
@1285 = ~Wiem, że nie powinienem pytać, ale co takiego on ci jeszcze mówi?~
@1286 = ~Boo mówi, że ty i <CHARNAME> jesteście tak blisko związani ze sobą, jak Minsc i Boo.~
@1287 = ~Doprawdy? <CHARNAME>, wygląda na to, że przynajmniej poznaliśmy prawdziwą naturę naszego związku.~
@1288 = ~To... przerażające.~
@1289 = ~Od Minska? Nie rozśmieszaj mnie.~
@1290 = ~(uśmiechasz się) Zawsze wiedziałam, że jesteś mały, milutki i puszysty.~
@1291 = ~Tak, zauważyłam uderzające podobieństwo między tobą a Minskiem. Ale ja nie jestem Boo! Kropka.~
@1292 = ~(wzdycha) Masz rację. Jednak, niemal cieszę się z ich obecności w drużynie: przypominają mi, że mogłoby być o wiele, wiele gorzej.~
@1293 = ~Mmm... <CHARNAME>, dość, albo też się uśmiechnę, i gdzie byśmy wtedy byli?~
@1294 = ~W tarapatach?~
@1295 = ~Zgubieni?~
@1296 = ~Och, mam kilka interesujących pomysłów...~
@1297 = ~Nie wiem, gdzie?~
@1298 = ~Nie jesteś, zapewniam cię. (wzdycha) Po pierwsze, nie mam alergii na twe... eee... futerko...~
@1299 = ~Dokładnie.~
@1300 = ~Och? Może więc przedyskutujemy to z dala od uszu Minska?~
@1301 = ~(wzdycha) Zgadnij.~
@1302 = ~Widzę, że jesteś w desperackiej potrzebie na mądrą radę, jak podążać ścieżkami miłości, <CHARNAME>. Jako najinteligentniejszy gnom na Faerunie, wspaniałomyślnie zdecydowałem, by ci jej udzielić.~
@1303 = ~(jęk) Potwierdziły się moje najgorsze przypuszczenia.~
@1304 = ~Proszę, kontynuuj, Quayle.~
@1305 = ~Wyrzuć to z siebie wreszcie.~
@1306 = ~Rada, od ciebie? Nawet Xan mógłby mi dać lepszą radę... nie, czekaj. Eee, zapomnij co mówiłam. Chciałeś coś powiedzieć?~
@1307 = ~Po pierwsze, musi być w tobie coś wyjątkowego. Jesteś przeciętna – to źle. Gdybyś była Drowem, albo Avarielem, byłoby prościej. Ale skoro jest jak jest, będziesz musiała zastanowić się nad tym, co wyróżni cię spośród innych przedstawicielek twego gatunku, żeby kochanek mógł widzieć cię w innym świetle. Wrażliwa niewiasta, tragiczna trauma z przeszłości, może czyjaś śmierć – choć lepiej byłoby, gdybyś była sierotą. Musi być także w tobie jakaś tajemnica... powiedzmy, gdybyś rozpowiedziała wszystkim, że nie znałaś swych rodziców i poluje na ciebie jakiś okropny potwór? Mogłabyś również mieć w sobie jakąś tajemną moc...~
@1308 = ~Och. Ale ty już to wszystko masz, prawda?~
@1309 = ~Tak, Quayle, mam. Dzięki za radę.~
@1310 = ~Nie powiedziałeś mi nic nowego, gnomie. Odejdź!~
@1311 = ~Teraz, gdy to powiedziałeś na głos, zaczynam poważnie się niepokoić.~
@1312 = ~Nieważne, <CHARNAME>! Moja wyższa inteligencja nigdy do tej pory mnie nie zawiodła, i nigdy mnie nie zawiedzie! Dam ci jeszcze całą tonę dobrych rad! A w międzyczasie, weź sobie Xana – moja wspaniała intuicja podpowiada mi, że aby złapać go na haczyk wcale nie będziesz potrzebowała żadnych wskazówek!~
@1313 = ~Czy twa wyższa inteligencja podpowiada ci czasem, kiedy zakończyć rozmowę, gnomie?~
@1314 = ~Nie. Właściwie to mam znakomity pomysł: może pouczę cię ścieżek miłości, Xanie?~
@1315 = ~(wzdycha) A już myślałem, że nie może już być gorzej.~
@1316 = ~Nie, dziękuję, Quayle. Nie mam teraz na to czasu.~
@1317 = ~Och, wsadź swój mózg tam, gdzie słońce nie dochodzi! Jestem pewna, że będzie pasował jak ulał, chyba że już tam jest.~
@1318 = ~Żal mi ciebie, <CHARNAME>. Wygląda na to, że brak ci rozsądku by czerpać z mej nadrzędnej wiedzy i podążać za mym dostojnym przewodnictwem.~
@1319 = ~Xan, być może przemyślałeś to i potrzebujesz jakiejś rady?~
@1320 = ~(wzdycha) Nie.~
@1321 = ~Twoja strata.~
@1322 = ~Argh! To obrzydliwe! Wiedziałam, że jesteś żałosnym robakiem, samcze, ale te ckliwe bzdury, które ty i <CHARNAME> adresujecie do siebie napawają mnie PRAWDZIWYM obrzydzeniem. Kiedy wreszcie zda sobie sprawę, że nie różnisz się niczym od sterty niepotrzebnych śmieci i wyrzuci cię, poczujesz me ostrze na swym przełyku, zważ na me słowa.~
@1323 = ~<CHARNAME>, jeśli koniecznie musisz mieć samca, mogłabyś przynajmniej poszukać jakiegoś z jajami?~
@1324 = ~Shar-Teel, ja nie zaglądam do twego łóżka. Może ty również nie patrzyłabyś do mojego?~
@1325 = ~Są gusta i guściki. Ja go lubię.~
@1326 = ~To nie tak, żebym miała wielki wybór, Shar-Teel.~
@1327 = ~Może masz rację. Kogo byś proponowała?~
@1328 = ~Tak, masz rację. Xan, słyszałeś Shar-Teel. Z nami już koniec.~
@1329 = ~Masz mniej dobrego smaku niż bezkręgowy robak! Czołgaj się w swym rynsztoku, zatem – będę patrzyła w drugą stronę.~
@1330 = ~Wszyscy mężczyźni to śmiecie, ale niektórzy są lepsi od innych – jeśli dostatecznie głęboko kopałabyś w ich stercie. Zobaczysz, kiedyś spławisz tego słabeusza. Kiedy będziemy mijali jakiegoś faceta, który bardziej przypadnie mi do gustu, wskażę ci go. (uśmiecha się) Znaczy się, jeśli nie zachowam go dla siebie.~
@1331 = ~Jeśli cieszy cię... towarzystwo tej osoby, to zgadzam się z tobą.~
@1332 = ~Taa! Masz co żeś chciał! Mam nadzieję, że teraz ci jest lepiej!~
@1333 = ~Uch... Montaronie. Kiedy prosił cię byś go zabił, to chyba nie mówił tego poważnie.~
@1334 = ~Powiedział to chyba wyraźnie, co nie? Sama to potwierdziłaś. Nie jestem żadnym cholernym jasnowidzem, jestem?~
@1335 = ~Eee... cóż, następnym razem gdy będziesz miał zamiar zabić towarzysza, zapytaj dwa razy, dobra?~
@1336 = ~Przestań! Znałeś jego kapryśny charakter równie dobrze jak ja. Nie MUSIAŁEŚ traktować go poważnie!~
@1337 = ~Ty cholerny mały rzeźniku! Odejdź ode mnie!~
@1338 = ~Jasne. Zapytaj dwa razy. Albo ani razu... to zależy.~
@1339 = ~Cóż, nie. Ale nie mogłem stracić okazji, by uciszyć ten jego nieustanny jazgot w mych uszach, co nie?~
@1340 = ~Z rozkoszą. Idiotka!~
@1341 = ~Więc, <CHARNAME>, czy będziesz potrzebowała mych usług, gdy już pozbędziemy się naszych wrogów? (Oczywiście, że tak! Musi desperacko potrzebować mych tajemnych umiejętności, otoczona tymi niezdarnymi kretynami! Ja... ja tylko chcę się upewnić. Dlaczego? Nie wiem dlaczego, i będzie czekać Płonąca Kula na każdego, kto zada mi to pytanie bez pisemnej zgody, wypełnionej w trzech egzemplarzach, ze złotą pieczątką. Żeby nie było niedomówień!)~
@1342 = ~Och, Edwinie... ty mnie lubisz, prawda? Mogłeś mi powiedzieć wcześniej.~
@1343 = ~(uśmiechasz się) Zobaczymy. Ale wiesz, nie pozwolę ci jeszcze odejść.~
@1344 = ~Wszystko zbyt szybko się zmienia, Edwinie. Nie mogę nic obiecać.~
@1345 = ~Ja, miałabym dalej z tobą podróżować? Ha! Spławię cię tak szybko, jak tylko uporam się z Żelaznym Tronem!~
@1346 = ~Nic w tym stylu, <CHARNAME>! Tylko tak naiwna dziewczyna jak ty, mogłaby przypuszczać coś takiego. (Zupełnie bezzasadnie. Zupełnie. Całkowicie. Szlag z tym elfem!)~
@1347 = ~Oczywiście, że nie! Jakbyś przeżyła bez mych zdumiewających umiejętności, które kruszą góry, zawstydzają sukkuby i sprawiają, że Elminster zielenieje z zazdrości? (Nie, to zbyt oczywiste. Od teraz będę bardziej powściągliwy. Szlag z tym elfem!)~
@1348 = ~To prawda, <CHARNAME>. Poczekamy i zobaczymy, prawda? (Straciłem swoją okazję w Nashkel... ale może nie wszystko stracone. Zobaczymy.) ~
@1349 = ~Hmph. Więc jesteś zgubiona. (Najpewniej utonie w bezustannej paplaninie swego ponurego kochanka o zagładzie.)~
@1350 = ~<CHARNAME>, masz chwilę? Na osobności?~
@1351 = ~Tak, Jaheiro, o co chodzi?~
@1352 = ~Mam złe przeczucia...~
@1353 = ~Jaheiro, jeśli znów mam wysłuchiwać twych kazań, to lepiej żebyś zamilkła, i to natychmiast.~
@1354 = ~Nie, Jaheiro. Teraz nie mamy na to czasu.~
@1355 = ~Zostałaś moją przyjaciółką i to nie tylko ze względu na moją obietnicę złożoną Gorionowi. Wiele rzeczy również zmieniło się w twym życiu - poznałaś Xana, który może nie jest najlepszą partią dla kogoś takiego jak ty... ale do rzeczy.~
@1356 = ~Jako przyjaciółka, chciałabym wiedzieć: jesteś szczęśliwa?~
@1357 = ~Chyba tak, pomimo okoliczności.~
@1358 = ~Jasne! Łowcy głów, potwory i dziwne sny, każda dziewczyna o tym marzy, prawda?~
@1359 = ~Jaheiro, jesteśmy zgubieni! Jak na Dziewięć Piekieł mam być szczęśliwa?~
@1360 = ~Nie, Jaheiro, nie jestem. Ale twoja troska uczyniła mnie odrobinę szczęśliwszą.~
@1361 = ~Nie będę na ten temat rozmawiała ani z tobą, ani z kimkolwiek.~
@1362 = ~(Uśmiechasz się do Jaheiry i twój uśmiech jest bardziej wymowny niż tysiąc słów.)~
@1363 = ~Nie chcę prawić kazań, <CHARNAME>, ale martwię się o ciebie.~
@1364 = ~(parska) Rozumiem. Pasujecie zatem do siebie.~
@1365 = ~(uśmiecha się) Rozumiem. Dziękuję za szczerość, <CHARNAME>.~
@1366 = ~Ja... rozumiem. Na rogi Silvanusa, po co w ogóle przechodziliśmy przez komnaty Mulahey’a!~
@1367 = ~(wzdycha) Myślałam, że zdobyłam sobie twoje zaufanie. Widocznie pomyliłam się. Wybierz swego powiernika wedle życzenia, <CHARNAME>, ale wiedz, że mylisz się: nie jestem twym wrogiem.~
@1368 = ~"Doskonałą kobietę można znaleźć tylko w wielu kobietach." Kto to powiedział? Czasem nie ty, Coranie?~
@1369 = ~W każdej kobiecie jest doskonałość, tak. Niestety, jest też wiele wad. (uśmiecha się) A przynajmniej tak myślałem, nim zobaczyłem wcieloną Hanali.~
@1370 = ~Bogowie stępują do Krain tylko poprzedzając wielki kataklizm, Coranie. Wątpię, byś miał czas by cieszyć się jej towarzystwem.~
@1371 = ~Mówisz o kimś szczególnym? O naszej dowódczyni, na przykład?~
@1372 = ~To dobrze. Współzawodnictwo wyostrza zmysły i apetyt, ale nie potrzebuję dodatkowej motywacji.~
@1373 = ~Nie przypominam sobie, byś kiedykolwiek potrzebował jakiejś motywacji, by zaangażować się w kolejny bolesny, bezmyślny i niezmiennie krzywdzący romans.~
@1374 = ~I nie chciałbyś samemu tego doświadczyć, Xan? Ach, to słodkie uczucie wtapiania się w jej istotę i świat tańczący w tym samym rytmie co jej ciało...~
@1375 = ~Nie chcę tego słuchać.~
@1376 = ~Uwierzyłbym ci, gdyby nie ten błysk w twym oku. (klepie Xana po ramieniu) Być może nie jesteś aż tak beznadziejny, ale twe ciągłe lamentowanie o czekającej nas zgubie nuży mnie. Wolałbym raczej zrobić coś bardziej uduchowionego, na przykład ofiarować me modlitwy wcieleniu Hanali.~
@1377 = ~(pogwizduje radośnie) Znam znakomitą tawernę godzinę drogi stąd. Przytulne palenisko, szklanka grzanego wina, łatwa dziewka na kolanie – znakomity sposób na spędzenie nocy. Zapomnisz o swych zmartwieniach w jednej chwili, mellonamin.~
@1378 = ~Coran, ciesz się ostatnimi chwilami swego życia jak ci się żywnie podoba, ale daj mi się cieszyć moimi na mój sposób.~
@1379 = ~Czy zatem przyjemności ciała nie pociągają cię? Dziwne, me oczy nigdy wcześniej mnie nie oszukały, i potrafię rozpoznać pożądanie. To... ktoś wyjątkowy, prawda?~
@1380 = ~Na polu bitwy nie ma miejsca na pożądanie. Jak wiele razy będę musiał ci to przypominać? Śmierć może zabrać nas w każdej chwili, Coranie, śmierć!~
@1381 = ~Xan, śmierć jest końcem, a ja mam zamiar kontynuować, szczególnie z tak hojnie obdarzoną przez naturę pięknością kroczącą obok mnie.~
@1382 = ~Coran, twe złudzenia sprowadzą na ciebie śmierć.~
@1383 = ~Rozkosze miłości trwają tylko chwilę, podczas gdy jej smutek towarzyszy nam przez całe życie. Jesteś gotowy oddać się smutkowi i cierpieniu, Coranie?~
@1384 = ~Za chwile niebiańskich rozkoszy? Powiedz tylko kiedy! Rozumiem, że zdecydowałeś się kontynuować naszą abstrakcyjną dyskusję? Dlaczego nie przyznasz się, że chodzi tu o coś więcej, mellonamin? Twoja tajemnicza sympatia ma twarz i imię!~
@1385 = ~Tak, nazywa się Śmierć. Choć najlepiej będzie, jeśli przestanę sobie wyobrażać jej twarz.~
@1386 = ~Jesteś oczarowany Śmiercią? (śmieje się, potrząsając głową) Xan, ten sposób rozumowania działa doskonale na dziewice, ale z czasem staje się nudny i powtarzalny. Sam siebie możesz okłamywać, ale dla publiczności mógłbyś być bardziej oryginalny.~
@1387 = ~Nie mam zamiaru obnosić się publicznie z mymi uczuciami.~
@1388 = ~Nie? A co z opowieściami o zgubie i rozpaczy, którymi dzielisz się z wszystkimi przy każdym obrocie klepsydry?~
@1389 = ~W przeciwieństwie do ciebie... nie. Nie chcę tego kontynuować. Widzisz tylko to, co chcesz widzieć.~
@1390 = ~(strzela językiem z sympatią) A ty, mój biedny przyjacielu, wierzysz tylko w to, w co chcesz wierzyć.~
@1391 = ~Och, Hanali, czy ten złodziej jest jedynym szczerym mężczyzną, który otwarcie wyraża swe uczucia?~
@1392 = ~Jak zwykłe zwierzę.~
@1393 = ~(przytakuje stanowczo)~
@1394 = ~(Ajantis i Xan wymieniają zażenowane spojrzenia i szybko odwracają się, dosadnie ignorując się.)~
@1395 = ~(uśmiecha się figlarnie) Ale ze mnie farciarz: tych dwoje boi się własnych cieni, a co dopiero żywej kobiety.~
@1396 = ~Xan, wszyscy jesteśmy zgubieni, <CHARNAME> również. Ostateczna śmierć również na nią czeka. Więc dlaczego bezustannie wodzisz za nią swymi oczyma, i drżysz jak liść za każdym razem, gdy uraczy się przelotnym spojrzeniem?~
@1397 = ~Nie wzywaj śmierci, Coranie. Przyjdzie do nas wszystkich nieproszona i prędzej, niż myślisz.~
@1398 = ~Oczywiście, Xan. Nie wątpię w mądrość kogoś wybranego przez księżycowe ostrze. A co jeśli <CHARNAME> umrze?~
@1399 = ~Nie powinienem być przy życiu, gdy to się wydarzy, mam... mam taką nadzieję.~
@1400 = ~Ach, powinieneś umrzeć u jej stóp, abym ja mógł być w jej ramionach! Cóż, dziękuję, Xan! Nie sądziłem, że kiedykolwiek tak poświęcisz się dla przyjaciela!~
@1401 = ~(wzdycha) Seldarine, miej litość...~
@1402 = ~Nie rozumiem cię, Xan. Każdy wartościowy mąż codziennie walczy by dopełnić swych obowiązków, a ty podróżujesz sobie przez Krainy bez powodu i celu.~
@1403 = ~Wszystko ma swój powód i cel, Ajantisie. Wypełniam swój obowiązek, tak jak ty. (wzdycha) Choć ty, w przeciwieństwie do mnie, zdajesz się rozkoszować swymi beznadziejnymi wyprawami na każde skinienie palca twych przełożonych.~
@1404 = ~Komu więc służysz i czego chcesz? <CHARNAME> jest pod moją opieką, nie będę tolerował żadnych szpiegów  w drużynie!~
@1405 = ~Mój obowiązek to sprawa między mną, Szarymi Płaszczami, i mym ludem. Czekaj... obrońca, powiadasz? Zebrała dość sporo... obrońców... ostatnimi czasy.~
@1406 = ~Damie tak przystoi.~
@1407 = ~(wzdycha) Tak oczywiście. Kolejne ciało chroniące ją przez nieuniknioną śmiercią nikomu krzywdy nie wyrządzi.~
@1408 = ~Ajantis, twoja obecność w drużynie niepokoi mnie. Skazujesz samego siebie spostrzegając świat w czarno-białych barwach; z tym jeszcze mogę żyć. Ale również nas narażasz na niebezpieczeństwo.~
@1409 = ~Że co, proszę? Czuwam, dzięki czemu <CHARNAME> i jej towarzysze, w tym również ty, mogą czuć się bezpieczni! Jeszcze masz czelność mówić o bezpieczeństwie, elfie. Ty, którego wzdychanie, jęki i lament pożerają nasze morale i spędzają nam zasłużony odpoczynek z powiek!~
@1410 = ~(wzdycha) Przysiągłeś przestrzegać wartości Helma. Dlatego, jeśli twoi towarzysze zboczą ze ścieżki dobra, sięgniesz po stal, prawda? Nawet jeśli to będzie <CHARNAME>.~
@1411 = ~<CHARNAME>? Nie oczerniaj jej imienia! To kobietą honoru i nigdy nie zniży się do zwykłej kradzieży czy korupcji!~
@1412 = ~Ale co gdyby jednak zniżyła się? Tylko martwi nie popełniają błędów, a ona żyje.~
@1413 = ~Sugerujesz, że mam oczerniać tylko dlatego, że każda żywa istota MOŻE postępować krzywdząco i niesprawiedliwie?~
@1414 = ~Przekręcasz moje słowa, Ajantis. Wydaje mi się, że twoje poczucie obowiązku każe ci zaatakować nas, i dlatego uważam twą obecność w tej drużynie jako niebezpieczną.~
@1415 = ~Niebezpieczną? Jestem pewien, że po raz pierwszy w historii ktoś tak określił paladyna. Nie zaatakuję was tak długo, jak nie naruszycie prawa!~
@1416 = ~Więc, JEST możliwe, że <CHARNAME> zostanie przez ciebie zaatakowana!~
@1417 = ~Ja... Wystarczy! Nie będę dłużej słuchał twych podłych ataków na jej cnoty. Zostaw mnie!~
@1418 = ~O co chodzi, Xan? Zdajesz się cały czas czymś zamartwiać. Jeśli to coś konkretnego, nie zwlekaj, w przeciwnym razie zachowaj swój lament dla siebie. <CHARNAME> ma wystarczająco dużo problemów na głowie, by miała jeszcze wysłuchiwać twego płaczu.~
@1419 = ~A ja słyszałem, że umysł drugiego człowieka jest tajemnicą. Najwidoczniej myliłem się: <CHARNAME> nie stanowi dla ciebie tajemnicy.~
@1420 = ~Znam, jako przyjaciel i towarzysz. Gdybyś ty ją znał, zmienił byś swe postępowanie w tej drużynie. Jest co najmniej irytujące.~
@1421 = ~A twoje postępowanie jest co najmniej głupie. Do czego zmierzasz, Ajantis? Do śmierci ku chwale Helma?~
@1422 = ~Jeśli tego będzie wymagała moja służba, to tak. Ale UMRZEĆ walcząc na rzecz dobra i praworządności nie jest moim głównym celem, jak mogłoby ci się wydawać. ŻYJĘ dla wszystkiego, dlaczego warto żyć, Xan. Mojej służby, rodziny, przyjaźni,... miłości... (chrząka) Choć ty tego pewnie nie zrozumiesz.~
@1423 = ~Tu nie ma nic do rozumienia: tylko dobry i szlachetny człowiek zasługuje by kochać i być kochanym, inni są źli i... jak to szło? Ach, tak: muszą zostać oczyszczeni bez litości.~
@1424 = ~Zazdrościsz mi mej stanowczości i przekonań, Xan? Dlaczego sobie nie dasz spokoju, skoro życie jest takie nieznośne, jak sobie wmówiłeś?~
@1425 = ~(wzdycha) Może jest słuszność w twych słowach, Ajantis. Wysłuchałbym ich, gdybym miał pewność co do powodów, jakie nimi kierują.~
@1426 = ~Jest, ale przez swoją podejrzliwość nie jesteś w stanie jej dostrzec.~
@1427 = ~Ajantisie, życie ludzkie jest tak krótkie. Ludzie z twym powołaniem giną za młodu. Nigdy nie spotkałem "starego" paladyna... to musi być rzadki widok. Rozważając oba fakty, czy nie mądrzej byłoby, gdybyś porzucił "awanturnicze życie", póki wciąż możesz?~
@1428 = ~To byłaby zdrada wszystkiego, do czego dążę! Nie wiodę "awanturniczego" trybu życia, Xan. Obowiązek wzywa i nie porzucę go!~
@1429 = ~Więc, przekładasz obowiązek ponad instynkt samozachowawczy. Zastanawiam się, czy przekładasz go również nad miłość.~
@1430 = ~Co to ma wspólnego z miłością... Nie wiem dlaczego zadałeś takie pytanie.~
@1431 = ~Taka odpowiedź mi wystarczy.~
@1432 = ~Wciąż mam wrażenie że jest coś, co powinienem ci powiedzieć, coś bardzo ważnego... ale nie mogę sobie przypomnieć, co. Znasz to uczucie?~
@1433 = ~Tak, i to aż za dobrze.~
@1434 = ~Nie, nie bardzo.~
@1435 = ~Może ci podpowiem? To chyba dwa słowa, prawda?~
@1436 = ~Och, ale to żadna tajemnica. Kocham cię. (wzdycha) Wciąż jednak nie mogę...~
@1437 = ~Co to może być? Ty wiesz już o mnie wszystko, a ja mam nadzieję poznać cię równie dobrze - jeśli oczywiście mi na to pozwolisz.~
@1438 = ~Chociaż... tak, może lepiej powiedzieć to teraz, zanim będzie za późno. Wiesz tak jak ja, że prowadzimy niebezpieczne życie i każda chwila może być naszą ostatnią, prawda? Więc gdyby nasi wrogowie postanowili pozbawić cię mojego towarzystwa, pamiętaj, że wszystko co mam, będzie należeć do ciebie.~
@1439 = ~Nawet księżycowe ostrze?~
@1440 = ~Twoje posiadłości w Everesce też?~
@1441 = ~Xan, nie potrzebuję twoich rzeczy. Potrzebuję ciebie.~
@1442 = ~Ech. To chyba dobra wiadomość. (uśmiechasz się smutno)~
@1443 = ~Ostrze nie należy do nikogo... przynajmniej nie w tym znaczeniu, w jakim ty rozumiesz to słowo. Ale w pewnym sensie możesz czuć się za nie odpowiedzialna... przez pewien czas.~
@1444 = ~Tak, oczywiście.~
@1445 = ~Dziękuję ci za te słowa. Mam nadzieję, że jeszcze przez jakiś czas będziemy razem. Gdyby jednak coś się stało... ~
@1446 = ~(wzdycha) Nie wątpię.~
@1447 = ~To prawda, że wychowałaś się z dala od naszego świata i nie należysz do niego całkowicie, ale jeśli umrę, nikt nie śmie zabronić ci wstępu do Evereski. W świetle naszego prawa ostatnia wola Strażnika Ostrza staje się prawem.~
@1448 = ~Ale jedno musisz mi obiecać. Nieważne co się stanie, nie próbuj przejąć Ostrza jako moja następczyni. Nie możesz sobie nawet wyobrazić, jak... Proszę, nie rób tego.~
@1449 = ~Obiecuję.~
@1450 = ~Dlaczego? Myślisz, że na to nie zasługuję?~
@1451 = ~Wiesz przecież ilu mam wrogów i jak bardzo są oni potężni. Mogę potrzebować każdej broni, jaką uda mi się zdobyć.~
@1452 = ~Cii... nie przejmuj się, wszystko będzie dobrze. Nie zginiesz tak szybko. Jeszcze długo będziemy razem.~
@1453 = ~Jestem Dzieckiem Bhaala. Jak mogłabym w ogóle pomarzyć o czymś takim?~
@1454 = ~Dziękuję ci. Przyznam, że wizja spotkania naszych dusz w sferze Ostrza wydawała mi się swego czasu dość kusząca... ale nie mam prawa skazywać cię na taki los.~
@1455 = ~Nie to miałem na myśli. Mogłabyś okazać się - i pewnie tak właśnie by było - bardziej godną tego zaszczytu niż ja. Ale nie chcę skazywać cię na cierpienia, jakie wiążą się z tym obowiązkiem. Nie chcę, aby Ostrze posiadło twoją duszę.~
@1456 = ~Nawet, jeśli jej użycie oznacza skazanie cię na dziesiątki tysięcy lat więzienia i męki w samotności? Nie, <CHARNAME>, nie zasługujesz na to.~
@1457 = ~Moja mała marzycielka... Wiesz dobrze, że tak się nie stanie. Ale kiedy tak na mnie patrzysz, uwierzyłbym we wszystko. Nawet w to, że pisane jest nam szczęście.~
@1458 = ~(wzdycha) Dość już chyba mojego narzekania, przynajmniej na dzisiaj. Chodź, <CHARNAME>... porozmawiamy później, o ile jeszcze zdążymy.~
@1459 = ~(wzdycha) Kto wie, co by z tego wynikło. Gdyby Ostrze przejęło kontrolę nad twoją duszą przed Bhaalem... Ale pamiętaj, <CHARNAME>, lepiej nie eksperymentować z przeznaczeniem.~
@1460 = ~Wiele już razem przeszliśmy, prawda?~
@1461 = ~O, tak.~
@1462 = ~Mam nadzieję, że jeszcze wiele przed nami.~
@1463 = ~Och, nie sądzę. To dopiero kilka dni, jak jesteśmy razem.~
@1464 = ~Los skazał nas na nieuniknioną klęskę. A mimo to jestem taki szczęśliwy...~
@1465 = ~(wzdycha) Przepraszam, <CHARNAME>, znowu cię zasmuciłem. Chcę tylko, żebyś wiedziała, że zawsze jestem przy tobie. Wiem, że nie da się zatrzymać upływu czasu, ale nie smuci mnie to tak jak kiedyś: wiem, że ważna jest chwila obecna... a kto wie, może jest jeszcze dla nas jakaś przyszłość?~
@1466 = ~Kto by pomyślał? (uśmiechasz się)~
@1467 = ~Ale na końcu i tak czeka nas śmierć, prawda?~
@1468 = ~Oby.~
@1469 = ~Mamy siebie nawzajem. Tylko to się liczy.~
@1470 = ~Chciałbym, aby tak było. Ale... och, już wiesz, co teraz powiem, prawda?~
@1471 = ~Zdaje się, że przy tobie tracę poczucie czasu.~
@1472 = ~Na pewno nie ja. Jesteś stanowczo zbyt piękna.~
@1473 = ~<CHARNAME>, nic nie trwa wiecznie. Ale może mamy więcej czasu, niż można by się tego spodziewać. Czasu, który można wykorzystać na wiele dość interesujących sposobów... wiesz, co mam na myśli, najdroższa?~
@1474 = ~Oby.~
@1475 = ~Wiem. Wiem. Ach, <CHARNAME>...~
@1476 = ~Gdyby tylko sami bogowie nie byli przeciwko nam...~
@1477 = ~Gdy zobaczyłem cię po raz pierwszy, mało brakowało, a nie poznałbym w tobie elfa. Teraz za to wydajesz mi się bliższa naszemu ludowi niż ktokolwiek inny. Jak to możliwe?~
@1478 = ~Pozory mylą. Nie zawsze trzeba ślepo ufać pierwszemu wrażeniu.~
@1479 = ~Dzięki tobie. Dzieliłeś ze mną swoje wspomnienia, połączyłeś nasze dusze więzią...~
@1480 = ~Nie mam pojęcia.~
@1481 = ~Och, wiem. Zresztą i tak przy naszym pierwszym spotkaniu nie byłem w stanie dokonać zbyt trzeźwego i logicznego osąu sytuacji, jak pewnie pamiętasz.~
@1482 = ~Być może. Nigdy nie myślałem, że można być tak szczęśliwym jak wtedy, gdy leżymy przy sobie, a nasze umysły stają się jednym.~
@1483 = ~Ja też nie. Ale cieszę się, że tak się stało.~
@1484 = ~Mimo to boli mnie świadomość jak wiele straciłaś, żyjąc tak długo z dala od naszego społeczeństwa. Staram się wynagrodzić ci to jak mogę, ale nie wiem, czy to wystarcza. Tak wiele czasu spędziłem z dala od domu...~
@1485 = ~(wzdycha) Chociaż może nie trzeba koniecznie żyć wśród elfów, aby być jednym z nich? To, co najważniejsze, jest w naszych sercach i duszach. Poza tym, nasze umysły połączone są więzią, a trudno wyobrazić sobie coś bardziej elfiego. Niczyje towarzystwo nie było dla mnie nigdy takim błogosławieństwem. A ty, Estel'amin? Co o tym myślisz?~
@1486 = ~I tak chyba nie mam wyboru, co?~
@1487 = ~Przyznaję, że wolałabym poznać lepiej nasz lud... ale twoje towarzystwo i tak przynosi mi wiele radości.~
@1488 = ~Myślę, że nie ma na świecie lepszej pary niż my. I nie potrzeba mi nikogo więcej.~
@1489 = ~To fakt. Szczerze mówiąc, chyba żadne z nas nie miało wyboru już od samego początku. Chociaż, pewnego dnia... kto wie, kto wie...~
@1490 = ~Mi twoje też. Może pewnego dnia...~
@1491 = ~(wzdycha) <CHARNAME>, to cud, że wciąż jakoś dajemy sobie radę na tym nieszczęsnym świecie.~
@1492 = ~Nawet z dala od naszych domów i rodzin nadal jesteśmy elfami. I nadal jesteśmy razem. I nadal jesteśmy skazani na prze... och, nie, nie będę teraz o tym myślał. Nadal jesteśmy sobą - i nadal się kochamy.~
@1493 = ~(wzdycha) Na Corellona, nigdy bym nie pomyślał, że takie szczęście jest możliwe tu, na ziemi.~
@1494 = ~Tak się zastanawiam... piszesz dziennik, prawda? Chodzi mi o to, że... czy... to znaczy, mam nadzieję, że nie wspominasz tam o mnie?~
@1495 = ~Po co miałabym to robić, skoro i tak nie mamy żadnych szans?~
@1496 = ~Ależ wspominam. Zapisuję wszystko, co mi się zdarza. Ucieczka z Candlekeep, śmierć Goriona, spotkanie z tobą - nie pominęłam niczego.~
@1497 = ~Nie, nie bardzo. Zapisuję raczej gdzie mamy się udać, kogo zabić, kogo obrabować... wiesz, jak to jest.~
@1498 = ~A czemu nie? Wspominam, i to całkiem sporo.~
@1499 = ~Ach. Widzę, że znowu zamierzasz sobie ze mnie żartować. (wzdycha) Mimo to chyba jest jakiś sens w pisaniu dziennika, skoro nawet ja zacząłem to robić.~
@1500 = ~Co? Masz dziennik?~
@1501 = ~A o czym piszesz?~
@1502 = ~Piszesz dziennik? To czemu ja go jeszcze nie widziałam?~
@1503 = ~Ja robię trochę inaczej. Nie opisuję konkretnych wydarzeń, za to... och, chyba domyślasz się, że mój dziennik traktuje w głównej mierze o pewnej młodej damie, która właśnie patrzy na mnie z dość niezdrowym zainteresowaniem.~
@1504 = ~To ciekawe. Mogę zobaczyć?~
@1505 = ~O mnie? A co dokładnie piszesz?~
@1506 = ~Och? A co dokładnie tam... nie, nie, lepiej nie będę pytać. Powiesz mi, jeśli uznasz to za stosowne, prawda?~
@1507 = ~Może.~
@1508 = ~Och, oczywiście...~
@1509 = ~A ty? Masz dziennik?~
@1510 = ~(gulp) <CHARNAME>, nie patrz tak mnie, czuję się dość... dość niezręcznie. Zwłaszcza, że zaczynam podejrzewać, o czym możesz w tej chwili myśleć...~
@1511 = ~Mój dziennik - jak mam to powiedzieć? Wygląda trochę inaczej, niż przypuszczalnie myślisz. Nie piszę w nim regularnie; nie opisuję wydarzeń na bieżąco ani nie notuję sobie szczegółowo, o czym powinienem pamiętać. Ja tylko... czasem, gdy późnym wieczorem patrzę w ogień, a ty śpisz obok mnie, zaczynam po prostu pisać.~
@1512 = ~Jesteś najważniejszą osobą w moim życiu. Znaczysz dla mnie więcej niż moja rodzina, obowiązki... niż moje życie. I dlatego boli mnie myśl, że gdy oboje odejdziemy, nie zostanie po nas nic. Ale może, jeśli zapiszę część moich myśli, pewnego dnia ktoś znajdzie mój dziennik, i...~
@1513 = ~...i będzie sobie czytał o mnie i o tobie?~
@1514 = ~...i zzielenieje z zazdrości?~
@1515 = ~...i uśmiechnie się, czytając o naszej miłości?~
@1516 = ~...i przerazi się, jak można było być aż tak szalonym jak my?~
@1517 = ~Chyba nie podoba mi się taki pomysł.~
@1518 = ~A jego uśmiech będzie odbiciem twojego. To też jest nieśmiertelność...~
@1519 = ~Tak myślisz? Przecież tam nie ma nic...~
@1520 = ~Ach. Rozumiem.~
@1521 = ~A jego uśmiech będzie odbiciem twojego. To też jest nieśmiertelność...~
@1522 = ~(Xan śmieje się cicho) Mmm... nie zdziwiłbym się, szczerze mówiąc.~
@1523 = ~Umrę wcześniej niż ty, melamin. Będziesz mogła zrobić z moim rzeczami co zechcesz.~
@1524 = ~Powinniśmy chyba już ruszać, prawda? Och, jestem już taki zmęczony tym ciągłym pościgiem. Może niedługo będziemy mogli odłożyć nasze dziennik na bok, i...~
@1525 = ~(wzdycha) Czasami zdaje mi się, że taki czas nigdy nie nadejdzie. Ale tej nocy... tej nocy możemy chyba zapomnieć o przyszłości i spróbować żyć teraźniejszością. Ty, i ja, i szepty, i gwiazdy...~
